maandag 16 januari 2017

Review: Heath Green & The Makeshifters - Heath Green & The Makeshifters (Alive Natural Sound, 2017) (Bluesrock)

Heath Green uit Birmingham, Alabama, Amerika, was al 15 jaar bezig muziek te maken, voordat hij in februari 2015 met de band The Makeshifters startte.
De band bestaat uit: Heath Green - zang, keyboards en mondharmonica, Jody Nelson - sologitaar, Keelan Parrish - basgitaar, Jason Lucia - drums en Greg Slamen - basgitaar op 3 nummers.
Op 10 maart 2017 verschijnt het debuut album van de band, dat simpelweg "Heath Green & The Makeshifters" getiteld is en dit wordt zowel op CD, LP en als digitale download door het Alive Natural Sound label uitgebracht.

Het album, dat 10 nummers bevat, begint met "Out To The City" en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende ruige swingende bluesrock spelen, die een gemiddeld tempo heeft en gevolgd wordt door ""Secret Sisters", een aanstekelijke swingende bluesrock song, die enkele prima tempowisselingen en lichte gospel invloeden in de stijl van Rosetta Tharp bevat.
Daarna zet de band me "Ain't Got God" voor en hierin krijg ik een uitstekende reli bluesrock song te horen, die swingt, waarna "Hold On Me" volgt en de band een geweldige swingende rock song speelt, die diverse tempowisselingen heeft en vrij heftig klinkt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan krijg ik "Ain't It A Shame" voorgeschoteld en verrast Heath Green & The Makeshifters me door een fantastische soul song te spelen, die me aan de muziek van Otis Redding doet denken en deze wordt gevolgd door "Living On The Good Side", een schitterende mix van een blues en progressieve rock song, die diverse tempowisselingen bevat.
In "Took Off My Head" speelt de band een aanstekelijke swingende mix van boogie en blues, waarbij stil zitten geen optie is en in "I'm A Fool" laat de band me genieten van heerlijke een mix van blues en soul.
Vervolgens krijg ik "Ain't Ever Be My Baby" voorgezet en daarin krijg ik opnieuw zo'n verrukkelijke swingende bluesrock song te horen, waarbij het onmogelijk is om niet in beweging te komen en in het laatste nummer, dat "Sad Eyed Friend" heet, hoor ik de band een schitterende mix maken van progressieve rock en blues, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een aangenaam ritme heeft.

Heath Green & The Makeshifters heeft met hun debuut album, met gelijknamige titel, een fantastische plaat gemaakt, waar ik van begin tot eind van genoten heb en ik kan deze geweldige schijf aan iedere bluesrock liefhebber aanraden, want dit is bluesrock op zijn best.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Jodi - Pops De Vanguardia (Out-Sider Records, 2016) (Garagerock / Beat)

Joern en Dirk Wenger, die beide in Paraguay geboren werden, starten eind jaren 60 met de band The Rabbits en brachten een EP uit in 1969.
Nadat de band uit elkaar ging, verhuisden de broers naar Duitsland, waar ze kunst gingen studeren en muziek lessen volgden bij niemand minder dan Karl Heinz Stockhausen.
In Paraguay bouwden ze hun eigen thuis studio, waar ze hun muziek opnamen en experimenteerden om hun eigen geluid en geluidseffecten te creëren.
"Pops De Vanguardia" werd met 2 bandrecorders opgenomen, waarbij Joern zong, sologitaar en orgel speelde, terwijl Dirk de drums en percussie voor zijn rekening nam en in 1971 uitgebracht.
Deze opnames zijn 1 december 2016 voor het eerst her uitgegeven via het Out-Sider Records label en het album, dat 12 nummers bevat, is zowel op LP + digitale download coupon, als op CD, waarop 17 staan, uitgebracht en vermeldenswaardig is nog, dat er op de CD en digitale download uitgave 5 bonus nummers staan, waarvan er 3 niet eerder verschenen, 1 van een zeer zeldzame privé EP komt en 1 van de EP van The Rabbits.

Het eerste nummer van het album heet "Experimento" en hierin hoor ik Jodi een lekker in het gehoor klinkende uptempo mix van garagerock en pop spelen, die lichte psychedelische invloeden bevat en gevolgd wordt door "Recuerdos De Un Amigo Ruso", een uitstekende aanstekelijke melodische pop song.
Daarna krijg ik een heerlijke psychedelische garagerock song voorgeschoteld, die "Reflexiones Haladas" heet en gevolgd wordt door "Onda Suave", waarin de band een vrij snelle swingende pop song speelt.
Dan volgt "Primavera Amarilla", een prima instrumentaal psychedelisch beat nummer, waarna ik "Arriverdeci" hoor en dit is weer zo'n lekkere licht psychedelische pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In "Jodi-Ritmo" laat Jodi me genieten van een schitterende psychedelische garagerock song en in "Imagen En Rojo" speelt de band een geweldig stukje instrumentale psychedelische progressieve rock.
Vervolgens hoor ik "Sueño De La Catedral" en daarin krijg ik opnieuw een swingende progressieve song voorgeschoteld, waarna ik "Fantasmas Del Sonido" hoor en dit is weer een fantastisch garagerock nummer, dat instrumentaal gespeeld wordt.
"Canción Cariñosa" is een korte verrukkelijke swingende beat song en in het laatste nummer van de LP, "Espiritu Fosforecente", laat Jodi me genieten van een zware, vrij heftig klinkende, rock song, die invloeden van progressieve rock bevat.
De eerste van de bonus nummers is "Sentimental Moment" getiteld en hierin laat de band horen sterk door de muziek van The Kinks te zijn geïnspireerd en krijg ik een schitterende beat song te horen, die gevolgd wordt door "Buscándote" (The Rabbits), waarin Jodi me een uitstekende psychedelische beat song voorzet.
Verder volgen "Little Butterfly", een heerlijke dansbare swingende aanstekelijke pop song, "Awake", een swingende beat song met hoog dans en meezing gehalte en "Poor Man, Rich Man", een fantastische pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waar ik de invloed van John Lennon in hoor.

"Pops De Vanguardia", van Jodi, is een uitstekend album, dat aangevuld met de bonus nummers, het beluisteren meer dan waard is en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan liefhebbers van jaren 60 en 70 muziek, die van beat, garagerock en pop houden. (luister naar de album trailer onder de recensie via de youtube link)




Review: Pandora - Ten Years Like In A Magic Dream .. (AMS Records, 2016) (Symfonische Rock)

Pandora werd in 2006 te Racconigi, Italië, opgericht door de broers Claudio Colombo - drums, basgitaar, percussie, akoestische gitaar, synthesizer en Chapman stick en Beppe Colombo - synthesizer, orgel en zang, die samen met Corrado Grappegia - zang, synthesizer, orgel en piano en Christian Dimasi  sologitaar en zang, de band vormden.
In deze bezetting werd in 2008 hun debuut album "Dramma Di Un Poeta Ubriaco" via het AMS records label uitgebracht, waarna in 2011 "Sempre E Ovunque Oltre Il Sogno" volgde.
Vervolgens ging Christian Dimasi uit de band en werd hun volgende album "Alibi Filosofico", uit 2013, met medewerking van een aantal gastmuzikanten opgenomen , waaronder Dino Fiore - basgitaar, Leonardo Gallizio - sologitaar, David Jackson - saxofoons en dwarsfluit, Nami - vibrafoon, Emoni Viruet - zang, percussie en de stem van Pandora, Duilio Mongittu - de stem van Apollo, Arjen Lucassen - toetsen en sologitaar (1 nummer), plus de Meldreth School Children.
Op 30 november 2016 verscheen het vierde album van de band, getiteld: "Ten Years Like In A Magic Dream .." via het AMS Records label en daarop bestaat Pandora weer uit 4 personen en is uitgebreid met zangeres Emoni Viruet.
Tevens spelen op deze CD de gastmuzikanten: Vittorio Nocenzi (Banco del Mutuo Soccorso) - Moog synthesizer (1 nummer), David Jackson (Van Der Graaf  Generator) - woodwind (1 nummer), Dino Fioro - basgitaar (1 nummer), Andrea Bertino (Castello di Atlante) - viool (1 nummer) en Irma Mallus- zang (1 nummer), mee en is het album opgedragen aan: Keith Emerson, Chris Squire, Francesco Di Giacomo, Rodolfo Maltese en Franco Curreli.
Vermeldenswaardig is nog, dat kort na het uitbrengen van de EL&P cover single "Lucky Man, die op dit album staat, Greg Lake overleed, waarna de band besloot een digitale EP (22 december 2016) uit te brengen met niet eerder verschenen nummers en rarities en de opbrengst daarvan gaat in zijn geheel naar LILT (Italian League for Cancer Research) en de prijs van deze EP, die "Sprouts Of Life, Pandora’s Music For The Research On Cancer" heet en alleen via bandcamp en iTunes te koop is en binnenkort ook via GooglePlay, is € 2,99.

"Ten Years Like In A Magic Dream .." bevat 9 nummers en is opgedeeld in 3 stukken, waarvan Fragments Of The Present het eerste is en dit start met "Always And Everywhere - Overture: Fantasia In Pandora Major", waarin de band me bijna 9 minuten lang laat genieten van hun schitterende afwisselende symfonische rock, die gedomineerd wordt door de synthesizers, waarbij de invloed van ELP sterk hoorbaar is, terwijl de instrumentale muziek tevens diverse uitstekende tempowisselingen en progressieve jazz invloeden bevat en bij tijd en wijle bombastisch klinkt.
Het volgende nummer, dat "The Way You Are" heet, start vrij rustig en hierin hoor ik de band een mix van hardrock en symfonische rock spelen, die langzaam aan heftiger wordt en lichte Oosterse en spacerock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Turin", een prachtige, rustig startende, song, die halverwege meer snelheid krijg en uitmondt in een fantastisch symfonisch stuk muziek, om voor de laatste tonen terug te keren naar het rustige begin.
Daarna krijg ik "Drunken Poet's Drama" voorgeschoteld, dat met klassieke klanken begint, maar na korte tijd verandert in een geweldig stuk symfonische rock song met enkele prima tempowisselingen, waarin Pandora terug keert naar het maken van klassieke klanken, om vervolgens weer verder te gaan met hun heerlijke symfonische rock.
Het tweede deel van het album heet Temporal Transition en bestaat uit het nummer "Passagio Di Stagioni", waarin de stukken "Lamenti D'Inverno" en "Canto Di Primavera" verwerkt zijn en hierin mag ik bijna 11 minuten luisteren naar een verrukkelijk nummer, dat invloeden uit symfonisch rock, volksmuziek en klassiek bevat en zeer dansbaar is.
Vervolgens hoor ik het derde en laatste deel, dat Fragments Of The Past heet en 4 covers bevat, waarvan "Second Home Of The Sun" van Genesis de eerste is en  hierin hoor ik de band een uitstekend afwisselend stuk symfonische rock spelen, dat gevolgd wordt door "Man Of Thousend Faces" (Marillion), waarin de band me een lekker in het gehoor klinkende mix van een pop en symfonische rock song voorzet.
In "Ritual - Part 2" (Yes) krijg ik een zeer afwisselend nummer te horen, dat symfonisch en experimenteel en tevens schitterend drumwerk heeft, terwijl de zang me aan die van Jon Anderson doet denken en in de single "Lucky Man" (EL&P) laat de band me hun prachtige uitvoering van deze song horen, waarin de zang van Emoni prima tot zijn recht komt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Ten Years Like In A Magic Dream .." van Pandora is een fantastische afwisselende CD, waar ik met veel genoegen naar heb geluisterd en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan liefhebbers van symfonische rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 9 januari 2017

Review: Ulan Bator - Stereolith (Bureau B Records, 2017) (Krautrock / Elektro)

In 1993 richtten Amaury Cambuzat - zang, sologitaar en keyboards en Olivier Manchion - basgitaar de band Ulan Bator te Parijs, Frankrijk, op
Het duo speelde diverse stijlen muziek en in de loop der jaren werd er in wisselende formaties opgetreden en waren er samenwerkingsverbanden met diverse artiesten, waaronder krautrock legendes Faust en Michael Gira van The Swans.
Tijdens een tournee door Italië in 2016 om het album "Abracadabra" uit dat zelfde jaar te promoten, schreef Amaury Cambuzat de nummers voor het album "Stereolith", dat op 24 februari 2017 door het Bureau B Records label uitgebracht wordt.
Het album werd tussen maart en september 2016 in de Analphabet City en Noise Lab Studio opgenomen en de band bestaat op deze CD uit: Amaury Cambuzat - zang, sologitaar, synthesizer, keyboards en percussie, Mario Di Battista - basgitaar en Sergio Pomante - drums, tenor en elektrische saxofoon.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "On Fire" en daarin krijg ik een uitstekend traag startend zwaar elektronisch nummer te horen, dat enkele subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door de titel song "Stereolith", waarin de band me laat genieten van een fantastische krautrock song, die een hypnotisch, zwaar en duister, klinkend ritme en enkele prima tempowisselingen heeft.
Daarna schotelt de band me "Blue Girl" voor en hierin hoor ik een heerlijke eentonige rustig startende krautrock song, die licht experimenteel klinkt en na de helft van het nummer meer vaart krijgt, waarna Ulan Bator me "Spinach Can" voorzet en ik een lekker in het gehoor klinkende elektro song te horen krijg, die in het Frans en Engels gezongen wordt, in een rustig tempo gespeeld en net over de helft van de song steviger wordt en iets meer snelheid krijgt, om vervolgens weer in een langzamer tempo te eindigen, waarna "Ego Trip" volgt, waarin de band een prima elektro song speelt, die diverse tempowisselingen heeft, een disco drums ritme bevat en zeer dansbaar is.
Dan zet de band me "Neu Neu" voor en krijg ik een swingende dansbare mix van krautrock, elektro en disco te horen, die tevens lichte jazz invloeden heeft en gevolgd wordt door "No Book", een heerlijke dansbare mix van een new wave en een elektro song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In "Icarus" speelt Ulan Bator een zeer dansbare elektro song, die een aanstekelijk ritme heeft en in "Lost" krijg ik een schitterende rustige pop song voorgezet, waarna het laatste nummer van het album volgt, getiteld "Dust" en hierin hoor ik de band een prachtige progressieve, vrij zware, mix maken van een elektro en new wave song.

"Stereolith" van Ulan Bator is een heerlijk album, waar ik van begin tot eind van heb genoten en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan iedere liefhebber van zowel elektro als krautrock. (luister naar korte stukken van het album via de soundcloud link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Mark Porkchop Holder - Let It Slide (Alive Natural Sound, 2016) (Bluesrock)

Mark Porkchop Holder, die zingt, sologitaar en mondharmonica speelt, reisde over de hele wereld en speelde onder andere op festivals, in clubs, in kerken, op straat, in publieke toiletten, in leger dump winkels en in enkele ziekenhuizen voor geestelijk gehandicapten.
Na meer dan 10 jaar geestelijk geworsteld te hebben met depressies, kwam hij eindelijk thuis in Chattanooga, Tennessee, Amerika en vormde daar zijn eerste power trio, dat hij samen met Travis Kilgore - basgitaar en zang en Doug Bales - drums vormt.
Zijn debuut album "Let It Slide" verschijnt 10 februari 2017 via het Alive Natural Sound label op CD en in een beperkte oplage op gespetterd gekleurd vinyl.

Het album, dat 9 nummers bevat, begint met het titel nummer "Let It Slide" en daarin hoor ik Mark een 28 seconden durend stukje blues op slide gitaar spelen, dat gevolgd wordt door "Disappearing", een schitterende swingende bluesrock song, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "My Black Name" en ook hierin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende bluesrock song ten gehore brengen, die swingt als een trein.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan zet de band me "Headlights" voor en krijg ik ook nu weer een heerlijke swingende dansbare song te horen, waarbij stil zitten geen optie is en deze wordt gevolgd door "38", een verrukkelijke rustige blues song, die in de stijl van de blues bands uit de jaren 60 gespeeld wordt en daarbij doet de muziek me enigszins denken aan die van The Rolling Stones uit die periode.
In "Let It Slide Reprise ...No Doctor" krijg ik gedurende 12 seconden nogmaals een stukje slide blues te horen, voor Mark Porkchop Holder over gaat op het maken van een uitstekende rustige blues song, waarbij de begeleiding hoofdzakelijk bestaat uit een gitaar en mondharmonica en in "Stagger Lee", schotelt de band me een geweldige zware blues song voor, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en me lichtelijk aan de muziek van Jimi Hendrix doet denken.
Vervolgens krijg ik "Stranger" te horen en daarin laat de band me genieten van een aanstekelijke swingende bluesrock song, die me opnieuw in beweging brengt en in het laatste nummer, dat "Baby Please Don't Go" heet, speelt de band een prima uitvoering van dit door Them bekend geworden nummer.

"Let It Slide" van Mark Porkchop Holder is een fantastisch debuut album, dat vol schitterende bluesrock staat en ik kan elke liefhebber van deze muzieksoort dit album dan ook ten zeerste aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Curved Air - The Curved Air Rarities Series volume 2 Curved Space And Infinity (Curved Air Records / Cherry Red Records, 2016) (Progressieve Rock)

De Engelse band Curved Air, uit Londen, werd in 1969 onder de naam Sisyphus door Darryl Way - elektrische viool en Francis Monkman - sologitaar en keyboards opgericht, die samen met Rob Martin - basgitaar, Nick Simon - piano en Florian Pilkington-Miksa - drums de band vormden.
In januari 1970 kwam zangeres Sonja Kristina Linwood bij de band en was Nick Simon geen bandlid meer en in deze formatie verscheen in dat zelfde jaar het debuut album en één van de eerste picture discs ooit, "Airconditioning".
Daarna volgden de albums: "Second Album" (1971), "Phantasmagoria" (1972), "Air cut" (1973), "Curved Air live" (1975), "Midnight wire" (1975), "Airborne" (1976), "Lovechild,Recorded 1973" (1990), "Live At The BBC" (1995), "Alive, 1990" (2000), "Reborn" (2008), "Retrospective" (2010), "Live Atmosphere" (2012)   (Live album met opnamen van de tournee 2010/2011) en "North Star" (2014) Studio album met 7 nieuwe nummers, 3 bewerkte nummers van Curved Air nummers, 1 bewerkt nummer van een solo nummer van Sonja Kristina en covers van songs van The Police, Snow Patrol en The Beatles.
Vanaf het ontstaan van de band, wisselde de bezetting regelmatig en de enige constanten in de band waren Sonja Kristina Linwood en Florian Pilkington-Miksa.
Muzikanten, die onder andere in Curved Air speelden, waren: Eddie Jobson (Roxy Music, King Crimson), Stewart Copeland (The Police), Tony Reeves (John Mayall, Colosseum, Greenslade), Ian Eyre, Mike Wedgwood, Barry DeSouza, Kirby Gregory, Jim Russell, Mick Jacques en anderen.
Tussen 1984 en 1990 was de band ontbonden, om na die tijd nieuw leven ingeblazen te worden en vanaf 2013 tot heden bestaat de band uit: Sonja Kristina – zang, Florian Pilkington-Miksa – drums, Chris Harris – basgitaar, Robert Norton – keyboards, Paul Sax – viool en Kirby Gregory – sologitaar.
"The Curved Air Rarities Series volume 2 Curved Space And Infinity", die uit 2 aparte albums werd samen gesteld, werd 4 november 2016 via Curved Air Records en Cherry Red Records uitgebracht als 2CD.
De band bestaat op "Curved Space", die eerder, in 1991 via Voiceprint, onder de naam Francis Monkman "Jam" verscheen, uit: Francis Monkman - sologitaar en keyboards, Rob Martin - basgitaar, Mike Gore - sologitaar en Florian Pilkington-Miksa - drums, terwijl de bezetting op "Infinity", waarop opnamen uit 2016 staan, Kirby Gregory - sologitaar, Robert Norton - - keyboards en Florian Pilkington-Miksa - drums is.

"Curved Space", dat 9 nummers bevat, start met "Towards Tomorrow" en hierin hoor ik de band een heerlijk ruimtelijk nummer ten gehore brengen, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme heeft, waarna "Sea Of Tranquillity" volgt, een vrij rommelig, vrij rustig, nummer, dat iets experimenteel klinkend aandoet.
Daarna hoor ik "Baghdad Café/Return To Calvary/Towards Infinity", dat heftig begint en langzaam over gaat in een Oosters klinkend licht hypnotiserend ritme, waarna de muziek verandert, progressief wordt en vervolgens een experimenteel progressief karakter krijgt en gevolgd wordt door "Sol Y Sombra", een lekker in het gehoor klinkend progressief rock nummer, dat diverse subtiele tempowisselingen bevat.
Dan zet de band me "Harp Riff" voor en hoor ik een stevig rock nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en swingt, waarna ik "Free Tibet" te horen krijg en daarin laat Curved Air me een enigszins chaotisch rommelig nummer horen, dat langzaam meer inhoud krijgt, waardoor de muziek als progressieve rock te omschrijven valt.
In "Blue Yonder Blues" krijg ik een mix te horen van progressieve rock en blues te horen, met de nadruk op progressieve rock en in "Playin' Away" is de muziek ook nu weer uptempo en progressief en in het laatste nummer, "Rose", dat niet op de originele uitgave staat en ongeveer 15 jaar later is opgenomen, krijg ik in iets meer dan 14 minuten een schitterende mix van krautrock en progressieve rock voorgeschoteld, die in een hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein, waardoor stil blijven zitten dan ook niet aan de orde is.
"Infinity" telt 6 lange nummers, waarvan "Elevation" de eerste is en daarin hoor ik de band een iets meer dan 15 minuten durend schitterend stuk progressieve rock spelen, dat invloeden uit jazz en symfonische rock heeft, terwijl het tempo niet al te hoog ligt.
Daarna speelt Curved Air een mooi rustig startend nummer, getiteld "Labyrinth", dat na korte tijd iets meer snelheid krijgt en ik een geweldig symfonisch rock nummer voorgezet krijg, dat lichte jazz invloeden heeft en een hypnotiserend ritme bevat, waarna de muziek iets na de helft van het nummer verandert en tijdelijk in een iets rustiger tempo gespeeld wordt, om vervolgens opnieuw meer snelheid te krijgen en over gaat in een progressief klinkend symfonisch rock nummer.
Dan volgt "Expansions", een fantastisch progressief rock nummer, dat in een niet al te hoog tempo begint, maar gaandeweg iets sneller wordt en een aangenaam swingend ritme heeft, waarbij ook lichte invloeden uit de jazz hoorbaar zijn, waarna ik "Aphelion" te horen krijg en daarin schotelt de band me opnieuw een lekker in het gehoor klinkende mix van symfonische rock en jazz voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en deze verandert halverwege in een stuk free jazz.
In "Megalith" laat de band me genieten van een verrukkelijke mix van progressieve rock, jazz, symfonische rock en funk, die wisselende tempo's en ritmes heeft en in "Celestial Dance" zet de band me een opnieuw een uitstekende mix voor van progressieve rock, jazz en hypnotiserende ritmes, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten.

"The Curved Air Rarities Series volume 2 Curved Space And Infinity" van Curved Air toont 2 verschillende kanten van de band, waarbij "Infinity" er, naar mijn mening, ontegenzeggelijk als beste uit te voorschijn komt, ondanks het feit, dat ook "Curved Space" zeker ook de moeite van het beluisteren waard is en ik kan deze 2CD dan ook van harte aanbevelen aan liefhebbers van zowel progressieve als symfonische rock.




Sorry! Geen muziek video's beschikbaar.

maandag 2 januari 2017

Review: La Forma Delle Nuvole - Il Debutto! (U.D.U. Records, 2016) (Pop)

Dario Antonetti - zang, basgitaar, akoestische en elektrische gitaar, uit Bosisio Parini, Italië, heeft samen met Giulia Fumagalli - zang, basgitaar en akoestische gitaar een album opgenomen onder de naam La Forma Delle Nuvole.
Dario is vooral bekend geworden door zijn "Vegetable Man Project", waarin hij probeert 1000 verschillende uitvoeringen van dit Syd Barrett nummer uit te brengen, maar ook was hij te horen in de bands Effetto Doppler (CD "Eden E Sasso", 2006), Kryptästesie (CD "No Age", 1999) en met Gastel Etzwame, plus op zijn solo CD "L'Estetica Del Cane" uit 2007, die in 2009 met 3 extra nummers werd heruitgebracht.
Verder maakte hij in 2012 onder de naam Dario Antonetti E La Svolta Psichedelica het album "Il Rigore Esistenziale", waarvan hij 2 nummers schreef met Peter Lindahl van In The Labyrinth uit Zweden tijdens zijn verblijf daar.
Op deze CD, waarin behalve hij zelf, ook Lorenzo Conti - drums en Alessandro Brumana - basgitaar zitten, spelen verder onder andere de volgende gastmuzikanten mee: Lorenzo Tarantino - sologitaar, Omar Corsici - gong, Gastel Etzwane - zang, Peter Lindahl - mellotron, Akai S5000 sampler, barok fluit, saz, elektrische gitaar, darbouka cornet en viool en nog enkele anderen.
Het debuut album van La Forma Delle Nuvole heet simpelweg "Il Debutto!" en bevat 8 nummers, waarvan er enkele in andere uitvoeringen te beluisteren zijn op voorgaande solo albums.

"Il Debutto!" start met "Vegetable Man (L'Omino Vegetale)" en hierin hoor ik het duo een uitstekende uitvoering van dit door Syd Barrett geschreven nummer ten gehore brengen, die gevolgd wordt door het korte "L'Estetica Del Cane", waarin ik een lekker in het gehoor klinkende pop song voorgezet krijg, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Il Rigore Esistenziale" en daarin schotelt het duo me een prachtige rustige pop song voor, die een aangenaam ritme heeft, waarna "Cantautore Psichedelico Nella Neve" volgt en dit is een aanstekelijke swingende licht psychedelische pop song, waarmee La Forma Delle Nuvole me in beweging brengt.
Dan krijg ik "Miliardi Di Miliardi Di Miliardi Di Miliardi Di Miliardi Di Stelle" te horen en ook dit is weer zo'n prachtige, vrij rustige, aanstekelijke pop song en deze wordt gevolgd door "Indifferente", een schitterende rustige pop song, waarin net als in de meeste andere songs, prima samenzang te horen is en in "Luna Di Venere" speelt het duo opnieuw een mooie, vrij rustige, pop song.
Verder staat er gedurende 1 minuut een versneld stuk muziek op de CD, dat na iets meer dan 1 minuut begint en geen titel heeft.

De CD "Il Debutto!" van La Forma Delle Nuvole is een zeer aangename plaat om te horen en ik kan iedere liefhebber van pop muziek dan ook aanraden, deze prima schijf eens te gaan beluisteren.




Sorry, nog geen muziek video's beschikbaar.