maandag 20 september 2021

Review: High Desert Queen - Secrets Of The Black Moon (Ripple Music, 2021) (Stoner)

High Desert Queen uit Austin, Amerika, werd in 2019 opgericht en bestaat uit: Phil Hook – drums, Matt Metzger – basgitaar, Ryan Garney – zang en ritmegitaar en Rusty Miller – sologitaar.
De band brengt op 15 oktober 2021 hun debuut album "Secrets Of The Black Moon" uit via Ripple Music als LP in een zeer beperkte oplage van 100 stuks op goudkleurig vinyl, als LP in een beperkte oplage van 200 stuks op neon violet vinyl met neon roze kleurensamenvoeging en goud- en neon gele spetters, als zwart vinyl, als CD in een beperkte oplage en als digitale download.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "Heads Will Roll", waarin High Desert Queen een een traag stoner nummer speelt, dat melodische invloeden heeft en een terugkerend ritme bevat en gevolgd wordt door "The Mountain vs The Quake", een swingende hardrock song met een gemiddeld tempo, die iets over de helft van het nummer tijdelijk in een trager tempo over gaat, om na korte tijd weer in het begin tempo verder te gaan.
Daarna volgen "As We Roam', een lekker in het gehoor klinkende rock song met een aanstekelijk dansbaar ritme en "Did She", eveneens een uitstekende rock song met een gemiddeld tempo en ritme, dat aan zet tot dansen.
In "The Rise" zet High Desert Queen me een kort Oosters klinkend nummer voor, dat tevens gesproken tekst bevat en in "Skyscraper" krijg ik een stevige stoner song in een gemiddeld tempo te horen, die een terugkerend ritme heeft en lichte psychedelische invloeden bevat.
Verder hoor ik "The Wheel", een prachtige rock song met melodische invloeden, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en "Bury The Queen", een zwaar stoner nummer met een langzaam tempo, dat gelijdelijk iets meer snelheid krijgt, een terugkerend ritme heeft en invloeden van de muziek van Black Sabbath bevat.

"Secrets Of The Black Moon" van High Desert Queen is een uitstekende debuut plaat, die puike stoner nummers bevat en ik raad iedere liefhebber van dit genre dan ook aan eens te gaan luisteren naar deze prima schijf.(luister naar de eerste 2 nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)




zondag 19 september 2021

Review: Seims - Four (Bird's Robe Records, 2021) (Progressieve Rock / Melodische Rock)

Seims uit Sydney, Australië bestaat uit: Sorcha Albuquerque - sologitaar en noise, Simeon Bartholomew - basgitaar en keyboards, Paul Meo - trompet en synthesizer en Chris Allison - drums.
De band bracht hun debuut album "Seims" uit op 20 december 2012 als CD en als digitale download en deze werd op 10 juni 2013 gevolgd door het digitale nummer "HHHOS" (een remix van PVT's nummer "Homosapien).
Daarna verschenen: "II" (7 augustus 2015, CD en dd), "3" (26 oktober 2017, LP in een beperkte oplage van 250 stuks op doorzichtig vinyl, CD en digitale download), "3.1" (29 maart 2019, CD en dd plus CD pack ("Seims", "II", "3", "3.1") en op 3 april 2020 verscheen er een combinatie van "3"+"3.1" via Birds Robe Records, die als CD in een beperkte oplage en als dd werd uitgebracht.
Op 22 oktober 2021 brengt Bird's Robe Records hun album "Four", dat 10 nummers bevat, als LP, als CD en als digitale download uit en hierop speelt de band in de volgende bezetting: Simeon Bartholomew - zang, solo- en basgitaar en keyboards, Chris Allison - drums, Kat Hunter - viool, Susie Bishop - viool en Peter Hollo - cello.

Het album start met "The Mountain's Lullaby", waarin Seims een prachtig rustig nummer speelt, dat melodische invloeden heeft en steeds iets zwaarder wordt en gevolgd wordt door "The Pursuit Of Intermediate Happiness", een geweldig mooi stuk muziek, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en na een minuut over gaat in een gemiddeld tempo met progressieve rock invloeden en "Showdown Without A Victim", een fantastisch uptempo nummer, dat swingt als een trein en invloeden van progressieve rock heeft en iets over de helft van het nummer in een rustig stuk muziek verandert.
Daarna volgen "Shout At A Brick Wall", een schitterend langzaam startend nummer, dat na enkele minuten meer snelheid krijgt, waardoor de muziek gaat swingen, "Stranded. Isolated.", een uitstekend elektronisch uptempo nummer met lichte krautrock en progressieve rock invloeden, dat tempowisselingen heeft en "Elegance Over Confidence", een puik melodisch uptempo rock nummer met een terugkerend ritme en licht experimentele elementen.
In "Biting Tongues" zet Seims me een schitterende swingende song voor, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en invloeden van elektro heeft en terugkerende ritmes bevat en in "Nuance Lost In Translation" laat de band me genieten van een rustig startend nummer, dat een terugkerend ritme heeft en een trieste ondertoon door het vioolspel bevat.
Verder volgen "Understatement", een heerlijk rustig stuk gitaarspel, dat wordt ondersteund door viool en cello en "The Mountain's Scream", een lekker in het gehoor klinkende melodische song, met een gemiddeld tempo en post-rock invloeden.

"Four" van Seims is een verrukkelijke plaat, die vol staat met uitstekende swingende nummers, die invloeden van melodische en progressieve rock hebben en hoofdzakelijk instrumentaal zijn en ik raad liefhebbers van beide genres dan ook aan om deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Views - Homo Dust And Bust (Area Pirata Records, 2021) (Poprock / Rock)

Views uit Bescia, Italië werd in 1984 opgericht door Giovanni Ferrario - zang, sologitaar, akoestische gitaar, keyboards, percussie en basgitaar, Dario Pironi - drums en percussie, Nico Meteo - basgitaar, Luca Ruggenenti - keyboards, accordeon en zang en Livio  Ruggenenti - sologitaar, saz en viool.
De band bracht hun debuut nummer "Expectations" uit via Tramite Records op het compilatie album "Rockbeef", dat door de Franse DJ en culturele activist Jean-Luc Stote samen met Guido Biagi opgericht was.
Vervolgens verscheen het mini album (6 nummers) "Namby-Pamby" in 1998 via Tramite Records, dat in 1990 gevolgd werd door het album "Mummycat The World N.2", waarop 10 nummers staan, via Crazy Mannequin Records.
De band nam daarna nog een tweede album op, getiteld "Warm", maar deze werd niet uitgebracht, omdat hun nieuwe label ten onder ging, waarna Views besloot te stoppen.
Area Pirata Records besloot in 2021 de mini LP, "Namby-Pamby" samen met de LP "Mummycat The World N.2" en aangevuld met demo's en live opnames als 2CD uit te brengen, om zo een goed beeld te geven van de band en de underground scene uit de periode 1986-1990.
Nadat er in het voorjaar van 2020 een reünie plaats vond, besloten de oorspronkelijke bandleden weer samen te gaan spelen en op 26 september 2021 verschijnt hun album "Homo Dust And Bust", waarop 7 nummers staan, via Area Pirata Records als LP in een beperkte oplage van 300 stuks, als CD en als digitale download.

Het album begint met "Night So Dark", waarin Views een mooie poprock song in een gemiddeld tempo speelt, die een aanstekelijk terugkerend ritme heeft, waarna "Long Ago" volgt, een schitterende uptempo song met een aanstekelijk licht hypnotiserend terugkerend ritme, dat aanzet tot dansen.
Daarna volgen "In The Air", een prachtige song, die een lekker dansbaar ritme heeft, waarbij stil zitten niet aan de orde is en "Meet Me At The Dam", een uptempo rock song met een terugkerend aanstekelijk ritme en invloeden van de jaren 80 muziek.
In "Peculiar Cruise" zet Views me nogmaals zo'n uitstekende uptempo song voor, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in "That Far" krijg ik een opnieuw een heerlijke uptempo song in dezelfde stijl te horen, die zeer dansbaar is.
Als laatste volgt "Fast On Time", eveneens een verrukkelijke swingende song met een hoog dansbaar gehalte, die een aanstekelijk tempo bevat.

"Homo Dust And Bust" van Views is een lekker in het gehoor klinkende plaat met dansbare songs en aanstekelijke muziek, waar ik erg van genoten heb en die ik daarom  liefhebbers van de betere pop zeer kan aanraden. 




Sorry! Nog geen video beschikbaar.



Review: Trip Hill - Dropside (Bad Afro Records, 2021) (Psychedelisch)

Trip Hill uit Florence, Italië is het alias van multi-instrumentalist Fabrizio Cecchi, die in het begin van de jaren 90 als basgitarist in diverse psychedelische en garagerock bands speelde.
Hij startte met zijn solo carrière in 1994 en leerde zichzelf te spelen op gitaar, drums, keyboards en diverse andere instrumenten, waarna hij zijn debuut album "Ten Petals Of Manipura" op 1 april 2008 in een zeer beperkte oplage van 30 stuks als CD-r uitbracht.
Vervolgens verschenen: "Raining Metallic Mushroom" (11 juni 2014, digitaal album), "Automatic Folk & Flowers" (13 november 2015, digitaal album), "Saucer" (5 februari 2017, digitaal album), "Eliaf" (10 oktober 2018, digitaal album), "Sponge Jam" (19 januari 2019, digitale EP), "Elastic​-​Tape Session" (28 juli 2019, digitaal album samen met Claudio Macchia), "Psych Wedding" (14 maart 2020, digitaal album), "Afternoon Of Free Improvisation" (20 april 2020, CD-r in een zeer beperkte oplage van 20 stuks in een met de hand gemaakte houten hoes via RinfresKo ElettriKo Records en digitaal album), "Takes From Oblivion" (11 april 2021, digitaal album en 2LP in een beperkte oplage van 500 stuks, die in 2000 verscheen met daarop "Expectations" (1996) en "The Wide World Over There" (1997) demo tapes en outtakes, die in dezelfde jaren zijn opgenomen).
Op 24 september 2021 verschijnt de single "Dropside" via Bad Afro Records in een beperkte oplage van 500 stuks op zwart vinyl, die van zijn nieuwe album "Ain’t Trip Ceremony" komt, dat 29 oktober 2021 via datzelfde label verschijnt.

In "Dropside" laat Trip Hill me genieten van een fantastische psychedelische song met een gemiddeld tempo en een licht hypnotiserend terugkerend ritme, waarbij het moeilijk is om stil te blijven zitten en ik kan iedere liefhebber van psychedelische muziek deze schijf dan ook zeer aanraden.




Sorry! Nog geen video beschikbaar.

Review: Tony McPhee's Blues Band - Split Part II - Live In Bremen 1982 (Mig Music / Radio Bremen, 2021) (Bluesrock)

Tony McPhee was één van de oprichters van de band The Groundhogs uit Londen, Engeland, die vanaf 1963 actief was en John Lee Hooker in 1964 tijdens 2 toernees begeleidde.
De band bracht in 1968 hun debuut album "Scratchin' The Surface" uit, die gevolgd werd door onder andere: "Blues Obituary" (1969), "Thank Christ For The Bomb" (1970), "Split" (1971), "Who Will Save The World? The Mighty Groundogs" (1972), "Sold) (1974), "Crosscut Saw" (1976), "Black Diamond" (1976), "Hoggin'The Stage" (2LP, 1984), "Razor's Edge" (1985), "Moving Fast - Standing Still" (2LP, 1986), "Back Against The Wall" (1986), "Hogs in Wolf's Clothing" (1998), "The Muddy Waters Song Book" (1999) en nog 13 andere, waaronder 9 live albums, maar ook verscheen er een album onder de naam Tony McPhee & The Groundhogs, getiteld "No Surrender" (live, 1989).
Tony bracht als solo artiest 3 albums uit: "The Two Sides Of T.S. McPhee" (1973), "Foolish Pride" (1993) en "Bleaching The Blues" (1997) en samen met Jo-Ann Kelly maakte hij het album "Same Thing On Their Minds" en nadat hij in 1994 zijn eerste hartaanval had gehad en er in de loop der jaren meer volgden, stopte hij in 2014 met spelen.
Op 25 oktober 1982 speelde hij onder de naam Tony McPhee's Blues Band, die op dat moment bestond uit: Tony 'T.S' McPhee - zang en sologitaar, Steve Towner - basgitaar en Mick Kirton - drums, in Die Schauwburg te Bremen, Duitsland, waarvan door radio Bremen opnamen gemaakt werden en deze zijn verschenen op het album "Split Part II - Live In Bremen 1982", dat via Mig Music / Radio Bremen als CD is uitgebracht en 8 nummers bevat.

Het album begint met "Shake For Me", waarin Tony McPhee's Blues Band een fantastische swingende uptempo rock & roll song met lichte bluesrock invloeden ten gehore brengt, waarna "Soldier" volgt, een heerlijke progressieve bluesrock song met een niet al te hoog tempo en een terugkerend ritme, die aanzet tot dansen.
Daarna volgen "Light My Light", een schitterende swingende progressieve bluesrock song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk terugkerend dansbaar ritme en "Eccentric Man", een song in een gemiddeld tempo, die tempowisselingen heeft en swingt.
In "Garden" zet Tony McPhee's Blues Band me een uitstekende progressieve bluesrock song voor, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in "Mistreated" laat de band me genieten van een geweldig bluesrock nummer met een gemiddeld tempo en dito gitaarspel.
Verder volgen "Split (Part 2)", een verrukkelijke progressieve rock song met een gemiddeld tempo, fantastisch gitaarspel, een terugkerend ritme en tempowisselingen en "Cherry Red", een puike rock song met een terugkerend licht hypnotiserend ritme, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en hierin demonstreert Tony zijn geweldige gitaarspel nog maar eens.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Split Part II - Live In Bremen 1982" van Tony McPhee's Blues Band staat vol puike bluesrock songs, waar ik vanaf de begin tonen van genoten heb en ik kan elke liefhebber van dit genre deze schijf dan ook zeer aanraden.




Review: Disen Gage - The Big Adventure (Addicted Label, 2019) (Progressieve Rock)

Disen Gage uit Moskou, Rusland werd in 1999 opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Eugeniy Kudryashov - drums en percussie, Nikolay Syrtsev - basgitaar, percussie en keyboards, Anton Efimov - sologitaar, Konstantin Mochalov - sologitaar, keyboard en zang en Sergey Bagin - sologitaar.
De band bracht hun debuut album "The Screw​-​Loose Entertainment" op 6 januari 2004 uit als CD via R.A.I.G. en deze werd op 1 september 2006 gevolgd door: "Libertage" (CD via R.A.I.G.), ".​.​.​The Reverse May Be True" (31 december 2008, CD via R.A.I.G.), "Snapshots" (19 september 2016, CD en digitale download via Addicted Label), "Hybrid State" (27 november 2017, digitaal album), "Nature" (26 maart 2018, digitaal album) en "The Big Adventure" (14 februari 2019, CD en digitale download via Addicted Label).
Hierop spelen de volgende gastmuzikanten mee: Igor Bukaev - accordeon en knoppen accordeon (track 2), Ekaterina Morozova - piano (track 3 en 8), Vasily Tsirin - cello (track 4) en Vadim Sorokin - synthesizer (track 6) en basgitaar (track 8).

Het album, dat 8 nummers bevat, begint met "Shiroyama", waarin Disen Gage een geweldig rustig instrumentaal nummer ten gehore brengt, dat een lichtelijk dreigend ritme heeft, maar evenzogoed toch voor ontspanning zorgt en dit wordt gevolgd door "Adventurers", een heerlijk nummer met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk vrolijk klinkend dansbaar ritme en lichte invloeden uit de volks en symfonische muziek.
Daarna volgen "Chaos Point", een schitterend progressief rock nummer met een niet al te hoog tempo, dat invloeden van jazz en experimentele rock herbergt, een aanstekelijk ritme en tempowisselingen bevat en "Enough", een prachtig stukje progressieve rock, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, zigeuner muziek invloeden bevat en een dansbaar terugkerend ritme bevat.
In "All The Truths' Meeting" schotelt Disen Gage me een fantastisch vrolijk klinkend nummer voor, dat lichte invloeden van Franse volks muziek heeft, swingt en aanzet tot dansen en in "Selfish Tango" krijg ik een verrukkelijk swingend progressief uptempo nummer te horen, dat tango muziek invloeden heeft en een terugkerend ritme bevat en tegen het einde in een sneller tempo over gaat, dat zigeuner muziek invloeden heeft.
Verder volgen "Carnival Escape", een uitstekende uptempo mix van progressieve rock, jazz en symfonische rock, die swingt als een trein, tempowisselingen bevat, samba muziek invloeden heeft en halverwege verandert, waarbij de muziek orkestrale invloeden krijgt en "Fin", een erg mooi rustig nummer, waarin de piano de hoofdrol speelt en invloeden van neoklassieke muziek heeft.

"The Big Adventure" van Disen Gage staat vol schitterende instrumentale progressieve nummers, waarmee de band me vanaf de begintonen in de ban van hun heerlijke muziek heeft gehouden en ik raad ieder liefhebber van dit muziekgenre dan ook aan deze schijf eens te gaan beluisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




zondag 12 september 2021

Review: Black Bats - Psychic Retreat (Cactus Room Records, 2021) (Rock)

Black Bats uit Melbourne, Australië werd in 2015 als soloproject opgericht door David Houston - zang, solo- en basgitaar.
Samen met Jacey Ashton - drums bracht hij op 24 augustus 2018 de single "Salt" / "You're Looking Pale" (niet op het album) op zijn eigen Cactus Records uit, waarna op 15 februari 2015 het digitale nummer "Big Yellow Eye" volgde.
Op 1 maart 2019 verscheen het debuut album "Black Bats" via Cactus Records en Off The Hip, dat 11 nummers bevat en door Rhyece O’Neill opgenomen en gemixt werd, die op enkele nummers sologitaar speelt en ook hun derde single "Apache Ghosts" dat 22 augustus digitaal werd uitgebracht, staat op het album.
De band brengt op 17 september 2021 hun album "Psychic Retreat" uit, dat 12 nummers bevat, via Cactus Room Records als LP op 150 gram zwart vinyl en als digitale download en voorafgaand daaraan verschenen de singles "Seven Day Blues" (15 mei 2020) en "Swamp Fever" (25 september 2020) via Cactus Room Records/ Cactus Records en vermeldenswaard is, dat Tim Ryles de drums op het album voor zijn rekening neemt.

Het album start met "Arabian Gold", waarin Black Bats een heerlijke psychedelische song in een gemiddeld tempo speelt, die lichte Oosterse invloeden heeft en tempowisselingen bevat, waarna "Mild Heat" volgt, een uitstekende uptempo rock song met lichte surf gitaar invloeden en een terugkerend ritme.
Daarna volgen "Desk Rat", een swingende uptempo mix van new wave en rock, die aanzet tot dansen, "Seven Day Blues", een geweldige song met een gemiddeld tempo en een terugkerend slepend ritme en new wave invloeden en "Swamp Fever", een lekker in het gehoor klinkende song met een gemiddeld tempo en een dansbaar ritme.
In "Learn To Smile" zet Black Bats me een vrij rustige song voor, die lichte surf invloeden heeft, in "Desert Dream" laat de band me genieten van een psychedelische pop song, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en halverwege verandert in een swingende rock song en in "Join The War" krijg ik een puike rock song in een gemiddeld tempo te horen met invloeden van new wave.
Dan volgen "I Know I'm Unhealthy", een mooi rustig nummer, dat een western en een terugkerend ritme bevat en "Island Of Mine", een swingende uptempo rock song met invloeden van het nummer "I Wanna Be Your Dog" van The Stooges.
Verder hoor ik "Tell Me", een uptempo rock song met invloeden van new wave en "Rain Dance", een schitterende vrij rustige song met surf invloeden en een aanstekelijk terugkerend ritme.

"Psychic Retreat" van Black Bats staat vol schitterende songs, die invloeden van new wave, surf en rock bevatten, waar ik zeer van genoten heb en ik kan elke liefhebber van één of meerdere muzieksoorten deze schijf dan ook aanraden.(luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)