zondag 24 mei 2020

Review: Neumatic Parlo - All Purpose Slicer (Unique Records, 2020) (Poprock)

Neumatic Parlo werd in 2017 te Düsseldorf, Duitsland opgericht en bestaat uit: Vincent Göttler - zang en sologitaar, Frederick Oltesdorf - basgitaar, Simon Hartmann - sologitaar, Luis Wedekind - keyboard en Justin Jansen - drums.
Op 22 mei 2020 bracht de band hun debuut EP "All Purpose Slicer" (4 nummers) als CD en als digitale download uit via Unique Records.

De EP start met "Opto Optics In Consciousness", waarin de band een heerlijke swingende mix van dance, rock en repeterende ritmes speelt, waarbij stil zitten geen optie is en deze wordt gevolgd door "Cardiac Insufficiency", een lekker in het gehoor klinkende uptempo poprock song, die invloeden van de muziek van The Stooges heeft, tempowisselingen en een terugkerend ritme bevat.
In "Science Fiction Movie" schotelt Neumatic Parlo me een mooie, vrij rustige, pop song voor, die halverwege iets meer snelheid krijgt en in "Morning Metamorphosis" hoor ik de band eveneens een rustige song ten gehore brengen, die tempowisselingen heeft en zo nu en dan begint te swingen en tegen het einde in een hoger tempo gespeeld wordt, waarbij invloeden van spacerock, post-rock en powerpop hoorbaar zijn.

Neumatic Parlo heeft met "All Purpose Slicer" een uitstekende debuut plaat gemaakt, die prima muziek bevat, waarvan ik "Morning Metamorphosis" de uitschieter vind en ik kan liefhebbers van poprock en de betere pop dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Various Artists - Virus Positions - A Quarantine Music Collection (Inner Ear Records, 2020)

Het Inner Ear Records label uit Patras, Griekenland, begon in 2007 als eenmans project en is inmiddels uitgegroeid tot één van de leidende indie muziek labels van het land en thuis basis van diverse nieuwe lokale bands.
Het label is hoofdzakelijk georiënteerd op Engelstalige alternatieve rock, pop en moderne folk, maar ook genres worden zo nu en dan gespot.
Omdat door de corona crisis er geen concerten, festivals, platenbeurzen en grammofoonplaten winkels open zijn, heeft Inner Ear Records, in samenwerking met hun bands en muzikanten, besloten een gratis digitaal download album samen te stellen, om op die manier het luisterende publiek een hart onder de riem te steken en onder de titel "Virus Positions - A Quarantine Music Collection" spelen 14 bands en muzikanten belangeloos hun muziek.

Het album, dat sinds 4 mei 2020 gratis te verkrijgen is via de Inner Ear Records bandcamp site, start met "Beginning Of The End" van Johnny Labelle, die een prachtige jaren 50 song ten gehore brengt, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en dromerige zang heeft, waarna Mazoha volgt met "Loutrino", een mooie, vrij rustige, pop song, die minimale begeleiding van een piano heeft, waar halverwege de drums bijgevoegd wordt.
Daarna volgen "Alfie Says" van My Wet Calvin, die me een prima elektro song in een gemiddeld tempo voorschotelt, "Worship Of The Sun" (Mikael Delta), een schitterende swingende mix van krautrock en elektro, die een terugkerend licht hypnotiserend ritme met disco invloeden bevat, de Pulp cover "Anorexic Beauty" (Tango With Lions), een lekker in het gehoor klinkende uptempo elektro song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en "Monitors" (Mechanimal), een op eind jaren 70, begin jaren 80 muziek geïnspireerde mix van elektro en disco, die aanzet tot dansen.
In "Frozen Eyes" speelt Sundayman een uptempo elektro song met een repeterend ritme, waarbij stil zitten niet aan de orde is, in "Dystopia" (Fonoptikon) krijg ik een geweldige uptempo elektro song voorgezet, die een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft en Goodbye Bedouin laat me in de song "Belong" genieten van een uitstekende rustige mix van blues en progressieve pop, die subtiele tempowisselingen bevat.
Dan volgen Manolis Aggelakis met "So We'll Go No More A Roving", een prima langzame song, die invloeden van Deleyaman heeft, Dury Dava, die de Bazooka cover "I Want Nature" speelt,  waarin ik een fantastische licht psychedelische song voorgeschoteld krijg, die een terugkerend dansbaar ritme heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarbij invloeden van Oosterse muziek hoorbaar zijn en Prins Obi, die "Haze Of A Dream" ten gehore brengt en daarin een mooie rustige song speelt, die ingetogen zang bevat.
Verder volgen nog "Facetoucher" van May Roosevelt, die een aanstekelijke mix van elektro en pop in een gemiddeld tempo speelt en de akoestische versie van "Mono Psemata (Only Lies)" van Foivos Delivorias feat. Nefeli Fasouli, die me een prachtige rustige pop song voorschotelen.

"Virus Positions - A Quarantine Music Collection" is een lekkere afwisselende schijf, die vol uitstekende muziek staat en ik kan elke liefhebber dan ook aanraden, deze gratis download eens te gaan beluisteren en te ontdekken, waar het Inner Ear Records label onder andere te bieden heeft.(luister naar en / of  download dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Dirty Streets - Rough And Thumble (Alive Natural Sound Records, 2020) (Progressieve Bluerock)

Dirty Streets uit Memphis, Tennessee, Amerika, werd in 2007 opgericht en bestaat uit: Justin Toland - zang en sologitaar, Thomas Storz - basgitaar en zang en Andrew Denham - drums en percussie.
De band bracht hun debuut album "Portrait Of A Man" op 12 december 2009 als digitale download uit en deze werd gevolgd door: "Movements" (dd, 1 november 2011), "Blades Of Grass" (CD via Alive Natural Sounds Records en dd 9 juli 2013), "White Horse" (dd, 27 november 2015 en CD via Alive Natural Sound Records, 2018) en "Distractions" (CD via Alive Natural Sound Records, 14 september 2018).
Op 6 mei 2020 verscheen het album "Rough And Thumble", dat 10 nummers bevat, via Alive Natural Sound Records als CD en digitale download.

Het album begint met "Good Pills", waarin de band een heerlijke uptempo progressieve bluesrock song speelt, die invloeden van de jaren 70 muziek van bluesrock bands, zoals Taste heeft en gevolgd wordt door twee covers van Joe South, waarvan de eerste "Tell The Truth" heet en hierin krijg ik weer zo'n lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song voorgezet, waarna "Walk A Mile In My Shoes" volgt en ook in dit bluesrock nummer swingt de muziek.
Daarna volgen "Itta Benna", een schitterend stuk progressieve bluesrock, dat subtiele tempowisselingen heeft en tegen het einde iets meer snelheid krijgt en  "Can't Go Back", een swingende song, die enkele tempowisselingen heeft en hierbij is stil zitten geen optie.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Think Twice" zet Dirty Streets me een song met een aanstekelijk terugkerend ritme voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en subtiele wisselingen bevat, in "Take A Walk" krijg ik opnieuw zo'n uitstekende uptempo bluesrock song voorgeschoteld en in "Trying To Remember" laat de band me nogmaals genieten van een puike rock song.
Verder volgen "The Voices", een prima mix van bluesrock en countryrock, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en "On The Way", een mooie rustige countryrock song.

"Rough And Thumble" van Dirty Streets staat vol uitstekende bluesrock songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan liefhebbers van dit genre, deze schijf van ook van harte aanbevelen.





Review: Dhidalah - Threshold (Guruguru Brain Records, 2020) (Stoner / Acid Rock)

Dhidalah werd in 2007 te Tokyo, Japan, opgericht door Church of Misery sologitarist Ikuma Kawabe, die samen met Kazuhira Gotoh - basgitaar, zang, synthesizer en noise en Konstantin Miyazaki - drums de band vormt.
De naam van de band komt van de mythologische reus Daidarabotchi, waarvan men geloofde, dat hij enorme bergen en landen creëerde.
Op 11 januari 2015 bracht de band hun debuut demo, "Adamskii", uit als digitale download en 27 januari 2017 verscheen "No Water" eveneens als digitale download, maar ook in een beperkte oplage van 300 stuks op gekleurd 10" vinyl via het Guruguru Brain Records label en op 30 november 2019 bracht de band hun eerste volledige album uit via Guruguru Brain Records en deze verscheen als LP op zwart vinyl, als LP in een beperkte oplage van 500 stuks op kosmisch gespetterd vinyl en als digitale download.

Het album, dat 4 nummers bevat, begint met "Neuer Typ", waarin de band een schitterende mix van krautrock en melodische stonerrock ten gehore brengt, die een terugkerend ritme heeft, in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein, waarna "Adamski" volgt en de band me een fantastische uptempo spacerock song voorschotelt, die invloeden van stoner en acid rock bevat en een repeterend ritme heeft.
Daarna speelt Dhidalah "Jovian Sky" en krijg ik een geweldige swingende mix van stoner- en acid rock te horen, die enkele tempowisselingen heeft en met hoge snelheid gespeeld wordt.
Dan volgt het laatste nummer, getiteld "A.U.M.", een uitstekende stonerrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft, tempowisselingen bevat, bij tijd en wijle zwaar klinkt en tevens invloeden van acid rock heeft.

"Threshold" van Dhidalah bevat 4 heerlijke nummers, die in een vrij hoog tempo gespeeld worden en is een verrukkelijke plaat om te beluisteren en ik kan liefhebbers van stoner en acid rock deze schijf dan ook zeer aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Dead Hippies - Ghost Tracks (Atypeek Records / Bruillance, 2020) (Dace / Elektro)

Dead Hippies werd in januari 2013 opgericht en bestaat uit Arnaud Fournier - zang, sologitaar en trompet, Dylan Bendall - zang en sologitaar en Julien Blanchard - zang en sologitaar, die uit Nantes, Paris en Berlijn komen.
De band bracht hun debuut album "Kill Me Sweety" in oktober 2013 als 2LP en als CD uit via Kshantu Records en deze werd 20 september 2019 gevolgd door "Resister", (waarop de Amerikaanse rapper Mr. J. Medeiros meespeelt in het titel nummer), dat op Atypeek Music en Bruillance Records verscheen als CD, LP en digitale download.
Op 29 mei 2020 verschijnt het mini album "Ghost Tracks", waarop 7 nummers staan, via Atypeek Records en Bruillance op CD en als digitale download en deze nummers zijn in dezelfde sessie opgenomen als "Kill Me Sweety" en "Resister".

Het album begint met "Drive Untill Tomorrow", waarin de band een heerlijke aanstekelijke dansbare elektro pop song ten gehore brengt, die invloeden uit folk en dance heeft en hierbij is stil zitten niet aan de orde en dit nummer wordt gevolgd door "Like"A Dog", een uitstekende uptempo elektro song, die swingt en zeer dansbaar is.
Daarna volgen "Bye Bye President", een swingende disco song, die aanzet tot dansen en "Fight Time", eveneens een zeer dansbare uptempo elektro song.
In "Walker Wanker" zet Dead Hippies me een schitterende uptempo pop song voor, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten, in "Cross The Rubicon" krijg ik opnieuw een puik stukje muziek voorgezet, dat invloeden van dance en surf heeft en een hoog meedein gehalte bevat en in "Stelliform" laat de band me genieten van een swingend instrumentaal elektro nummer, dat me weer in mijn dans modus zet.

"Ghost Tracks" van Dead Hippies is een geweldige plaat, die vol dansbare uptempo nummers staat, die me van begin tot eind in beweging hebben gehouden en ik liefhebbers van elektro en dance deze schijf dan ook sterk aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Centre El Muusa - Centre El Muusa (Sulatron Records, 2020) (Kraut- / Acidrock / Progressieve Rock)

Centre El Muusa uit Estland werd in 2015 onder de naam Centre Electronique Muusa opgericht en bestaat uit: Misha Panfilov - sologitaar, Monika Erdman - basgitaar, Volodja Brodsky - elektrische piano, Wurlitzer en synthesizer en Aleksei Semenihhin - drums.
De band brengt hun debuut album "Centre El Muusa", dat 6 nummers bevat, via Sulatron Records uit, zowel in een beperkte oplage van 500 stuks als CD (29 mei 2020) en als LP in een beperkte oplage van 500 stuks op 180 gram vinyl (29 juni 2020) en tevens als digitale download.

Het album begint met "Turkeyfish", waarin de band me een geweldig krautrock nummer voorschotelt, dat in een hoog tempo met een licht hypnotiserend ritme gespeeld wordt en invloeden van acid rock bevat, dat na enkele minuten verandert en de muziek over gaat in een rustig tempo, dat na een minuutje opnieuw verandert en de band een stuk elektronische progressieve rock ten gehore brengt, dat een terugkerend ritme heeft.
Daarna volgen "Glitter Bo", een mooi melodisch nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft, dat tegen het einde steeds meer snelheid krijgt, acid rock invloeden bevat en heftiger gespeeld wordt, om in rust te eindigen en "Ain't Got Enough Mojo", een schitterende mix van space- en krautrock, die een licht hypnotiserend repeterend ritme heeft.
Het eerste nummer van kant B heet "Burning Lawa" en hierin speelt Centre El Muusa een fantastisch licht hypnotiserend stuk muziek, dat psychedelische spacerock  en acid rock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Mia", een heerlijk melodisch nummer, dat in een gemiddeld repeterend tempo gespeeld wordt, waardoor ik in een lichte trance kom.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
In het laatste nummer, "Szolnok" laat de band me genieten van een verrukkelijke swingende mix van krautrock, acid en progressieve rock, die een aanstekelijk dansbaar terugkerend ritme heeft.

Centre El Muusa heeft met "Centre El Muusa " een uitstekend debuut album gemaakt, waarmee de band me vanaf de begintonen in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan liefhebbers van krautrock, acid rock en progressieve rock deze plaat dan ook sterk aanraden.






Review: Black Bats - Seven Day Blues (Cactus Room / Cactus Records, 2020) (Garagerock)

Black Bats uit Melbourne, Australië werd in 2015 als soloproject opgericht door David Houston - zang, solo- en basgitaar.
Samen met Jacey Ashton - drums bracht hij op 24 augustus 2018 de single "Salt" / "You're Looking Pale" (niet op het album) op zijn eigen Cactus Records uit, waarna op 15 februari 2015 het digitale nummer "Big Yellow Eye" volgde.
Op 1 maart 2019 verscheen het debuut album "Black Bats" via Cactus Records en Off The Hip, dat 11 nummers bevat en door Rhyece O’Neill opgenomen en gemixt werd, die op enkele nummers sologitaar speelt en ook hun derde single "Apache Ghosts" dat 22 augustus digitaal werd uitgebracht, staat op het album.
De band brengt in 2020 hun album "Psychic Retreat" uit en voorafgaand daaraan verscheen op 15 mei 2020 de single "Seven Day Blues" via Cactus Room / Cactus Records.

"Seven Day Blues" begint in een langzaam tempo met western en surf klanken, die voorzichtig iets meer snelheid krijgen om uit te monden in een schitterende garagerock song met blues invloeden.

"Seven Day Blues" van Black Bats is een fantastische single, die me doet verlangen naar meer en ik kijk dan ook verlangend uit om het complete album te horen.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)