zondag 17 december 2017

Review: Sick Hyenas - Heaven For A While (Rookie Records, 2017) (Garagerock)

Sick Hyenas uit Hamburg, Duitsland, werd in 2011 opgericht en bestaat uit: Velvet Bein - zang en sologitaar, Thore Seidler - sologitaar en zang en Eddie Ness - drums en percussie.
Hun debuut was een cassette met 5 nummers erop, die 28 november 2013 via La Pochette Surprise Records werd uitgebracht en tevens digitaal.
Daarna verscheen er op 1 april 2014 een nummer ("Radar Eyes") van de band op de "World War II compilatie", die door Retard Records werd uitgebracht, waarna op 1 mei dat jaar het gelijknamige debuut album op vinyl en als digitale download verscheen via Moody Monkey Records en tevens als cassette via Retard Records (Europa) en Dumpster Tapes (USA).
Vervolgens kwam er 16 februari 2015 een nummer ("We Who Wait") op de compilatie LP "Blood Visions By Retard Records & Friends" terecht en 14 maart 2015 verscheen hun 7" single "Like A Cramp" in een zeer beperkte oplage van 200 stuks, waarvan er 130 op wit en 70 op doorzichtig vinyl werden geperst.
Hun tweede volledige album heet "Heaven For A While" en werd 8 december 2017 door Rookie Records in een beperkte oplage van 300 stuks op marmer kleurig vinyl + download code uitgebracht en tevens op zwart vinyl + download code en als CD en digitale download.

Het album bevat 10 nummers, waarvan het titel nummer "Heaven For A While" het eerste is en daarin krijg ik een psychedelisch startend uptempo garagerock nummer te horen, dat een lichte echo op de zang heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Cry For Me", een swingende zestiger jaren gerelateerde beat song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en diverse tempowisselingen heeft.
Daarna zet de band me de single "Flohleiter" voor en hoor ik een swingende melodische rock song met een aangenaam ritme en enkele subtiele tempowisselingen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Mexico" volgt en de band een schitterende uptempo garagerock song, die een vrij eentonig hypnotiserend ritme heeft en lichte surf invloeden bevat.
In "In Her Bloom" schotelt Sick Hyenas me een fantastische licht psychedelische rock song voor, die een swingend ritme heeft en in de jaren 60 gemaakt had kunnen zijn en ook in "Sand Witch" krijg ik een geweldige 60 gerelateerde song te horen, die halverwege meer snelheid krijgt en invloeden uit de surf muziek bevat, om tegen het eind van het nummer terug te schakelen naar een iets langzamer tempo.
Dan zet de band me "Moskito" voor en hoor ik opnieuw een mix van surf en garagerock, die in een gemiddeld afwisselend tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "See What's Left Inside", een heerlijke swingende garargerock son met surf invloeden en wisselende tempo's.
Vervolgens krijg ik "Warm Grave" te horen en daarin laat de band me genieten van een verrukkelijke licht hypnotiserende rock song, waarbij stil zitten geen optie is en in het laatste nummer "White Fur" speelt de band een mooi rustig nummer, waar een lichte psychedelische ondertoon in zit.

"Heaven For A While" van Sick Hyenas is een heerlijk album, dat vol staat met uitstekende nummers, waar in ten volle van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook aanbevelen aan iedere liefhebber van garagerock, surf en psychedelische rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl






Review: Dave Kerzner - Static (Dave Kerzner Records, 2017) (Progressieve Symfonische Rock)

Dave Kerzner uit Miami, Florida, Amerika, is mede oprichter van de band Sound Of Contact.
Na het uitbrengen van zijn debuut album "New World" in 2015, waarop Durga McBroom (Pink Floyd), Steve Hackett (Genesis) en Jason Scheff (Chicago) meespeelden, werd hij genomineerd voor de 2015 Progressive Music Awards.
Zijn tweede solo album, "Static", verscheen half oktober 2017 en daarop doet een scala aan artiesten mee, waaronder: Durga McBroom (Pink Floyd) - achtergrond zang, Steve Hackett (Genesis) - sologitaar, Nick D'Virgillio (Big Big Train) - drums, Colin Edwin (Porcupine Tree) - basgitaar, Randy McStine - sologitaar en achtergrond zang, Fernnando Perdome - solo- en basgitaar, drums en achtergrond zang, Matt Dorsey (Sound Of Contact) - achtergrond zang, Derek Cinton - drums, Rudi Celli - cello, Lorelei McBroom (Pink Floyd) - achtergrond zang, Nick Mason (Pink Floyd) - drums, Alex Cromarty - drums, Stuart Fletcher - basgitaar, Chris Johnson - sologitaar en Ewa Karollin Lewowska - achtergrond zang.
Op 14 oktober 2017 speelde Dave en zijn band, die bestaat uit: Dave, Fernando, Randy, Derek, Durga en Lorelei het album "Static" live als hoofdact tijdens het ProgStock festival te New Jersey en vervolgens deden ze dat op 20 oktober 2017 tijdens het Progtoberfest te Chicago nogmaals, waarna de band een vervolg toer langs de Oost kust doet samen met de band District 97.

Het album, dat 14 nummers bevat, begint met "Prelude", een 39 seconden durend rustig stukje keyboardsspel en dit wordt gevolgd door een schitterende uptempo symfonische progressieve rock song, getiteld "Hypocrites", waarin enkele subtiele tempowisselingen zitten en invloeden van bands als The Beatles, Electric Light Orchestra en Genesis zitten.
Daarna hoor ik het titelnummer "Static", een prachtige rustige melodische pop song, met invloeden van Pink Floyd, UK en King Crimson (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna de band "Reckless" ten gehore brengt en ik een aanstekelijke poprock song voorgeschoteld krijg, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Chain Reaction", een lekker in het gehoor klinkende dansbare uptempo poprock song, waarbij de drums een disco ritme slaat en dit wordt gevolgd door "Trust", een verrukkelijk klinkende rustige popsong.
In "Quiet Storm" laat Dave me een vrij experimentele korte song horen en in "Dirty Soap Box" zet hij me een fantastische progressieve rock song voor, die swingt en diverse subtiele tempowisselingen heeft.
Vervolgens krijg ik "The Truth Behind" te horen en hierin speelt de band een uitstekende progressieve rock song in een niet al te hoog tempo, die me lichtelijk aan de muziek van UK en Pink Floyd doet denken,waarna "Right Back To The Start" volgt en ik opnieuw een prima kort nummer hoor, dat in een rustig tempo gespeeld wordt.
Daarna laat de band me genieten van een schitterend swingend instrumentaal symfonisch rock nummer met een licht hypnotiserend ritme, getiteld "Statistic", dat gevolgd wordt door "Millennium Man", waarin de band me een aanstekelijke dansbare rock song voorschotelt, die symfonische rock en funk invloeden bevat.
"State Of Innocent" is een geweldige song in de stijl van Pink Floyd, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en "The Carnival Of Modern Life" is een bijna 17 minuten durend nummer, dat uit 5 delen bestaat: "Pt.1 Welcome To The Carnival"; "Pt.2 Freak Show"; "Pt.3 High Noon"; "Pt.4 Leave It All Behind"; "Pt.5 The Grand Finale (Look At Yourself)".
Hierin hoor ik de band een schitterende progressieve rock song spelen, die wisselende tempo's bevat, swingt, zo nu en dan aan Pink Floyd doet denken, rustig klinkt en symfonische invloeden heeft.

"Static" van Dave Kerzner is een fantastisch album, dat vol heerlijke nummers staat, waar ik van begin tot einde ten volle van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan iedere liefhebber van symfonische en progressieve rock en Pink Floyd.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Bazooka - Zougla (Inner Ear Records, 2017) (Rock)

De Griekse band Bazooka werd in 2008 te Volos opgericht en verhuisde vervolgens naar Athene.
De band, die bestaat uit: Xanthos Papanikolaou – zang en sologitaar, Bill Zelepis - sologitaar, Aris Rammos - basgitaar, Panos Papanikolaou - keyboards en percussie en John Voulgaris – drums en percussie, bracht hun debuut single "Shame Take My Brain" / "Ravening Trip” in 2011 via het Inch Allah Records label uit, waarna hun EP “I Want To Fuck All The Girls In My School” in 2012 door het Amerikaanse Slovenly Records label verscheen.
Vervolgens werd hun debuut album "Bazooka" in 2013 uitgebracht door Slovenly Records en in 2016 gevolgd door de single "Tied To Your Bed” (Sound Effect Records) en hun volgende album “Useless Generation” (Slovenly, 2016).
Op 27 november 2017 is hun 7" EP "Zougla" (Jungle) via het Inner Ear Records label zowel op vinyl en als digitale download verschenen.

De EP, die 4 nummers bevat, start met de titel song "Zougla" en daarin brengt de band een schitterende swingende powerrock song ten gehore, die in het Grieks gezongen wordt, vergezeld gaat van oerwoud geluiden en in een aanstekelijk hoog tempo gespeeld wordt, waarbij stil zitten geen optie is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Daarna hoor ik de band een mooie, vrij rustige, akoestische song spelen, die "Exailosou" heet en me het idee geeft naar een nummer uit een cowboy film te luisteren, waarna "I Diki Sou I Sira" volgt en Bazooka me een heerlijke jaren 80 gerelateerde song voorschotelt, die een licht hypnotiserend ritme heeft, dat tevens prima dansbaar is.
Het laatste nummer van de EP heet "Thelo Fisi" en daarin verrast de band me door een fantastisch nummer te spelen, dat licht psychedelische invloeden bevat en in een gemiddeld tempo ten gehore gebracht wordt, waarna de band tegen het einde totaal uitfreakt en het nummer in chaos afsluit.

"Zougla" van Bazooka, dat 4 verrukkelijke nummers bevat, heeft me van begin tot eind geboeid en ik kan deze schijf dan ook ten volle aanraden, aan elke liefhebber van rock muziek.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Mabel Greer's Toyshop - The Secret (Mabel Greer's Toyshop, 2017) (Melodische Rock)

Mabel Greer's Toyshop werd in 1966 te Londen, Engeland opgericht door Clive Bayley - sologitaar en zang, Paul Rutledge - basgitaar en Robert Hagger - drums.
Nadat de band The Syn had opgehoude te bestaan verving Chris Squire - basgitaar Rutledge en kwam Peter Banks - sologitaar als tweede sologitarist bij de band, waarna begin 1968 Jon Anderson - zang zich bij hen voegde.
Mabel Greer's Toyshop trad onder andere op in clubs en universiteiten in en rond Londen, zoals: The Marquee, Electric Garden, UFO, Middle Earth club en Happening 44 en kwamen rond die tijd in contact met DJ John Peel en namen enkele nummers op voor Peel's radio shows Top Gear en Night Ride.
Tevens maakte de band demo opnamen voor MCA records en in juni 1968, toen Bill Bruford als vervanger voor Hagger in de band kwam en Tony Kaye als keyboards speler, verliet ook Bayley in augustus 1968 de band en veranderde de bandnaam in Yes en hield Mabel Greer's Toyshop dus op te bestaan.
Toen Clive Bayley en Robert Hagger elkaar in 2013, na 45 jaar, weer hadden ontmoet, ontstond het idee Mabel Greer's Toyshop her op te richten, om vervolgens met Tony Kaye, Hugo Barré (basgitaar) en Billy Sherwood (basgitaar) de studio in te gaan en het resultaat daarvan is te beluisteren op het album "New Way of Life" uit 2015.
Op het album staan nieuwe nummers, maar ook enkele oude, die door Squire en Bayley in de periode 1967-1968 geschreven werden, waarna het album "Images" in 2016 volgde, waarop geremasterde nummers uit 1967-1968 staan.
De band bracht op 8 december 2017 opnieuw een album uit, dat 9 nieuwe nummers bevat, waarvan er 1 met toegevoegd gitaarspel van de in 2013 overleden Peter Banks, terwijl Max Hunt - keyboards, sologitaar en zang de plaats van Kaye ingenomen heeft en Sherwood ook niet meer met de band mee speelt.

Het album start met "Big Brother, Little Brother" en daarin hoor ik de band een heerlijke symfonische rock song in een niet al te hoog tempo spelen en deze heeft een licht hypnotiserend ritme en sterke invloeden uit Indiaanse muziek.
Daarna hoor ik "Love's Fire", een prachtige melodische song, die enkele prima tempowisselingen bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door "Turning To The Light", een krijg ik een uitstekende vrij rustige song voorgeschoteld.
Dan hoor ik "Angel Sent", een mooie, door Beethoven geïnspireerde, melodische rock song, waarna "More And More" volgt en Mabel Greer's Toyshop me een lekker in het gehoor klinkende swingende song voorzet, die in een revue gespeeld zou kunnen worden.
In "Swan" krijg ik een schitterende rustige melodische song te horen, die diverse tempowisselingen heeft en lichte folk en symfonische invloeden bevat en in "Image Of Existance" laat de band me genieten van een verrukkelijke symfonische rock song, die klassieke invloeden heeft en diverse subtiele tempowisselingen bevat.
Vervolgens zet de band me "You" voor en hoor ik opnieuw een song in een niet al te hoog tempo gespeeld worden (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna het laatste nummer volgt, getiteld "The Secret" en in deze heerlijke melodische song, dat afgesloten wordt door het geluid van golven, is het gitaar spel van Peter Banks te horen.

"The Secret" van Mabel Greer's Toyshop bevat 9 vrij rustige songs, die ik iedere liefhebber van prachtige melodische rock kan aanraden eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Schlammpeitziger - Damenbartblick Auf Pregnant Hill (Bureau B Records, 2017) (Elektro / Krautrock)

Jo Zimmermann uit Keulen, Duitsland begon halverwege de jaren 80 met synthesizers te experimenteren en na begin jaren 90 korte tijd in de band Hal's Dream actief te zijn geweest, ging hij vanaf 1992 solo verder onder de naam Schlammpeitziger.
Zijn debuut album "Erdrauchharnschleck" verscheen in 1993 via het Entenpfuhl label in een zeer beperkte oplage van 100 stuks op compact cassette, waarna het in 1999, na in 1998 door Jan St. Werner en Andi Toma (Mouse on Mars) opnieuw te zijn geremastered, op LP door het label werd uitgebracht, echter met 4 nummers minder.
Zijn tweede album "Let The Star Shine In" / "Burgfensterrhythmuskuckloch" was een split album samen met Vinicio Brunori (alias Master's Cosmic Music) en werd door FX Randomiz (het label van Jan St. Werner en Felix Höfler) op de markt gebracht.
Vervolgens verschenen zijn volgende albums via het Keulse A-Musik label en daarvan was "Freundlichbaracudamelodieliedgut" uit 1996 de eerste.
Daarna werden: "Spacerokkmountainrutschquartier" (A-Musik, 1997), "Augenwischwaldmoppgeflöte" (A-Musik, 2000), "Collected Simplesongs Of My Temporary Past" (Domino Recording Company Ltd., 2001), "Everything Without All Inclusive" (A-Musik, 2003), "Schwingstelle Für Rauschabzug" (Sonig, 2008), "Vorausschauende Bebauung" (Sonig, 2011) en "What's Fruit?" (Pingipung, 2014) uitgebracht en tussendoor verschenen er diverse singles en remixen
Zimmermann werkt sinds 1996 samen met zijn partner, de videokunstenares Ulrike Göken, die sinds 2003 alle live uitvoeringen van Schlammpeitziger ondersteund.
Op 19 januari 2018 verschijnt het album "Damenbartblick Auf Pregnant Hill" via het Bureau B Records label op CD, vinyl en digitaal.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "Ekirlu Kong" en daarin hoor ik Schlammpeitziger een lekkere aanstekelijke dansbare elektro pop song spelen, waarbij de tekst gesproken wordt en dit nummer wordt gevolgd door "Bock Bounceburg", een heerlijk dansbaar stukje instrumentale elektro, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Damenbartblick", waarin ik een swingende instrumentale mix van krautrock, disco en elektro voorgeschoteld krijg (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), die gevolgd wordt door "Smooth Motion Kaukraut", een rustig krautrock nummer, dat lichte Oosterse en elektro invloeden heeft.
In "Kandierter Jammerlochlappen" speelt Schlammpeitziger opnieuw een dansbare mix van krautrock en elektro en in "Angerrestbay" krijg ik een uitstekende swingende elektro song voorgezet, die uitermate dansbaar is en daarbij is stil blijven zitten niet mogelijk.
Dan hoor ik "Wasserstopf", een schitterend krautrock nummer, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna "What I got" volgt en daarin schotelt Schlammpeitziger me een fantastische song voor, die een mix is van krautrock en elektro en in een vrij rustig tempo gespeeld wordt, dat een licht hypnotiserend ritme bevat.

"Damenbartblick Auf Pregnant Hill" van Schlammpeitziger bevat 8 schitterende nummers, waarmee hij me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan iedere liefhebber van elektro en krautrock deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 10 december 2017

Review: Burgundy Grapes - Short Stories Lasting Shadows (Inner Ear Records, 2017) (Psychedelische Folk)

Burgundy Grapes is een band uit Athene, Griekenland, die in 1994 werd opgericht en bestaat uit: George Kolyvas  - klassiek gitaar, slag-, solo- en slidegitaar, Alexandros Miaoulis - klassieke gitaar, solo- en slidegitaar, mondharmonica, percussie, Giorgos Tsiatsoulis - accordeon en keyboard en Stavros Parginos - cello.
De band nam hun debuut album "Burgundy Grapes", dat thuis opgenomen was, begin 2005 in eigen beheer op, dat door Ektopia/Outlandish werd uitgebracht.
In februari 2009 volgde de EP "Lagero", die in een beperkte oplage via het Triple Bath label verscheen en in juni 2010 bracht het Inner Ear Records label hun tweede album "Man In The Lighthouse" uit.
Op 6 november 2017 verscheen "Short Stories Lasting Shadows", zowel op LP als op CD en als digitale download, bij het Inner ear Records label en de gastmuzikanten, die op dit album mee spelen zijn: Nikos Veliotis - cello, Fotis Siotas - viool en altviool, George Katsanos - harmonium, zingende zaag, waterphone, theremin, percussie, metallofoon, Tibetaanse singing bowls, mondharp, Thodoris Rellos - bariton saxofoon en Dionysis Makris - basgitaar.

Het album bevat 10 nummers, waarvan het eerste "Corduroy Summer" heet en hierin krijg ik een schitterend rustig melodisch instrumentaal nummer voorgezet, dat lichte folk invloeden heeft en gevolgd wordt door "Unexpected Guest", een fantastisch licht psychedelisch nummer, dat in een rustig hypnotiserend ritme gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Daarna hoor ik "Thickening Clouds & Twinkling Stars" en dit is eveneens een zeer rustig nummer, waarmee de band me tot rust brengt, waarna "Chance Encounter" volgt en ik een prachtig kort stukje folk muziek, met een opgewekt ritme, voorgeschoteld krijg, dat gevolgd wordt door "Boulder Crush" en Burgundy Grapes opnieuw zo'n mooi rustig folk nummer speelt, dat een psychedelische ondertoon heeft.
In "Introspection Tank" laat de band me genieten van een vrij rustig psychedelisch folk nummer en ook in "Wordlessy Adored" brengt de band een rustig stukje psychedelische folk ten gehore, dat een serene rust uitstraalt.
Vervolgens zet de band me "Overboard" voor en dit wordt, net als de andere nummers, in een zeer rustig tempo gespeeld, om gevolgd te worden door "Migratory And Confusion", een aanstekelijk klinkend nummer, dat afwisselende tempo's bevat, waarna ik het laatste nummer van het album hoor, getiteld "Continent Drift" en hierin verandert het tempo niet, waardoor ik opnieuw een prachtig rustig nummer voorgezet krijg, dat door het gebruik van strijkinstrumenten een lichte trieste ondertoon krijgt.

"Short Stories Lasting Shadows" van Burgundy Grapes bevat verrukkelijke rustige muziek, die zijn uitwerking niet mist en me volledig tot rust heeft gebracht en ik kan hen, die van licht psychedelische folk houden, deze schijf van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Billy Childish & CTMF - Brand New Cage (Damaged Goods Records, 2017) (Poprock / Punk)

Billy Childish (die geboren werd als Steven John Hamper) uit Chatham, Kent, Engeland is kunstschilder, auteur, poët, fotograaf, filmmaker, zanger en gitarist.
Hij speelde in diverse bands, waaronder: The Chatham Singers, Thee Mighty Caesars, The Delmonas, The Pop Rivets, Thee Milkshakes, Thee Headcoats, The Vermin Poets, The Spartan Dreggs, Wild Billy Childish & the Blackhands en The Musicians Of The British Empire, die verschillende muziekstijlen speelden zoals: garage rock, punk, rock & roll, blues, folk, klassiek /experimenteel, gesproken woord, kinderliedjes en surf.
Samen met Charles Thomson richtte hij in 1999 The Stuckism Art Movement op, dat hij in 2001 verliet, om zich verder in de kunstwereld te ontwikkelen en in juli 2014 werd hij genomineerd voor de  Doctor Of Arts Degree van de universiteit van Kent, terwijl hij tevens les geeft aan Rochester Independent College.
Sinds 1979 brengt hij albums uit, zowel solo als met zijn bands en er verschenen reeds 118 albums van hem op die manier.
Met de band CTMF (voorheen The Musicians Of The British Empire), die bestaat uit: Nurse Julie (zijn vrouw Julie Hamper) - basgitaar,  bracht hij zijn eerste album "All Our Forts Are With You" in 2013 uit en deze werd gevolgd door "Die Hinterstoisser Traverse" (2013), "Acorn Man (2014)", "SQ1" (2016) en "Brand New Cage" (2017), die allemaal via Damaged Goods Records verschenen.

Het album, dat 12 nummers bevat, start met het titelnummer "Brand New Cage" en daarin hoor ik de band een uitstekende rock song spelen, waarin de zang me enigszins aan die van Ron Tree (Hawklords) doet denken, terwijl de muziek in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en dit nummer wordt gevolgd door "You Destabilise Me", een uitstekende rock song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en zo nu en dan chaotisch over komt.
Daarna zet de band me "Under Blue Montana Skies" voor en hoor ik een prima rock song, die een aanstekelijk ritme bevat en "It's All Gone Wrong" is een heerlijke aanstekelijke poprock song, die door Julie gezongen wordt.
Dan zet de band me "What About Brian", dat op single verschenen is voor en hierin brengt de band een schitterende zeventiger jaren gerelateerde punk song ten gehore (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), die gevolgd wordt door "In The Devil's Focus", een fantastische rock song, dat het ritme van "Back Home" van The Golden Earring bevat.
In "Are You Better Than Me?" krijg ik een uptempo rock song te horen, die swingt en in "In a Parallel World" zet Billy Childish & CTMF me een schitterende aanstekelijke uptempo rock song voor, waarbij ik op mijn stoelzit mee te swingen.
Vervolgens hoor ik "The Punk Was in Me (And It Had Come Out)", een uitstekende rock song met enkele subtiele tempowisselingen, "Something's Missing Inside", de B-kant van "What About Brian" en daarin zet de band me een verrukkelijke punkrock song voor, die in een vrij snel tempo gespeeld wordt.
Verder krijg ik "I've Got a Conflicted Mind" te horen en hierin speelt de band een stevige rock song met een aanstekelijk dansbaar ritme, die gevolgd wordt door "Bullet Proof", dat door Julie gezongen wordt en ook dit is een lekker in het gehoor klinkende poprock song, die een hoog swing gehalte heeft.

"Brand New Cage" van Billy Childish & CTMF bevat 12 heerlijke poprock songs, waarmee de band me van begin tot eind heeft geboeid en ik kan elke liefhebber van deze muzieksoort dit album dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl