zondag 21 oktober 2018

Review: Astral Son - Wonderful Beyond (Sulatron records / Headspin, 2018) (Psychedelische Rock)

Leonardo 'Soundweaver' Wijma is een Nederlandse muzikant/producer, die sinds 2003, jaarlijks, hoofdzakelijk digitale albums op de markt brengt en in zijn studio produceerde hij reeds meer dan 25 albums, variërend van elektronische muziek (dance, kosmische muziek, elektro) tot psychedelisch (spacerock, krautrock) en van mantra's tot dichtkunst.
Zijn muzikale invloeden zijn onder andere: Pierre Henry, Kid Baltan, Tangerine Dream, Klaus Schulze, Jean-Michel Jarre, Kitaro, Vangelis, Tomita, Bo Hansson, ELP, Cream, Hendrix, Spirit, Moody Blues, Incredible String Band, Caravan, Camel, Gong, Steve Hillage, Pink Floyd, Ash Ra Tempel, Beatles, Sun Dial, Zappa, Brainticket,  Hawkwind, Classical Indian music, Aphrodite´s Child, Eno, Aes Dana, Crosby, Stills & Nash, Bowie, Kraftwerk, Kula Shaker, Led Zeppelin, Mike   Oldfield, Massive Attack, Witthüser & Westrupp en vele anderen.
Al jong leerde hij elektronisch orgel spelen en toen hij 16 jaar was, kreeg hij zijn eerste synthesizer, waarna hij na zijn twintigste ook eigen composities begon te maken en toen hij 26 was, leerde hij elektrische gitaar spelen.
Daarna begon hij nummers te schrijven en had reeds diverse synthesizers, orgels en effecten apparaten, die hij samen gekoppeld had in een kleine huis studio.
De komst van de computer opende nieuwe deuren voor Leonardo en van 1999 tot 2003 werkte hij erg gedreven en maakte veel nummers, waarbij hij het gevoel kreeg, dat het mogelijk was kwalitatief hoogstaande muziek te maken.
Tot 2003 bracht hij "All that is Energy" (EP), "Window" (EP), "Spiritworld 1,2 & 3" (elektronische muziek/dance) uit en in 2003 verscheen zijn eerste officiële album, getiteld "Origine" (elektronische muziek), gevolgd in dat zelfde jaar door de EP "Sadja".
Daarna volgden: "Soundweaver" (psychedelische elektronische muziek, 2003, 2004, 2005), "Dharma" (elektronische muziek, 2004), "Singing Electronic Devices" (elektronische muziek, EP, 2005), "Turn on, Tune in, Drop out" (spacerock, psychedelische muziek, 2005, remix 2007, unreleased) "Samsara" (2005), "Electronic Reality" (elektronische muziek, 2005), "Collective Memory Generator" (synthesizer, 2006), "Temple" (krautrock, 2007), "Open" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "The Turning Point" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "Sabda" (elektronische muziek, 2008), "Elements" (elektronische muziek, 2008), "The Fascinating Vibes of Electronic Waves" (elektronische muziek, 2009), "Voor Een Dag Van Morgen" (2009) (geproduceerd voor H.C. Feiler, 2005-2009), "Quantum Generation" (elektronische muziek, 2010), "Imagine" (ambient en dance, 2010), "Magical Extension" (psychedelische muziek, 2011, niet uitgebracht), "Inner Space Dimension" (psychedelische elektronische muziek, 2011), "Músarrindill" (2011, CD met Egbert Hovenkamp II), "InSpiratie" (2011, met Egbert Hovenkamp II, onuitgebracht), "Waar Het Stroomt" (2011 met zang, Nederlandse gedichten door Leoweyn, onuitgebracht), "Drones" (ambient, krautrock, 2012), "Chants According To..." (vedische mantra's, 2012, met G.N. Rao, niet uitgebracht), "AARDE" (2012, CD met Egbert Hovenkamp II), "Mantra Electronique" (elektronische muziek, 2013), "A Drop In The Ocean" (Boedhistische mantra's, 2013, CD met Lhamo Dukpa van Bhutan).
Onder de naam Astral Son bracht hij 2 albums op vinyl via het Headspin label uit.
Dat waren "Gurumaya" in 2014 en "Silver Moon" in 2015 en deze verschenen tevens als digitale download, terwijl "Silver Moon" in 2016 ook via het Sulatron label op CD werd uitgebracht.
Zijn album, "Mind's Eye", dat 7 oktober 2016 op CD door Sulatron werd uitgebracht, kwam tevens op LP uit via het Headspin label, evenals als zijn album "Wonderful Beyond", dat 26 oktober 2018 op CD verschijnt via Sulatron Records en ook op LP door Headspin uitgebracht wordt, in een beperkte oplage van 200 stuks zwart en 300 stuks doorzichtig blauw vinyl.

"Wonderful Beyond", dat 11 nummers bevat (de CD 12), start met "She", waarin ik Astral Son een schitterende, vrij rustige, psychedelische song hoor spelen, die diverse tempowisselingen en spacerock invloeden heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Matrix Of Creation", eveneens een geweldige psychedelische song, die een aanstekelijk ritme heeft en daarin is de invloed van de muziek van The Beatles sterk hoorbaar.
Daarna zet hij me "Time And Space" voor en hierin krijg ik een erg rustige song te horen, die minimale begeleiding heeft en lichte Oosterse invloeden bevat, waarna "Your Mind" volgt, een heerlijke aanstekelijke uptempo pop song met een vrolijk eentonig ritme.
In "Moving Slowly" speelt hij opnieuw een lekker in het gehoor klinkende rustige licht psychedelische song met enkele tempowisselingen, die me aan de muziek van Balduin (Zwitserland) en Big Boy Pete (UK) doet denken en in "The Universe" schotelt Astral Son me een fantastische song voor, die met een gesproken tekst begint, om na korte tijd over te gaan in een song met een gemiddeld tempo, waar Oosterse invloeden in zitten en een licht hypnotiserend ritme.
Dan schotelt hij me "Cheap Magic Spells" voor en laat me genieten van een verrukkelijke psychedelische song, die rustig begint en langzaam meer vaart krijgt en tevens spacerock invloeden bevat en enkele subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Nothing New", een dansbare psychedelische song, die me in beweging brengt en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens speelt Astral Son "The Well" en ook hierin brengt hij een uitstekende psychedelische pop song ten gehore in een niet al te hoog tempo uitgevoerd wordt en na de helft van het nummer iets meer snelheid krijgt en steviger wordt, waarna "Journey" volgt en hij me een geweldig dansbaar eentonig stuk muziek voorschotelt, waarbij stil zitten geen optie is.
Verder hoor ik "Morning Dew", een prachtige rustige song, waar enkele prima subtiele tempowisselingen zitten en het extra nummer "Quiet Love", een mooie   rustige psychedelische pop song, die eind jaren 60 gemaakt had kunnen zijn.

Astral Son heeft me met "Wonderful Beyond", waarin veel nummers in elkaar over lopen, een stuk terug gevoerd in de tijd en even waande ik me weer in het hippie tijdperk van einde jaren 60 en ik kan deze plaat dan ook zeer aanraden, aan hen, die van heerlijke psychedelische pop houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Big Lad - Pro Rock (Box Records, 2018) (Elektro /Dance)

Big Lad uit Londen, Engeland, werd in 2015 onder de naam Shitwife opgericht en bestaat uit: Henri Grimes - drums en Wayne Adams - synthesizer.
Het duo bracht hun debuut album "Big Lad" in een beperkte oplage van 300 stuks op 28 augustus 2015 uit via Sapien Records Ltd en deze werd gevolgd door "Death To The Metal EP", die 15 juni 2016 op 10" vinyl verscheen en op 25 september 2017 kwam hun split 7" single "Shitwife"/"Maruosa" via Omega Warfare Records op de markt.
Hun album "Pro Rock", dat 12 nummers bevat, werd op 19 oktober 2018 door Box Records in een beperkte oplage op doorzichtig geel vinyl uitgebracht en tevens als digitale download.

Het album start met "Intro", een 7 seconden durende aankondiging, die gevolgd wordt door "Ricky Balboa", een geweldig swingend uptempo elektro dance nummer, dat diverse tempowisselingen heeft en daarbij is stil zitten niet aan de orde.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Daarna zet het duo me "Jimmy's Bazole Plant" voor en hoor ik een kort heftig noise nummer, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt, waarna ik "Dave Akoi" te horen krijg en daarin is de muziek een swingende uptempo mix van elektro, heavy rock en melodische muziek, die tegen het einde van het nummer in een rustig tempo over gaat en naadloos over loopt in "Macho Randy Savage", waarin prachtige rustgevende synthesizer klanken een minuut lang te horen zijn.
In "Banana Split" schotelt Big Lad me een schitterende mix van elektro en drum & bass voor, die diverse tempowisselingen heeft en in "Ted Banger" laat het duo me genieten van een heftige mix van elektro, noise en house, die een hypnotiserend ritme bevat en swingt als een trein en over gaat in "Micheal J  Decaprio" en hierin begint de muziek rustig en verandert langzaam in een fantastische mix van noise en elektro, waarin heerlijk drumspel en een licht hypnotiserend ritme zit en tevens enkele prima tempowisselingen heeft, waarna het nog geen minuut durende "Party Salad" volgt en ik een mooi melodisch stukje synthesizer spel hoor.
Dan brengt Big Lad "Donald Tramp" ten gehore, waarin het duo me, na een kort rustig begin, een swingende uptempo mix van elektro, house en drum & bass voorzet, die diverse tempowisselingen bevat, waarna ik "Eating Food And Fighting Wizards" hoor en hierin start het duo met Japans aandoende klanken, die een heftig ritme toegevoegd krijgt, dat in een hoog tempo gespeeld wordt, waardoor de muziek verandert in een heerlijk swingend dansbaar nummer, waar enkele tempowisselingen in zitten en vervolgens hoor ik het laatste nummer, dat "Outro" heet en slechts 5 seconde duurt.

"Pro Rock" van Big Lad staat vol uitstekende swingende muziek, die me van begin tot eind heet weten te boeien en ik kan iedere liefhebber van elektro, noise en dance, dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Perhaps - Hexagon + Hexagain (Riot Season Records, 2018) (Experimentele Muziek / Jazz / Psychedelische Muziek)

Perhaps, een collectief uit Boston, Massachusetts, Amerika, speelt in diverse formaties en bracht op 13 september 2012 hun debuut album "Volume One" als digitale download en in een beperkte oplage van 100 stuks als cassette uit.
Daarna volgden:  "Volume Two" (digitale download, 7 augustus 2013), "Kamikaze" (digitale download, 6 januari 2014), "4" (Digitale download en beperkte oplage
van 50 stuks cassette + "V", 2 oktober 2016), "V-Redux" (digitale download en beperkte oplage CD, 13 september 2017) en "V" (digitale download en beperkte oplage op LP, 13 september 2017)
Hun zesde album "Hexagon", dat half oktober via Riot Season Records verscheen werd in een beperkte oplage van 300 stuks op zwart vinyl uitgebracht en tevens in een zeer beperkte oplage van 100 stuks op CD met de bonus CDr "Hexagain".
Het collectief, dat op dit album actief is, bestaat uit: Jim Haney, Sean McDermott, Don Taylor, Tom Weeks, Ben Talmi, Mike Thomas, Lucas Brode, Tabata Mitsuru, Reid LaPierre, Ricky Petraglia en Binod Singh.

"Hexagon" bevat 2 lange nummers, waarvan "The Number Of The Priest (Part 1)" het eerste is en hierin hoor ik de band met fantastische close harmony zang starten, waar na korte tijd muziek bij komt en dan over gaat in een schitterend eentonig hypnotiserend psychedelisch stuk muziek, dat swingt en in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en daar komen langzaam ruimtelijke en jazz invloeden bij, waarna de muziek halverwege tevens invloeden van experimentele muziek toegevoegd krijgt.
Daarna schotelt de band me "The Number Of The Priest (Part 2)" voor, waarin de muziek experimenteel gespeeld wordt en al snel swingt als een trein, terwijl het terugkerende ritme eentonig is en het tempo hoog ligt, waarna de band besluit om er vanaf een kwart van het nummer geluiden van spelletjes in te verwerken zonder het tempo en ritme te veranderen.(luister naar gedeeltes van het album via de soundcloud link onder de recensie)
In "Grand Funk Autobahn (Part 1)" van "Hexagain", dat eveneens slechts 2 nummers bevat, brengt Perhaps een geweldige mix van psychedelische muziek, jazz en  experimentele muziek ten gehore, die diverse tempowisselingen heeft, waarbij het nummer regelmatig swingt en verwantschap heeft met de muziek van Alex's Hand.
Het tweede nummer "Grand Funk Autobahn (Part 2)" begint, waar het eerste eindigt, namelijk met het geluid van een sein sleutel, waarna de band verder gaat met het maken van hun experimentele muziek, die zo nu en dan aan totale chaos doet denken en vervormde zang bevat, maar waarin ook swingende ritmes, prachtige zang en een bepaalde spannende samenhang in zitten.

"Hexagon" + "Hexagain" van Perhaps zijn 2 niet alledaagse spannende CD's, die niet voor iedereen zullen zijn weggelegd, maar swingen er desondanks niet minder om en ik kan iedere muziek liefhebber dan ook aanraden, deze schijven eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Qluster - Elemente (Bureau B Records, 2018) (Krautrock / Elektronisch / New Age)

De Duitse band Qluster, uit Berlijn, bestond eerder onder de namen Kluster en Cluster en is de derde incarnatie van dit legendarische krautrock project uit 1969.
Qluster bestaat sinds 2013 uit: Hans-Joachim Roedelius - keyboards en synthesizer, Onnen Bock - keyboards en elektronica en Armin Metz - basgitaar en keyboards en bracht onder deze naam de albums: "Rufen" (LP/CD, Bureau B, 2011),"Fragen" (CD, Bureau B, 2011), "Antworden" (LP/CD, Bureau B, 2012), "Lauschen" (CD, Bureau B, 2013), "Tasten" (LP/CD, Bureau B, 2015), "Echtzeit" (LP/CD, Bureau B, 2016) uit en op 2 november 2018 verschijnt het zevende album van de band, getiteld "Elemente", waarop 8 nummers staan.

"Elemente" start met "Perpetuum", waarin ik een schitterend stuk krautrock voorgeschoteld krijg, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft, dat halverwege tijdelijk iets rustiger klinkt, om dan verder te gaan in het begin tempo.
Daarna volgt "Zeno", een fantastische, vrij rustige, mix van Japanse muziek, eentonige elektronische muziek en een licht hypnotiserend ritme en dit nummer wordt gevolgd door "Xymelan", een swingend krautrock nummer, dat eveneens lichte Japanse invloeden heeft en een terugkerend aanstekelijk ritme heeft.
In "Weite" laat Qluster me genieten van een geweldig, vrij zwaar, rustig nummer, dat enigszins triest klinkt en in "Tatum" krijg ik een zeer aanstekelijk dansbaar uptempo krautrock nummer voorgezet, dat een licht hypnotiserend ritme heeft, waarna de muziek na enkele minuten rustiger lijkt te worden, maar dan besluit het duo toch om in het ingezette tempo verder te gaan, om na ongeveer 6 minuten te veranderen en tijdelijk in een langzaam tempo gespeeld te worden en vervolgens disco invloeden te krijgen en in een hoog tempo gespeeld te worden.
Dan hoor ik "Symbia", een melodisch nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme bevat en gevolgd wordt door "Lindow", een uitstekend dansbaar nummer, dat invloeden van krautrock en elektronische muziek heeft en een licht hypnotiserend ritme bevat.
Het laatste nummer, "Infinitum", begint rustig en daarin zwelt de muziek langzaam aan, om te ontaarden in een verrukkelijk rustig stuk new age muziek, dat me in een toestand van serene rust brengt.

"Elemente" van Qluster bevat verscheidene stijlen elektronische muziek, die me van begin tot einde hebben geboeid en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan elke liefhebber van zowel krautrock, new age en elektronische muziek. (luister naar gedeeltes van het album via de soundcloud link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Pavallion - Stratospheria (Tonzonen Records, 2018) (Melodische Rock)

Pavallion uit Krefeld, Duitsland, bestaat uit: Sebastian Dückers - zang en sologitaar, Andreas Zanders - basgitaar, Stven Hein - sologitaar en zang en Piet Fischer - drums en synthesizer.
De band bracht in mei 2017 hun debuut album "2048" in eigen beheer uit en op 26 oktober 2018 verschijnt hun album "Stratospheria" via Tonzonen Records in een beperkte oplage van 500 stuks op vinyl, waarvan er 150 marmer geel en 350 marmer groen-blauw geperst zijn en tevens in een beperkte oplage van 500 stuks op CD (digipack) en als digitale download.

Het album, dat 3 nummers bevat, start met "Waves" en daarin hoor ik de band een schitterende swingende mix van new wave en poprock in een gemiddeld tempo maken, waarbij de muziek me bij tijd en wijle aan die van U2 doet denken, maar ook invloeden bevat van de Russische band Human Factor.
Daarna schotelt Pavallion me "Monolith" voor, een fantastisch eentonig instrumentaal stoner nummer dat rustig, zwaar en dreigend gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), om gevolgd te worden door het titelnummer "Stratospheria", een bijna 25 minuten durende heerlijke rustige melodische pop song, waarin de muziek vergelijkbaar is met die van Human Factor en deze gaat na iets meer dan 9 minuten over in een aanstekelijk sneller gespeeld tempo met een dansbaar ritme, waarbij stil zitten dan ook geen optie is.
Na enkele minuten veranderen het tempo en ritme opnieuw en krijg ik een uitstekend licht hypnotiserend stuk muziek voorgezet, waarin het tempo weer langzaam opgevoerd wordt, waardoor het ritme natuurlijk ook verandert, maar wel het hypnotiserende effect blijft houden, om vervolgens tegen het einde in een gemiddeld tempo gespeeld te worden, dat langzaam terug keert naar het rustige melodische tempo.

"Stratospheria" van Pavallion is een geweldig album, waarmee de band me van begin tot einde heeft laten genieten en ik kan deze schijf dan ook zeer aanraden, aan hen, die van melodische rock houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





maandag 15 oktober 2018

Review: The Dirty Contacts - The World's End (State Records, 2018) (Garagerock)

The Dirty Contacts werd in 2017 te Hastings, Engeland, opgericht en bestaat uit: Mr. Rees - zang en sologitaar, Frosty the Fuzzman - fuzz sologitaar, Mr. Forrester - basgitaar, Mr. Ellis - keyboards en Mr. Greensmith — drums.
De bandleden spelen en/of speelden in bands als The X-Men, The Dentists, The Cannibals, Armitage Shanks en andere.
Hun debuut 7" single "The World’s End” / "When You Stop Loving Me” wordt 22 oktober 2018 uitgebracht in een beperkte oplage van 500 stuks op zwaar vinyl via State Records.

Op kant A van de single, The World's End", schotelt de band me een schitterende jaren 60 gerelateerde rauwe uptempo garagerock song voor, die enkele  subtiele tempowisselingen heeft, swingt en me naar die periode doet terug verlangen.(luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link)
Kant B, "When You Stop Loving Me”, is een cover van het door Billy Childish geschreven nummer, dat oorspronkelijk door Thee Headcoats opgenomen werd en daarin hoor ik de band opnieuw een fantastische uptempo garagerock song spelen, waarin de muziek uit de jaren 60 centraal staat en overeenkomsten met bands als The Seeds en The Kinks is dan ook snel gelegd.

De single "The World’s End” / "When You Stop Loving Me” van The Dirty Contacts is een juweeltje, dat in de jaren 60 gemaakt had kunnen zijn en ik kan deze 7"
dan ook ten zeerste aanbevelen aan een ieder, die van garagerock en jaren 60 muziek houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl






Review: The Spacious Mind - The Drifter (Trail Records, 2018) (Psychedelische Rock)

The Spacious Mind, die in 1991 te Skellefteå, Zweden werd opgericht, bestaat uit: Jens Unosson - zang, orgel, synthesizer, melodia en harmonium, Henrik Oja - zang, sologitaar, akoestische gitaar, trombone, percussie, synthesizer en kantele, Thomas Brännström - zang, e-bow, melodica, didgeridoo, fluit, blokfluit, akoestische gitaar, Niklas Wiklund - sologitaar, Marten Lundmark - zang, basgitaar, sologitaar en akoestische gitaar en David Johansson - drums, percussie en klokkenspel en bracht in 1993 hun debuut album "Cosmic Minds At Play" via Garageland Records uit.
Vervolgens verschenen: "Organic Mind Solution" (CD, Garageland Records, 1994), "Sleepy Eyes And Butterflies" (CD, Gates Of Dawn, 1995), "Sailing The Seagoat", (CD, Garageland Records, 1996), "Garden Of A Well Fed Head" (beperkte oplage genummerde LP, Lone Starfighter Records, 1997), "The Mind Of A Brother" (CD, Delerium Records, 1999), "Live Volume One: Do Your Thing But Don't Touch Ours" (CD, Goddamn I'm A Countryman Records, 2002), "Rotvälta" (CD, Goddamn I'm A Countryman Records, 2005), "Take That Weight Off Your Shoulders. Skellefteå 28/02/03" (beperkte oplage CDr, Goddamn I'm A Countryman Records, 2005), "Pickin' Berries 'N Playin' Blues, Trästock 23/07/05" (beperkte oplage CDr, Goddamn I'm A Countryman Records, 2005), "Tonen" (beperkte oplage CDr, Goddamn I'm A Countryman Records, 2006), "Club Rothko 05/09/05" (Beperkte oplage CDr, Goddamn I'm A Countryman Records, 2006), "Gentle Path Highway" (CD, Goddamn I'm A Countryman Records, 2007), "Greazy Green And Stoney Lonesomes Vol.1" (CD, Kommun 2, 2014), plus de 10" single "Reality D Blipcrotch", die in 2002 via Goddamn I'm A Countryman Records werd uitgebracht.
Op hun eerste album bestond de band uit: Jens, Henrik, Thomas en David, waarna Marten op het tweede album in de band is gekomen, om in 2001 gevolgd te worden door Niklas en vervolgens speelde Marten in 2005 vanaf het album "Club Rothko" niet meer in The Spacious Mind.
In september 2018 bracht Trail Records het compilatie album "The Drifter", dat 6 nummers bevat, in een beperkte oplagen van 300 stuks op CD uit.
De nummers van het album komen van de single "Reality D Blipcrotch" (1 en 3), "Garden Of A Well Fed Head" (2), "Copenhagen Space Rock Festival" (Burnt Hippie Records, 2002) (4), "Take That Weight Off Your Shoulders. Skellefteå 28/02/03" (5 en 6).

Het eerste nummer van de plaat is het titel nummer "The Drifter", waarin ik de band rustig hoor beginnen, om na korte tijd over te schakelen naar een fantastisch licht psychedelisch nummer, dat een hypnotiserend rime bevat en invloeden uit de spacerock heeft, waarna de muziek halverwege verandert en rustig psychedelisch klinkt en er dromerige zang bijgevoegd wordt, waardoor er een song in de stijl Pink Floyd en Porcupine Tree ontstaat en deze wordt gevolgd door "Euphoria, Euphoria" en hierin krijg ik een swingend licht hypnotisch nummer voorgeschoteld, waarbij stil zitten geen optie is, om na 5 minuten te veranderen in een rustig licht psychedelisch stuk muziek met een dansbaar ritme, dat langzaam meer snelheid krijgt en progressieve rock invloeden heeft.
Daarna hoor ik "The Players In The Band", dat zeer psychedelisch start en na 1 minuut verandert in een prachtige psychedelische pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden van de muziek van Pink Floyd heeft, waarna "Floatin' Down The River Whistlin' On A Tune" en daarin brengt The Spacious Mind een progressief rock nummer ten gehore, dat invloeden uit acid rock, spacerock en experimentele muziek heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat lichtelijk hypnotiserend werkt.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
In de live uitvoering van "The Drifter" speelt de band een geweldig swingend licht psychedelisch progressief rock nummer met acid rock invloeden en een hypnotiserend ritme, waarbij stil zitten niet aan de orde is en in "Spirit Roots", dat eveneens live gespeeld wordt, laat de band me genieten van een schitterend psychedelisch licht hypnotiserend nummer, dat sterke invloeden van de muziek van Pink Floyd heeft en iets na de helft van het nummer verandert in een rustig nummer met eentonig repeterend gitaarspel.

The Spacious Mind heeft met met het album "The Drifter" van begin tot einde in de ban van hun muziek gehouden en ik kan deze CD dan ook zeer aanraden, aan iedere liefhebber van hypnotiserende muziek, psychedelische en progressieve rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl