maandag 16 september 2019

Review: Black Bats - Apache Ghosts (Cactus Records, 2019) (Country / New Wave / Surf)

Black Bats uit Melbourne, Australië werd in 2015 als soloproject opericht door David Houston - zang, solo- en basgitaar.
Samen met Jacey Ashton - drums bracht hij op 24 augustus 2018 de single "Salt" / "You're Looking Pale" (niet op het album) op zijn eigen Cactus Records uit, waarna op 15 februari 2015 het digitale nummer "Big Yellow Eye" volgde.
Op 1 maart 2019 verscheen het debuut album "Black Bats" via Cactus Records en Off The Hip, dat 11 nummers bevat en door Rhyece O’Neill opgenomen en gemixt werd, die op enkele nummers sologitaar speelt en ook hun derde single "Apache Ghosts" dat 22 augustus digitaal werd uitgebracht. staat op het album.

"Apache Ghosts" is een fantastische mix van country en new wave, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en me lichtelijk aan de muziek van The Only Ones en Magazine uit de jaren 80 doet denken en ook bevat dit nummer surf invloeden.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Kenneth Minor - On My Own (Unique Records, 2019) (Country / Pop)

Kenneth Minor is een Duitse band, waarvan de bandleden uit Wiesbaden, Frankfurt am Main, Berlijn en Darmstadt komen en bestaat uit: Athena Isabella - zang, Bird Christiani - solo-, basgitaar, akloestische gitaar en mondharmonica, Andreas Lüttke - basgitaar en Florian Helleken - drums en percussie.
De band, die tegenwoordig in Frankfurt am Main zijn thuisbasis heeft, bracht in 2010 hun debuut album "In That They Can Not Help" uit, dat gevolgd werd op 22 september 2017 door het digitale album "Phantom Pain Reliever".
Op 4 oktober 2019 verschijnt het derde album van Kenneth Minor op zwart vinyl, CD en als digitale download via Unique Records, getiteld "On My Own" en daarop krijgt de band steun van de gastmuzikanten: Max Schneider - piano (1 nummer) en orgel (1 nummer) en Hannah Paularsen - zang (1 nummer).

Het album, waarop 12 nummers staan, begint met "Age Of Reason", waarin de band een mooie melodische pop song ten gehore brent, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "Fed Up" volgt en ik een heerlijke aanstekelijke swingende uptempo mix van country en pop met invloeden van Bob Dylan voorgeschoteld krijg, waarbij stil zitten geen optie is en deze wordt gevolgd door "Wrap Up A Deal", een geweldige uptempo mix van punk, country en pop, die swingt als een trein en enkele tempowisselingen heeft.
Daarna zet de band me het titel nummer "On My Own" voor en hoor ik een verrukkelijke aanstekelijke pop song met invloeden van swamprock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en egvolgd wordt door "True", een fantastische pop song, die sterke invloeden van de jaren 60 en de muziek van Bob Dylan en Donovan heeft en een aangenaam vrolijk ritme bevat, dat aanzet tot dansen.
In "Happy Man" laat Kenneth Minor me opnieuw een aanstekelijke vrolijke uptempo pop song horen, die een terugkerend ritme heeft en swingt, in "Bad Conscience Blues" krijg ik een uitstekende mix van bluesrock, pop en country voorgezet, die een slepend ritme heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Breach" speelt de band een swingende pop song met een terugkerend ritme, dat aanzet tot dansen.
Verder volgen "Hidden Berries", een aanstekelijke pop song met een vrolijk ritme, dat een hoog meedein gehalte heeft, "Dash Of Sadness", een lekker klinkende
song met enkele subtiel tempowisselingen, "Girl From Berlin", een prachtige song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden van post-rock en progressieve bluesrock heeft en "My My, Hey Hey", een mooie song, die alleen begeleiding heeft van gitaar en mondharmonica en invloeden van Bob Dylan kent.

"On My Own" van Kenneth Minor staat vol heerlijke pop songs, die aanzetten tot dansen en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden, aan liefhebbers van de betere pop.(luister naar enkele nummers van het album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Nazca Space Fox - Pi (Tonzonen Records, 2019) (Melodische Rock / Stonerrock)

Nazca Space Fox  uit Neu-Anspach, Friedberg en Frankfurt, Duitsland, bestaat uit: Mathias (Matze) Gaul - sologitaar en keyboards, Stafan Bahlk - basgitaar en Heiko Vollweiler - drums.
De band bracht op 11 augustus 2017 hun debuut album met gelijknamige titel uit via Tonzonen Records en als digitale download en op 27 september 2019 verschijnt de opvolger daarvan, getiteld "Pi" en deze wordt eveneens op LP, CD en als digitale download uitgebracht via Tonzonen Records.
Nazca Space Fox trad onder meer op met Powder For Pigeons, Pendejo!, Electric Moon, Giobia, The Sonic Dawn en Thundermother en was te zien op belangrijke festivals als Burg Herzberg en PsyKa.

"Pi" bevat 6 nummers, waarvan "Windhund" het eerste is en hierin speelt de band een schitterende mix van stoner, melodische en progressieve rock in een niet al te hoog tempo (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "Space Drift", een geweldig melodisch stonerrock nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waar invloeden van de muziek van Colour Haze in klinken en swingt.
Daarna speelt de band "Space Farm Blues", een heerlijke mix van progressieve blues en stonerrock en ook dit wordt in een gemiddeld tempo gespeeld, waarna "Hummingbird" volgt en Nazca Space Fox een stevig stonerrock nummer ten gehore brengt, dat wisselende tempo's heeft en invloeden van melodische rock bevat.
In "Showdown" laat de band me genieten van een prachtig melodisch nummer, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat tegen het einde iets meer snelheid krijgt en gevolgd wordt door het laatste nummer, dat "Grinder" heet, waarin de band opnieuw zo'n uitstekend swingend nummer voorschotelt, dat tijdelijk iets langzamer gespeeld wordt.

"Pi" van Nazca Space Fox is een fantastische plaat, waarmee de band me van begin to einde heeft weten te boeien en ik an deze schijf dan ook aanraden, aan een ieder, die van stoner en melodische rock houdt.






Review: Lucy Kruger & The Lost Boys - Sleeping Tapes For Some Girls (Unique Records, 2019) (Pop / Folk)

Singer/songwriter Lucy Kruger groeide op in Cape Town, Zuid-Afrika, waar ze op 4 mei 1989 haar debuut maakte met het digitale nummer "Formless (A Sleeping Tapes B Side)", waarna ze op 6 maart 2012 de band Lucy Kruger & The Lost Boys oprichtte.
Lucy Kruger & The Lost Boys bestaat uit: Lucy Kruger - zang, Andre Leo - sologitaar en zang, Lucas Swart - sologitaar en zang, Calvin Siderfin - basgitaar en Werner von Waltsleben - drums.
Op 17 juni 2014 bracht ze de digitale EP "Lucy Kruger & The Lost Boys" uit en deze werd gevolgd door het digitale debuut album "Summer's Not That Simple" (15 mei 2017, Permanent Record), "The Ocean at Night" (digitaal nummer, 19 april 2019), "Half of A Woman" (digitaal nummer, 31 mei 2019) en op 20 september 2019 verschijnt het album "Sleeping Tapes For Some Girls", waar 10 nummers op staan via Unique Records als LP, CD en als digitale download, waarbij vermeldens waardig is, dat het album werd opgenomen, net voordat Lucy in mei 2018 naar Berlijn, Duitsland verhuisde.

Het album begint met "The Ocean At Night", waarin de band een prachtig zeer rustig nummer ten gehore brengt, dat gevolgd wordt door het eveneens rustige "Mary", een uitstekende pop song met een melodisch ritme en dromerige soundscapes.
Daarna zet de band me "Digging A Hole" voor en krijg ik een opnieuw een mooie rustige song te horen, waarbij de muziek me lichtelijk aan die van Us And Them doet denken en deze wordt gevolgd door "Half Of A Woman", een prima pop song, die ook dit keer in een langzaam tempo gespeeld wordt en licht dreigende drums bevat.
In "Cotton Clouds" speelt Lucy Kruger & The Lost Boys een heerlijke dromerige pop song in een niet al te hoog tempo en in "Beloved Root" krijg ik een geweldige folk song in een gemiddeld tempo voorgeschoteld, die een aanstekelijk ritme heeft, dat tot dansen aanzet.
an volgen "The Colour Of Dirt" en daarin speelt de band weer zo'n mooie folk song en "Electric Applause", waarin ik nogmaals een heerlijke rustige pop song ten gehore brengt.
Verder volgen "Nicola's Lullaby" en hierin verandert het tempo niet en ook nu hoor ik de band weer een rustige song spelen, waarna het laatste nummer volgt, getiteld "Holding Up The Ceiling" en ik voor de laatste maal mag genieten van zo'n uitstekende mix van pop en folk.

"Sleeping Tapes For Some Girls" van Lucy Kruger & The Lost Boys is een prachtige plaat, die vol prima rustige pop songs staat en zeker bij liefhebbers van dit genre in de smaak zal vallen, maar naar mijn mening te weinig variatie heeft.(luister naar het album via de bandcamp link onder de recensie)





maandag 9 september 2019

Review: Fabienne Delsol - Four (Damaged Goods Records, 2019) (Pop / Psychedelische Pop)

Fabienne Delsol uit Limoges, Frankrijk, woont sinds 1995 te Londen, Engeland en is vanaf 1996 actief in de muziekwereld.
Eerst als zangeres van de band The Bristols (Damaged Goods Records), waarmee ze de debuut single "Questions I Can't Answer" voor Damaged Goods Records maakte.
Vervolgens verschenen er nog 2 singles plus 2 albums van The Bristols, die door Liam Watson en Ed Deegan geproduceerd werden en sinds 2004 maakt ze solo albums, waarvan het debuut album "No Time For Sorrows" (Damaged Goods Records) heet.
Daarna volgden de albums "Between You and Me" (Damaged Goods, 2004) en "On My Mind" (Damaged Goods), dat in 2004 opgenomen was, maar pas in 2010 uitgebracht werd en vermeldenswaardig is, dat Fabienne op elk album 1 of meerdere nummers in het Frans zingt.
Haar vierde album heet "Four" en hierop speelt een scala aan muzikanten mee, zoals: Ed Turner - sologitaar,  Bradley Brurgess - sologitaar, Owen Thomas - sologitaar, Neil Ainsby - sologitaar en achtergrondzang, George Miller - sologitaar, pixiephone en achtergrondzang, Tom Gardner - solo-, basgitaar en keyboards, Shane Lawlor - basgitaar, orgel, logan en achtergrondzang, liam Watson - bas-, sologitaar, drums, percussie en oscillator, Carwyn Ellis - piano, orgel, mellotron en Hammond orgel, Andrew Ralph Godleman - Hammond orge, Brian Neville - drums, Johnny Aitkin - drums, percussie en achtergrondzang en Rupert Brown - drums en percussie.

"Four", dat 11 nummers bevat en 11 oktober 2019 verschijnt, start met "See How They Run", waarin Fabienne me een jaren 60 gerelateerde pop song voorschotelt, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en gevolgd wordt door "Ladder", een swingende dansbare uptempo pop song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft.
Daarna hoor ik "Door Knob", een rustige jaren 60 song, die lichte psychedelische invloeden bevat, "So Many Could Not", een swingende pop song met een aangenaam dansbaar ritme, die enkele tempowisselingen heeft en invloeden van psychedelische pop bevat en de cover "When I Awake" (Status Quo), waarin ze een mooie rustige psychedelische pop song ten gehore brengt, die orchestraal klinkt.
In "The Face" speelt Fabienne een pop song met een gemiddeld tempo, die een dansbaar ritme heeft en in "No Love To Give" krijg ik een uitstekende uptempo song voorgeschoteld, die swingt en jaren zestig elementen bevat.
Vervolgens hoor ik de cover "J'ai Fait De Lui Un Reve" (Francoise Hardy) en daarin zet ze me een rustige pop song voor, die gevolgd wordt door een cover van The Human Beinz song "Follow Me" en hierin krijg ik een swingende pop song te horen, die een aanstekelijk dansbaar ritme bevat.
Verder volgen "I'll Never Be Lonely Again", een prachtige rustige song met een licht psychedelisch karakter en "Hurtin' Kind", een vrolijk klinkende uptempo pop song met een aanstekelijk dansbaar ritme, dat in de jaren 60 gemaakt had kunnen zijn.

"Four" van Fabienne Delsol is een prima album, dat uitstekende songs bevat, die lekker in het gehoor liggen en ik kan liefhebbers van de betere pop dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.
Sorry! Nog geen video beschikbaar.


Review: Various Artists - From A Distant Shore - 4 Species On Display (Mega Dodo Records, 2019) (Folk)

Mega Dodo Records brengt op 8 november 2019 een album uit, getiteld "From A Distant Shore", waarop 4 Zweedse bands vertegenwoordigd zijn, die elk 3 nummers spelen, waarbij vermeldenswaardig is, dat Britt Rönnholm en Anders Hakanson van Us And Them de initiatief nemers zijn voor het samenstellen van het album.

Eve and the Last Waltz uit Stockholm, bestaat uit: Eva Lalander - zang en gitaar, Mats Grönmark - sologitaar, Calle Schoier - orgel en mellotron en Christian Sandell - drums.
De band bracht hun debuut single "Inside it All" in een beperkte oplage op rood vinyl uit via Rhythm Ace Recordings, die ook hun albums "Strange Mornings" (LP 2000, tevens als CD via Imperial Fuzz in de USA en digitale download), "Love Boat" (CD en dd, 2003), "Straight up to the Sky" (CD en dd, 2007), "Turpentine" (CD en dd, 2011), "The Shame and the Blame" (LP en dd, 11 december 2014) en "The World Has Never Been More Beautiful" (LP, CD en dd) uitbracht plus de split 7" single "The Holy Split" met Burek die zowel op zwart als geel vinyl verscheen.

Internal Planet is het alias van multi instrumentalist Ludvig Josephson, die tevens producer is bij de de Zweedse nationale radio opnamen maatschappij en al diverse muziek video's heeft uitgebracht.

Astor Wolfe spreekt met bomen, schrijft brieven aan riviergeesten en creeërt liederen waarin verdronken werelden uit onze kinderjaren opduiken om hallo te zeggen.

Us And Them is een Zweeds folk duo, dat bestaat uit: Britt Rönnholm - zang en Anders Hakanson - gitaar en synthesizer.
Het duo maakte in 2008 hun debuut met de CD “Based on a True Story”, die via het eigen Withdrawn Recordings label verscheen en vooraf gegaan werd door de EP's "Canning Oak" (2006), "Seagulls" (2006) en "Man O' Sand To Girl O'Sea" (2006), die eveneens via dit label werden uitgebracht.
Vervolgens bracht het Fruits De Mer label in 2009 de vinyl EP "Julia Dream Of All The Pretty Horses" uit, waarmee het duo lovende kritieken oogstte van Mojo en Record Collector, gevolgd in 2011 door de EP "Summerisle" (Fruits De Mer) en in 2012 bracht het Ritual Echo Records de EP "Walk Light" uit, waarna in 2014 de EP "By The Time It Gets Dark" (Fruits De Mer) verscheen.
Het Mega Dodo Records label bracht 23 oktober 2015 het album "Summer Green And Autumn Brown" op zowel 180 gram zwart vinyl uit in een beperkte oplage van 250 stuks, plus als CD digipack, maar ook verscheen er een gelimiteerde oplage van 100 stuks als 4CD, inclusief de 3 CD EP's, die via Fruits De Mer werden uitgebracht en was alleen maar via de Mega Dodo's Bandcamp pagina te koop, dus niet in de winkels.
Op 12 december 2016 is de 10" EP "Fading With The Dwindling Sun" op gekleurd vinyl via het Fruits De Mer Records label verschenen en deze bevat 5 songs, die Sandy Denny (Fairport Convention) zong, waarvan er 3 door haar geschreven zijn, plus 1 van Richard Thompson en een traditionele.
Vervolgens verscheen 20 januari 2017 hun volgende single, getiteld "When I Was Walking" via het Mega Dodo Records, in een beperkte oplage van 150 stuks op groen vinyl, die alleen bestemd was voor Mega Dodo Singles Club leden en 150 stuks op zwart vinyl voor alle andere liefhebbers.
Op 20 april 2018 verscheen hun 7" vinyl single "From The Corner Of My Eye" / "The Iron Maiden" via Mega Dodo Records die 2 digitale bonus downloads nummers bevat: "When Life Begins" en "All The Madman", waarop Astor Wolfe - zang, Dag Strömberg - dwarsfluit en Erik Håkansson - drums meespelen en deze werd in een, met de hand genummerde, beperkte oplage van 250 stuks uitgebracht en op 15 juni 2018 verscheen het tweede album van de band, getiteld "On Shipless Ocean" in een beperkte oplage op 180 gram licht blauwgroen zee kleurig vinyl en tevens als CD en digitale download via Mega Dodo Records.

Het eerste nummer van het album heet "Among Antiques", waarin Us And Them een prachtige rustige folk song met een aangenaam ritme ten gehore brengt, dat gevolgd wordt door "Emerald Green" van Astor Wolfe, een mooie opgewekt klinkende song met folklore invloeden.
Dan volgt Internal Planet met "Frame Of Riley" en hierin speelt Ludvig een licht psychedelisch folk song in een niet al te hoog tempo, waarna Eve and the Last Waltz "I Could Never Sleep" speelt en daarin maakt de band een mix van rustige muziek, noise en rock, die ik lichtelijk chaotisch vind klinken.
Daarna zet Us And Them me "In Between Times" voor en laat me genieten van een schitterende rustige folkpop song, waar het duo patent op lijkt te hebben en dit nummer wordt gevolgd door "Heart Of Pebblestone Beach" (Astor Wolfe), een uitstekende mix van pop en folk waarin het tempo niet al te hoog ligt en het ritme aanstekelijk en dansbaar klinkt.
In "Defening Moments" (Internal Planet) krijg ik opnieuw een prima licht psychedelische song voorgeschoteld en in "Walzing Birds Crowds" speelt Eve and the Last Waltz een aanstekelijke dansbare song met een hoog meedein gehalte.
Vervolgens is het de beurt weer aan Astor Wolfe, die "Liontine Looking Glass" speelt, waarin ik een mooie song te horen krijg, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat, waarna "The Intruder" (Internal Planet) volgt en Ludvig me een geweldige song voorzet, die met rustige zang begint, die ondersteund wordt door een synthesizer toon, om na enkele minuten te veranderen en over te gaan in een sneller tempo, dat swingt en vervolgens opnieuw van ritme en snelheid te veranderen in een stukje psychedelische muziek.
Verder hoor ik "Relections" van Eve and the Last Waltz, een aanstekelijke song, waarbij het meedein gehalte van kracht is en als laatste speelt Us And Them "Roller Coaster" en krijg ik nogmaals zo'n fantastische folkpop song te horen, die aanzet tot dansen.

"From A Distant Shore - 4 Species On Display" van diverse Zweedse artiesten is een schitterend rustig album met prima songs, dat ik iedere folk liefhebber kan aanraden eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: CoreLeoni - II (Review: CoreLeoni - II (AFM / Suburban / Bertus, 2019) (Hardrock), 2019) (Hardrock)

CoreLeoni werd opgericht door sologitarist Leo Leoni van de band Gotthard en bestaat verder uit: Ronnie Romero - zang, Jgor Gianola - sologitaar, Mila Merker - basgitaar en Hena Habegger - drums.
Op 29 september 2019 brengt de band hun tweede album "II" uit, als opvolger van "The Greatest Hits Part 1", dat 23 februaari 2018 via Frontiers Music Srl in een beperkte oplage als LP op goud vinyl werd uitgebracht en tevens op zwart vinyl, als CD en als digitale download.
Het album bevat, inclusief 3 bonus tracks, 16 nummers, waarvan 2 nieuwe, plus een cover van de John Lee Hooker song "Boom Boom Boom" (bonus).

"II" start met "Waltz No. 2", waarin ik een prachtig stukje klassieke viool muziek te horen krijg, dat in 1938 door Dmitri Shostakovich geschreven werd en gevolgd wordt door "Standing In The Light", een heerlijke swingende uptempo hardrock song met invloeden uit de jaren 80.
Daarna speelt de band "Love For Money", een aanstekelijke rock song, die diverse tempowisselingen heeft en deze gaat naadloos over in "Open Fire", die eveneens een uptempo heeft en een hoog meedein gehalte heeft, waarna "Angel" volgt en de band een uitstekende rock song ten gehore brengt, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.
In "She Goes Down" krijg ik een geweldige swingende rock song te horen, die een aanstekelijk ritme heeft en sterke invloeden van de jaren 80 hardrock bands bevat, in "No Tomorrow" speelt CoreLeoni een schitterende rock song in een niet al te hoog tempo en in "I'm Your Travellin' Man" laat de band me genieten van een prima rock song met lichte progressieve bluesrock invloeden, die aanzet tot dansen.
Dan volgen "Make My Day", een fantastische uptempo hardrock song, die swingt als een trein, "Mountain Mama", een uptempo mix van progressieve blues- en hardrock, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.
Verder hoor ik de nieuwe songs "Queen Of Hearts", een swingende uptempo rock song, die enkele tempowisselingen heeft (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie) en "Don't Get Me Wrong", een lekker in het gehoor klinkende rock song met een commercieel ritme, dat invloeden van "Eye Of The Tiger" van Survivor heeft.
Het laatste nummer heet "Il Padrino" en is net als het eerste een stukje viool muziek en dit komt uit de film The Godfather.

"II" van CoreLeoni staat vol verrukkelijke hardrock songs, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan hen, die van deze muzieksoort houden.





Review: Black Bats - Black Bats (Cactus Records, 2019) (New Wave / Surf)

Black Bats uit Melbourne, Australië werd in 2015 als soloproject opgericht door David Houston - zang, solo- en basgitaar.
Samen met Jacey Ashton - drums bracht hij op 24 augustus 2018 de single "Salt" / "You're Looking Pale" (niet op LP) op zijn eigen Cactus Records uit, waarna op 15 februari  2015 het digitale nummer "Big Yellow Eye" volgde.
Vervolgens verscheen 1 maart 2019 het debuut album "Black Bats" via Cactus Records en Off The Hip, waar niet alleen de eerste twee, maar ook hun derde single "Apache Ghosts" op staat, die 22 augustus digitaal werd uitgebracht.
Het album, dat 11 nummers bevat, werd door Rhyece O’Neill opgenomen en gemixt, die op enkele nummers sologitaar speelt.

Het eerste nummer van de plaat heet "Shining Haze", een heerlijke aanstekelijke mix van Indianen muziek en surf, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarbij de zang wel iets weg heeft van die van  Peter Perrett (The Only Ones) en dit nummer wordt gevolgd door "Salt", een uitstekende uptempo new wave song met enkele subtiele tempowisselingen, die me terug neemt naar begin jaren 80.
Daarna krijg ik "Big Yellow Eye" voorgeschoteld en hierin speelt de band een verrukkelijke swingende surf song in een hoog tempo, die new wave invloeden heeft, waarna "Down To Reno" volgt en ik een fantastische swingende uptempo mix van rock-a-billy en surf te horen krijg, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
In "Lizard Queen" laat Black Bats me genieten van een slepende surf song in een niet al te hoog tempo, in "Here No More" speelt de band een lekkere swingende new wave song, die diverse tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat en in "Heavy Sick" hoor ik de band een een geweldige uptempo rock & roll song spelen, die invloeden van Johnny B.Good van Chuck Berry heeft en tevens invloeden uit de surf muziek bevat.
Dan volgen "Laura", een prachtige, vrij rustige, song met new wave en surf invloeden, "City Blues", een schitterende mix van country en surf, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk meedein gehalte heeft.
Verder hoor ik "Too Much Blood", een swingende mix van new wave en surf, die wisselende tempo's heeft en de nieuwe single "Apache Ghosts", een fantastische mix van country en new wave, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en me lichtelijk aan de muziek van The Only Ones en Magazine uit de jaren 80 doet denken en ook dit nummer bevat surf invloeden.

"Black Bats" van Black Bats is een fantastisch debuut album, dat vol met uitstekende new wave, surf en rock-a-billy nummers staat en swingt, waardoor ik deze schijf dan ook kan aanraden, aan elke liefhebber van één van deze muziek soorten; luister bijvoorbeeld maar eens naar de single "Apache Ghosts".(luister naar het album via de bandcamp link onder de recensie)





dinsdag 3 september 2019

Review: The Mickey Guitar Band - From The Beaches (Bam Balam Records, 2019) (Progressieve Rock / RIO / Improvisaties)

The Mickey Guitar Band uit Tokyo, Japan, werd in 2006 opgericht door sologitarist Ken Matsutani va de band Marble Sheep en geluidstechnicus Souichirou Nakamura.
Op 18 november 2017 bracht de band het album "Mickey Guitar" in een zeer beperkte oplage van 50 stuks op een genummerde cassette uit via Captain Trip Records, waarbij de band bestond uit: Ken Matsutani - sologitaar, Rie Miyazaki - basgitaar, Rie Fukuda - synthesizer en Akiko Takahashi - drums en deze werd een maand later gevolgd door het album "From The Deep" van The Mickey Guitar Band Feat. The Gerogerigegege, die via Psych.KG in een beperkte genummerde oplage als 2LP verscheen, waarbij LP 2, een verzamel album, 1 nummer van de band bevat en ook is "From The Deep" als enkel LP met witte labels uitgebracht in een beperkte oplage en eveneens genummerd.
De bandbezetting is hierop hetzelfde als "Mickey Guitar" en wordt aangevuld met Juntaro Yamanouchi - (percussie) van The Gerogerigegege.
Het album "From The Beaches", waarop de band bestaat uit: Ken Matsutani - sologitaar, Inage Louis - basgitaar, Hirochi Hasegawa - elektronische veld opnamen en Rinji Fukuoka - drums, percussie en zang, werd 10 juni 2019 via Psych.KG in een beperkte genummerde oplage uitgebracht als 2LP box, waarbij plaat 2 twee lange nummers heeft en ook verscheen het album als enkel LP, CD en digitaal via Bam Balam Records.

"From The Beaches", dat 7 nummers bevat, begint met het 20 minuten durende "Hazy Morning Beach", waarin de band me een stuk geïmproviseerde progressieve rock voorzet, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme bevat, dat tijdelijk verandert, maar na korte tijd weer in het vorige ritme verder gaat en spacerock invloeden krijgt, waarna "Gloring Beach" volgt en de band een licht hypnotische mix speelt van spacerock, krautrock en progressieve rock, die een terugkerend ritme heeft, dat me langzaam de muziek in zuigt.
Daarna volgt "Sunset Beach", een mooi rustig progressief nummer met vocale invloeden van Saint Preux en viool invloeden van Pink Floyd en dit wordt gevolgd door "Moonlit Flower Beach", waarin de band progressieve rock en rock in opposition aan elkaar koppelt en de muziek, die soms chaotisch over komt, in een niet al te hoog tempo ten gehore brengt.
In "Falling Star Beach" laat The Mickey Guitar Band me genieten van een fantastisch uptempo spacerock nummer, dat swingt als een trein (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Stoner Beach" speelt de band een geweldig progressief rock nummer met krautrock invloeden, dat een licht hypnotiserend terugkerend ritme bevat.
Het laatste nummer van de CD heet "Midnight Beach" en hierin begint de band psychedelisch, mysterieus en onheilspellend in een langzaam tempo, waarin de muziek na enkele minuten de kant van improvisatie op gaat en een terugkerend ritme heeft.

"From The Beaches" van The Mickey Guitar Band bevat niet alledaagse muziek, die niet geschikt zal zijn voor een groot publiek, maar zij, die wel notie van de plaat nemen, zullen enkele schitterende stukken muziek ontdekken.





Review: Öresund Space Collective - Slip Into The Vortex (Space Rock Productions, 2019) (Spacerock)

Öresund Space Collective is een spacerock band uit Öresund, Denemarken, die uit ongeveer 20 muzikanten bestaat en een muzikale mix maakt van improvisaties, funk, reggae, jazz, progressieve rock en spacerock, wat betekent, dat geen enkel optreden hetzelfde klinkt en is sinds 2004 actief.
Leidende kracht achter de band is Scott Heller, alias Dr. Space, een Amerikaan, die naar Denemarken verhuisde en tegenwoordig in Portugal woont.
De band is een collectief, dat regelmatig van bezetting wisselt, waarvan de leden hoofdzakelijk uit Kopenhagen, Denemarken en Malmö, Zweden komen en de vaste kern bestaat uit Scott Heller, alias Dr. Space - synthesizer en Mogens - synthesizer, waarbij vermeldenswaardig is, dat de band al meer dan 25 officiële albums heeft uitgebracht.
Op 9 mei 2018 verscheen het album "Chatoyant Breath" via Space Rock Productions in een beperkte oplage van 500 stuks als 180 gram 2LP, waarvan er 200 op zwart, 180 op donker geel en 120 stuks op oranje vinyl geperst worden, die een klaphoes bevatten en met de hand genummerd zijn, waarbij verder vermeldenswaardig is, dat alle jams van het album in 1 dag opgenomen werden, waarvan de nummers op de vinyl uitgave de bewerkte versies van de jams zijn.
Het album wordt tevens als 2CD in een beperkte oplage van 500 stuks uitgebracht, waarbij opgemerkt kan worden, dat de 2CD uitgave 1 nummer extra bevat en op de CD uitgave hoor je de uitgebreide, dus onbewerkte versies van de jams.
Op 23 maart 2019 verscheen via Space Rock Productions het album "Good Planets Are Hard To Find", dat in 2009 door Transubstans Records werd uitgebracht, in een beperkte oplage van 383 stuks op 2LP, waarvan er 120 op zwart, 159 op blauw en 104 op geel 180 gram vinyl geperst werden, terwijl de hoezen met de hand genummerd zijn en op 7 mei 2019 is de 3LP "Freak Out In The Fjord", waarop 4 lange nummers staan, in een beperkte oplage van 474 stuks uitgebracht, waarvan er 184 op zwart en 290 op gekleurd 140 gram vinyl zijn geperst en vermeldenswaardig is dat kant A/B doorzichtig groen, kant C/D licht blauw en kant E/F turquoise is, terwijl de hoezen met de hand genummerd zijn en tevens verschenen er 500 exemplaren in een beperkte oplage als 2CD.
De muzikanten, die op dit album spelen zijn: Dr Space - synthesizer, Kaoscillator en Korg Monotron, Magnus - Fender Rhodes en synthesizer, Hasse - basgitaar, Öyvin - basgitaar, Vemund - sologitaar, Jonathan - sologitaar en viool, Tim - drums, Simon - drums en Peran - drums.
Op 7 september 2019 verschijnt het album "Slip Into The Vortex", dat eerder in 2010 als CD via Transubstans verscheen en tevens in 2015, voor de eerste keer in een beperkte oplage van 400 stuks als 2LP, waarvan 100 stuks op 180 gram zwart vinyl en 300 stuks op 180 gekleurd vinyl (kant A/B oranje en kant C/D violet) in een klaphoes en de 2LP's zijn met de hand genummerd en bevatten een download code.
De leden die hierop spelen zijn: Stefan (Gas Giant / Alkymist) - sologitaar, Magnus (Mantric Muse) - sologitaar, Kaufman (Bland Bladen) - drums, Jocke (Carpet Knights) - basgitaar, Pär (Carpet Knights) - basgitaar, Anders H. (The Univerzals) - saxofoon, Mogens - synthesizers en keyboards en Dr.Space - keyboards en synthesizers, terwijl de mix gemaakt is door Tobias van The Carpet Knights en de jams in oktober 2008 opgenomen zijn in de Black Tornado Studio's.

De plaat bevat 7 nummers, waarvan "I Teleported To Acapulco" het eerste is en daarin speelt de band een schitterende jam, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden van progressieve jazz, funk en progressieve rock bevat, waarbij de swingende muziek me doet denken aan die van Sendelica en dit nummer wordt gevolgd door "Mothership Machinery", die op de LP uit twee delen bestaat; "PT1" (laatste nummer van kant A) en "PT2" (eerste nummer van kant B), maar er op de CD uitvoering in zijn totaliteit op staat en hierin laat de band me genieten van een swingend uptempo progressief rock nummer, dat een terugkerend ritme heeft, waar langzaam jazz invloeden bijgevoegd worden en na 7 minuten ook invloeden van spacerock krijgen, waarbij het eenzijdige terugkerende ritme licht hypnotiserend werkt en tegen het einde iets langzamer gespeeld wordt.
Daarna volgt "Fondle The Frequency", een heerlijke mix van spacerock, progressieve jazz en rock, die een licht hypnotiserend ritme bevat en in een hoog tempo gespeeld wordt, dat swingt en daarbij is stil zitten niet aan de orde.
In het titel nummer "Slip Into The Vortex" begint de muziek opnieuw met een aanstekelijk swingend ritme, waarmee Öresund Space Collective me meteen in beweging brengt, maar dit verandert na enkele minuten, waarbij de muziek een wending neemt en tijdelijk verder gaat in een even licht chaotisch wordt, om na korte tijd weer te verandern en ik een geweldige mix van space- en acid rock krijg voorgeschoteld, dat met sneltreinvaart mijn gehoorgang binnen gespeeld wordt.
Dan volgt "Sonic Snake", waarin de band weer in een hoog tempo begint en me vanaf het begin tot eind een fantastische mix van progressieve rock en jazz voorzet, die in hoog tempo gespeeld wordt.
Het laatste nummer, "Lord Of Slumber", wordt in een gemiddeld tempo gespeeld en is lichtelijk dreigend, waarbij spacerock wordt gemixt met progressieve rock, om samen voor een schitterend geheel te zorgen.

"Slip Into The Vortex" van Öresund Space Collective is een uitstekende 2LP, die vol energie gespeeld wordt en waarvan ik van begin tot einde van genoten heb, zodat ik elke liefhebber van progressieve rock, spacerock en progressieve jazz deze dubbelaar ten zeerste kan aanraden.(luister naar het album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Hawk Eyes - Advice (Drakkar / Suburban / Bertus, 2019) (Post-Punk / New Wave)

Hawk Eyes werd op 31 januari 2005 te Leeds, Engeland opgericht en bestaat na enkele bandwisselingen uit: Paul Astick - zang en sologitaar, Robert Stephens - sologitaar, Ryan Clark - basgitaar en John MacKenzie - drums.
De band bracht in eigen beheer een demo met 3 nummers uit in 2005 en in 2007 volgde hun debuut album.
Het Brew Family label nam de band in 2009 onder hun hoede en in 2009 verscheen de EP "A.Or Not?" via dit label en daarvan kreeg het nummer "I Hate This, Do You Like It?" nationale aandacht via Radio 1, Radio 6 en XFM, waarna op diverse festivals werd opgetreden, zoals: Guilfest, Leeds Festival, Hevy Festival, Download (UK), Sonisphere (Italië) en Hellfest (Frankrijk) en tevens trad de band op in Japan, Amerika en Europa en deelde het podium met onde andere: Foo Fighters, Iron Maiden, Metallica en Slash.
Vervolgens verschenen de album, singles en EP's: "Modern Bodies" (CD, digitaal album 11 november 2010), "Dead Man's Hand" (digitaal download nummer 11 december 2011), "Mind Hammers" (10", EP, Brew Records 11 december 2011), "Ideas" (LP,CD,dd, Fierce Panda Records 16 maart 2012), "Just One More Thing" (gratis download 8 mei 2012), "Don't Tread On Me" (gratis download 4 januari 2013), "Witchhunt" (Demo) (digitaal nummer 16 mei 2013), "That's What This Is" (CD, EP, Pledge Music 19 augustus 2013), "Hawk Eyes Live in Amsterdam" (digitaal album 3 oktober 2013), "Witchhunt Demo 2010" (digitaal nummer 9 augustus 2014) en "Everything Is Fine" (LP,CD,dd, Wardlaw Music 9 februari 2015".
Op 6 september 2019 brengt Drakkar / Suburban / Bertus hun vierde album "Advice", waarop 11 nummers staan, uit op zowel CD als DVD.

Het eerste nummer van het album is de single "Royal Trouble", een uitstekende rock song met invloeden uit post-punk en hardrock en wisselende tempo's en deze wordt gevolgd door "Follow Me", een swingende mix van post-punk en melodische rock, die tevens invloeden uit de new wave heeft en tegen het einde heftig wordt.
Daarna hoor ik "Never Lead Me", een geweldige uptempo rock song, die een aanstekelijk ritme heeft en swingt als een trein en gevolgd wordt door "New Greek Fire", een prima uptempo mix van post-punk en pop, die diverse subtiele tempowisselingen en lichte noise invloeden heeft.
In "Perfect Again" speelt de band een afwisselende uptempo song, waar enkele subtiele tempowisselingen in zitten, in de titelsong "Advice" krijg ik een schitterende, vrij rustige, pop song voorgeschoteld, die een licht dreigend ritme heeft en in "Smokes" laat Hawk Eyes me genieten van een fantastische swingende poprock song met hardrock invloeden, waar een gesproken tekst in zit.(luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie)
Verder hoor ik "Hand In My Heart Cage", eveneens een uptempo post-punk song met lichte new wave invloeden, "State Of Opposition", een mooie pop song met jaren 80 en lichte hardrock invloeden, "Win On Win", een uitstekende mix van new wave en rock en ook in dit nummer ligt het tempo weer hoog en in het laatste nummer "Keep 'Em Cold" krijg ik een uptempo post-punk song voorgezet, die enkele subtiele tempowisselingen heeft.

"Advice" van Hawk Eyes bevat 11 lekker in het gehoor klinkende uptempo songs, die swingen en invloeden van post-punk, new wave en (in mindere mate) hardrock hebben en ik kan liefhebbers van deze muzieksoorten aanraden deze CD eens te gaan beluisteren.





Review: Sinner - Santa Muerte (AFM / Suburban / Bertus, 2019) (Hardrock)

Sinner uit Stuttgart, Duitsland bestaat tegenwoordig uit: Mat Sinner - zang en basgitaar, Giorgia Colleluori - zang, Tom Naumann - sologitaar, Alex Scholpp - sologitaar en Markus Kullmann - drums.
De band, die in de loop der jaren enkele bezettingswisselingen had ondergaan, speelde met onder andere: Deep Purple, Ronnie James Dio en Hammerfall, startte begin jaren 80 en brengt muziek uit sinds 1984, waarin hun album debuut "Danger Zone" verscheen.
Daarna volgden: "Touch of Sin" (1985), "Comin' Out Fighting" (1986), "Dangerous Charm" (1987), "No More Alibis" (1992), "Respect" (1994), "Bottom Line" (1995), "Judgement Day" (1997), "The Nature of Evil" (1998), "The End of Sanctuary" (2001), "There Will Be Execution" (2003), "Mask of Sanity" (2007), "Crash and Burn (2008), "One Bullet Left" (2011), "Touch Of Sin 2" (2013) en "Tequila Suicide" (2017) plus de solo plaat van Mat Sinner, getiteld "Back to the Bullet" (1990).
Op 13 september 2013 verschijnt het album "Santa Muerte", waarop 12 nummers staan, via AFM / Suburban / Bertus en daarop wordt de band door gastmuzikanten Ricky Warwick en (Thin Lizzy, Black Star Riders) en Ronnie Romero (Ritchie Blackmore´s Rainbow), beiden zang, sologitarist en mede songwriter Magnus Karlsson (Primal Fear, Allen/Lande) uit Zweden in ‘Death Letter’ en achtergrondzangeres Sascha Krebs.
Van het album "Santa Muerte" zijn reeds 3 singles verschenen; "Fiesta Y Copas", "Last Exit Hell" (16 augustus 2019) en "Death Letter" (6 september 2019).

Het album begint met "Shine On", een geweldige old school hardrock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein, waarbij van stil blijven zitten geen sprake is en gevolgd wordt door de single "Fiesta Y Copas", waarin de band een aanstekelijke rock song in een gemiddeld tempo speelt.
Daarna zet de band me het titel nummer "Santa Muerte" voor en daarin laat de band me genieten van een heerlijke, vrij commerciële, hardrock song met een disco drums ritme, die aanzet tot dansen en deze wordt gevolgd door de tweede single van het album, "Last Exit Hell", andermaal een uitstekende uptempo hardrock song, die swingt (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie) en "What Went Wrong" en ook deze uptempo commercieel klinkende rock song bevat een aanstekelijk dansbaar ritme en zou hit potenties kunnen hebben.
In "Lucky 13" wordt de zang verzorgd door Georgia en hoor ik Sinner een heerlijke swingende uptempo rock song spelen, in de nieuwe single, "Death Letter", zet ze me een fantastische mix van rhythm & blues, bluegrass en progressieve blues voor, die in een vrij rustig tempo ten gehore gebracht wordt en in "Craving" krijg ik weer een zo'n swingende uptempo song voorgezet, die enkele tempowisselingen en een aanstekelijk ritme heeft, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen.
Dan volgen "The Wolf", een uptempo rock song met een dansbaar ritme, die swingt en enkele subtiele tempowisselingen heeft, "Misty Mountain", een schitterende rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft, "The Ballad Of Jack", een uptempo hardrock song, die swingt,  "Stormy Night", dat een spiritueel begin heeft en na een halve minuut verandert en de band een uptempo rock song speelt, dat ook nu weer een vrolijk dansbaar ritme met invloeden uit de folk heeft, dat aanzet tot dansen en het bonus nummer "Sorry", een prachtige rustige song, waarop je lekker kan weg zwijmelen.

"Santa Muerte" van Sinner is een verrukkelijke plaat, die hoofdzakelijk aanstekelijk uptempo hardrock nummers bevat, maar als uitschieters de rustige songs "Misty Mountain", "Sorry" en natuurlijk het beste nummer van de plaat "Death Letter" bevat en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan elke liefhebber van hardrock.





Review: Wasted - Electrified (Denomination Records, 2019) (Hardrock)

Wasted uit Kopenhagen, Denemarken werd op 27 juni 1981 opgericht en bestond tot 1987 uit : Michael Sonne - zang, Allan Sørensen - sologitaar, Thomas Kromann - basgitaar, Morten Barth - drums en Thomas X-mas Olsen - sologitaar.
Na 4 demo's gemaakt te hebben, bracht de band in 1984 hun debuut album "Halloween... The Night Of" uit, die in 1985 gevolgd werd door "Final Convulsion".
De band ging in 1987 uit elkaar en werd in 2013 in dezelfde samenstelling weer opgericht, op Thomas X-mas na; zijn vervanger was Nicklas Sonne.
Vervolgens wisselde de band regelmatig van samenstelling en sinds 2016 maakt Olsen weer deel van Wasted, die tegenwoordig bestaat uit: Michael Sonne - zang, Thomas X-Mas - sologitaar, Claus Jepsen - basgitaar, Thomas Pedersen - sologitaar en Alex Mars - drums.
Op 18 oktober 2019 verschijnt het derde album van de band, getiteld "Electrified" via Denomination Records.
Op het album, dat 10 nummers bevat, staan nummers van hun eerste 2 albums, die opnieuw zijn opgenomen, plus het titel nummer van het nieuwe album.

Het album begint met "Halloween", waarin de band begint met prachtig pianospel, dat na enkele seconden over gaat in een vrij zwaar rustig hardrock nummer met een dreigend ritme, dat lichte overeenkomsten heeft met dat van Judas Priest, Demon en Black Sabbath, waarna de muziek halverwege tijdelijk iets meer snelheid krijgt en dit nummer wordt gevolgd door de titelsong "Electrified", dat een mooi rustig begin heeft en na korte tijd verandert in een heftige heavy metal song, die in hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Chained", een heerlijke zware rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme bevat en gevolgd wordt door "Demons Re-Calling", een uitstekende snelle heavy metal song, die swingt.
In "Age Of Power" speelt Wasted weer een vrij zware rock song met een aanstekelijk ritme in een gemiddeld tempo, dat tegen het einde over gaat in een snel tempo en in "Forces Of Evil" krijg ik opnieuw een snelle hardrock song voorgezet.
Dan volgen "Evil", eveneens een snelle rock song, die enkele tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie) en "Your Own Private Pain" en daarin laat de band me nogmaals een zware duistere rock song horen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme heeft.
Verder hoor ik "Ought To Be Bad", een heftige heavy metal song met een hoog tempo en "Toys", waarin de band weer een zware hardrock song ten gehore brengt, die diverse tempowisselingen heeft en tegen het einde in een schitterend rustig stuk muziek over gaat, dat een gesproken tekst bevat.

"Electrified" van Wasted bevat 10 prima hardrock songs, die lekker in het gehoor klinken en zeker bij liefhebbers van dit genre in de smaak zullen vallen.