maandag 13 augustus 2018

Review: The Eye Of Time - Myth II: A Need To Survive (Denovali Records, 2018) (Elektronisch)

The Eye Of Time is het solo project van de Franse muzikant Marc Euvrie, die uit Normandië komt.
Marc, die nauw verbonden is met de Franse punk en hardcore scene, heeft een klassieke achtergrond en studeerde piano vanaf zijn negende jaar, waarna hij op zijn vijftiende jaar zijn eerste piano werk componeerde.
Na zijn school diploma te hebben gehaald, ging hij cello aan het conservatorium studeren en was hij in diverse bands actief, voordat hij zijn solo project The Eye Of Time startte.
Zijn debuut album "After Us" verscheen in 2006 als CD-R in eigen beheer en werd verpakt in een uitklapbare kartonnen hoes op DVD formaat, waarna in 2010 het CD album "Jail" via het Destructure Records in een beperkte oplage werd uitgebracht, waarvan de opnamen in juni 2008 hadden plaats gevonden in de Studio de la Souleuvre.
Vervolgens bracht het Denovali Records label de compilatie "The Eye Of Time" in 2012 uit, die bestaat uit: "After Us" (11 nummers) + "Jail" (6 nummers) + "Lilly On The Valley" (3 nummers) en deze verscheen op 2CD en op 3LP wit vinyl en 3LP 180 gram zwart vinyl, maar ook als 20mp3 en in 2014 verscheen de CD/LP/Download "Acoustic", eveneens via Denovali Records.
In maart 2015 is zijn album "ANTI" via het Denovali Records label verschenen, zowel op CD als op LP en als Digitale download, waarbij Marc zich heeft laten inspireren door Third Eye Foundation, Portishead, Neurosis, DJ Shadow, Björk, Sigur Ros, Edvard Grieg, Sergei Rachmaninov en Godspeed You! Black Emperor en deze werd in 2016 gevolgd door "Myth I - A Last Dance For The Things We Love", die via dat zelfde label eveneens op LP, CD en als digitale download is uitgebracht.
"Myth II: A Need To Survive", dat 3 augustus 2018 via Denovali Records op LP, CD en als digitale download verscheen, is hier de logische opvolger van.

Het album, dat 6 nummers bevat, start met "There Is So Much Pain In This World" en daarin krijg ik een fantastisch stuk elektronische muziek voorgeschoteld, dat een enigszins trieste ondertoon heeft en een licht hypnotiserend eentonig ritme heeft en gevolgd wordt door "In The Name Of Earth", een aangrijpend, vrij zwaar, met beats doorspekt, elektronisch nummer, dat lichte invloeden uit dance en jazz heeft.
In "To Rise Through Our Tears" laat Marc me genieten van een schitterend zwaar nummer, dat op een begrafenis gespeeld zou kunnen worden bij het ten grave leggen van een dode en in "A Need To Survive" krijg ik een geweldig licht hypnotiserend nummer voorgezet, dat in een traag tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Foldings", een nummer, dat lichtelijk experimenteel begint en over gaat in een mix van elektronische muziek en dance, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en in het laatste nummer, dat "Notre Amour Est Assez Puissant Pour Detruire Ce Putain De Monde" heet, brengt hij een verrukkelijk nummer ten gehore, dat positiviteit uitstraalt en me in een soort euforie stemming brengt, want er is nog hoop.

"Myth II: A Need To Survive" van The Eye Of Time is een geweldig album, dat vol fantastische nummers staat en ik kan dit meesterwerk dan ook sterk aanbevelen aan hen, die van zware elektronische muziek houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Nathan Hall And The Sinister Locals - Tunguska Tydfil (The Hip Replacement, 2018) (Psychedelische Pop)

Op 27 november 2017 verscheen het eerste solo album "Effigies" van de uit Cardiff, Wales, afkomstige Nathan Hall (Soft Hearted Scientists) - zang, akoestische gitaar, sologitaar, keyboards, piano, geluid effecten en bellen, waarop 12 nummers staan, via Pegasus Promotions en The Hip Replacement.
Op 6 april 2018 verscheen dit album nogmaals, maar dan met de instrunmentale uitvoeringen van de nummers, onder de naam "Mute Effigies Soundtracks" via Pegasus Promotions en The Hip Replacement en vermeldenswaardig is, dat dit album een extra nummer bevat en in eerste instantie alleen voor vrienden, de bandleden en hun familie bestemd was.
The Sinister Locals, die Nathan Hall - zang, sologitaar, keyboards, effecten en elektronica op deze albums bijstaan, zijn: Michael Bailey - basgitaar, Frank Naughton - drums, piano, elektronica, arrangementen voor orkest en effecten en Spencer Segelow - drums(4 nummers).
Op 7 September 2018 verschijnt hun album "Tungusak Tydfil" via The Hip Replacement in een beperkte oplage van 150 stuks op vinyl, terwijl het album vanaf 18 juni 2018 reeds op CD te koop is via datzelfde label en daarop speelt Nathan alle instrumenten op de basgitaar na, die door Michael Bailey gehanteerd wordt.

De CD bevat 16 nummers waarvan "Randall And Hopkirk Revisited" het eerste is en hierin hoor ik de band een mooi rustig kort licht dreigend nummer spelen, dat uit een soundtrack gespeeld zou kunnen komen en dit wordt gevolgd door "Windmills On Fire", een heerlijk uptempo nummer, waarin het keyboards de belangrijkste rol speelt, waarna ik 33 seconden durende "Psychogeography" volgt en ik een orkestraal stukje muziek voorgezet krijg.
Daarna hoor ik het titel nummer "Tunguska Tydfil" en de band een prachtige rustige melodische licht psychedelische song ten gehore breng, die gevolgd wordt door "Glacial Glaire", een geweldige aanstekelijke psychedelische pop song, die wisselende tempo's heeft, waarna er weer een kort stukje gespeeld wordt, dat "Rocky Rhodes" heeft en dit keer duurt dat 22 seconden.
In "Sometimes I See You" laat de band me genieten van een schitterende rustige licht psychedelische pop song (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), in "Side By Side (Glowing Guide)" schotelt Nathan Hall And The Sinister Locals me een fantastische song voor, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden uit psychedelische muziek bevat, waarna kant 2 volgt en daarop begint de band met het korte "The Blue Beserkers", een instrumentaal stukje, dat een vrolijk aanstekelijk ritme heeft, dat me in beweging brengt en iets minder dan 1 minuut duurt.
Dan zet de band me "Softly She Calls My Name" voor en hoor ik een korte psychedelische song, waar de invloed van de muziek van The Beatles in te horen is en dit nummer wordt gevolgd door "Carnival Of The Damned", dat Spaanse en tevens psychedelische en lichte spacerock invloeden heeft, waarbij de muziek enkele tempowisselingen heeft.
Vervolgens speelt de band "St Davids Bed And Breakfast Blakckout Disaster", waarin ik een dansbare mix van elektro en psychedelische muziek voorgeschoteld krijg , waarna de band "Lock In At 'The Last Chance Saloon'" ten gehore brengt en opnieuw een kort instrumentaal werkje speelt.
Verder hoor ik "Song Of Sourpuss", een verrukkelijke pop song met gesproken tekst, achtergrondzang en psychedelische muziek, "The Phoenix Of Albany Road", een uitstekende mix van pop, klassieke barok en psychedelische muziek en "Even This City Won't Last" en hierin speelt de band een zeer langzame song, waarbij de beleiding alleen bestaat uit de piano.

"Tunguska Tydfil" van Nathan Hall And The Sinister Locals staat vol mooie songs en instrumentale nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan iedere liefhebber van psuchedelische muziek en de betere op, deze schijf dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Deathbell - With The Beyond (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Stoner) 17 augustus 2018

Deathbell is een band uit Toulouse, Frankrijk en Ierland, die bestaat uit: Lauren Gaynor - zang en keyboards, Bastien Commelongue - sologitaar en keyboards, Valentin Troï - basgitaar en Robin Draye - drums.
De band brengt op 17 augustus hun debuut album "With The Beyond", waar 6 nummers op staan, via het Kozmik Artifactz Records label uit in een beperkte oplage op gekleurd vinyl, die in een klaphoes gestoken is en
Tevens wordt het album samen met een T-shirt aangeboden.

Het album, dat 6 nummers bevat, start met het titelnummer "With The Beyond", waarin ik de band een schitterend licht psychedelisch stonerrock nummer in een niet al te hoog tempo hoor spelen, dat gevolgd wordt door "Emerald Eyes Shine", een stevige rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Come To Trouble" , een nummer dat de begin tonen van "Black Sabbath" van Black Sabbath bevat en in een traag tempo gespeeld wordt en daarin zet de band me een heerlijke stonerrock song voor, die na enkele minuten iets meer vaart krijgt om uit te monden in een uitstekende rock song (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Over The Rim" volgt en Deathbell een uitstekende song ten gehore brengt, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.
In "They Still Wander" laat de band me opnieuw zo'n stevige trage rock song horen en in "Rise From Your Grave" zet de band me een geweldige zware trage rock song voor, die in de lijn van de rest van de nummers ligt.

"With The Beyond" van Deathbell is een prima debuut album, dat stonerrock songs met licht hypnotiserende ritmes bevat en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 12 augustus 2018

Review: Trixie & The Trainwrecks - 3 Cheers To Nothing (Voodoo Rhythm Records, 2018) (Blues / Country)

Trixie Trainwreck ook wel bekend als Trinity Sarratt werd in San Francisco, Amerika geboren en verhuisde op haar 18e naar Berlijn, Duitsland, waar ze in bands speelde als Kamikaze Queens, Cry Babies, Runaway Brides en toerde daarmee door Europa en Amerika.
Vervolgens ging ze solo op treden als eenvrouwsband onder de naam Trixie Trainwreck No Man Band en na in Londen de Engelsman Charlie Hangdog te hebben ontmoet, besloten de twee te gaan samenwerken.
Solo bracht ze haar debuut single "Hard Workin’ Girl” in januari in een beperkte oplage van 500 stuks uit, die allemaal verkocht werden en in maart 2015 volgde haar debuut album "Bound To Ramble”, die in een beperkte oplage onder de naam Trixie Trainwreck werd uitgebracht, waarna het album op 17 mei 2015 op LP verscheen in een genummerde oplage van 500 stuks op geel vinyl.
Trixie & The Trainwrecks werd op 6 november 2012 te Berlijn, Duitsland opgericht en bestaat uit: Trixie Trainwreck - sologitaar en zang, Charlie Hangdog - blues harp, Paul Seacroft - lapsteelgitaar en Bruce Brand - drums.
Op 3 maart 2018 verscheen het album "3 Cheers To Nothing" via Voodoo Rhythm Records op LP, inclusief een gratis CD en geprinte binnenhoes en als CD in een dubbele klaphoes met 12 bladzijden tellend boekje.

Het album, dat 13 nummers bevat, start met "Daddy's Gone", waarin de band een schitterende swingende mix van blues- en garagerock speelt, waar ook cajun invloeden in zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "God Damn Angels", een rhythm & blues song, waarvan de muziek van Bo Diddley is ("Not Fade Away") en een aangepaste tekst bevat.
Daarna hoor ik "Poor & Broke" en ook hierin krijg ik een herkenbaar blues nummer voorgezet, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna ik "No Good Town" hoor en de band een heerlijke mix van country en blues, die een aanstekelijk ritme heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door de titel song "3 Cheers To Nothin'", een mooie, vrij rustige, country song, die de sfeer van de jaren 50 uitwasemt.
In "God Damn USA" krijg ik een fantastische korte blues song voorgeschoteld, die swingt en in "Commuter Baby" laat Trixie & The Trainwrecks me opnieuw een swingende mix van blues en country horen, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan volgt "Everybody Wants To Go To Heaven", een verrukkelijk instrumentaal nummer met country en blues invloeden en dit nummer wordt gevolgd door "End Of Nowhere", waarin ik weer zo'n swingende uptempo mix voorgezet krijg en stil zitten dus onmogelijk is.
Vervolgens speelt de band "Yodelin' Bayonne Blues", een lekker in het gehoor klinkende poprock song met lichte country invloeden, die gevolgd wordt door "I'm Leavin'", een aanstekelijke country song, die in de jaren 50 gemaakt had kunnen zijn en licht blues invloeden heeft, waarbij ik mezelf betrap, dat ik zit mee te swingen.
Verder brengt de band ""Lonesome Whistle" ten gehore, en daarin krijg ik een prachtige rustige country song voorgezet, die door country legende Hank Williams samen met Jimmie Davis geschreven is en "This Train", een geweldige licht hypnotiserende mix van blues en country, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft.

"3 Cheers To Nothing" van Trixie & The Trainwrecks staat vol uitstekende swingende songs, die het midden houden tussen blues en country en veelal terug grijpen naar de jaren 50 en ik kan liefhebbers van beide genres deze plaat dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: The Goon Mat And Lord Benardo - Take Off Your Clothes (Voodoo Rhythm Records, 2018) (Bluesrock)

The Goon Mat And Lord Benardo  is een duo uit Luik, België, dat in 2009 werd opgericht en bestaat uit: Mathias Dalle (The Goon Mat) - sologitaar, zang en drums en Fabian Bennardo (Lord Benardo) - mondharmonica en percussie.
Beide leden waren eerder actief samen met Stinky Lou - basgitaar onder de naam Stinky Lou & the Goon Mat, maar eerstgenoemde stopte, om zijn eigen bar te openen (Lou's Bar).
In 2014 verscheen hun 7" debuut single "What It's All About" via Voodoo Rhythm Records en op 4 november bracht het duo hun album "Take Off Your Clothes" als digitale download uit, waarna het in 2018 via Voodoo Rhythm Records op LP verscheen, inclusief een gratis CD en een geprinte binnenhoes en tevens werd het album als CD uitgebracht in een klaphoes met een 12 pagina's tellend boekje.

Het album, dat 11 nummers bevat, start met "Because Of You", waarin ik het duo een heerlijke ruige bluesrock song hoor spelen, waarbij het rauwe stemgeluid van The Goon Mat uitstekend tot zijn recht komt en de muziek swingt als een trein.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna speelt het duo "Get Down With You" en krijg ik een lekker in het gehoor klinkende aanstekelijke song voorgeschoteld, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen en deze wordt gevolgd door "Conception Of The Blues", een geweldige uptempo mix van boogie en blues, waarin enkele tempowisselingen zitten.
Dan volgt "Tonight Is The Night", een schitterende bluesrock song, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en swingt, waarna The Goon Mat And Lord Benardo me de titelsong "Take Off Your Clothes" voorzet en ik een fantastische ruige song te horen krijg, waarin het tempo langzaam opgevoerd wordt.
In "Tried" brengt het duo een uitstekende licht psychedelische rock song ten gehore, die diverse subtiele tempowisselingen bevat en in "Dance With Me" krijg ik opnieuw een verrukkelijke aanstekelijke swingende song voorgezet, die een licht hypnotiserend ritme heeft, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
Vervolgens hoor ik "Lille Girl", een mix van rock & roll en bluesrock, die in een hoog tempo gespeeld wordt, waarna "Babe" volgt en het duo een prima rock song in een gemiddeld tempo speelt, die diverse tempowisselingen heeft.
Verder volgen "Show Me The Way", een aanstekelijke uptempo mix van bluesrock en gospel en "Voodoo Got Me", een prachtige rustige blues song met enkele subtiele tempowisselingen.

"Take Off Your Clothes" van The Goon Mat And Lord Benardo is een fantastische plaat, die vol schitterende bluesrock songs staat en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden, aan een ieder, die van deze muziekstijl houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Bang - The Best Of (Ripple Music, 2018) (Rock / Hardrock)

Bang was een hardrock band uit Philadelphia, Pennsylvanië, Amerika, die van 1972 tot 1973 de LP's "Bang" (1972), "Mother"/"Bow To The King" (1972) en "Music" (1973) maakte, die via het Capitol Records label verschenen.
De band werd opgericht door Frank Gilcken - sologitaar en zang, Frank Ferrara - zang en basgitaar en Tony Diorio - drums en in de jaren 2000 heropgericht en in 2013, waarin de reunie van de band aangekondigs werd, werd Tony live vervangen door Matt Calvarese, die op zijn beurt in 2014 de stokjes over droeg aan Jake Leger, die tot 2016 bij de band drumde.
In 1971 nam de band het album "Death Of A Country" op, dat pas in 2004 via Rise Above Records op LP en CD verscheen en verder verschenen "Return To Zero" (1999) en "The Maze" (2004) en op 15 augustus 2017 werd hun autobiografie "The Bang Story: From The Basement To The Bright Lights" uitgebracht.
Op 14 april 2018 verscheen het album "The Best Of" op LP en CD via het Ripple Music label en hierop staan 2 niet eerder uitgebrachte nummers.

"The Best Of", waarop 18 nummers staan, begint met "Death Of A Country", dat iets meer dan 10 minuten duurt en daarin hoor ik de band met een toespraak beginnen, die al snel over gaat in een geweldige aanstekelijke rock song met een vrolijk ritme, waarin diverse prima tempowisselingen zitten en dit nummer wordt gevolgd door "No Trespassing", een mooie rustige song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "My Window" volgt en de band een uptempo rock song speelt, die zo nu en dan lichtelijk chaotisch klinkt en vol tempowisselingen zit.
Daarna zet de band me "Lions Christians" voor en krijg ik een schitterende song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en progressieve rock invloeden heeft, waarna "The Queen" ten gehore gebracht wordt en hierin speelt de band een geweldige swingende rock song, die lichte hardrock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Our Home", een mix van een pop en hardrock song, die wisselende tempo's heeft.
In "Questions" schotelt Bang me een heerlijke swingende uptempo song voor, die een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot dansen en in "Redman" krijg ik een prima uptempo rock song te horen, die ook nu weer enkele tempowisselingen heeft en in "Mother" laat de band me genieten van een verrukkelijke swingende pop song, die me in beweging brengt en invloeden uit country en hardrock heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan volgt "Humble" een lekker in het gehoor klinkende hardrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Keep On", een uitstekende uptempo mix van funk en hardrock en ook "Idealist Realist" is een geweldige hardrock song met diverse tempowisselingen.
Vervolgens hoor ik "Feel The Hurt", een prachtige, vrij rustige, pop song, die na korte tijd over gaat in een iets sneller tempo, "Windfare", een swingende rock song en "Don't Need Nobody", een lekker klinkende poprock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en licht hardrock invloeden heeft en tegen het einde sneller wordt.
Verder zet de band me "Exactly Who I Am" voor, een mooie aanstekelijke poprock song, die me opnieuw in beweging brengt, waarna ik "Slow Down" voorgeschoteld krijg, waarin de band een schitterende uptempo mix van hardrock en poprock speelt en "Feels Nice", een fantastische rock song, die swingt als een trein en daarbij is stil zitten niet aan de orde.

"The Best Of" van Bang is een verrukkelijk tijdsdocument, dat me terug gevoerd heeft naar begin jaren 70 en ik kan rock liefhebbers van de muziek uit dit tijdperk deze schijf dan ook van harte aanbevelen.





maandag 6 augustus 2018

Review: The Heavy Eyes - Live In Memphis (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Progressieve Bluesrock)

The Heavy Eyes werd in Memphis, Tennessee, Amerika opgericht en bestaat uit: Tripp Shumake - zang en sologitaar, Wally Anderson - basgitaar en Eric Garcia - drums.
De band bracht op 7 oktober 2010 hun debuut EP "1" op cassette en als digitale download uit en deze werd op 22 oktober 2011 gevolgd door het digitale debuut album "Heavy Eyes" en de digitale single "2", die 1 mei 2012 werd uitgebracht.
Vervolgens verschenen: "Heavy Eyes & All Them Witches Split" (gekleurd vinyl 7" single, 1 december 2012), "Maera" (LP, 29 december 2012) (her persing via Kozmik Artifactz Records 300 stuks op doorzichtig vinyl en als CD), "Heavy Eyes / Werwulf 7" Split" (7" single, 26 maart 2014), "He Dreams Of Lions" (LP, 13 november 2015) (her persing via Kozmik Artifactz Records 300 stuks op doorzichtig vinyl en als CD), "Long Hot Summer Night" (digitaal download nummer, 18 december 2016, ook op de 2 LP "Electric Ladyland" [Redux] Full LP) en "Home" (digitaal download nummer, 2 maart 2018).
Op 20 juli 2018 verscheen hun album "Live In Memphis", (opgenomen in de Hi Tone), via Kozmik Artifactz Records in een gelimiteerde uitgave van 32 stuks 180 gram zwart vinyl, 48 stuks 180 gram wit vinyl en 45 stuks 180 gram rood - wit - zwart marmer kleurig vinyl, waarbij het album in een klaphoes gestoken is.

Het album bevat 13 nummers, waarvan "Mannish Boy" de eerste is en hierin hoor ik de band met een aankondiging beginnen, waarna de muziek ten gehore gebracht wordt en krijg ik een uptempo progressieve powerrock song voorgeschoteld, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Maggie", waarin de band een progressieve bluesrock song speelt.
Daarna volgt "Iron Giants", een swingende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en dit nummer wordt onderbroken, om een felicitatie wens uit te spreken en het publiek mee te laten zingen, maar helaas lukt dat niet zo erg, dus besluit de band maar verder te gaan met het volgende nummer, dat "Parado" heet en ik een schitterende progressieve bluesrock song in een gemiddeld tempo te horen krijg.
In "Shadow Shaker" speelt de band opnieuw zo'n lekker in het gehoor klinkende progressieve bluesrock song, die enkele tempowisselingen heeft en in "Supermoon" hoor ik nogmaals zo'n soortgelijk swingend nummer.
Daarna zet The Heavy Eyes me "Saint" voor en daarin herhaalt de band dit nogmaals en krijg ik een swingende rock song voorgezet, die gevolgd wordt door "These Men Are Wolves", een heerlijke aanstekelijke progressieve bluesrock song met jaren 70 invloeden.
Vervolgens speelt de band "One Hand On The Buffalo", eveneens een uitstekende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden van bands als Mountain, Cream, Grand Funk Railroad en anderen uit de jaren 70 heeft en gevolgd wordt door "The Fool", waarin de muziek van hetzelfde laken een pak is.
Verder hoor ik "Voytek", een geweldige swingende bluesrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, "Goodnight", een nummer, dat in het verlengde van voorgaande nummers ligt en "Catfish Blues", een prima versie van dit nummer, dat vooral door de uitvoering van Taste in de jaren 70 zeer bekend werd.

"Live In Memphis" van The Heavy Eyes is een prima plaat, die vol lekkere progressieve bluesrock songs staat en helaas een beetje te weinig variatie bevat volgens mij, maar desondanks het beluisteren meer dan waard is en daarom kan ik iedere bluesrock liefhebber aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Fuchsia - The Original Album + Early Demos And More (Fruits De Mer Records, 2018) (Psychedelische Folk / Progressieve Rock /Pop)

Fuchsia was een progressieve folk rock band uit Exeter, Engeland, die in 1970 werd opgericht en bestond uit: Tony Durant - zang, akoestische gitaar en sologitaar, Michael Day - basgitaar en Michael Gregory - drums.
Kort na de oprichting kwamen ook Janet Rogers - viool en achtergrondzang, Madeleine Bland - cello, piano, harmonium en achtergrondzang en Vanessa Hall-Smith - viool en achtergrondzang bij de band.
Het originele Fuchsia album verscheen in Engeland in 1971 via het Pegasus label en via Kingdom in Frankrijk, maar door slecht management ging de band al spoedig uit elkaar, waarna Tony voor zijn werk naar Australië emigreerde.
Doordat het album door het MOJO tijdschrift omschreven werd als een "vergeten klassieker" en diverse her persingen op de markt verschenen, besloot hij de orginele master tapes in de Sound Practices Studios te Sydney te remasteren en het album op CD via het Night Wing label uit te brengen.
In 2005 verscheen de CD "Fuchsia, Mahogonny & Other Gems" via Night Wing en daarop staan 3 Fuchsia nummers, waarvan er 2 na de opname van het debuut album gemaakt zijn, waarin de band naar een nieuwe platen contract op zoek ging, terwijl het derde nummer een demo is en de andere 8 nummers komen van andere projecten, waaronder "Mahogany", een theater show, die gebaseerd is op het werk van Kurt Weill en Bertholdt Brecht.
Daarna verscheen, onder de naam Fuchsia II, in 2013 het album "From Psychedelia... To a Distant Place", dat hoofdzakelijk nieuwe nummers bevat, op het Sound Practices label.
Fuchsia II bestaat uit: Tony Durant - zang en sologitaar, Lloyd Gyi - drums en percussie, Emily Duffill  - cello, Tracy Wan - viool, Lidia Bara - viool, Jo Bara - cello, Suzy Toomey - accordeon en Isabel Durant - achtergrondzang.
Tony schrijft nog steeds nieuwe songs, die hij opneemt en keerde enkele jaren geleden terug naar het geluid van Fuchsia.
Speciaal voor het Fruits De Mer Records label stelde hij een dubbele 7" vinyl single samen, die op gekleurd vinyl verscheen, in een klaphoes gestoken is en een 24 pagina's boekje bevat.
De dubbele 7", die "Song" getiteld is, geeft zijn 50 jarige muziekloopbaan weer en verscheen 24 juli 2017, waarna Fuchsia op het "15th Dream Of Sardonicus" festival in Cardigan, Wales (4-6 augustus) en op de "Evening Of World Psych" in de Half Moon te Putney, Londen (10 augustus) 2 optredens deed en daar werd ook het album "Fuchsia II", dat voor het eerst op vinyl verscheen, in een zeer beperkte oplage verkocht.
Op 30 juli 2018 heeft Fruits De Mer Records het album opnieuw uitgebracht met toevoeging van een LP met demo's en nieuwe opnamen van onuitgebrachte nummers, inclusief de band's allereerste studio opname, plus een 15 minuten durende DVD, waarin Tony Durant praat over het album.
Het album is als 2LP uitgebracht op gekleurd vinyl, gestoken in een klaphoes en bevat een DVD, een uitvouwbare poster van de originele hoes, plus een 24 pagina's tellend tijdschrift.

LP 1 "The Original Album" bevat 7 nummers, waarvan "Gone With The Mouse" het eerste is en daarin hoor ik de band een fantastische vrij complexe song spelen, die diverse tempowisselingen heeft en hemelse zang van de zangeressen bevat, terwijl het instrumentale gedeelte richting klassiek gaat en dit nummer wordt gevolgd door "A Tiny Book", een schitterende progressieve pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en door het gebruik van strijkers orkestraal klinkt.
In "Another Nail" krijg ik een heerlijk aanstekelijk dansbaar nummer voorgezet, dat lichte folk en progressieve rock invloeden heeft en diverse tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Shoes And Ships", een geweldige progressieve rock song, die ook nu weer diverse tempowisselingen heeft, in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en licht klassiek aandoet, vanwege de strijkers.
Daarna schotelt Fuchsia me "The Nothing Song" voor en hoor ik opnieuw een verrukkelijke rock song, die elementen van folk en progressieve rock in zich heeft en swingt, waarna "Me And My Kite" volgt en ik een mooie, vrij rustige, pop song te horen krijg, die gevolgd wordt door het laatste nummer van de LP, getiteld "Just Anyone" en hierin speelt de band een uitstekende psychedelische pop song in een niet al te hoog tempo en deze bevat enkele prima tempowisselingen.

Op LP 2 "Early Demos And More" staan 8 nummers en het eerste nummer daarvan is een nieuwe opname van een oudere song, getiteld "Somnambulist" en hierin hoor ik de band een prachtige aanstekelijke licht psychedelische pop song spelen, die gevolgd wordt door "Rocks And Books", eveneens een nieuwe opname van een oudere song, waarin de band een heerlijke pop song in een gemiddeld tempo speelt.
Dan volgt de 15 minuten durende uitvoering van "A Tiny BooK", dat van de proefpersing komt en daarin laat de band me genieten van een fantastisch progressieve rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, licht psychedelisch en orkestraal klinkt en door het lange tussenstuk extra spannend is en dit wordt gevolgd door de orginele demo van "The Band", een heerlijke licht psychedelische pop song met orkestrale begeleiding en een aanstekelijk vrolijk dansbaar ritme, waarbij stil zitten geen optie is.
In de demo van "Ragtime Brahms" laat Fuchsia me opnieuw genieten van een schitterende progressieve poprock song, die swingt en in "Fuchsia Song" speelt de band een akoestische versie van dit nummer van het album Fuchsia II en hoor ik een vrolijk klinkende mix van een folkrock en pop song te horen, die me aanzet tot dansen.
Daarna zet de band me "The Band (Me And My Kites)" versie van de 7" single van Fruits De Mer Records uit 2014 voor en hoor ik de band opnieuw een prachtige licht psychedelische pop song spelen, die iets minder vol klinkt, dan de demo (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna de plaat afgesloten wordt met een demo voor Fuchsia II, die "The Waves heet en daarin speelt de band weer een geweldige vrolijk klinkende song, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.   

De 2LP "Fuchsia" ("The Original Album"+"Early Demos And More") van Fuchsia bevat 15 verrukkelijke songs, waarmee de band me van begin tot einde mee heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van zowel progressieve rock en psychedelische pop deze dubbelaar dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 5 augustus 2018

Review: Sharron Kraus - Joy's Reflection Is Sorrow (Sunstone Records, 2018) (Pop / Folk)

Zangeres, tekstschrijfster en muzikant Sharron Kraus, die oorspronkelijk in New York, Amerika geboren werd, maar in Leicester, Engeland opgroeide, woont tegenwoordig in Sheffield, Engeland en bracht samen met Meg Baird en Helena Espvall van de psychedelische folk band Espers uit Philadelphia  een album uit met traditionele folk songs.
Ze is sinds 2002 actief bezig met het maken en uitbrengen van diverse soorten muziek, zoals: folk, experimentele muziek en soundscapes en speelt banjo, sologitaar en zingt.
Er verschenen reeds 14 albums van haar (solo en/of in samenwerking met anderen), waarvan het eerste "Beautiful Twisted" (Camera Obscura, 2002) was.
"Joy's Reflection Is Sorrow" is haar 15de album en daarop wordt ze bijgestaan door: Neal Heppelston - dubbele bas en basgitar, Nick Jonah Davis - slide gitaar, Oliver Parfitt - synthesizer en orgel, Jenny Bliss Bennett - achtergrondzang, fluit, barok viool, dwarsfluit en gamba viool, Nancy Wallace - achtergrondzang en Guy Whittaker - drums, terwijl ze zelf zang en akoestische gitaar speelt.
Het album, dat 8 songs bevat, is 21 juni 2018 in een beperkte van 200 stuks op doorzichtig vinyl, inclusief download code uitgebracht via het Sunstone Records label en tevens in een beperkte oplage als CD en als digitale download.

Het album start met "My Danger", een mooie rustige licht psychedelische pop song, die ruimtelijke invloeden heeft en gevolgd wordt door "Figs And Flowers", een heerlijke aanstekelijke dansbare pop song met meerstemmige zang.
Dan hoor ik "The Man Who Says Goodbye", een schitterende rustige song, die invloeden uit folk heeft, waarna de titelsong "Joy's Reflection Is Sorrow" volgt en ik een fantastische folk song voorgeschoteld krijg, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Sorrow's Arrow" speelt Sharron een geweldige, erg rustige, song, waarbij ze hoofdzakelijk op gitaar begeleid wordt en in "Secrets" zet ze me opnieuw een
prachtige rustige pop song voor, die lichte folk invloeden heeft.
Daarna hoor ik "When Darkness Falls" en ook hierin krijg ik zo'n uitstekende rustige song voorgezet, die gevolgd wordt door "Death And I", een verrukkelijke folk song, die een melodisch ritme en invloeden van de Indianen muziek uit de Andes heeft.

"Joy's Reflection Is Sorrow" van Sharron Kraus staat vol prachtige rustige songs, die ik elke liefhebber van de betere pop en folk kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Low Hums - Night Magic Wine (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Poprock)

Low Hums is een band uit Seattle, Amerika, die in 2007 werd opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Sanoj Sniksah - zang en sologitaar, Baja Panto - sologitaar, Crystal Powwwers - basgitaar en Rolly Fingers - drums en zang.
In november 2008 verscheen de single "Low Hums, Live In Echo Bay" als digitale download en deze werd op 1 april 2009 gevolgd door de EP "Marche Funèbre", waarna de LP "Low Hums" op 25 februari 2012 in een beperkte oplage van 500 stuks op LP werd uitgebracht en tevens verscheen het album digitaal en als cassette.
Daarna kwam de LP "Charm" op 2 april 2014 via FIN Records in een beperkte oplage op groen vinyl en als digitale download op de markt en deze werd gevolgd door de EP "Shine Rock", die in een beperkte oplage als cassette werd uitgebracht en ook op CD verscheen.
De band nam hun album "Night Magic Wine", dat oorspronkelijk op 25 september 2017 via Union Zero op paars vinyl en als digitale download verscheen, in Seattle op onder leiding van Jack Endino, die eerder met bands als Nirvana, Screaming Trees, TAD, Mudhoney, Soundgarden en Murder City Devils werkte.
De bonus nummers, die voor de her uitgave, die via Kozmik Artifactz Records verscheen, aan het album toegevoegd zijn, werden in een tot studio verbouwde oude kerk te Anacortes, Washington, opgenomen en komen van de EP "Shine Rock".
Vervolgens werden op 21 april 2018 2 EP's ("Adventuring In The Near And Far" en "Shine Rock") samen op de LP "Los Dos" in een beperkte oplage van 300 stuks op bloedrood vinyl uitgebracht.

"Night Magic Wine", dat 15 juni 2018 via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage op gekleurd vinyl verscheen, bevat 14 nummers, waarvan "In The Spin" het eerste is en hierin hoor ik Low Hums een uitstekende uptempo rock spelen, die invloeden uit de jaren 60 beat en garagerock heeft en na een minuut over gaat in een licht psychedelisch nummer, om vervolgens na nog een minuut terug te keren naar de begin tonen, waarna "Attention" volgt en ik een lekker in het gehoor klinkende song voorgezet krijg, die invloeden uit de jaren 70 rock heeft.
Daarna speelt de band "US 101", een poprock song, die diverse tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat en gevolgd wordt door "Don't Know Why", dat me zo nu en dan aan het nummer "You're No Good" (Swinging Blue Jeans, Linda Ronstadt) doet denken en een licht psychedelisch ritme heeft.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
In "Reprise Of The Vampire Girls" schotelt de band me een rustige pop song voor, die enkele tempowisselingen heeft en in "Too Early To Tell" hoor ik de band een heerlijke, vrij rustige, mix van garagerock en country spelen.
Dan zet de band me "Victorian Witch" voor en krijg ik een schitterende poprock song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "Song About Fleet" volgt en Low Hums me een fantastische aanstekelijke rock song voorschotelt, die enkele tempowisselingen heeft en invloeden van de jaren 60 en 70 bevat.
Vervolgens krijg ik "New Peyote Gunfight" te horen en daarin speelt de band een geweldig rustig instrumentaal nummer, dat een slepend ritme en lichte western invloeden heeft en gevolgd wordt door het uptempo "Sunflowers Of Doom", een verrukkelijke garagerock song.
Dan volgen de nummers van de bonus EP en daarvan is "Shine Rock" de eerste.
Hierin hoor ik de band een schitterende mix van bluesrock, acid en psychedelische rock in een gemiddeld tempo spelen, waarna "Skateboard" volgt en ik een prima uptempo poprock song voorgezet krijg, die gevolgd wordt door "Purple Berries", een dansbare poprock song met een aanstekelijk ritme en "Motorcycle Blues", een heerlijke poprock song in de stijl van de jaren 60 bands, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en me zo nu en dan aan de muziek van The Velvet Underground doet denken.

"Night Magic Wine" van Low Hums is een uitstekende plaat, die vol muziek staat, die door 60er en 70er bands geïnspireerd is en ik kan liefhebbers van dit genre, alsmede die van de betere pop, deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Fernando Perdomo - Out To Sea (Forward Motion Records, 2018) (Symfonische Rock)

Multi-instrumentalist, singer-songwriter en solo- en basgitarist van The Dave Kerzner Band, Fernando Perdomo uit Los Angeles, Californië, Amerika bracht op 9 februari 2018 zijn eerste instrumentale progressieve rock album "Out To Sea" uit, nadat hij eerder 13 albums en 24 opnamen had uitgebracht.
Eerdere albums zijn onder andere: "The Golden Hour" (2017), "DNA" (2017), "Ardent (The Acoustic Record)" (2017), "Burned Out Heart and Other Assorted Breakup Songs" (2017), "This Can Be You" (2017), "Voyeurs" (2016), "Dances With A Mysterious Blonde" (2016), "Picks" (2016), "Dreaming In Stereo (Extended Edition)" (2016), "Warm" (2014), "Dreams" (2014), "Postcards From Reseda  (2014) en "Home Is Wherever You Are" (2012) en deze verschenen hoofdzakelijk als digitale download.
Het album, "Out To Sea",  dat 9 nummers bevat, is via Cherry Red en Forward Motion Records verschenen en als CD, gesigneerde CD en als digitale download uitgebracht en vermeldenswaardig is verder, dat Fernando alle instrumenten in alle nummers bespeeld, op 1 nummer ("The Dream") na, want daarin zorgt Eddie Zyne voor het drumwerk.
De muziek is geïnspireerd door symfonische en artrock artiesten van de jaren 70, zoals Jan Akkerman (Focus), Peter Banks (Yes), Steve Hackett (Genesis), Steve Howe (Yes), John Wetton (King Crimson), Sonja Kristina (Curved Air), Roy Albrighton (Nektar) en anderen.

Het eerste nummer van het album heet "The Architect (Tribute To Peter Banks)" en daarin krijg ik een heerlijk uptempo symfonisch rock nummer voorgeschoteld, dat enkele prima tempowisselingen heeft en waar de invloed van Yes goed in te horen is.
Daarna hoor ik "Out To Sea", een uitstekend swingend symfonisch nummer, dat diverse subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "De Boerderij (Tribute To Focus)", een schitterend nummer, dat rustig start, om na korte tijd over te gaan in een sneller tempo, waarin de muziek van Focus te herkennen is
en dan terug te keren naar het rustige spel, om opnieuw te versnellen.
In "Roses Spread All Over The World" laat Fernando me een prachtig, vrij rustig, stuk muziek horen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "The Future According To Roye (Tribute To Roy Albrighton And Nektar)" speelt hij een mooi symfonisch nummer, dat lichte hardrock invloeden bevat en wisselende tempo's heeft.
Dan zet hij me "The Dream" voor en hoor ik hem een vrij kort afwisselend nummer spelen, waarna "Sonja (Tribute To Sonja Kristina And Curved Air)" te horen is en ook hierin krijg ik een fantastisch stuk symfonische rock voorgezet, dat swingt en subtiele tempowisselingen heeft.
Verder volgen nog "Dreaming In Stereo Suite", een geweldig 16 minuten durend nummer, dat rustig start en langzaam iets meer snelheid krijgt, waarna Fernando me trakteert op een zeer gevarieërd symfonisch stuk muziek, dat uit verschillende gedeeltes bestaat en gevolgd wordt door het laatste nummer, dat "Starless (Tribute To John Wetton)" heet en hierin schotelt hij me opnieuw een verrukkelijk mooi nummer voor, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een iets trieste ondertoon bevat.

"Out To Sea" van Fernando Perdomo is een heerlijke plaat om te beluisteren en liefhebbers van symfonische rock zullen dat zeker met me eens zijn en ik kan hen deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Gudars Skymning - Grodans Sang ( Transubstans Records, 2018) (Hardrock)

Gudars Skymning is een band uit Lapland, Zweden, die in 2006 werd opgericht en dat zelfde jaar hun demo "Gudars Skymning" op nam.
De bestond toen uit: Kenny Oswald Dufvenberg - zang en sologitaar, Dennis Ozzian Sjödin - drums, Anders Nord - drums en Tony Östman - basgitaar en in december 2006 kwam Knut Hassel als tweede sologitarist bij de band.
Hun debuut album "Dansa Tillbaks Till Din Grav" werd in 2008 in eigen beheer uitgebracht, maar hun tweede album, "Mörka Vatten", uit 2010, verscheen zowel op LP als op CD via het Italiaanse Black Widow / Bloodrock Records label.
Begin december 2012 ging de band, die toen nog maar uit Kenny, Knut en Anders bestond, naar Stockholm, om hun derde plaat, "Höj Era Glas", op te nemen,met daar op 10 nummers, waarbij Kenny zowel als solo- als de basgitarist speelt en deze is in november 2013 door het Transubstans label uitgebracht.
De band, die sterk beïnvloed is door de hardrock uit de jaren 60 en 70, blues, traditionele Zweedse folk en progrock, bestaat anno 2013 uit: Kenny, Knut, Dennis en Magnus Hasselstam - basgitaar en zingt hun teksten in het Zweeds.
Op hun album "Till Detta Var Jag Nödd Och Tvungen" uit 2016, dat door het Transubstans label uitgebracht werd, bestaat de band uit: Kenny Oswald Dufvenberg - zang en sologitaar, Knut Hassel - sologitaar, Magnus Hasselstam - basgitaar en Dennis Ozzian Sjödin - drums en worden de teksten in het Zweeds gezongen.
Ook op het album "V", uit 2017, dat in slechts 2 dagen live in de studio werd opgenomen, zingt de band in het Zweeds en op "Grodans Sang", dat 15 augustus 2018 via Transubstans op LP en CD verschijnt is dat net even anders.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met het titelnummer "Grodans Sang"en daarin hoor ik de band, na een kort intro, een heerlijk instrumentaal nummer spelen, dat diverse tempowisselingen heeft en een melodisch ritme bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Skrotum", een prachtig melodisch instrumentaal nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna hoor ik "Den Mystika Stjärnan", dat eveneens een instrumentaal stuk is en ook hierin speelt de band de muziek in een niet al te hoog tempo, waarna "Brudmarsch" volgt en de band me opnieuw zo'n mooi nummer voorzet, dat in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.
In "Skymningsvals" laat Gudars Skymning me genieten van een schitterend instrumentaal hardrock nummer en in "Krutrök" schotelt de band me een geweldig swingend nummer voor, waar invloeden van muziek uit westerns in verwerkt zijn.
Vervolgens hoor ik "Bla Drottning", een uitstekend melodisch nummer en "Skeppet Nautilus", dat met een in het Zweeds gesproken tekst begint, die na 2 minuten over gaat in een verrukkelijk rustig stuk muziek, waar een enkele tempowisseling en een aanstekelijk ritme in zit.

"Grodans Sang" van Gudars Skymning is op een enkele tekst na, een instrumentaal album geworden en bevat 8 prachtige stukken muziek, waarmee de band bewijst meer te zijn, dan de zoveelste hardrock band en ik kan iedere muziekliefhebber deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Human Factor - Let Nature Take Its Course (R.A.I.G.Records, 2018) (Progressieve Melodische Rock)

Eind 2011 werd de band Human Factor opgericht door een stel getalenteerde muzikanten, die hun sporen reeds verdiend hadden in andere bands.
Hun debuut CD "4Hm.F" uit 2012, die via het RAIG Records label verscheen, werd gemasterd door Tobias Svensson van Transubstans Records uit Zweden
Human Factor bestaat uit Konstantin Shtirlitz - drums, Alexander Meshcheryakov - basgitaar (beiden uit de band Infront), Sergey Volkov - sologitaar en keyboards (Kaftan Smeha) en Ivan Ivanov - sologitaar (Hagi Tragger).
"Homo Universum", dat 16 april 2016 via het RAIG Records label is verschenen, is het tweede studio album van de band en werd ook deze keer door Tobias Svensson gemasterd, terwijl het hoes ontwerp van Sergey Vlasov was.
Het derde album van de band heet "Let Nature Take Its Course" en is 12 juni 2018 ook nu weer via RAIG Records uitgebracht en vermeldenswaardig is verder, dat Ivanov vervangen is door Pavel Vorobvov (sologitaar en keyboards) en dat David Paulley de gesproken tekst in het laatste nummer voor zijn rekening neemt.

Het album, dat 8 nummers bevat, begint met "Longyear", waarin ik de band een schitterend progressief rock nummer hoor spelen, dat in een rustig tempo begonnen wordt en langzamerhand iets meer snelheid krijgt, terwijl de muziek zeer melodisch klinkt en dit nummer wordt gevolgd door "A.L.F.", een fantastisch
uptempo rock nummer, dat invloeden uit progressieve en melodische rock bevat en swingt als een trein.
Dan volgt "1816", een heerlijk rock nummer, dat diverse subtiele tempowisselingen en lichte invloeden uit de hardrock heeft en ook in "Lake Of Solitude" speelt de band zo'n uitstekend stuk melodische muziek, waarin enkele tempowisselingen zitten.
In "Touch Of Chixculub" zet Human Factor me een uptempo mix van hardrock, symfonische en melodische rock voor, waarna de band "Alarm #1202" ten gehore brengt en een zeer dansbaar swingend rock nummer speelt, waar een terugkerend ritme in zit.
Daarna krijg ik "Red Shift" voorgeschoteld en hoor ik opnieuw zo'n lekker in het gehoor klinkende melodische rock song, die een aanstekelijk dansbaar gehalte heeft en diverse subtiele tempowisselingen bevat, waarna "Nubo Vetera Promesas Pluvon" volgt en de band me laat genieten van een stuk verrukkelijke rock, dat symfonische en lichte spacerock invloeden heeft en een aanstekelijk ritme bevat.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)

"Let Nature Take Its Course" van Human Factor staat vol geweldige nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van zowel progressieve, symfonische als melodische rock deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: The Good Hand - Blissful Yearning (Minstrel Records, 2018) (Rock)

Nadat Arjan Hoekstra - zang en sologitaar samen ging spelen met Dennis Edelenbosch - basgitaar en Ingmar Regeling - drums, was de band The Good Hand uit Zwolle en Kampen, Nederland, een feit.
De bandleden lieten zich muzikaal beïnvloeden door onder andere The Doors, Nirvana, Hawkwind, Nick Cave, Nick Drake en The Velvet Underground.
In 2011 startte de band met de opnamen voor hun debuut album met gelijknamige titel, die dat zelfde jaar via het Minstrel Music label verscheen in een gelimiteerde oplage 500 stuks, waarvan 300 stuks zwart en 150 stuks rood en goud gekleurd vinyl, plus 50, die in een "goody bag" zaten en waren voorzien van een poster, 2 unieke live foto's, een sticker, een sigaar met matchbox, een speciaal gebrouwen "Good Beer" en genummerd.
Ook hun tweede LP, waarop 8 nummers staan, is, in een gelimiteerde oplage van 500 stuks, waarvan 200 stuks zwart en 225 stuks gekleurd vinyl, door Minstrel Music uitgebracht plus 75 limited freaks edition exemplaren in een handgenummerde boxset uitgegeven, die de dubbel LP op 180 gram vinyl, een digipack CD, poster, T-shirt, 2 tekst vellen, een print en meer extra's bevat.

Het album start met "What Is Real Is Always Alive" en daarin hoor ik de band een uitstekende melodische poprock song spelen, die enkele prima tempowisselingen heeft en hardrock invloeden bevat en gevolgd wordt door "Focus", een swingende uptempo rock song, die een aanstekelijk ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan krijg ik "Evolution Revolution" voorgezet en hierin speelt de band een lekker in het gehoor uptempo klinkende poprock song, die diverse tempowisselingen heeft en tegen het einde een stuk heftiger wordt en gevolgd wordt door "Future Days", een heerlijke rock song, die hardrock en symfonische rock invloeden bevat en een afwisselend ritme heeft.
In "Borderride" speelt The Good Hand een rock song, die rustig begint, maar na korte tijd meer tempo krijgt, waardoor de muziek gaat swingen en in "Cocoon" krijg ik een uptempo rock song met afwissselende ritmes te horen.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Die And Become", een vrij rustige song, die gewoon lekker klinkt en "The Madness", een korte rock song, die hardrock en lichte 60er jaren invloeden heeft en tevens wisselende ritmes bevat.

"Blissful Yearning" van The Good Hand is een prima album, dat ik liefhebbers van uptempo rock muziek kan aanraden, eens te gaan beluisteren.