maandag 24 juli 2017

Review: Eurasia - Ilmondoarovescio (Banksville Records, 2017) (Progressieve Jazz Rock)

Eurasia is een band uit Piemonte, Italië, die bestaat uit: Moreno Delsignore - zang, Marco Cavallo - sologitaar, Paolo Cagnoni - basgitaar, Simone Torriano - piano en Diego Marzi - drums.
De band bracht 16 mei 2017 hun debuut album "Ilmondoarovescio", (de wereld op zijn kop) op CD en als gratis digitale download uit via het Banksville Records label.

Het album, dat 10 in het Italiaans gezongen nummers bevat, start met "Un Mondo A Rovescio" en daarin krijg ik een heerlijke mix van jazz en progressieve rock te horen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Fatti I Fatti Tuoi", een spannende mix van progrock, hardrock en jazz, waarbij het tempo van de muziek hoog ligt en swingt.
Daarna zet de band me "Il Buio Nero" voor een hoor ik een uitstekende pop rock song met indringende zang, waarbij het tempo vrij rustig is, waarna ik "L'Avvenire Di Un Illusione" voorgeschotelt krijg en daarin laat de band me opnieuw een prima rock song horen, waarbij de muziek een mix is van jazz en progressieve rock.
Dan volgt "Il Fantasma Del Tiranno", een lekker in het gehoor klinkende mix van hardrock, progressieve rock en pop met uitstekende indringende zang, zoals alleen Italianen dat kunnen en dit nummer wordt gevolgd door "Vado Contro", een fantastische swingende symfonische rock song.
In "il Segreto Nascosto" zet Eurasia me mooie pop song voor, waar diverse subtiele tempowisselingen in zitten  en in "La Luna In Tasca" krijg ik weer zo'n prachtige pop rock song te horen, die invloeden van jazz bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens hoor ik "Bispensiero", dat met gesproken tekst begint, waarna een geweldige mix van progressieve rock en jazz volgt, waarin ook plaats is voor improvisatie en die technisch van hoogstaande kwaliteit is.
Het laatste nummer heet "Sorano Tamoto", waarin de band me opnieuw een schitterende pop rock song voorzet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

"Ilmondoarovescio" van Eurasia is een prima debuut van deze band, die muziek maakt, die technisch uitstekend in elkaar zit en het beluisteren meer dan waard is en ik kan dit album dan ook aanraden aan een ieder, die van pop, jazz, progressieve en symfonische rock houdt.(luister naar korte stukjes van het album via de youtube link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: IWKC - Hladikarna (Eigen Beheer, Noname666, 2017) (Stonerrock)

De Russische band IWKC, oftewel I Will Kill Chita begon in 2008 toen Nikita Samarin - drums en elektronica en zijn broer Nikolai - gitaar en keyboards, een chaotische punk-garagerock band startten.
Het kostte hen bijna 3 jaar om hun eigen stijl muziek te ontwikkelen en bandleden te vinden, die bij hun ideeën pasten, maar uiteindelijk lukte het hen en bestaat de band verder uit: Alexander Ivanov - basgitaar, Andrei Silin - keyboards, elektronica en Artem Litvakovsky - cello.
In 2010 brachten ze in eigen beheer een CD uit, getiteld "Best Days" en in 2011 werd "Not A Dream" eveneens in eigen beheer uitgebracht.
"Urban Fears", uit 2012, dat via het R.A.I.G. label is uitgebracht, was het officiële debuut album van de band, waaraan medewerking werd verleend door violiste Anastasiya Narochnaya, die ook op hun album "Before We Disappear" uit 2013 weer mee speelt en verder spelen Ksenia Pluzhnikova - viool, Karthick Iyer - viool en viola, Denis Smirnov - Franse hoorn, Konstantin Podgorbunsky - tuba en trombone, Egor Gerasimchuk - trompet en Medved Boris - keyboards er op mee.
Vervolgens bracht de band 2 digitale singles uit, waarvan "Risk" in september 2013 en "Oceans" in december 2014.
"Evil Bear Boris", dat in Moskou en Kiev tussen 2013 en 2014 werd opgenomen, verscheen in 2015 zowel op CD, LP, Digitale download en cassette en is uitgebracht via het Long Arms Records label, waarbij nog vermeldenswaardig is, dat de cassette een extra nummer bevat.
Op 2 mei 2017 verscheen het album "Hladikarna" zowel op LP als op CD via het eigen Noname666 label en daarop wordt de band muzikaal bijgestaan door: Valentin Berezin - zang, Roman Karendaev - zang, Julia Mityashova - zang, Shonchulai Hovenmei - zang, Vlad "Smack" Ponomarenko & Smackapella Choir - zang, Nicolas Perrault - Duitse zang, Khyung Nagpo - Gyuke - stemmen, Gennadiy Lavrentiev - tabla en Medved Boris.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "Kastenkampf", waarin ik de band een zwaar traag stonerrock nummer hoor spelen, dat gevolgd wordt door "Samadhi", een schitterende mix van Oosters klinkende muziek en stonerrock.
Daarna laat de band me opnieuw genieten van een fantastische mix van stonerrock en Oosters getinte muziek, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en "Emerald River" heet, waarna het titel nummer "Hladikarna" volgt en de band me een heerlijk melodisch stonerrock nummer voorschotelt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Dan krijg ik "Youth", een verrukkelijk Oosters nummer, te horen, dat progressieve rock en hardrock invloeden heeft en swingt en gevolgd wordt door "Five Big Chillums", een uitstekende melodische swingende mix van stonerrock en new wave, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Land Of Stupas" zet IWKC me een geweldig, vrij zwaar, licht hypnotiserend rock nummer voor, waarin het tempo niet al te hoog ligt en in het laatste nummer. "Opium Des Volkes" hoor ik de band een rustig stuk zware stonerrock spelen, dat enigszins dreigend over komt.

"Hladikarna" van IWKC is een fantastisch album, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan deze schijf dan ook van harte aanraden aan iedere liefhebber van stonerrock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Cobra Family Picnic - Magnetic Anomaly (Sky Lantern Records, Cardinal Fuzz, 2017) (Spacerock / Psychedelische Rock)

Cobra Family Picnic werd in 2014 te Tucson, Arizona, Amerika, opgericht door Boyd Peterson - basgitaar en Lesli Wood - keyboards, ruimte module en tamboerijn.
Nadat Randall Dempsey - zang, Connor Gallaher - sologitaar en Daniel Thomas - drums, zich bij het duo hadden gevoegd was de band een feit en 6 april 2015 verscheen hun debuut EP "Music For Lava Lamps" als digitale download.
Op 22 mei 2017 werd hun debuut album "Magnetic Anomaly”, dat zowel op CD-R, LP als op cassette verscheen, via het Sky Lantern Records (USA en Canada) en Cardinal Fuzz (UK) uitgebracht, terwijl het tevens als digitale download verkrijgbaar is en de band wordt in 2 van de 9 nummers, die het album telt, muzikaal bijgestaan door Richard Young (sologitaar).
Vermeldenswaardig is nog dat de LP in een beperkte oplage op blauw/lila gerecycled gekleurd vinyl is uitgebracht en tevens op zwart vinyl.

"Magnetic Anomaly" begint met "Draags", waarin de band start met een aankondiging van een lancering, waarna de muziek langzaam op gang komt en ik een lekker swingende progressieve rock song met spacerock invloeden te horen krijg (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), die gevolgd wordt door "Interplanetary Travel 001", een heerlijk psychedelisch klinkend stukje spacerock.
Daarna schotelt de band me "Elysium" voor, waar Richard Young op mee speelt en daarin krijg ik een schitterende psychedelische rock song te horen, die een licht hypnotiserend ritme bevat en spacerock invloeden heeft, waarna "Interplanetary Travel 011" ten gehore gebracht wordt, een prachtig rustig instrumentaal spacerock nummer met psychedelische invloeden.
Dan hoor ik "Frost", waarin Cobra Family Picnic een fantastische swingende uptempo spacerock song, waarbij stil zitten geen optie is en iets over de helft van het nummer gaat de song in een langzaam tempo verder, waarbij de muziek in progressieve rock verandert.
In "Gilgamesh" zet de band me opnieuw een verrukkelijke psychedelische spacerock song met een hypnotiserend ritme voor en in "Interplanetary travel 111" krijg ik een psychedelisch stuk muziek voorgezet, dat experimentele invloeden heeft.
Vervolgens speelt de band "Moody Mountain", een geweldige rustige psychedelische ruimtelijke rock song, die gevolgd wordt door "Contact", het tweede nummer waar Richard Young in te horen is en hierin laat de band me opnieuw genieten van een schitterende psychedelische spacerock song met een aanstekelijk ritme en wisselende tempo's.

"Magnetic Anomaly" van Cobra Family Picnic is een geweldig debuut album, dat me van begin tot einde aan mijn stoel gekluisterd heeft en ik kan deze schijf, dan ook van harte aanraden aan elke liefhebber van psychedelische rock en spacerock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




zondag 23 juli 2017

Review: Sidewalk Society - Strange Roads (Fruits De Mer Records, 2017) (Psychedelische Pop)

Sidewalk Society is een band uit Long Beach, Californië, Amerika, die een voorliefde heeft voor de Britse zestiger jaren muziek en bestaat uit: Dan Lawrence - sologitaar en zang, Dan West - basgitaar en keyboards en Jerry Buszek - drums.
De band heeft voor hun 7" EP, die 9 augustus 2016 via Fruits De Mer Records op gekleurd vinyl in een beperkte oplage verscheen, 2 covers van David Bowie en 2 covers van The Action opgenomen, na eerder covers van The Kinks, The Rolling Stones en Small Faces te hebben gedaan.
Op 24 juli 2017 verschijnt de LP "Strange Roads", waarop de complete Action LP "Rolled Gold" (onuitgebrachte demo's uit de periode 1967-1968) te horen is in de uitvoering van Sidewalk Society en vermeldenswaardig is, dat de LP op gekleurd vinyl uitgebracht wordt.

De plaat, die 14 nummers bevat, start met "Come Around", een schitterende pop song , die zo nu en dan heftige zang heeft, enkele prima tempowisselingen bevat en de sfeer van de jaren 60 uitwasemt, waarna "Something To Say" volgt en ik een heerlijke beat song met een aangenaam ritme en subtiele tempowisselingen te horen krijg.
Daarna zet de band me "Love Is All" voor en daarin krijg ik een vrij snelle licht psychedelische progressieve rock song te horen, die tegen het einde een stuk heftiger wordt en gevolgd wordt door "Icarus", een lekker in het gehoor klinkende beat song, waarin de uptempo muziek iets weg heeft van die van The Who.
Dan krijg ik "Strange Roads" te horen, een geweldige mix van rock en psychedelische pop, die een jaren 60 sfeer uit wasemt en van diverse tempowisselingen is voorzien en hierin speelt de band een geweldige swingende song met een aanstekelijk ritme, waarna "Things You Cannot See" volgt en de band me een mooie, vrij rustige, pop song voorschotelt met prachtige samenzang.
In Brain" zet de band me weer zo'n fantastische aanstekelijke rock song voor en ook in "Look At The View" laat Sidewalk Society me genieten van een mix van psychedelische pop en rock, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en drums werk in de stijl van Keith Moon.
Vervolgens hoor ik "Climbing Up The Wall", een lekker klinkende pop song en "Really Doesn't Matter", een geweldige swingende rock song, waarbij stil zitten geen optie is.
Verder speelt de band "I'm A Stranger", een prima rock song met diverse tempowisselingen, "Little Boy", een prachtige rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en halverwege van tempo en ritme verandert. waarna de muziek swingend en progressief wordt.
In "Follow Me"krijg ik een schitterende swingende rock song voorgeschoteld, die me in beweging zet en in "In My Dream" hoor ik een heerlijke rock song met een aanstekelijk ritme.

"Strange Roads" van Sidewalk Society bevat 14 fantastische songs, waar ik met plezier naar geluisterd heb en ik kan deze LP dan ook van harte aanbevelen, aan een ieder, die van jaren 60 muziek houdt, maar ook zij, die van de betere pop houden kan ik aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren. (luister naar stukjes van enkele songs via de youtube link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: The Telescopes - As Light Return (Tapete Records, 2017) (Psychedelisch / Noise)

The Telescopes, die zich muzikaal liet inspireren door band als Suicide, The Velvet Underground en The 13th Floor Elevators werd in 1987 te Burton Upon Trent, Staffordshire, Engeland, door Stephen Lawrie opgericht.
De eerste formatie van de band bestond uit: Stephen Lawrie - zang en akoestische gitaar, Joanna Doran - achtergrond zang en slaggitaar, David Fitzgerald - sologitaar, Robert Brooks - basgitaar en Dominic Dillon - drums en percussie.
In de periode 1987 tot heden speelden er 27 verschillende muzikanten in The Telescopes, met als enige constante Stephen Lawrie en werden er platen uitgebracht via 18 verschillende labels.
De band heeft sinds de oprichting 21 singles en 17 albums via diverse labels uitgebracht, waaronder 2 live albums, 6 compilaties en 9 studio albums.
Hun eerste single was "Forever Close Your Eyes" uit 1988, die als split 7" flexi-disc uitgebracht werd samen met de band met Loop en via het Cheree label verscheen, waarna het debuut album "Taste" in 1989 volgde.
"As Light Return", dat 7 juli 2017 werd uitgebracht, is hun negende studio album en, na "Hidden Fields" uit 2015, het tweede, dat via het Tapete Records label is verschenen.

Het album, waarop 5 nummers staan, begint op kant-A met "You Can't Reach What You Hunger", waarin ik een schitterende zware, psychedelisch klinkende, pop song te horen krijg, die lichte gothic en noise invloeden bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Down On Me" volgt, een fantastisch zwaar duister klinkend hypnotiserend stuk muziek, dat prima in een horror film zou passen.
Dan zet The Telescopes me het laatste nummer van de A-kant, "Hand Full Of Ashes", voor en krijg ik een geweldig dreigend nummer te horen, waarin het tempo niet al te hoog ligt en het ritme licht hypnotiserend klinkt.
Daarna speelt de band "Something In My Brain" en daarin krijg ik opnieuw een verrukkelijke zware psychedelische noise pop song voorgeschoteld, die een hypnotiserend ritme bevat en in het laatste nummer "Hand Full Of Ashes", waarin ik een andere uitvoering van dit nummer te horen krijg, laat de band me bijna 14 minuten genieten van hun hypnotiserende noise klanken.

"As Light Return" van The Telescopes is een geweldige plaat, die weliswaar niet voor iedereen even toegankelijk zal zijn, maar ik kan hen, die van dit soort muziek houden, deze schijf van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 17 juli 2017

Review: Nekromant - Snakes & Liars (Transubstans, 2017) (Hardrock)

Serpent uit Mjölby, Zweden, werd in 2011 opgericht door Adam Lundqvist - sologitaar, Mattias Ottosson - basgitaar en zang, die samen gingen jammen en drinken in de stad, die in het oostelijk deel van Zweden ligt.
Deze hardrock sessies resulteerden in zowel een LP als EP, maar pas nadat Joakim Olsson - drums bij het duo had gevoegd was de band, die ze Serpent noemden, een feit.
Dat was in 2013, het jaar waarin de band naar hun geboorteplaats Vänersborg verhuisde en hun eerste live optredens deed, waarvan er al snel veel volgden.
Het trio had een sterke live act en solide nummers, waardoor een nieuw album niet uit kon blijven en in het voorjaar van 2015 ging de band dan ook de Studio N3 te Trollhättan in, om onder leiding van hun geluidsman Charlie Johansson hun nieuwe album, Nekromant", op te nemen.
Enkele dagen daarna verscheen de eerste uitgave van dit album en na een overeenkomst met het Transubstans, verscheen het 18 december 2015 via dit label opnieuw.
Vervolgens veranderde de band van naam en ging verder onder de naam Nekromant, die op 16 juni 2017 het album "Snakes & Liars" via het Transubstans label uitbracht.

"Snakes & Liars" bevat 9 nummers, waarvan het eerste "Stoned To Death, Doomed To Die" heet en daarin hoor ik de band een heerlijke swingende hardrock song ten gehore brengen, die met hoge snelheid mijn gehoorgang binnen komt, dat halverwege in een vrij rustig tempo verandert en gevolgd wordt door "Funeral Worship", een uitstekende trage, dreigende, rock song.
Daarna krijg ik "Black Velvet" te horen en daarin speelt de band een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song, waarna "Ashes & Rain" volgt, een mooie melodische rochk song, die halverwege van ritme en tempo verandert en iets steviger wordt.
In "Inside Yourself" schotelt Nekromant me opnieuw een stevige rock song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Mardröm" laat de band me een lekker kort stukje instrumentale hardrock horen, dat iets meer dan 1 minuut duurt.
Dan zet de band me "Never Saved" voor en hoor ik weer een stevige rock song, die iets over de helft van het nummer in een sneller tempo over gaat, waarna het nummer gaat swingen, maar na korte tijd verandert de band het tempo opnieuw, om verder te gaan in een rustig gespeeld eindstuk.
De titelsong "Snakes & Liars" is het volgende nummer, dat ik hoor en daarin speelt de band een geweldig swingend nummer in een hoog tempo, om het album te eindigen met "Spelmannen", waarin me verrast door een schitterende rustige mix van hardrock en folk te spelen, die vergezeld gaat van een in het Zweeds gezongen tekst (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie).

"Snakes & Liars" van Nekromant bevat 9 prima hardrock nummers, waarbij de muziek stevig is en de zang vrij veel op die van Ozzy Osbourne lijkt en ik kan dit album dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van hardrock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl






Review: Carsickness - 1979-1982 (Get Hip Records, 2017) (Punk)

Carsickness uit Pittsburgh, Philladelphia, Amerika, werd in 1979 opgericht tijdens de hoogtij dagen van de punkrock en bestond uit: Karl Mullen - zang en sologitaar, Steve Sciulli - synthesizer, mellotron en zang en Dennis Childers - drums en percussie.
Vervolgens kwamen Chris Koenigsberg - basgitaar, Hans Werner - piano, farfisa en synthesizer en Dan Roelich - saxofoon bij de band, waarna hun eerste optreden in 1980 in de Lions Walk volgde, nadat hun geplande optreden voor die zelfde dag in Pittsburgh's Mattress Factory door de organisator werd afgelast.
De band toerde regelmatig en bouwde een prima reputatie op, waardoor ze een inspiratie bron werden voor band als The Bats en Anti-Flag.
Nadat de leden in 1987 individueel verschillende ideeën kregen, werd er in 1989 besloten te stoppen, maar toch speelden ze nog sporadisch samen in bands en andere muzikale projecten.
In 2017 besloten de bandleden verscheidene van hun meest populaire nummers, samen met onuitgebracht materiaal op plaat te zetten en dit album kreeg de titel "1979-1982" en werd op 21 april 2017 door Get Hip Records zowel op LP als op CD werd uitgebracht.

Het eerste nummer van de plaat, die 17 nummers bevat, heet "Bill Wilkinson" en daarin hoor ik de band een schitterende swingende melodische punk song ten gehore brengen, die met de sneltrein vaart mijn gehoorgang binnen komt en gevolgd wordt door "Police Dog", een fantastische rock song, die diverse tempowisselingen heeft en swingt.
Daarna volgt "Dull Days", een snelle korte punkrock song van iets meer dan 1 minuut, die door "Faster" gevolgd wordt en dit nummer duurt slechts 23 seconden.
Dan zet de band me "Shooting Above The Garbage", eveneens een zeer korte song van 1 minuut, waarin de zang, net als in de andere nummers aan die van Joe Strummer van The Clash doet denken en "Give To The Poor" is eveneens zo'n heerlijke song, die verwantschap heeft met de muziek van The Clash (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie).
In "Plastic Beauty" zet de band me een lekker swingende uptempo mix van punk en surf voor en "Hearts In Traction" start met een drumsolo, waarna de band er op los experimenteert en in "The Invisible Man" begint het nummer met gesproken tekst, waarna de band me verrast op een verrukkelijke progressieve rock song, die een aangenaam dansbaar ritme heeft.
Vervolgens laat Carsickness me genieten van een geweldige swingende progressieve rock song, die "Sharpen Up For Duty" heet en gevolgd wordt door "Suicide", een uitstekende mix van punk en pop, die diverse tempowisselingen bevat, waarna "Bleeding" volgt en ook daarin hoor ik de invloed, die The Clash had op de muziek van Carsickness, doordat de band een lekker in het gehoor klinkende mix van reggae en punk maakt.
"Crazy Thing" is een schitterende afwisselende progressieve rock song met jazz en RIO invloeden en "I Don't Think So" een verrukkelijke swingende uptempo mix van punk en reggae in de stijl van The Clash.
Verder schotelt de band me de volgende 3 nummers voor: "They Came Crawling", een geweldige swingende mix van punk en progressieve jazz rock, "For You", een lekkere dansbare rock song, die me ook deze keer sterk aan de muziek van The Clash doet denken en "Acoustic Bill Wilkinson", een heerlijke akoestische uitvoering van dit nummer.

"1979-1982" van Carsickness staat vol lekkere swingende songs, waarin de band me diverse stijlen muziek heeft laat horen en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van punk, reggae, progressieve rock en jazz houdt en een liefhebber is van de muziek van The Clash.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl


<


Review: Eberhard Kranemann Harald Grosskopf - Krautwerk (Bureau B, 2017) (Krautrock)

Eberhard Kranemann uit Dusseldorf studeerde muziek aan het Dortmund Conservatory en kunst aan de Kunstakademie Düsseldorf.
Hij speelde in bands als Kraftwerk, NEU! en Pissoff, terwijl hij solo albums uitbracht onder de naam Fritz Müller.
Harald Grosskopf uit Berlijn speelde drums op de vroege Klaus Schulze albums en nam 13 albums met de band Ashra op en tevens maakte hij als solo artiest diverse synthesizer albums, waaronder "Synthesist" en "Oceanheart".
In 2016 ontmoetten ze elkaar op een festival, waar ze beiden als solo artiest optraden en besloten hun krachten te bundelen en samen een album op te nemen, dat de titel "Krautwerk" kreeg, waarin ze hun kosmische visie op de muziek van vandaag en morgen weergeven.
Het album, dat 6 nummers bevat, verscheen in mei 2017 via het Bureau B label en is zowel op vinyl als op CD uitgebracht en de instrumenten, die beiden hierop spelen zijn: Kranemann - elektronica, sologitaar, Hawaï gitaar, cello en zang en Grosskopf - elektronica, elektrische drums en percussie.

De plaat start met "Midnight In Düsseldorf Berlin" en daarin hoor ik het duo in een rustig tempo spelen, waarbij het eentonige ritme licht hypnotiserend is, terwijl de tekst gesproken wordt en dit nummer wordt gevolgd door "Ou Tchi Gah", een zeer dansbare swingende krautrock song, waarin elementen uit de muziek van Kraftwerk terug te vinden zijn en het ritme hypnotiserend werkt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Daarna zetten Eberhard Kranemann en Harald Grosskopf "Texas Paris" voor, dat start met heftige gitaarklanken, die over gaan in een rustig stukje muziek, dat invloeden uit new age bevat en een eentonig drums ritme heeft, waarna "Happy Blue" volgt, waarin het duo me een lekkere swingende mix van dance en krautrock voorzet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In "Buddhatal" laat het duo me genieten van een heerlijk nummer, dat experimenteel begint en over gaat in een fantastisch, vrij zwaar, stuk muziek, waarin de cello een belangrijke rol speelt en het ritme opnieuw hypnotiserend is en in het laatste nummer, dat "Be Cool" heet, schotelen ze me weer een schitterende hypnotiserende mix van dance en krautrock voor, waarbij stil zitten niet aan de orde is.

"Krautwerk" van Eberhard Kranemann Harald Grosskopf heeft me van begin tot einde weten te boeien en ik kan deze verrukkelijke muziek dan ook ten zeerste aanraden, aan een ieder, die van krautrock, dance en hypnotiserende ritmes houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Deamon's Child - Live Im Lux (Zygmatron Productions, 2017) (Stoner)

Deamon's Child is het alter ego van Sven Missullis (John Deamon) uit Duitsland, die alle instrumenten op, de eerste oorspronkelijke versie, van "Demo", die in maart 2013 opgenomen is, bespeelt.
Nadat de opnames klaar waren richtte hij de band Deamon's Child op, om de songs ook live te kunnen spelen en deze band bestaat momenteel uit:Sven Missullis  - sologitaar en zang, Anami Muhi - basgitaar en zang en Tim Mohr - drums en dit trio nam de CD "Demo" op, waarop 6 nummers staan.
Hun eerste optreden deed de band echter pas op 6 december 2013 in Bei Chez Heinz te Hannover, Duitsland, samen met 2 andere bands.
In 2014 bracht Deamon's Child hun debuut CD met gelijknamige titel uit via het Zygmatron Music label en deze heeft in 2016 een opvolger gekregen, die "Scherben Mussen Sein" heet en in september en oktober 2015 in Hannover is opgenomen.
Op 3 juni 2017 trad Deamon´s Child op in de Lux Club in hun thuisstad Hannover als voorprogramma voor de Canadese band Blood Cerenony.
Daar kwamen ze hun oude vriend Will Dammelaar tegen en besloten samen spontaan het optreden van Deamon´s Child op te nemen en het resultaat daarvan is te beluisteren via de CD-R "Live In Lux", die op 20 juni 2017 in een beperkte oplage van 50 stuks verscheen in een, met de hand genummerde, zelf gemaakte hoes en ook als download verkrijgbaar is.

De CD-R, die 7 nummers van hun eerste 2 albums bevat, start met "Zucker", waarin ik de band een schitterende stonerrock song hoor spelen, die, na een stevig rustig begin, in een redelijk hoog tempo gespeeld wordt, dat diverse prima tempowisselingen bevat.
Daarna krijg ik "Lutscher" voorgeschoteld en hoor ik de band opnieuw een stevige stonerrock song ten gehore brengen, waarin het tempo niet al te hoog ligt en de zware tonen een hypnotiserend ritme bevatten (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna "Äffchen Fährt Fahrrad" volgt en ik een heerlijke swingende song te horen krijg, waar invloeden uit old school house en punk in zitten, waardoor stil zitten niet aan de orde is.
Dan zet Deamon's Child me "Geld" voor, waarin het ritme de eerste 2 minuten niet veel verandert, waarna de band me een geweldige swingende song laat horen met daarin diverse tempowisselingen en een fantastische tekst.
In "Schweinehund, Komm Tanz Mit Mir!" laat de band me genieten van een verrukkelijke progressieve stonerrock song, die afwisselende ritmes bevat en halverwege van ritme verandert en tijdelijk iets melodischer wordt, om tegen het einde verder te gaan in een hoog tempo.
Vervolgens speelt de band "Nichts", een 11 minuten durend dreigend stoner nummer, dat in een niet al te hoog tempo wordt gestart, dat langzaam wordt opgevoerd, waarna er een swingend stuk muziek ontstaat, waarin halverwege geweldige zang bij komt, die vrij heftig klinkt, terwijl de muziek aanzet tot dansen en als toegift laat de band me nogmaals genieten van een een lekker stuk swingende punkrock, dat "Das Vogellied" heet en tot halverwege in een sneltreinvaart gespeeld wordt, waarna de muziek traag en dreigend wordt.

"Live Im Lux" van Deamon's Child geeft een goed beeld weer van een live optreden van de band, die hier een uitstekend stuk muziek weet te laten horen en ik kan iedere liefhebber van stoner alsmede punk dan ook van harte aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl




Review: The Blues Against Youth & The Restless Lives Collective - Good Morning Bad Feeling Deprecation Road (Beast Records, 2017) (Blues / Country)

The Blues Against Youth is het alter ego van Gianni TBAY uit Rome, Italië, die sinds 2008 actief is en zingt, sologitaar en basdrums speelt.
In 2009 werden er diverse songs opgenomen door Gianni's vrienden Lou Chano (in Rome) en Benu, die in de band Come 'N Go speelt (in Biel, Zwitserland), waarbij sommige CD-R's zoals "Savage Demo Takes Vol.1" en "TBAY 2009" met de hand gemaakt zijn en hier en daar weggeven werden.
De opnamen sessies, die hij, samen met Cangiarlo Barbati achter de knoppen, maakte in de Snake's Studio te Rome, worden als het eerste officiële materiaal van The Blues Against Youth beschouwd.
De daaruit voortgekomen CD-R "Self-Bootlegged But True", werd in een beperkte oplage gemaakt en uitgegeven tijdens de TBAY optredens, die steeds beter en heftiger werden.
Na 2 jaar optredens in Italië en Europa te hebben gedaan, maakte hij in de zomer van 2010 zijn 7" debuut single, "Become The Whiskey", waarna hij 3 weken als voorprogramma van The Bulemics (Austin, TX) in Europe optrad, waaronder: Spanje, Duitsland, Zwitserland, Frankrijk, België en Nederland, die gevolgd werden door optredens als hoofdact in Italië.
Zijn debuut single was een co-productie tussen TBAY en enkele mensen van de platenlabels Sonatine Produzioni (Fano, Italië), Escape From Today (Torino, Italië), Burning Sound Records (Geneve, Zwitserland) en Brigadisco Records (Itri, Italië).
In december 2010 deed Gianni 4 succesvolle optredens in Portugal onder de naam "Become The Whiskey Release Party Tour" en nadat hij terug in Rome was, begon hij te werken aan zijn eerste volledige album "Pure At Heart Blues" in de M.House Studio samen met Mattia Candeloro (Joe Lally, Spiritual Front).
In maart 2011 speelde hij zijn derde tournee door Europa als hoofdact, waarbij hij 24 optredens deed en zijn nieuwe zelf geproduceerde CD-R "Ripped-Off And Broke" verspreidde, met daarop onuitgebracht en uitgebracht materiaal en in een zeer gelimiteerde oplage van 150 stuks gemaakt.
Doordat er zoveel rips-off versies van zijn muziek in omloop was, besloot hij zijn eigen label Deer It Yourself Records op te richten en zijn eigen platen te persen, waarbij hij zelf achter de schermen blijft.
In de zomer van 2011 verschenen TBAY's volgende uitgaves: de compilatie "Brigadisco 3 - Ulula" (door Brigadisco Records), waarop diverse Italiaanse artiesten staan en een onuitgebracht nummer van Gianni bevat, plus de 7" split single  "A-1 To Portland" / "Standin' Barman Stomp" met The Ribeye Brothers (USA/Monster Magnet huidige en ex leden), die in juli 2011 door de labels Deer It Yourself, Escape From Today en Burning Sounds Records werd uitgebracht.
Vervolgens verscheen zijn debuut album "Pure At Heart Blues" in september dat jaar via zijn eigen Deer It Yourself Records label en ging hij gedurende 5 weken op tournee door Europa.
In 2012 werd het album her uitgebracht door D.I.Y. en Talk About Records en in augustus 2012 verscheen de EP "You Said I Praise The Devil?" op geel vinyl via D.I.Y. en daarop is te horen, dat hij een nieuwe muzikale richting ingelagen is, waarbij er behalve 3 eigen songs, ook een cover van het Merle Haggard nummer "Mama Tried" op staat, waarbij kan worden opgemerkt, dat Merle Haggard één van de muzikanten is, die TBAY het meest hebben beïnvloed.
Ter promotie van de EP deed hij een nieuwe tournee door Europa, die hem door Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, België, Frankrijk en Italië voerde en daarbij deelde het podium met onder andere: King Automatic (in Karlsruhe, Duitsland), The Jackets (in Martigny, Frankrijk) en Bob Log III (op het Skronk One Man Band Festival in Rome, Italië), waarna hij in december 2012 de M.House Studio in ging om zijn tweede album "Trapped In The Country" op te nemen, dat in 2013 op LP en CD verschenen is, via Off Label Records en Deer It Yourself Records.
In 2014 verscheen de 7" split single The Cyborgs / The Blues Against Youth "Spanish Is Sexy" / "Dotted White Line" via het Bloody Sound Fucktory label en op 1 maart 2016 is zijn LP/CD "Apprentice" uitgebracht door zowel Beast Records als Deer It Yourself Records en tevens als digitale download, waarna op 28 juli 2017 de 10" LP "Good Morning Bad Feeling Deprecation Road", die hij samen met The Restless Lives Collective opnam, via Beat Records verschijnt.

Het album, dat 7 nummers bevat, begint met "Good Morning, Bad Feeling" en daarin krijg ik een mooie rustige blues song voorgeschoteld, die een aanstekelijk ritme heeft en gevolgd wordt door "That Reason Why", een opgewekt klinkende song met lichte country invloeden, die me aanzet tot dansen.
Daarna zet de band me "It's Been A Long Time, Mama" voor, waarin ik een lekkere swingende blues song te horen krijg, waarbij stil zitten niet aan de orde is (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna de band me "Another Pretty Country Song" voorzet en hierin speelt The Blues Against Youth & The Restless Lives Collective een uitstekende country song, zoals ik na het zien van de titel al vermoedde.
Dan hoor ik "Got Blood In My Rhythm", een geweldige swingende song, die me terug voert naar de jaren 50 en gevolgd wordt door "Lonesome Road", een prachtige rustige mix van country en blues  en in "Records And Fish" laat de band me opnieuw een heerlijke mix van country en blues horen, die in een rustig tempo gespeeld wordt.
Als laatste staat er een zogenaamde "hidden track" op de CD en hoor ik de band nogmaals een fantastisch stukje country blues spelen, waarin religieuze invloeden hoorbaar zijn.

"Good Morning Bad Feeling Deprecation Road" van The Blues Against Youth & The Restless Lives Collective bevat 7 schitterende songs, die ik ten zeerste kan aanraden aan liefhebbers van blues en country.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl




Review: luverObeat - Vibrato On (luverObeat, Eigen Beheer, 2017) (Garagerock / Psychedelisch)

luverObeat is een Italiaanse band, die in 2013 door Tommy T. en Alexandra werd opgericht en bracht in 2014 hun debuut album "luverObeat" in eigen beheer uit.
Sinds 2016 bestaat de band uit: T. - zang, solo-, slaggitaar, sitar en percussie, Alexandra - orgel, piano, mellotron en zang, Iordanus - basgitaar en Fridericus - drums en in deze formatie werd het album "Vibrato On" opgenomen, waarop Count Peter Zaremba als gastmuzikant op mee speelt (mondharmonica en achtergrond zang) en op 12 januari 2017 uitgebracht via hun eigen luverObeat label.

Het album bevat 8 nummers, waarvan het eerste "Awkward Backwards" heet en daarin hoor ik de band een swingende psychedelische rock song ten gehore brengen, waarin het orgel een belangrijke rol speelt en stil zitten niet aan de orde is.
Daarna zet de band me "Mickey Blooz" voor, waarin ik een lekker in het gehoor klinkende swingende rock song te horen krijg, die gevolgd wordt door "Hard Done By", een progressief psychedelisch nummer, dat me lichtelijk aan de begintijd van The Stranglers doet denken en ook dit is een zeer swingende rock song (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Dan hoor ik "Schwabsong" en daarin laat de band me, net als in "Mickey Blooz", horen dat de zang wel wat weg heeft van die van David Bowie, terwijl de muziek eveneens die kant op gaat.
In "Plastic Hate" laat luverObeat me genieten van een swingende psychedelische rock song, die in een vrij snel tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen bevat en in "Up To No Good" schotelt de band me een heerlijke garagerock song voor, die swingt en diverse tempowisselingen heeft.
Vervolgens hoor ik "Social Decoy", een melodische swingende licht psychedelische garagerock song en "Oneiric No.8" zet de band me een verrukkelijke licht psychedelische rock song voor, die een aanstekelijk ritme bevat en die, net als de andere songs. terug grijpt naar de muziek uit eind jaren 60.

"Vibrato On" van luverObeat is een lekker in het gehoor klinkende plaat met 8 swingende nummers, die ik elke liefhebber van garagerock en psychedelische rock kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl




maandag 10 juli 2017

Review: Melt Mountain - Superfetish (Inner Ear Records, 2017) (Pop)

De Griekse band Melt Mountain, uit Athene, bestaat uit: Dimitris Apostolakidis – zang, sologitaar en keyboards, Xenofon Karakonstantis - zang, sologitaar en keyboards, Eddie Theofanidis – basgitaar, Nikos Bakopoulos - saxofoon en Nikos Kotsaris - drums.
De band bracht in 2014 hun debuut EP met gelijknamige titel uit, waarna 29 mei 2017 het vinyl album "Superfetish" in een beperkte oplage via het Inner Ear Records label volgde en tevens verscheen het album als digitale download.
Vermeldenswaardig is nog, dat het album in 4 dagen live in de Urban Studio's te Athene in februari 2016 werd opgenomen en door de band zelf is geproduceerd.

"Superfetish", dat 9 nummers bevat, start met "Fascinating Things", waarin ik de band een lekker in het gehoor klinkende pop song hoor spelen, die enkele prima tempowisselingen heeft en uit een musical lijkt te komen.
Daarna volgt "Deadly Sugar Quest", een swingende, vrij snelle, instrumentale mix van elektro en rock, die halverwege van tempo verandert en gevolgd wordt door "Saturdays", een song, die iets weg heeft van muziek uit een theater voorstelling.
Dan zet de band me "Lethargic" voor en ook daarin geeft de band me het idee, dat ik naar muziek zit te luisteren, die in een  of andere musical gespeeld wordt, maar tevens hoor ik een perfect in elkaar gestoken stuk muziek, dat swingt en diverse tempowisselingen heeft.
In het eerste gedeelte van "Interlude (Lalala)" laat Melt Mountain me nogmaals horen, dat hun muziek beïnvloed is door het variété, maar na de helft van het nummer maakt de muziek een wending en krijg ik een schitterend stuk abstracte muziek voorgezet (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), dat gevolgd wordt door "Leaves", waarin de band me opnieuw het idee geeft naar musical muziek zitten te luisteren en dat verandert niet als ik "Nuclear Warmth" hoor, waarin een aanstekelijk ritme zit, dat me in beweging brengt.
Vervolgens zet Melt Mountain me "Leech Cities" voor en daarin krijg ik een uitstekende pop song voorgeschoteld, die enkele tempowisselingen heeft, waarna het laatste nummer van de plaat volgt, getiteld "Floats" en hierin laat de band me genieten van een zeer abstract klinkend instrumentaal rustig nummer.

"Superfetish" van Melt Mountain bevat geen alledaagse muziek, maar is zeker geen slecht product, integendeel zelfs, want de muziek van de band zit perfect en vrij complex in elkaar en is een genot om te horen, waardoor ik elke liefhebber van pop kan aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Cosmic Triggers - Homo Fractaliens (Adansonia Records, 2017) (Progressieve Rock)

Cosmic Triggers is een band uit St.Petersburg, Rusland, die bestaat uit: Anastasia Skabelkina - zang en synthesizer, Vladimir Skabelkin - sologitaar en synthesizer, Vladimir Kolbin - sologitaar, Tagir Khisamov - basgitaar en Russel Petrov - drums.
De band bracht hun debuut album "Homo Fractaliens", dat live in de Oxygen Studio te St.Petersburg in 2016 en 2017 werd opgenomen, op 26 juni 2017 via het Adansonia Records label uit en vermeldingswaardig is, dat de mastering door krautrock legende Eroc werd gedaan en dat de LP in 2 kleuren te koop is.
Homo Fractaliens, dat 6 nummers bevat, werd 12 mei 2016 onder dezelfde naam, maar met de eerste 4 nummers + 1 bonus nummer als digitale download in eigen beheer uitgebracht, terwijl er 1 nummer op het album "Tripwave 2", dat via Trail Records in 2016 verscheen, terecht kwam.

Het album start met "Introduction", waarin ik een schitterend rustig stukje licht psychedelische muziek te horen krijg, dat vergezeld gaat van een gesproken tekst.
Daarna zet de band me het titel nummer "Homo Fractaliens" voor en hoor ik een fantastische progressieve rock song met spacerock invloeden, die enkele prima tempowisselingen heeft en een licht hypnotiserend ritme bevat.
Dan hoor ik "Undermind", een geweldig progressief mysterieus klinkende muziek met Oosterse en sjamaanse invloeden en een eentonig hypnotiserend drums ritme, dat me in een lichte trance brengt.
In "Syndicate" laat Cosmic Triggers me genieten van een verrukkelijk spacerock nummer, dat eveneens een hypnotiserend ritme heeft en tevens invloeden van psychedelische rock (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Quant Um" schotelt de band me een heerlijk hypnotiserend krautrock nummer voor.
Het laatste nummer heet "Shutsuryoku" en daarin krijg ik opnieuw een schitterend stukje progressieve rock te horen, dat krautrock invloeden heeft, een hypnotiserend ritme bevat en swingt.

"Homo Fractaliens" van Cosmic Triggers is een fantastisch debuut album, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan iedere liefhebber van progressieve rock en hypnotiserende muziek deze schijf van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Black Moon Tape - The Salvation Of Morgane (Open Your Eyes Productions, 2017) (Pop)

Nadat Will Z., één van de oprichters van de Belgische band Cosmic Trip Machine, in november 2011 klaar was met de co-productie van "The Book Of Am" van de band Can Am Des Puig , waarvan co-producers Juan Arkotxa en Leslie MacKenzie deel uitmaakten, ontdekte hij, dat hij voor zijn nieuwe soloproject ook zulke muziek wilde maken.
Gedurende een maand componeerde hij minstens elke dag een nummer, waardoor hij de naam "Daily Visions" als titel voor zijn nieuw solo album bedacht.
In diezelfde tijd las hij het boek The Twelve Philosophical Keys, dat door Basil Valentine geschreven werd en door Michel Maier geïllustreerd is.
Toen het tijd was om verder te gaan met het maken van zijn demo's, kwam hij geïnspireerd door het boek van Basil Valentine, op de titel "12 Visions", zoals  het album zou moeten gaan heten.
De eerste sessie voor de plaat was op 3 november 2011, waarin 3 demo's tot een compleet nummer werden verwerkt.
In 2012 ging Will met zijn vriendin naar Mallorca, waar hij eerder met Juan en Leslie werkte en schreef daar enkele songs voor zijn project.
Later in dat jaar verdiepte hij zich in een boek over satanisme, waardoor zijn muziek een stuk duisterder werd en de song "Hermetic Spell", die hij met zijn band Cosmic Trip Machine  voor zijn solo album opnam, is daar het resultaat van.
Nadat hij de muziek van Engelse folk band The Trees ("The Garden of Jane Delawney", 1970 en "On The Shore", 1970) en van zangeres Judee Sill, die in 1971 de geweldige single "Jesus Was A Cross Maker" uitbracht, had ontdekt, besloot hij ook muziek in die stijl op te nemen.
Hij bracht zijn eerste solo album "Shambhala" in 2012 uit, gevolgd in 2013 door "12 Visions", die via Anazitisi Records/69 Watt verschenen en in 2014 is zijn nieuwe album "Dark Tales Of", waarop 12 nummers staan, door het Nederlandse Headspin label op de markt gebracht in een beperkte oplage gekleurd en zwart vinyl.
Op die LP spelen OG - glissando gitaar, Sammy - drums en percussie, Majnun - sologitaar (in Ego Ritual) en Alice Artaud - zang mee, terwijl Will alle andere instrumenten bespeelt, zoals solo- en basgitaar, synthesizer, piano, orgel, percussie en theremin en hij natuurlijk de zang voor zijn rekening neemt.
Na de totstandkoming van "The Book Of Am", vroegen Juan Arkotxa en Leslie MacKenzie aan Will of hij bereid was mee te werken aan het vervolg daarvan, getiteld "The Book of Intxixu", waaraan ook Daevid Allen, de oprichter van Gong, zijn medewerking verleende.
Het werken met zulke getalenteerde muzikanten was een voorrecht voor Will en dat inspireerde hem tot het componeren van "New Start", een album geïnspireerd is door de Jain filosofie, de geboorte van zijn zoon en om eer te bewijzen aan deze grote artiesten met wie hij had samengewerkt .
Op "New Start" is de personele bezetting als volgt: Will Z. - zang, 12 snarige gitaar, akoestische gitaar, sologitaar, Wah-Wah fuzz gitaar, Korg MS-20. piano. percussie, sitar, mellotron, basgitaar, synthesizer en xylofoon, Juan Arkotxa - fluit, Leslie MacKenzie - percussie (op Jain Devotion Part V), Carmeta Mansilla - zang (op Jain Devotion Part II), Daevid Allen - Glissando gitaar (op Evil Namo), OG - Glissando gitaar (op Jain Devotion Parts IV en V), Alice Artaud - zang (op Greek Loop), Adam Geoffrey Cole - oud (op Jain Devotion Part IV), Anne - synthesizer effecten (op Jain Devotion Part V) en Louis Z. - baby.
Het album verscheen 8 juni 2015 via Mega Dodo Records in een gelimiteerde oplage van 250 stuks, geperst op wit vinyl en de CD versie is eveneens in een gelimiteerde oplage van 250 stuks verschenen.
Hij werkte van november 2014 tot januari 2016 aan zijn nieuwe (zesde) album "A New Mirrored You", dat 31 december 2016 via het G.O.D. Records label verschenen is en daar aan werkten Juan Arkotxa - dwarsfluit, Alice Artaud - zang (1 nummer), oG - 12 snarige elektrische gitaar (1 nummer), basgitaar (1 nummer) en glissando gitaar (1 nummer) en Sammy Goldstein - drums als gastmuzikanten mee, terwijl Will zelf de rest van de instrumenten bespeelt.
Ook "A New Mirrored You" is gebaseerd op een boek en wel "La Vita Nuova" van Dante Alighieri, dat 2 thema's behandelt.
a) Hoe je een moeilijke eenzijdige relatie in prachtige kunst en inspiratie kan veranderen, zoals een alchemist metaal in goud verandert en b) hoe je 2 levens tegelijk kan leven, een leven verbonden met de werkelijkheid en een leven verbonden met dichtkunst en hoe moeilijk het is de juiste balans te vinden tussen de fysieke wereld en je dromen en bewust te zijn van frustraties, implicaties en de fouten daarin.
Aan de LP gaat de split 7" vinyl single "A New Mirrored You" (Will Z.) / "Love Gun" (Permanent Clear Light) vooraf, die in een zeer beperkte oplage van 50 stuks geperst werd en met de hand genummerd is, maar onbeperkt ook digitaal verkrijgbaar is.
In 1996 begon Will te werken aan zijn eerste concept album, maar doordat er zoveel andere dingen gebeurden in zijn tienerjaren, vergat hij het en bleef het onafgemaakt liggen.
Wel maakte hij een ander album, dat gevolgd werd door een nieuwe en vervolgens weer een andere, enzovoort.
Samen met Pierre Vancraenenbroeck - drums maakte hij, na 20 jaar, onder de naam Black Moon Tape het album uit 1996 af, waarbij hij een combinatie maakte van alle puzzelstukjes uit die en deze tijd en een verhaal vertelt over zijn leven als muzikant en oude en nieuw geschreven nummers het album vullen.
"The Salvation Of Morgane", dat 15 nummers bevat, verschijnt in juni 2017 via iTunes, Amazon, Google Play, Spotify en andere kanalen met de hulp van het Belgische Freaksville Records label.
Tevens zal er uitsluitend via www.openyoureyesprod.bandcamp.com een beperkte oplage op CD (als vinyl replica) van het album verschijnen, die in een speciale verpakking zit.

Het eerste nummer van het album, waarop Will zingt, solo- en basgitaar en synthesizer speelt, heet "Point" en daarin hoor ik de band een mooie rustige pop song spelen, die over de zin van het leven gaat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Doctor (Part 1)", een swingende rock song met psychedelische invloeden en wisselende tempo's.
Daarna hoor ik "The Trip", waarin de band een prachtige rustige pop song ten gehore brengt, die iets over de helft van het nummer melodieuzer wordt, waarna "Give Up Your Dreams" volgt en ik een vrij stevige rock song voorgezet krijg, die lichte spacerock invloeden heeft en abrupt eindigt.
Dan volgt "Hero", eveneens een stevige rock song en deze bevat hardrock invloeden en tempowisselingen en wordt gevolgd door "Mother's Life", waarin ik een prachtige pop song te horen krijg.
In "40 second Jam" schotelt de band me een heerlijke dansbare elektronische pop song voor, die psychedelische elementen bevat en in de titelsong "The Salvation Of Morgane" krijg ik een fantastische licht psychedelische song voorgezet, waarna "Fire" volgt en ik een rustige song te horen krijg, die diverse tempowisselingen heeft, waarin de muziek plotseling van ritme verandert, om terug te komen in het vorige ritme, waardoor het net lijkt, alsof er 2 verschillende songs door elkaar gespeeld worden.
Vervolgens krijg ik "Lost In The Night" voorgeschoteld en speelt Black Moon Tape een stevige mix van hardrock en pop in afwisselende tempo's en deze wordt gevolgd door "The Writer", een schitterend rustig melodisch instrumentaal pop nummer met lichte country invloeden.
Het volgende nummer heet "Trouble Blues" en daarin laat de band me een mix horen van psychedelische rock en blues, die enkele tempowisselingen heeft, waarna "Try To" volgt en ik een heftige rock song voorgezet krijg.
Verder hoor ik "Doctor (Part 2)", een korte melodische pop song en "Silence", een uitstekende rustige pop song met lichte invloeden uit de muziek van Pink Floyd.

"The Salvation Of Morgane" van Black Moon Tape staat vol prachtige nummers, waarin Will zich kwetsbaar opstelt, door een kijkje in zijn verleden te laten nemen en is een heerlijke plaat om te beluisteren, waardoor ik deze schijf aan iedere liefhebber van pop en rock kan aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Sumo Sun - Stamina (Space Rock Productions, 2017) (Hardrock / Melodische Rock)

"Stamina" is het debuut album uit 2009 van het studio project Sumo, die bestond uit leden van Deense en Ijslandse bands: Gas Giant, Beatnick Poem, Gyserfilm, Bleeder, Dyreforsøg, Megafon, Kantaloop en Psyched Up Janis.
Het album werd destijds alleen digitaal uitgebracht, maar is 29 mei 2017 ook via het Space Rock Productions label in een zeer beperkte oplage op gekleurd vinyl (170 zwart en 130 zilver vinyl) op LP verschenen, inclusief een eenzijdig bespeelbare 7" single op zwart vinyl.
De muzikanten, die op dit album spelen zijn: Mickael Petersen - zang, Stefan Krey - akoestische gitaar en sologitaar, Magnus Hannibal - sologitaar en synthesizer, Thomas Carstensen - basgitaar en Helge Haarh - drums.

Het album, dat, met de single meegerekend, 8 nummers bevat, begint met "Undone", waarin ik de band een mooie rustige rock song hoor spelen, die langzaam iets heftiger wordt en enkele prima tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Clever" en daarin schotelt de band me, in een gemiddeld tempo, een mix van hardrock en progressieve rock voor, waar de nodige tempowisselingen in zitten, die het nummer spannend houden.
Dan volgt "Dread", eveneens een rustig startende song, waarin het tempo langzaam opgevoerd wordt, waarna kant-B start met "Sleep", een prachtige rustige rock song.
Daarna zet Sumo Sun me weer een uitstekende mix van hardrock en progressieve rock voor, getiteld "Down", waarin de band wisselende tempo's gebruikt, om de spanning in het nummer te houden en deze wordt gevolgd door "The Higher Game" en hierin speelt de band een prima rustige song.
In "Onlooker" hanteert de band hetzelfde principe nogmaals, oftewel een rustig begin gevolgd door een iets heftiger ritme en wisselende tempo's, die gemixt wordt met een stukje melodische rock en in het bonus nummer "Till It's Gone" laat de band me opnieuw een mooie melodische rock song horen, waar diverse tempowisselingen in zitten (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie).

"Stamina" van Sumo Sun is, hoewel ik vind, dat de band teveel volgens hetzelfde principe te werk gaat, een uitstekende plaat en ik kan liefhebbers van zowel hardrock als melodische rock aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Destination Lonely - Death Of An Angel (Voodoo Rhythm, 2017) (Garagerock)

Destination Lonely is een garagerock band uit Toulouse, Frankrijk, die in 2010 hun debuut 10" vinyl EP "Fun Is Dead" uitbracht via Sentenza Records en toen bestond uit: Marco Fatal - sologitaar en zang, N-Wrong - basgitaar en zang en Nath - drums.
In 2012 werd deze 10" gevolgd door de mini-LP "Kiss Or Kicks", die via Les Disques Steak verscheen, waarop de band bestond uit: Marco Fatal - sologitaar en zang, Vince Posadzki - basgitaar en zang en thibaut - drums en zang, terwijl de bandbezetting op de nieuwe CD "No One Can Save Me" uit 2015 opnieuw anders is en tegenwoordig bestaat uit: Marco Fatal - sologitaar en zang, Lo' Spider - basgitaar, zang, orgel en percussie en Wlad - drums en percussie.
Eerder speelde Marco en Wlad samen in de band The Fatals, die hij in 2001 oprichtte, terwijl Lo'Spider eerder in The Jerry Spider Gang actief was.
De CD "No One Can Save Me", is in 2015 door het Voodoo Rhythm Records label uitgebracht en tussen juni en december 2014 in de Swampland studio te Toulouse opgenomen.
De opvolger hiervan heet "Death Of An Angel", uit 2017, is eveneens via Voodoo Rhythm Records uitgebracht en bevat 10 nummers.

Het album start met "Dirt Preacher", waarin ik de band een vrij snelle heftige mix van punk en rock & roll hoor spelen, die gevolgd wordt door "Staying Underground", een fantastische punkrock song, die met hoge snelheid gespeeld wordt en me terug voert naar eind jaren 70.
Daarna speelt de band de titelsong "Death Of An Angel", waarin ik een schitterende rustige garagerock song voorgeschoteld krijg (luister naar dit nummer via de youtbe link onder de recensie), waarna "I Don't Mind" volgt en ik een lekker swingende garagerock te horen krijg.
Dan hoor ik "Vanessa" en dit is weer zo'n verrukkelijke rustige rock song, die lichte psychedelische invloeden heeft en een aanstekelijk ritme bevat, terwijl de tekst gedeeltelijk in het Engels en Frans gezongen wordt.
In Straight From Hell" speelt Destination Lonely opnieuw een vrij rustige rock song en in "Outreau" krijg ik een licht chaotisch instrumentaal nummer te horen, dat een eentonig hypnotiserend ritme bevat.
Vervolgens zet de band me "Only One Thing" voor en hoor ik een heerlijke rustige garagerock song, waarin de band op zijn best is en deze had in de jaren 60 gemaakt kunnen zijn.
Verder hoor ik "Waste My Time", een uitstekende rock song, waarin het tempo gemiddeld te noemen is en de muziek een aanstekelijk ritme heeft, waarop ik moet meebewegen en in het laatste nummer, dat "I Walk Alone" heet, laat de band me nogmaals genieten van een prachtige rustige rock song.

"Death Of An Angel" van Destination Lonely laat me 2 kanten van de band zien, waarbij de rustige kant me het meest aanspreekt, hoewel de uptempo nummers ook niet te versmaden zijn en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van punk, garagerock en aan een zestiger jaren gerelateerde ballad houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Fuchsia - Song (Fruits De Mer Records, 2017) (Psychedelische Folk / Pop)

Fuchsia was een progressieve folk rock band uit Exeter, Engeland, die in 1970 werd opgericht en bestond uit: Tony Durant - zang, akoestische gitaar en sologitaar, Michael Day - basgitaar en Michael Gregory - drums.
Kort na de oprichting kwamen ook Janet Rogers - viool en achtergrondzang, Madeleine Bland - cello, piano, harmonium en achtergrondzang en Vanessa Hall-Smith - viool en achtergrondzang bij de band.
Het originele Fuchsia album verscheen in Engeland in 1971 via het Pegasus label en via Kingdom in Frankrijk, maar door slecht management ging de band al spoedig uit elkaar, waarna Tony voor zijn werk naar Australië emigreerde.
Doordat het album door het MOJO tijdschrift omschreven werd als een "vergeten klassieker" en diverse her persingen op de markt verschenen, besloot hij de orginele master tapes in de Sound Practices Studios te Sydney te remasteren en het album op CD via het Night Wing label uit te brengen.
In 2005 verscheen de CD "Fuchsia, Mahogonny & Other Gems" via Night Wing en daarop staan 3 Fuchsia nummers, waarvan er 2 na de opname van het debuut album gemaakt zijn, waarin de band naar een nieuwe platen contract op zoek ging, terwijl het derde nummer een demo is en de andere 8 nummers komen van andere projecten, waaronder "Mahogany", een theater show, die gebaseerd is op het werk van Kurt Weill en Bertholdt Brecht.
Daarna verscheen, onder de naam Fuchsia II, in 2013 het album "From Psychedelia... To a Distant Place", dat hoofdzakelijk nieuwe nummers bevat, op het Sound Practices label.
Fuchsia II bestaat uit: Tony Durant - zang en sologitaar, Lloyd Gyi - drums en percussie, Emily Duffill  - cello, Tracy Wan - viool, Lidia Bara - viool, Jo Bara - cello, Suzy Toomey - accordeon en Isabel Durant - achtergrondzang.
Tony schrijft nog steeds nieuwe songs, die hij opneemt en keerde enkele jaren geleden terug naar het geluid van Fuchsia.
Speciaal voor het Fruits De Mer Records label stelde hij een dubbele 7" vinyl single samen, die op gekleurd vinyl verschijnt, in een klaphoes gestoken is en een 24 pagina's boekje bevat.
De dubbele 7", die "Song" getiteld, geeft zijn 50 jarige muziekloopbaan weer en verschijnt 24 juli 2017, waarna Fuchsia op het "15th Dream Of Sardonicus" festival in Cardigan, Wales (4-6 augustus) en op de "Evening Of World Psych" in de Half Moon te Putney, Londen (10 augustus) 2 optredens zal doen en daar zal ook het album "Fuchsia II", dat voor het eerst op vinyl verschijnt, in een zeer beperkte oplage te koop zijn.

De dubbele 7" bevat 7 nummers en start met "Look At The Sun", een schitterende psychedelische pop song, die lichte garagerock invloeden heeft, waarna "The Band" volgt (dat zowel op "Fuchsia" als op Fuchsia, Mahogany & Other Gems") en ik een uitstekende pop song voorgezet krijg, die orkestrale begeleiding heeft.
Daarna hoor ik "The Nothing Song" (van "Fuchsia"), waarin de band me laat genieten van een uptempo pop song, die folkrock invloeden en wisselende tempo's bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Piper At The Gates Of Time" ("From Psychedelica ... To A Distant Place"), waarin Fuchsia me een fantastische psychedelische folkrock song voorschotelt, die diverse tempowisselingen bevat en een aanstekelijk swingend ritme heeft.
In "Fuchsia Song" ("From Psychedelica ... To A Distant Place") krijg ik een vrolijk klinkende mix van een folkrock en pop song te horen, die me aanzet tot dansen en in "Box Of Destiny" laat Fuchsia me genieten van een aanstekelijke swingende pop song, waarbij stil zitten geen optie is.
Vervolgens zet de band me "Just Another Song" voor en hoor ik een mooie vrij rustige pop song, waarmee het album op waardige wijze afgesloten wordt.

"Song" van Fuchsia is een zeer aangename plaat om te beluisteren, die ik elke liefhebber van zowel psychedelische muziek, folkrock en pop kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




zondag 2 juli 2017

Review: Samsara Blues Experiment - One With The Universe (Electric Magic, 2017) (Progressieve Rock)

Samsara Blues Experiment is een band uit Berlijn, Duitsland, die in 2007 werd opgericht door sologitarist, zanger  Christian Peters.
Sinds 2008 bestaat de band verder uit Hans Eiselt - gitaar, Thomas Vedder - drums en Richard Behrens - basgitaar.
Na 2 EP's gemaakt te hebben, verscheen in 2010 hun lang verwachte debuut CD "Long Distance Trip" (World In Sound), gevolgd in 2011 door "Revelation & Mystery" (World In Sound), waarna de 12" EP "Center of the Sun / Midnight Boogie" (World In Sound/Rough Trade, 2012) verscheen plus de albums "Live at Rockpalast" (Electric Magic Records, 2013) en "Waiting For The Flood" (Electric Magic Records).
In 2014 werd de onofficiële EP "Rarities" uitgebracht, waarop 3 nummers staan en op het album "One With The Universe", dat 10 april 2017 via het Electric Magic label verscheen, is Behrens uit de band en is Eiselt basgitarist geworden.

Het album start met "Vipassana" en daarin hoor ik de band een bijna 11 minuten durende schitterende stevige progressieve rock song spelen, die hard- en spacerock invloeden en enkele prima tempowisselingen heeft.
Daarna schotelt de band me "Sad Guru Returns" voor en krijg ik een heerlijk stevig instrumentaal stonerrock nummer in een gemiddeld tempo te horen, waarna de band "Glorious Daze" ten gehore brengt en ik een fantastische progressieve rock song te horen, die licht psychedelische invloeden en wisselende tempo's heeft.
Dan zet Samsara Blues Experiment me het titel nummer "One With The Universe" voor en hoor ik een verrukkelijke mix van progressieve rock, spacerock en stoner, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
In het laatste nummer, dat Eastern Sun & Western Moon" heet, laat de band me nogmaals genieten van een geweldige stevige rock song, die diverse tempowisselingen heeft.

"One With The Universe" van Samsara Blues Experiment is een heerlijke plaat, die 5 uitstekende progressieve rock nummers bevat, waar ik met plezier naar geluisterd heb en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van dit genre houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Schneider Kacirek Feat. Sofia Jernberg - Radius Walk (Bureau B, 2017) (Krautrock / Avant Garde)

Schneider Kacirek is een Duits duo uit Hamburg, dat bestaat uit: Stefan Schneider - basgitaar en elektronica en Sven Kacirek - drums en percussie.
Schneider, die ook onder de naam Mapstation muziek maakt, was een van de oprichters van de bands Kreidler en To Rococo Rot en speelde verder in: Deux Baleines Blanches, Hauntologists, Music AM, September Collective en Sons Of Care en werkte met diverse belangrijke Duitse muzikanten, zoals Hans-Joachim Roedelius (Cluster), Klaus Dinger (Kraftwerk, NEU!), Hans-Joachim Irmler (Faust), Arto Lindsay, Bill Wells, Hauschka, The Pastels, St. Etienne en Alexander Balanescu.
Kacirek studeerde van 1994 tot 1997 aan het Yamaha Music Station, in 1997 aan het Drummers Collective te New York (USA), van 1997 tot 1999 aan de Hoge Muziekschool Arnhem (NL) en in 1999 aan de Musikhochschule in Hamburg, waarna hij in 2001 als freelance muzikant en componist werkzaam werd en sinds 2005 les geeft aan de Hamburg School of Music.
Ook schreef hij enkele boeken, waaronder "Drum´n bass-Creative Concepts For Drummers" (KDM, 2000) en “Secret Drum Grooves” (Alfred Publ., 2002).
Tussen 2007 en heden maakte hij tot nu toe 3 solo albums, waaronder het veel geprezen "Kenya Sessions" uit 2011 en werkte samen met Marc Ribot, Nils Frahm, Hauschka en F. S. Blumm, maar ook maakte hij "field recordings" in Kenya, Ethiopië en Japan, deed concerten over de hele wereld, schreef diverse composities voor onder andere ballet, theater, film en dans en maakte in 2013 met Stefan Schneider het album "Mukunguni”, dat via het Honest Jons label verscheen.
Hun debuut album voor Bureau B Records "Shadows Documents" werd tussen 2011 en 2014 op verschillende locaties opgenomen in Hamburg, Düsseldorf en Nairobi en uitgebracht op vinyl en CD.
Het album "Radius Walk", dat 8 nummers bevat, is .... eveneens via het Bureau B Records label verschenen en daarop werkt Sofia Jernberg (zang) uit Zweden mee.

Het eerste nummer van "Radius Walk" heet "Dust" en daarin krijg ik een experimenteel startend nummer te horen, dat na ongeveer een minuut verandert in een heerlijke avant garde song, waarin het stemgeluid van Sofia een belangrijke rol speelt.
Daarna zet de band me "Duett" voor en hoor ik een uitstekende dansbare instrumentale mix van elektro en krautrock, die een hypnotiserend ritme heeft en gevolgd wordt door "I Atlanten", een mooie rustige pop song met elektro en avant garde invloeden.
Dan hoor ik "Arbeit 16", een vrij experimenteel eentonig instrumentaal nummer, dat invloeden uit de avant garde bevat, waarna Schneider Kacirek Feat. Sofia Jernberg me "Back" voorschotelt en hierin krijg ik een fantastisch krautrock nummer te horen, waarin de muziek eentonig is, waardoor het ritme lekker hypnotiserend klinkt.
In "Lumpur" laat de band me genieten van een geweldig swingend hypnotiserend krautrock nummer en in "Drums Drums" speelt de band eveneens een verrukkelijk krautrock nummer in een eentonig ritme, dat gevolgd wordt door "Smiling" en daarin krijg ik weer zo'n fantastische rustige avant garde song te horen, waarin ook plaats is voor het experiment.

"Radius Walk" van Schneider Kacirek Feat. Sofia Jernberg is een schitterend album, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan elke liefhebber van zowel krautrock als avant garde (luister naar gedeeltes van nummers via de soundcloud link onder de recensie).

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Vibravoid - A Night At The Museum + Triptamine E.P. Volume 5 (Stoned Karma Recods, 2017) (Psychedelische Rock)

Vibravoid werd in 1990 te Düsseldorf, Duitsland, opgericht en bestaat uit: Christian Koch - zang en sologitaar, Frank Matenaar - drums en Dario Treese - orgel.
De band heeft zich muzikaal laten inspireren door o.a. (een vroege) Pink Floyd, Electric Prunes, Strawberry Alarm Clock en Spacemen 3 en talloze andere psychedelische progressieve rock bands.
Sinds 2000 heeft Vibravoid diverse LP's en CD's uitgebracht via verschillende labels, zoals: Triggerfish, Nasoni, Anzitisi Records, Krauted Mind Records, Herzberg Verlag en Sulatron.
Nadat ze begin 2013 hun eigen label Stoned Karma Records hebben opgericht, verschijnen daarop hun platen (onder andere "Psychedelic Blueprints - An Introspection Of The Years 2000-2013" en de 6 CD box "Loudness For The Masses"), maar ook staat de band met een nummer ("Nearby Shiras", een cover van Kalacakra) op de LP Head Music van het Fruits De Mer Records label en is in 2013 de 7" gekleurd vinyl single "Colour Your Mind", waarop 3 covers staan, uitgebracht via dat zelfde label uit Engeland, gevolgd in 2015 door de 7" gekleurd vinyl single "Steppin' Stone" , die eveneens 3 covers bevat en via Fruits De Mer verscheen.
De band stond op het "14th Dream Of Dr.Sardonicus" festival te Cardigan, Wales, dat van 5 tot 7 augustus plaats vond en georganiseerd werd door Fruits De Mer Records, waarbij één van de live nummers ongetwijfeld hun nieuwe 7" gekleurde vinyl single met klaphoes, "In-A-Gadda-Da-Vida", was, die 9 augustus 2016 in beperkte oplage via Fruits De Mer Records verschenen is.
De single, werd 30 september 2016 gevolgd door hun nieuwe album "Wake Up Before You Die", dat op hun Stoned Karma Records in een beperkte oplage op LP en CD werd uitgebracht, waarbij de CD uitvoering 4 extra live nummers bevat.
Via Stoned Karma Records verschenen in juni 2017 de albums "A Night At The Museum" (3LP) en "Triptamine E.P. Volume 5", die tijdens hun "wake Up Before You Die" optreden in Haus Der Jugend in 2016 werd opgenomen en in een beperkte oplage van 1000 LP's inclusief een kleurenposter op A10 formaat uitgebracht is.

De 3LP "A Night At The Museum" start met The Beatles cover "Tomorrow Never Knows" en hierin laat Vibravoid me hun eigentijdse versie horen, die zeker niet verkeerd klinkt, maar het niet haalt bij het origineel, waarvan ik vind, dat dat de beste song is, die The Beatles ooit gemaakt hebben.
Daarna hoor ik de band "Magic Mirror" spelen en daarin laat de band me genieten van een heerlijke psychedelische progressieve rock song, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein, waarna "Alphawave / Rheinflow" volgt en de band me een lekkere swingende rock song voorschotelt, die halverwege verandert en in een rustiger tempo wordt voortgezet.
Dan krijg ik "Incense And Peppermint" te horen, waarin de band een schitterende psychedelische rock song ten gehore brengt, waarbij stil zitten geen optie is en in "Colour Your Mind" speelt de band een uitstekende progressieve rock song, die eveneens psychedelische invloeden heeft.
Kant-B start met "In-A-Gadda-Da-Vida", waarin ik een fantastische uitvoering van dit nummer voorgeschoteld krijg, inclusief de geweldige drumsolo en dit nummer wordt gevolgd door "Interstellar Overdrive" en ook hierin hoor ik de band een verrukkelijk stuk psychedelische rock spelen in een eigen interpretatie, die geen afbreuk aan het origineel doet.
De eerste van de 2 nummers van kant-C heet "Astronomy Dominé" en daarin krijg ik een geweldige progressieve psychedelische rock song voorgezet en ook "Set The Controls For The Heart Of The Sun" is een fantastische, bijna 19 minuten durende, cover van het Pink Floyd nummer, waarmee Vibravoid nogmaals benadrukt hoe sterk ze door die band beïnvloed zijn.
Kant-D bestaat uit 1 lang nummer "Ballspeaker", dat iets meer dan 23 minuten duurt heet en hierin gaat de band verder met het maken van hun progressieve psychedelische rock, die diverse prima tempowisselingen bevat.
Daarna hoor ik de 3 nummers van de E kant, te beginnen met "Black And White", een lekker in het gehoor klinkende progressieve rock song, die een wisselend tempo en ritme heeft en gevolgd wordt door "Listen Can't You Hear", een uitstekende rock song met psychedelische invloeden en "Playing With Beuys", een heerlijke swingende psychedelische rock song met een licht hypnotiserend ritme, waarmee de band me bijna 11 minuten in de ban van hun muziek houdt.
Vervolgens hoor ik op kant-F de laatste 2 nummers van het triple album, waarvan "Doris Delay" het eerste is en daarin laat de band me opnieuw genieten van een schitterende psychedelische rock song en in "Mother Sky" speelt de band een fantastische krautrock song, waar eveneens een hypnotiserend ritme in zit en hierin is de invloed van de muziek van Can sterk hoorbaar, waarna de band me tegen het einde ruimtelijke experimentele geluiden voorschotelt.

"A Night At The Museum" van Vibravoid staat vol geweldige nummers, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en me een prima indruk heeft gegeven, hoe de band live klinkt en ik kan dit triple album dan ook van harte aanraden aan een ieder, die van progressieve en psychedelische rock houdt.



De A-kant van "Triptamine E.P. Volume 5" start met "Colour Your Mind", een lekkere swingende progressieve psychedelische rock song, die gevolgd wordt door "Playing With Beuys" in een 5 minuten durende uitvoering, die swingt als een trein.
Daarna speelt Vibravoid "Seefeel", een heerlijke psychedelische song, waarna een korte versie van "Alphawave" te horen is en hierin krijg ik een swingende rock song voorgezet en in "Rheinflow" speelt de band eveneens een verkorte uitvoering van dit nummer en hierin ligt het tempo niet al te hoog en klinkt de song vrij melodisch.
De B-kant bevat een bijna 23 minuten durende versie van "Ballspeaker", die net als op "A Night At The Museum" progressief en psychedelisch klinkt en tevens diverse tempowisselingen heeft, terwijl de muziek swingt en bij tijd en wijle experimenteel is (luister naar dit nummer via de youtbe link onder de recensie).

"Triptamine E.P. Volume 5" van Vibravoid bevat 6 lekker in het gehoor klinkende psychedelische nummers, die ik elke liefhebber van psychedelische en progressieve rock aan raadt eens te gaan beluisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik, namelijk: Geweldig!

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl