maandag 15 oktober 2018

Review: The Dirty Contacts - The World's End (State Records, 2018) (Garagerock)

The Dirty Contacts werd in 2017 te Hastings, Engeland, opgericht en bestaat uit: Mr. Rees - zang en sologitaar, Frosty the Fuzzman - fuzz sologitaar, Mr. Forrester - basgitaar, Mr. Ellis - keyboards en Mr. Greensmith — drums.
De bandleden spelen en/of speelden in bands als The X-Men, The Dentists, The Cannibals, Armitage Shanks en andere.
Hun debuut 7" single "The World’s End” / "When You Stop Loving Me” wordt 22 oktober 2018 uitgebracht in een beperkte oplage van 500 stuks op zwaar vinyl via State Records.

Op kant A van de single, The World's End", schotelt de band me een schitterende jaren 60 gerelateerde rauwe uptempo garagerock song voor, die enkele  subtiele tempowisselingen heeft, swingt en me naar die periode doet terug verlangen.(luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link)
Kant B, "When You Stop Loving Me”, is een cover van het door Billy Childish geschreven nummer, dat oorspronkelijk door Thee Headcoats opgenomen werd en daarin hoor ik de band opnieuw een fantastische uptempo garagerock song spelen, waarin de muziek uit de jaren 60 centraal staat en overeenkomsten met bands als The Seeds en The Kinks is dan ook snel gelegd.

De single "The World’s End” / "When You Stop Loving Me” van The Dirty Contacts is een juweeltje, dat in de jaren 60 gemaakt had kunnen zijn en ik kan deze 7"
dan ook ten zeerste aanbevelen aan een ieder, die van garagerock en jaren 60 muziek houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl






Review: The Spacious Mind - The Drifter (Trail Records, 2018) (Psychedelische Rock)

The Spacious Mind, die in 1991 te Skellefteå, Zweden werd opgericht, bestaat uit: Jens Unosson - zang, orgel, synthesizer, melodia en harmonium, Henrik Oja - zang, sologitaar, akoestische gitaar, trombone, percussie, synthesizer en kantele, Thomas Brännström - zang, e-bow, melodica, didgeridoo, fluit, blokfluit, akoestische gitaar, Niklas Wiklund - sologitaar, Marten Lundmark - zang, basgitaar, sologitaar en akoestische gitaar en David Johansson - drums, percussie en klokkenspel en bracht in 1993 hun debuut album "Cosmic Minds At Play" via Garageland Records uit.
Vervolgens verschenen: "Organic Mind Solution" (CD, Garageland Records, 1994), "Sleepy Eyes And Butterflies" (CD, Gates Of Dawn, 1995), "Sailing The Seagoat", (CD, Garageland Records, 1996), "Garden Of A Well Fed Head" (beperkte oplage genummerde LP, Lone Starfighter Records, 1997), "The Mind Of A Brother" (CD, Delerium Records, 1999), "Live Volume One: Do Your Thing But Don't Touch Ours" (CD, Goddamn I'm A Countryman Records, 2002), "Rotvälta" (CD, Goddamn I'm A Countryman Records, 2005), "Take That Weight Off Your Shoulders. Skellefteå 28/02/03" (beperkte oplage CDr, Goddamn I'm A Countryman Records, 2005), "Pickin' Berries 'N Playin' Blues, Trästock 23/07/05" (beperkte oplage CDr, Goddamn I'm A Countryman Records, 2005), "Tonen" (beperkte oplage CDr, Goddamn I'm A Countryman Records, 2006), "Club Rothko 05/09/05" (Beperkte oplage CDr, Goddamn I'm A Countryman Records, 2006), "Gentle Path Highway" (CD, Goddamn I'm A Countryman Records, 2007), "Greazy Green And Stoney Lonesomes Vol.1" (CD, Kommun 2, 2014), plus de 10" single "Reality D Blipcrotch", die in 2002 via Goddamn I'm A Countryman Records werd uitgebracht.
Op hun eerste album bestond de band uit: Jens, Henrik, Thomas en David, waarna Marten op het tweede album in de band is gekomen, om in 2001 gevolgd te worden door Niklas en vervolgens speelde Marten in 2005 vanaf het album "Club Rothko" niet meer in The Spacious Mind.
In september 2018 bracht Trail Records het compilatie album "The Drifter", dat 6 nummers bavet, op CD uit en tevens verscheen het in een beperkte oplagen van 300 stuks op vinyl.
De nummers van het album komen van de single "Reality D Blipcrotch" (1 en 3), "Garden Of A Well Fed Head" (2), "Copenhagen Space Rock Festival" (Burnt Hippie Records, 2002) (4), "Take That Weight Off Your Shoulders. Skellefteå 28/02/03" (5 en 6).

Het eerste nummer van de plaat is het titel nummer "The Drifter", waarin ik de band rustig hoor beginnen, om na korte tijd over te schakelen naar een fantastisch licht psychedelisch nummer, dat een hypnotiserend rime bevat en invloeden uit de spacerock heeft, waarna de muziek halverwege verandert en rustig psychedelisch klinkt en er dromerige zang bijgevoegd wordt, waardoor er een song in de stijl Pink Floyd en Porcupine Tree ontstaat en deze wordt gevolgd door "Euphoria, Euphoria" en hierin krijg ik een swingend licht hypnotisch nummer voorgeschoteld, waarbij stil zitten geen optie is, om na 5 minuten te veranderen in een rustig licht psychedelisch stuk muziek met een dansbaar ritme, dat langzaam meer snelheid krijgt en progressieve rock invloeden heeft.
Daarna hoor ik "The Players In The Band", dat zeer psychedelisch start en na 1 minuut verandert in een prachtige psychedelische pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden van de muziek van Pink Floyd heeft, waarna "Floatin' Down The River Whistlin' On A Tune" en daarin brengt The Spacious Mind een progressief rock nummer ten gehore, dat invloeden uit acid rock, spacerock en experimentele muziek heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat lichtelijk hypnotiserend werkt.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
In de live uitvoering van "The Drifter" speelt de band een geweldig swingend licht psychedelisch progressief rock nummer met acid rock invloeden en een hypnotiserend ritme, waarbij stil zitten niet aan de orde is en in "Spirit Roots", dat eveneens live gespeeld wordt, laat de band me genieten van een schitterend psychedelisch licht hypnotiserend nummer, dat sterke invloeden van de muziek van Pink Floyd heeft en iets na de helft van het nummer verandert in een rustig nummer met eentonig repeterend gitaarspel.

The Spacious Mind heeft met met het album "The Drifter" van begin tot einde in de ban van hun muziek gehouden en ik kan deze plaat dan ook zeer aanraden, aan iedere liefhebber van hypnotiserende muziek, psychedelische en progressieve rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: Kometen - Kometen (Transubstans Records, 2018) (Hardrock / Progressieve Rock)

Kometen uit Stockholm, Zweden, ontstond in 2015 uit de reïncarnatie van de Zweedse band Marran en leden van The Divine Baze Orchestra en bestaat uit: Ronny Norberg - zang en mondharmonica, Aston Farnell - sologitaar, Morgan Korsmoe - basgitaar, Daniel Karlsson - orgel, synthesizer en mellotron en Lars Udikas - drums.
Hun debuut album "Kometen", waarop 10 nummer staan, verschijnt 19 oktober 2018 via Transubstans Records in een beperkte oplage van 500 stuks op CD en als digitale download.

Het eerste nummer van het album, "Stories Fron The Hat", is een geweldige swingende song, waarin de muziek geïnspireerd is door de muziek uit de jaren 70 en heeft invloeden van Deep Purple, Hammond en progressieve rock en bevat diverse uitstekende tempowisselingen en een eigen inbreng en wordt gevolgd door "Maid Of Honor", een heerlijke afwisselende progressieve rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna schotelt de band me "Ruby" voor en daarin hoor ik een uitstekende mix van progressieve rock en bluesrock, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme heeft en gevolgd wordt door "Maniac And The Sea", een lekker in het gehoor klinkende mix van folk, Hammond rock en hardrock, waar diverse tempowisselingen in zitten.
In "Iommin'" laat de band me genieten van een schitterende progressieve rock song met een gemiddeld tempo, waarin ook nu weer diverse tempowisselingen zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Sweet Juvenile" zet Kometen me een mooie rustig startende rock song voor, die na korte tijd over gaat in een swingende mix van progressieve rock en hardrock, dat invloeden van Deep Purple in zitten.
Dan volgt "Muddler's Daughter", een afwisselende hardrock song, waarin opnieuw sterke invloeden van Deep Purple in zitten en "Fisherman", een swingende mix van hardrock en countryrock met een aanstekelijk dansbaar ritme.
Vervolgens speelt de band "Lady Of The Gold", een verrukkelijke, vrij rustige, rock song met lichte progressieve folk invloeden en "Muskrat", een swingende rock song met een aangenaam dansbaar ritme, enkele prima tempowisselingen en invloeden uit de bluesrock en progressieve rock.

"Kometen" van Kometen is een heerlijk album, dat vol staat met swingende rock, waarin de band terug grijpt naar de muziek uit de jaren 70, waarbij ze sterk beïnvloed is door het geluid van Deep Purple, Zweedse folk en bluesrock en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan hen, die van hardrock, progressieve rock en Deep Purple houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Vespero - Hollow Moon (Tonzonen Records, 2018) (Progressieve Rock)

Vespero werd in 2003 in Astrakhan, zuid Rusland opgericht en brengt sinds 2004 muziek uit, zowel in eigen beheer, als via maatschappijen.
De band onderging sinds hun oprichting diverse keren bezettingswisselingen en bestaat uit: Ivan Fedotov – drums en percussie, Arkady Fedotov – basgitaar,
synthesizer, fluit en achtergrond zang, Alexander Kuzolev – gitaar, effecten en elektronica en Alexei Klabukov – arpeggiator, keyboards en mellotron.
Nadat Vladimir Belov - cello, Vespero had bijgestaan op de CD "Droga", speelde hij ook live met de band mee.
De opnamen die daarvan zijn gemaakt, zijn na de plotselinge dood van Vladimir op 7 juni 2014, als download verkrijgbaar onder de naam "Cello Liventures (In Memory Of Vladimir Belov)", waarbij de totale opbrengst van het album naar de familie Belov gaat.
Vladimr is ook nog in een nummer te horen op het album "Fitful Slumber Until 5 A.M.", waarop verder Alexey Esin - dwarsfluit en zhaleyka, Pavel Alekseev - tenor saxofoon en Alexander Taranenko - accordeon als gastmuzikanten mee spelen.
Op het zevende studio album, "Lique Mekwas", speelt Vespero voor het eerst in een zesmans formatie en bestaat hierop uit: Ivan Fedotov - drums en percussie, Alexander Timakov - drums en percussie, Arkady Fedotov - basgitaar en synthesizer, Alexander Kuzovlev - sologitaar en elektrische piano, Alexey Klabukov - keyboards en synthesizer en Vitaly Borodin - viool en tevens speelt Pavel Alekseev als gastmuzikant mee op tenor saxofoon.
Het album "Lique Mekwas", dat 24 maart 2016 door het R.A.I.G. Records label op CD en als digitale download is uitgebracht, is het eerste deel van Vespero's "Abyssinian Tales Dilogy" en bevat 7 nummers.
Op 12 oktober 2016 verscheen er een nieuw live album van de band, getiteld "Azmari: Abyssanian Liventure" en dit werd 15 mei 2015 in The Union Of Theartre Artists te Astrakhan in dezelfde bezetting als op het album "Lique Mekwas" opgenomen.
Het album bevat 8 nummers, waarvan er 1 nog niet eerder werd uitgebracht en de andere 7 van hun albums "By The Waters Of Tomorrow” (R.A.I.G., 2010), “Droga” (R.A.I.G., 2013) en "Lique Mekwas" (R.A.I.G., 2016) komt.
Het album "Azmari", dat 20 september 2017 verscheen, is in een zeer beperkte oplage van 200 stuks op zwart vinyl en 100 stuks op green.wit gespetterd vinyl uitgebracht door het Golden Pavillion Records label.
Op deze uitgave staan 2 nummers van het album "Azmari: Abyssanian Liventure" dat 12 oktober 2016 uit kwam, plus 3 nummers, die nog niet eerder werden uitgebracht en op verschillende plaatsen live werden opgenomen.
Vervolgens nam de band enkele albums in eigen beheer op met de Spaanse artiest Angel Ontalva ("Carta Marina", 9 juli 2018 en "Sea Orm Liventure", 3 augustus 2018) en tevens werd er in september 2018, in eigen beheer, een split single met de Russische band Roz Vitalis gemaakt, getiteld "Amaryllis" / "What Are You Thinking About", waarbij beide bands elkaars nummer spelen.
Op 26 oktober 2018 wordt hun album "Hollow Moon", waarop 10 nummers staan, via Tonzonen Records in een beperkte oplage van 500 stuks, waarvan er 150 op zwart geel en 350 op blauw wit vinyl en 500 stuks op CD uitgebracht en vermeldenswaardig is verder, dat er op de CD 2 extra nummers staan.
De band bestaat op dit album uit: Arkady Fedotov - basgitaar, synthesizer en geluiden, Alexander Kuzolov - sologitaar en mandoline, Ivan Fedotov - drums, percussie, wave drum en cachon, Alexey Klabukov - keyboards en synthesizer, Vitaly Borodin - viool en accordeon en Pavel Alekseev - tenor saxofoon.

Het album begint met "Watching The Moon Rise", waarin ik een prachtig rustig nummer voorgeschoteld krijg, dat ruimtelijke ambient invloeden heeft en gevolgd wordt door "Flight Of The Leutenantant", een geweldige swingende uptempo mix van spacerock en progressieve rock, die diverse tempowisselingen heeft en iets voor de helft van het nummer tijdelijk verandert in een rustig stuk muziek, dat na enkele minuten opnieuw verandert, waarna ik een stuk progressieve jazz te horen krijg, dat dance invloeden bevat.
Daarna speelt de band "Sublunarian" en hierin laat de band me genieten van een schitterend rock nummer, dat enigszins licht triest klinkt en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en halverwege over gaat in een hoger tempo met ruimtelijke jazz invloeden, dat tegen het einde in een rustig tempo verandert (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna ik het eerste 'CD only' te horen krijg, getiteld "Moon - Travants", een fantastisch swingend progressief rock nummer, dat invloeden uit melodische rock en jazz bevat.
In "Mare Ingenii" laat de band me genieten van een verrukkelijk rustig melodisch rock nummer met lichte zigeuner muziek invloed en in "Feast Of Selenites" zet Vespero me een heerlijk afwisselend nummer voor, dat met een terug kerend mysterieus start, om er na enkele minuten jazz klanken bij te voegen, waarna de band korte tijd later het roer omgooit en me een stuk progressieve rock voor te schotelen, dat in een hoog tempo gespeeld wordt en spacerock invloeden heeft, waarna de band op een subtiele manier over schakelt naar een ander ritme en ik een swingend uptempo progressief rock nummer te horen krijg, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en tegen het einde in een ander tempo en ritme gespeeld wordt.
Dan volgt "Watershed Point", een mooi kort, vrij zwaar, elektronisch eentonig nummer, dat gevolgd wordt door "Targigrada's Milk", een schitterend nummer, dat licht hypnotiserend begint en verandert in een triest klinkend stukje muziek, dat over gaat in een rustig gedeelte, waarna de band opnieuw van ritme verandert en ik een melodisch klinkend rock nummer hoor.
Vervolgens krijg ik het tweede CD only nummer voorgezet, getiteld "Space Clippers Wreckage" en daarin begint de muziek lichtelijk chaotisch, maar verandert na korte tijd in een uitstekend nummer met hard- en spacerock invloeden, terwijl de muziek in een hoog tempo gespeeld wordt, om halverwege naar een rustig niveau gebracht te worden, waarin melodische en spacerock invloeden tot één geheel gesmeed worden en tegen het einde meer snelheid en jazz invloeden krijgen, waarna de band in rust eindigt.
Het laatste nummer van het album heet "Watching The Earth Rise", waarin de band een fantastisch rustig, vrij zwaar, nummer ten gehore brengt, dat in een eentonig ritme gespeeld wordt.

"Hollow Moon" van Vespero bevat 10 (8) geweldige nummers, die technisch van hoogstaande kwaliteit zijn, waarmee de band me van begin tot einde met hun uitstekende muziek heeft weten te boeien en ik kan deze plaat dan ook zeer aanraden aan een ieder, die van melodische rock, spacerock, jazz en progressieve rock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: London Underground - Four (Musea Records, 2018) (Hammond Rock / Progressieve Rock)

London Underground uit Italië, werd in 1998 opgericht door Gianluca Gerlini Hammond orgel, piano en mellotron en Daniele Caputo - zang en drums.
In 2000 bracht de band hun debuut album "London Underground" via Record Heaven Records uit en deze  werd in 2003 gevolgd door "Through The Past Darkly", dat bij Musea Records verscheen, evenals de opvolger uit 2010, "Honey Drops".
De band had in de loop der jaren diverse bezetting wisselingen, maar Gianluca Gerlini, de drijvende kracht achter de band, was de constante factor.
Tegenwoordig bestaat de band uit: Gianluca Gerlini - Hammond orgel, Moog synthesizer, Mellotron en Clavinet, Stefano Gabbani - basgitaar en Alessandro Gimignano - drums.
Hun album "Four", dat 10 nummers, waaronder 2 extra nummers, bevat, werd in september 2018 eveneens door Musea Records uitgebracht en daarop spelen gastmuzikanten Fabio Baini - basgitaar, Riccardo Cavalieri - akoestische gitaar, sologitaar en viool en Stefano Negri - saxofoon mee.

Het album begint met "Billy Silver", een rustig startend easy listening nummer, dat na korte tijd verandert in een schitterend progressief stuk Hammond rock, dat swingt en enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "Ray Ban" volgt en ik een heerlijk aanstekelijk swingend nummer voorgeschoteld krijg, dat me in beweging zet.
Daarna hoor ik "At Home", waarin de band een geweldig rustig symfonisch rock nummer ten gehore brengt, dat progressieve rock invloeden heeft en een licht hypnotiserend ritme bevat en gevolgd wordt door "The Comete", een swingend uptempo rock nummer, dat net als de andere nummers gedomineerd wordt door het Hammond orgel.
Dan volgt "What I Say" en daarin speelt London Underground een geweldig uptempo progressief rock nummer, dat swingt, een aanstekelijk ritme heeft en me in beweging brengt (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna "Three Men Job" volgt en de band me een fantastische mix van progressieve rock en jazz voorzet, die langzaam meer snelheid krijgt en swingt als een trein.
In "Tropic Of Capricorn", een cover van Brian Auger, laat de band me genieten van een verrukkelijk rock nummer, waar Alessandro met een drumsolo een belangrijk aandeel in heeft en in "Jam" schotelt de band me een uitstekend swingend uptempo nummer rock voor , dat enkele tempowisselingen heeft en ruimtelijke geluiden bevat.
Vervolgens hoor ik de extra nummers "Mercy, Mercy, Mercy" (Joe Zawinul), een lekker in het gehoor klinkende mix van soul en Hammond rock en "Bumpin' On Sunset" (Wes Montgomery), een schitterend Hammond rock nummer, dat iets over de helft een beetje meer snelheid krijgt en swingt.

"Four" van London Underground bevat 10 heerlijke swingende nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft geboeid en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan elke liefhebber van progressieve  en Hammond rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





maandag 8 oktober 2018

Review: Various Artists - Wyrd Kalendar (Mega Dodo Records, 2019) (Folk / Psychedelische Muziek / Elektronische Muziek)

Net als in 2016 brengt Mega Dodo Records een CD uit, waarvan de opbrengst voor Cancer Research UK gaan en deze gaat tevens vergezeld van een boek.
Het boek, dat geschreven is door Chris Lambert plus de CD en digitale download verschijnen 1 january 2019, waarbij het artwork en de illustraties gedaan zijn door Andy Paciorek.
De CD bevat voor elke maand een andere band/artiest plus een extra nummer voor het hele jaar en is te bestellen via www.mega-dodo.co.uk, of www.wyrdkalendar.blogspot.com

Het eerste nummer van het album heet "A Song For January" en wordt door Window's Weeds gespeeld en daarin krijg ik een schitterende, vrij zware, song voorgezet, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden uit folk en gothic bevat, waarna Keith Seatman te horen is met "Three Day Girl", een fantastisch elektronisch ruimtelijk nummer, dat mysterieus klinkt en een gesproken woord en een gemiddeld tempo heeft.
Daarna volgt "Waiting For Spring" van Emily Jones, die een mooie rustige folk song ten gehore brengt, die enkele subtiel tempowisselingen heeft en deze wordt gevolgd door Crystal Jacqueline, die "Chasing The Gowk" speelt, waarin ze me een rustige licht psychedelische song voorschotelt.
In "May Day Eve" (Beautify Junkyards) krijg ik een prachtige licht psychedelische pop song te horen, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en in "Deadly Nest" (Alison O'Donnell) krijg ik een rustige mix van folk en pop te horen, die begeleid wordt door eentonig harmonium spel.
Dan zet Concretism me "The Fair By The Sea" voor, dat met het geluid van golven en zeemeeuwen begint, waarna ik een vrolijk elektronisch nummer hoor, dat invloeden van oude kermis muziek heeft en zeer dansbaar is en dit wordt gevolgd door "The Weeping Will Walk" (Icarus Peel), waarin ik eveneens een vrij rustige dansbare pop song te horen krijg.
Vervolgens hoor ik "Columbine" (Tir Na Nóg), een heerlijke aanstekelijke dansbare folk song, waarin gebruik gemaakt wordt van een mondharp en deze wordt gevolgd door "The Field" (Wyrdstone), een uitstekend instrumentaal nummer, dat zeer aangenaam klinkt en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Verder volgen "Dark November Drive" (The Soulless Party), een geweldig licht hypnotiserend dansbaar elektronisch nummer, dat een aanstekelijk ritme heeft, "The Witch's Lament" (The Rowan Amber Mill), die me hemelse zang voorschotelt in een rustig nummer, dat een enigszins trieste ondertoon heeft plus het 13e nummer, "Wyrd Kalendar", (The Mortlake Bookclub) en daarin laat de band me genieten van een schitterende, 10 minuten durende, psychedelisch trip, die experimentele invloeden heeft en eind jaren 60 in de flower power periode gemaakt had kunnen zijn.

"Wyrd Kalendar" van Various Artists is een heerlijke CD (download), die vol geweldige rustige muziek staat, die in verscheidene stijlen gespeeld wordt en ik kan deze schijf dan ook zeer aanraden, aan een ieder, die van folk, psychedelische en elektronische muziek houdt en een goed doel wil steunen.

* De muziek van deze bands/artiesten is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Camera - Emotional Detox (Bureau B Records, 2018) (Krautrock)

Camera werd in 2011 te Berlijn, Duitsland, opgericht door Timm Brockman - synthesizer en Michael Drummer - drummer, waarna na enige tijd ook sologitarist Franz Bargmann zich bij het duo voegde.
De band maakte hun debuut album "Radiate!" in 2012 via het Amerikaanse aQuarius Records label uit San Francisco, waarna in 2013 de 12" vinyl single "Système Solaire", waarop 2 dubbele nummers staan, via het Bureau B label verscheen en in een oplage van 700 stuks geperst werd.
Vermeldenswaardig is dat van elk van de nummers een remix versie is gemaakt, waarvan "Skylla" door Solyst (beter bekend als Thomas Klein van Kreidler) en "Meteor" door Alvin B Clay (alias Pyrolator, alias Kurt Dahlke).
Hun CD "Remember I Was Carbon Dioxide" uit 2014 was daar de opvolger van en deze bevat 12 nieuwe nummers.
Bij enkele optredens van Camera werd de band bijgestaan door krautrock legendes, zoals Michael Rother van Neu! en Dieter Moebius van Cluster en tijdens de release party van de CD "Remember I Was Carbon Dioxide" was Michael Rother opnieuw van de partij als gastmuzikant.
Op 5 augustus 2016 verscheen het album "Phantom Of Liberty" (waarop Steffan Kahles als nieuwe kracht in de band mee speelt) bij het Bureau B Records label en deze werd zowel op CD als op LP en als download uitgebracht.
De muziek werd in 2015 en 2016 in de Malzfabrik te Berlijn opgenomen en gemixt in de Big Snuff Studio te Berlijn.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Gizmo", waarin ik een schitterend licht psychedelisch krautrock nummer voorgezet krijg, dat ik een hoog tempo gespeeld wordt en melodische rock en disco invloeden heeft en gevolgd wordt door "Patroille", een fantastisch swingend krautrock nummer, dat een licht hypnotiserend ritme bevat.
In "Ciao Cacao" speelt de band een zeer dansbaar uptempo rock nummer met een terug kerend ritme en in "Himmelhimf" krijg ik een licht hypnotiserend rock nummer voorgeschoteld met een aanstekelijk dansbaar ritme, dat me opnieuw in beweging zet, waarna "Cosm" volgt en ik een verrukkelijk uptempo mix van krautrock en ruimtelijke geluiden te horen krijg, dat tevens het ritme van de televisie serie Night Rider bevat.
Daarna zet Camera me "Pacific One" voor en hierin speelt de band een uitstekend melodisch rock nummer, dat disco en spacerock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Nicenstein", een heerlijk dansbaar nummer, waar invloeden van space-, krautrock en melodische rock aaneen gesmeed worden.
Dan hoor ik "Super 8", een geweldig uptempo nummer met filmmuziek invloeden, dat swingt en "Feuerwerk", een lekker rock nummer, dat swingt, elektronisch klinkt, een hypnotiserend ritme heeft en me in een lichte trance brengt.

"Emotional Detox" van Camera staat vol schitterende nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook zeer aanraden, aan elke liefhebber van krautrock en dansbare muziek.(luister naar 3 gedeeltes van het album via de soundcloud link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Ifsounds - An Garta Mór (Melodic Revolution Records, 2018) (Progressieve Rock)

Ifsounds is een Italiaanse progressieve rock band uit Petacciato, die vans 1993 tot 2000 bestond uit: Claudio Lapenna – piano, keyboards en zang, Dario Lastella – sologitaar, programmering en zang, Franco Bussoli – basgitaar en Pietro Chimisso - drums, speelde in hun begin periode covers van bands als: Pink Floyd, Queen, The Police en andere bekende groepen, maar ook enkele eigen nummers en was regelmatig op festivals te zien.
In 2004 kwam de band weer samen en bestond toen uit: Claudio Lapenna – piano, keyboards en zang, Dario Lastella – sologitaar, programmering en zang, Franco Bussoli – basgitaar en Paolo De Santis – zang.
Ifsounds, die toen nog If heette, bracht in dat jaar hun eerste demo "In The Cave" in deze formatie uit, die in 2005 gevolgd werd door een nieuwe demo, getiteld "If" en daarop speelden Elena Ricci (zang) en Luca Tilli (cello) als gastmuzikanten mee.
De band bracht hun debuut album "The Stairway" in 2006 uit, waarna Luca Di Pardo (drums) bij de band kwam en in 2008 verscheen het album "Morpho Nestira", gevolg door de 2CD "If…Sounds", een collectie van eerder uitgebrachte opnamen, plus 1 nieuw nummer.
Daarna bracht de band het album "Apeirophobia" (2009) uit, waarin de bandbezetting gewijzigd was en de naam If veranderde in Ifsounds en Elena Ricci - zang en Enzo Bellocchio – drums de nieuwe bandleden waren.
In 2011 was Elena weer uit de band en verscheen de EP "Unusual Roots", die in 2012 gevolgd werd door het album "Red Apple".
Daarin bestond de band uit: Federica Berchicci – zang, Claudio Lapenna – elektrische en akoestische piano, keyboards, orgel, synthesizer en zang, Dario Lastella – sologitaar, keyboards, synthesizer, sequencers, basgitaar, ukelele en zang, Franco Bussoli – basgitaar en Enzo Bellocchio – drums.
Hun album "Reset" uit 2015, dat 10 nummers bevat, werd door het Melodic Revolution Records label in twee talen uitgebracht, zowel in het Italiaans als in het Engels, terwijl de band ook deze keer weer enkele wisselingen heeft ondergaan en tegenwoordig bestaat uit: Runal - zang, Dario Lastella – sologitaar, keyboards, synthesizer en zang, Fabio De Libertis – basgitaar, Claudio Lapenna – elektrische en akoestische piano, keyboards, orgel, synthesizer en zang en Gianni Manariti – drums, percussie en zang.
Op hun album "An Garta Mór", dat op 27 augustus 2018 ook nu weer door Melodic Revolution Records werd uitgebracht, is Lino Mesina - drums en percussie de vervanger voor Gianni Manariti en spelen diverse gast muzikanten mee, waaronder: Lino Giugliano - keyboards en synthesizer (3 nummers), Matteo Colombo - viool (2 nummers), Vincenza Cervelli - zang (1 nummer) en achtergrond zang (1 nummer), Alessandro Santovito - zang (1 nummer), Francesco Forglone - bhodrán (1 nummer) en Marco Grossi - achtergrond zang (1 nummer).

Het album, dat 5 nummers bevat, begint met "Mediteranean Floor", waarin ik na een korte speech een geweldige swingende progressieve rock song voorgezet krijg, die in een afwisselend tempo gespeeld wordt, waardoor de muziek spannend klinkt.
Daarna volgt "Techno Guru", een uitstekende uptempo mix van progressieve rock, swingende ritmes en experimentele muziek, die van technisch hoogstaande kwaliteit is en gevolgd wordt door "Violet", een rustig startend melodisch nummer, dat langzaam iets meer snelheid krijgt, heerlijk gitaarspel bevat en een aangenaam ritme heeft.
In "Reptilarium" schotelt Ifsounds me een schitterende progressieve rock song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en halverwege van tempo verandert en ik een melodisch stukje muziek te horen krijg, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via da bandcamp link onder de recensie)
Het laatste en tevens langste nummer van het album heet "An Gorta Mór" (22 minuten) begint met fantastische rustige aanstekelijke folk muziek, dat na enkele minuten verandert in een swingend uptempo stuk elektronische muziek, waar ruimtelijke geluiden in zitten, om na enkele minuten over te gaan in een mooie rustige melodische rock song, die langzaam meer vaart krijgt en ontaard in een verrukkelijke uptempo mix van symfonische en progressieve rock, die halverwege over gaat in een rustig stuk muziek, dat na korte tijd aanstekelijke dansbare folk invloeden krijgt en op zijn beurt verandert, waarna ik, enkele minuten, een opera zangeres te horen krijg, die in een rustig melodisch tempo begeleid wordt, waarna de muziek heftiger wordt en een uptempo symfonisch karakter krijgt, dat swingt als een trein en naar het einde toe verandert in een mooie, vrij rustige, melodische song waarna het nummer eindigt met klokken gelui.

"An Garta Mór" van Ifsounds is een geweldige plaat en staat vol heerlijke nummer, die ik ten zeerste kan aanraden, aan iedere liefhebber van progressieve rock, maar ook aan hen, die van melodische muziek, symfonische rock en folk houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Killer Moon - Nocturne Into Nebula (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Progressieve Rock)

Killer Moon uit Chicago, Illinois, Amerika, die bestaat uit: Jesse Garza – sologitaar en zang, Amaris Aviles – basgitaar, Zak Bronson - keyboards en ruimtelijke geluiden en Anthony Macias – drums, bracht 28 september 2018 hun album "Nocturne Into Nebula", dat 9 nummers bevat, via Kozmik Artifactz Records uit in een beperkte oplage op gekleurd zwaar vinyl, die in een klaphoes gestoken is en tevens op CD en als digitale download en vermeldenswaardig is, dat de band het album eerder in eigen beheer als digitale download uitbracht op 19 augustus 2016.
De band bracht eerder de albums "Live@Chicago Psych Fest" (digitale download, 30 januari 2014) en "Killer Moon Live @ Vocalo" (digitale download, 24 april 2015) uit.

Het album begint met "Temple Of The Sun", een geweldig nummer, waarin de band rustig start met psychedelische ruimtelijke klanken, die na korte tijd begeleid worden door gesproken woord en dit nummer wordt gevolgd door "Live Fast Die Young", een fantastische heftige rock song, die met hoge snelheid gespeeld wordt, waarbij de muziek me aan die van The Stooges doet denken.
Daarna schotelt de band me "Dazed" voor, dat opnieuw met rustige psychedelische klanken begint en na korte tijd verandert in een schitterend progressieve rock song met een licht hypnotiserend ritme, waarin het tempo en ritme enkele minuten na de helft van het nummer veranderen en de muziek in een rustig tempo over gaat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Africans From Space" volgt en de band een uitstekende progressieve rock song ten gehore brengt, die invloeden van de muziek van Iggy & The Stooges heeft en in een vrij hoog tempo gespeeld wordt, om iets over de helft van het nummer iets melodisch te worden en tegen het einde te veranderen in een heftig, vrij snel, rock nummer, dat abrupt stopt.
Dan zet Killer Moon me "Death Trip" voor en hoor ik een swingende song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarbij de zang me lichtelijk aan die van Jim Morrison doet denken en dit nummer wordt gevolgd door "Blind", een heerlijke aanstekelijke uptempo rock song, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
In "Transmitting" zet de band me een lekker in het gehoor klinkende rock song met invloeden uit de new wave, melodische rock en Joy Division en in "Broken Blues" speelt de band een prachtig rustig nummer, dat lichte blues invloeden heeft en een terug kerend ritme zit.
Het laatste nummer, "As Above So Below", begint zacht en rustig, om langzaam iets meer volume te krijgen, waarbij het tempo laag blijft en de muziek licht psychedelisch klinkt en net na de helft van de song te veranderen in een heftiger ritme en tegen het eide terug te keren naar het zachte rustige begin.

"Nocturne Into Nebula" van Killer Moon bevat 9 schitterende nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan deze plaat dan ook van harte aanraden, aan elke liefhebber van progressieve rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Ace Of Cups - Ace Of Cups ( High Moon, 2018) (Pop)

Ace Of Cups uit San Francisco, Amerika, werd in 1967 opgericht, waarna de band in 1972 uit elkaar ging, om in 2017 weer nieuw leven ingeblazen te worden.
Net als Fanny en Birtha was Ace Of Cups één van de eerste rock bands, die geheel uit vrouwen bestond en speelde met onder andere: Jimi Hendrix, Quicksilver Messenger Service, Jefferson Airplane, The Grateful Dead, The Band en The Sons Of Champlin, maar in tegenstelling tot beide andere meiden bands, bracht Ace Of Cups geen platen uit.
In 2003 bracht Ace Records een CD uit met repetitie opnamen, demo's tv opnamen en binnen concert opnamen, onder de titel "It's Bad for You But Buy It!" en deze werd vrij goed ontvangen door de kritici en er werd in 2008 een DVD door Eagle Vision uitgebracht van het in 1968 opgenomen televisie programma 'West Pole'.
Op 8 november 2018 verschijnt het debuut album "Ace Of Cups", waarop diverse bekende artiesten mee spelen, zoals: Bob Weir (Grateful Dead), Taj Mahal, Buffie Sainte-Marie en Jorma Kaukonen (Jefferson Airplane, Hot Tuna) en anderen via High Moon Records.
De muziek wordt op 2LP, 2CD en tevens als digitale download uitgebracht en bevat in totaal 26 nummers, waarvan er een aantal nieuw geschreven werden.
Voor de 50 jarige verjaardag van 'The Summer Of Love' kwamen 4 van de 5 originele bandleden weer bij elkaar en namen hun eerste studio album op en de band bestaat tegenwoordig uit: Mary Ellen Simpson - sologitaar, Denise Kaufman - sologitaar en mondharmonica, Mary Gannon - basgitaar, Marla Hunt - orgel en piano en Diane Vitalich - drums.

CD 1, waarop 11 nummers staan, begint met 19 seconden nummer, getiteld "Introduction: There's A Record Made", dat gevolgd wordt door "Feel Good", een aanstekelijke swingende dansbare uptempo pop song met enkele prima tempowisselingen, waarna ik "Pretty Boy" voorgeschoteld krijg en de band een fantastische pop song ten gehore brengt, die een aangenaam ritme heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en halverwege in een rustige song ontaardt, die na korte tijd weer in het gemiddelde tempo verder gaat.
Daarna hoor ik "Fantasy 1 & 4", een heerlijke dansbare uptempo zestiger jaren song, die gevolgd wordt door "Circles", een geweldige swingende pop song met invloeden uit de rhythm & blues van de jaren 60 en enkele tempowisselingen.
In "We Can't Go Back Again" zet Ace Of Cups een prachtige rustige pop song voor met prima orgelspel en diverse tempowisselingen en in "The Well", waarop Bob Weir zingt, krijg ik een fantastische mix van countryrock en pop met lichte progressieve invloeden te horen en in "Taste Of One" laat de band me genieten van een aanstekelijke pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een hoog mee dein gehalte heeft.
Dan schotelt de band me "Mamma's Love" voor en hoor ik een geweldig swingend nummer met blues invloeden, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna "Simplicity" volgt en ik een schitterende licht progressieve poprock song te horen krijg, die rustig start en iets voor het midden van het nummer meer vaart krijgt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Feel In The Air", een uitstekende mix van een theater nummer en een pop song, die in gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Op CD 2 staan 14 nummers en deze begint met "Interlude: Transistor", een kort nummer, dat iets meer dan een minuut duurt en radio stukjes bevat, plus een kort swingend stukje van een jaren 60 song en dit wordt gevolgd door "Stones", een heerlijke progressieve rock song met lichte soul invloeden, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en swingt.
Daarna volgt "Interlude: Baby From The Forest Of Knolls", dat 15 seconden duurt en waarin verteld wordt over de geboorte van een baby van één van de leden en dat de band er een nummer over geschreven heeft, dat Life In Your Hands" heet" en daarin krijg ik een fantastische licht hypnotiserende soul song met een eentonig ritme te horen, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarop Taj Mahal mee doet, waarna "Mascushia / Thelina" volgt en de band me verrast op een schitterende folk song, die in een rustig tempo gespeeld wordt, waarin de doedelzak een belangrijke rol speelt en na een tempo wisseling verandert het nummer in een aanstekelijke pop song met een terug kerende strofe.
Dan zet Ace Of Cups, met medewerking van Peter Coyote, me "As The Rain" voor en hierin hoor ik de band een mooie rustige mix van country en folk spelen  en deze wordt gevolgd door het korte "Interlude: Daydreamin'" (1.25), waarin Taj Mahal weer actief is en daarin brengt de band een uitstekende rustige soul song ten gehore.
In "On The Road" laat de band me genieten van een opgewekte swingende uptempo rock song met country invloeden en in "Pepper In The Pot" met Buffy Saint-Marie
schotelt de band me een geweldige swingende mix van pop en soul voor, waar enkele prima subtiele tempowisselingen zitten.
Vervolgens krijg ik "Interlude: Braeth" voorgezet, waarin 37 seconden klassiek klinkende muziek te horen is, dat gevolgd wordt door "Indian Summer", een prachtige, vrij rustige, mix van orkestrale muziek, country en pop, waarna "Grandma's Hands" volgt en de band een lekker in het gehoor klinkende mix van pop en soul speelt en de muziek me bij tijd en wijle aan de begin periode van The Pointer Sisters doet denken.
Verder speelt Ace Of Cups "Medley (The Hermit/The Flame Still Burns/Gold And Green/Living In The Country)", een schitterende mix van diverse stijlen muziek, zoals: soul, progressieve rock, psychedelische muziek en pop, daarna hoor ik "Outroduction: It's Always Safe ..", waarin applaus klinkt, plus een afkondiging en in het laatste nummer, "Music", laat de band me genieten van een uitstekende close harmony song, die alleen door handgeklap begeleid wordt.

"Ace Of Cups" van Ace Of Cups is een prima 2LP (2CD), die diverse schitterende songs bevat en het tijdbeeld uit eind jaren 60, maar ook de huidige tijd, goed weer geeft en ik kan elke liefhebber van pop, progressieve pop en country de dubbelaar dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Son Of Ohm - Electronic Muse (Eigen Beheer / Neu Harmony, 2018) (Elektronisch)

Leonardo "Soundweaver" Wijma is een Nederlandse muzikant/producer, die sinds 2003, jaarlijks, hoofdzakelijk digitale albums op de markt brengt en in zijn studio produceerde hij reeds meer dan 25 albums, variërend van elektronische muziek (dance, kosmische muziek, elektro) tot psychedelisch (spacerock, krautrock) en van mantra's tot dichtkunst.
Zijn muzikale invloeden zijn onder andere: Pierre Henry, Kid Baltan, Tangerine Dream, Klaus Schulze, Jean-Michel Jarre, Kitaro, Vangelis, Tomita, Bo Hansson, ELP, Cream, Hendrix, Spirit, Moody Blues, Incredible String Band, Caravan, Camel, Gong, Steve Hillage, Pink Floyd, Ash Ra Tempel, Beatles, Sun Dial, Zappa, Brainticket,  Hawkwind, Classical Indian music, Aphrodite´s Child, Eno, Aes Dana, Crosby, Stills & Nash, Bowie, Kraftwerk, Kula Shaker, Led Zeppelin, Mike   Oldfield, Massive Attack, Witthüser & Westrupp en vele anderen.
Al jong leerde hij elektronisch orgel spelen en toen hij 16 jaar was, kreeg hij zijn eerste synthesizer, waarna hij na zijn twintigste ook eigen composities begon te maken en toen hij 26 was, leerde hij elektrische gitaar spelen.
Daarna begon hij nummers te schrijven en had reeds diverse synthesizers, orgels en effecten apparaten, die hij samen gekoppeld had in een kleine huis studio.
De komst van de computer opende nieuwe deuren voor Leonardo en van 1999 tot 2003 werkte hij erg gedreven en maakte veel nummers, waarbij hij het gevoel kreeg, dat het mogelijk was kwalitatief hoogstaande muziek te maken.
Tot 2003 bracht hij "All that is Energy" (EP), "Window" (EP), "Spiritworld 1,2 & 3" (elektronische muziek/dance) uit en in 2003 verscheen zijn eerste officiële album, getiteld "Origine" (elektronische muziek), gevolgd in dat zelfde jaar door de EP "Sadja".
Daarna volgden: "Soundweaver" (psychedelische elektronische muziek, 2003, 2004, 2005), "Dharma" (elektronische muziek, 2004), "Singing Electronic Devices" (elektronische muziek, EP, 2005), "Turn on, Tune in, Drop out" (spacerock, psychedelische muziek, 2005, remix 2007, unreleased) "Samsara" (2005), "Electronic Reality" (elektronische muziek, 2005), "Collective Memory Generator" (synthesizer, 2006), "Temple" (krautrock, 2007), "Open" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "The Turning Point" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "Sabda" (elektronische muziek, 2008), "Elements" (elektronische muziek, 2008), "The Fascinating Vibes of Electronic Waves" (elektronische muziek, 2009), "Voor Een Dag Van Morgen" (2009) (geproduceerd voor H.C. Feiler, 2005-2009), "Quantum Generation" (elektronische muziek, 2010), "Imagine" (ambient en dance, 2010), "Magical Extension" (psychedelische muziek, 2011, niet uitgebracht), "Inner Space Dimension" (psychedelische elektronische muziek, 2011), "Músarrindill" (2011, CD met Egbert Hovenkamp II), "InSpiratie" (2011, met Egbert Hovenkamp II, onuitgebracht), "Waar Het Stroomt" (2011 met zang, Nederlandse gedichten door Leoweyn, onuitgebracht), "Drones" (ambient, krautrock, 2012), "Chants According To..." (vedische mantra's, 2012, met G.N. Rao, niet uitgebracht), "AARDE" (2012, CD met Egbert Hovenkamp II), "Mantra Electronique" (elektronische muziek, 2013), "A Drop In The Ocean" (Boedhistische mantra's, 2013, CD met Lhamo Dukpa van Bhutan), "Gurumaya" (onder de naam Astral Son) (psychedelische muziek/krautrock, 2014, Vinyl/download) en "Silver Moon", eveneens als Astral Son (2015, Vinyl/download).
Onder de naam Son Of Ohm is zijn album "Syrinx", uit 2015, waarop 6 nummers te beluisteren zijn, in eigen beheer via Bandcamp verschenen en ook zijn album "Astronaut", dat 28 september 2017 via bandcamp verscheen, is weer in eigen beheer uitgebracht en tevens wordt het als CD-R via Neu Harmony uitgegeven.
Ook maakte hij, net als bij vorige uitgaven, het prachtige hoes ontwerp weer zelf en dat deed hij eveneens voor het CD-R album "Blackbirds" dat in juli 2018 via Neu Harmonie verscheen.
Zijn album "Electronic Muse", waarop 4 lange nummers staan, verscheen 19 september, slechts enkele maanden later, in eigen beheer via bandcamp en deze zal binnenkort door Neu Harmony op CD-R worden uitgebracht.

Het album start met "Part I", dat in een rustig tempo gespeeld wordt en een enigszins trieste ondertoon bevat, totdat Son Of Ohm besluit het roer om te gooien  en over te schakelen op het maken van een schitterend stuk licht hypnotiserende krautrock, dat geïnspireerd is door de muziek van onder andere: Tangerine Dream en Klaus Schulze.
Dit nummer wordt gevolgd door "Part II", dat zwaar begint en na enkele minuten verandert in een prachtig ruimtelijk psychedelisch nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
In "Part III" laat Son Of Ohm me genieten van een rustig startend psychedelisch nummer, dat na korte tijd van ritme wisselt en hij een fantastisch krautrock nummer ten gehore brengt, waarin het tempo omhoog gaat en er een hypnotiserend ritme aan toegevoegd wordt, dat tevens ruimtelijke invloeden bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het laatste nummer, "Part IV" begint weer zwaar, om over te gaan in verrukkelijke hemelse klanken, die in een vrij rustig tempo gespeeld worden, me aan de new age muziek van Deuter doen denken en me tot rust brengen.

"Electronic Muse" van Son Of Ohm bevat 4 geweldige elektronische nummers, waarmee hij me van begin tot einde in de ban van zijn muziek heeft gehouden en ik kan deze schijf dan ook sterk aanraden, aan een ieder, die van elektronische muziek en krautrock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





maandag 1 oktober 2018

Review: Magmakammer - Mindtripper (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Hardrock / Stoner / Psychedelische Rock)

Magmakammer uit Kolbotn, Noorwegen, werd in 2014 door Ulrik Jacobsen - zang, keyboards en sologitaar opgericht, die samen met Stian Solberg - basgitaar en Lasse Røed - drums de band vormt.
In de herfst van 2017 begon de band nummers op te nemen voor hun debuut album "Mindtripper", dat in eerste instantie in 2017 als digitale download verscheen en op 28 september 2018 via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage op gekleurd vinyl, gestoken in een klaphoes, werd uitgebracht en 7 nummers bevat.

Het album begint met "Druggernaut", waarin de band me een melodische hardrock song voorzet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en qua zang wel iets van de zang van Ozzy Osbourne weg heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik "Fat Saturn" te horen en hierin speelt de band een vrij rustige rock song, die me aan de muziek van Uncle Acid & The Dead Beats doet denken en gevolgd wordt door "Acid Times", een stevig stonerrock nummer, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en een licht hypnotiserend ritme heeft.
In het titel nummer "Mindtripper" schotelt Magmakammer me een schitterende rustige mix van stoner- en hardrock voor, die iets over de helft van de song rustig en melodisch wordt en in "Along The Crooked" brengt de band een heerlijke song ten gehore, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme heeft, dat me in beweging zet.
Verder volgen "The Voyage", een uitstekende rustige licht psychedelische rock song, die rust uitstraalt en "Cosmic Dancers", een rustige hardrock song waar invloeden van de zang van Ozzy Osbourne en stonerrock in zitten.

"Mindtripper" van Magmakammer in een heerlijke plaat, die hoofdzakelijk vrij rustige hardrock en stonerrock songs bevat, die geïnspireerd zijn door jaren 70 bands en ik kan iedere liefhebber van deze genres, deze schijf dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Earthling Society - Mo - The Demon (Riot Season Records, 2018) (Progressieve Rock / Spacerock / Psychedelische Rock)

Earthling Society werd in 2004 opgericht te Fleetwood, dat in de omgeving van Blackpool, Engeland ligt, door Fred Laird - zang, sologitaar en synthesizer, David Fyall - basgitaar en Jon Blacow - drums en trad onder andere op met: Hawkwind, Julian Cope, Damo Suzuki, Guru Guru en Blue Cheer.
Allen deelden dezelfde muzikale smaak van de 60's psychedelica en 70's krautrock en progressieve rock.
Ze bouwden zelf een primitieve 8-track opname studio in een hoek van een leegstaande glasfabriek te Fleetwood en begonnen hun muziek op te nemen.
Dat zou uit monden in hun debuut CD "Albion", die in 2005 eerst via het Mylodon records label uit Santiago, Chili verscheen en later dat jaar door het Duitse Nasoni records, uit Berlijn, heruitgebracht werd, zowel op CD als op LP.
Hun volgende CD "Plastic Jesus And The Third Eye Blind" verscheen een jaar later via datzelfde Nasoni label en in 2007 werd de CD "Tears Of Andromeda, Black Sails Against The Sky" eveneens via Nasoni uitgebracht.
Daarna stapte de band over naar het 4Zero records label uit Londen en maakte de CD's "Beauty And The Beast" (2008), de laatste CD waar basgitarist David Fyall op mee speelt en "Sci-Fi Hi-Fi" (2009), met basgitarist Steve Roberts en keyboards speler Joe Orban als nieuwe leden.
"Stations Of The Ghost" was de zesde CD van de band en ook deze keer werd die via het 4Zero records label uitgebracht, met weer een andere basgitarist (Luis Gutarra).
Op hun volgende CD "Zodiak", die op LP via het Nasoni label verscheen en op CD via 4Zero en in augustus en november 2012 in de Rockhard Studios te Blackpool opgenomen is, heeft Gutarra het veld moeten ruimen voor Kim Allen en spelen Neil Whitehead - Korg synthesizer, syndrum en monotribe en Lew Dickinson - saxofoon als gast muzikanten mee.
In de band bezetting van 2014 spelen Allen en Whitehead nog steeds mee en lijken Blacow en Laird eindelijk een stabiele vaste kern te hebben gevonden.
Hun album "England Have My Bones", dat via het Riot Season Records label werd uitgebracht, is zowel als een gelimiteerde groen vinyl LP (500 stuks),  als cassette en als digitale download uitgebracht.
Riot Season Records heeft hun album "Mo - The Demon", dat 7 nummers bevat, op 28 september 2018 uitgebracht.

Het album begint met "Theme From Mo - The Demon" en daarin hoor ik de band een schitterend instrumentaal progressief rock nummer spelen, dat een aanstekelijk ritme heeft en spacerock invloeden bevat, dat door loopt in "King Boxer" volgt en ik een geweldig dansbaar swingend uptempo progressief rock nummer krijg  voorgeschoteld, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
En ook dat gaat verder in het volgende nummer, dat "Inauguration Of The Buddha Dome" heet en hierin brengt de band een stuk experimentele muziek ten gehore, die lichte psychedelische en spacerock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Mountains Of Bliss", een heerlijk, vrij rustig, dansbaar rock nummer.
In "Super Holy Monk Defeats The Black Magic Mothafucker", laat Earthling Society me genieten van een fantastisch swingend uptempo progressief rock nummer, waar lichte Oosterse invloeden en een hypnotiserend ritme in zitten, om tegen het einde met heftig gitaarspel uit te monden en in "Spring Snow" zet de band me een verrukkelijk stuk rustige psychedelische muziek voor, dat na enkele minuten over gaat in een heerlijk uptempo mix van progressieve rock en spacerock, die na 5 minuten verandert, waarna ik een psychedelisch experimenteel stuk hoor, die begeleidt gaat van onverstaanbare tekst.
Het laatste nummer heet "Jetavina Grove" en daarin schotelt de band me opnieuw een schitterende psychedelische song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en licht Oosterse en tevens invloeden van The Rollings Stones LP "Their Satanic Majesties Request" heeft, die halverwege verandert in een uitstekend progressief rock nummer, om tegen het einde terug te gaan naar het psychedelische begin.

"Mo - The Demon" van Earthling Society is een geweldig album, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan dit meesterwerk dan ook ten zeerste aanraden, aan een ieder, die van progressieve rock, spacerock en psychedelische rock houdt.(luister naar het album via de bandcamp link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Nixon Now - The New Sound (Elektrohasch Records, 2018) (Garagerock)

Nixon Now werd in 1997 te Hamburg, Duitsland opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Andi Schmidt - sologitaar en zang, Sven Anders - sologitaar, Tom Beege - basgitaar en Torben Fischer - drums
Het debuut van de band was de single "U.C.P."/"In A Loop" uit 1999 via Union Carbide Productions, waarna "Solution Revolution" (Loudsprecher/indigo, 2000) volgde en na 2005 deden zich enkele band bezettingswijzigingen voor en kwamen Tom en Torben in de band.
Vervolgens verschenen: "Altamont Nation Express" (Elektrohasch, 2005), "The Flag EP" (beperkte oplage van 99 stuks, Grande Records, 2008), "Dial "R" For Revolution"/"The Flag" (split single, Exile On Mainstream Rec, 2001), "Burning Down The Neighborhood" (split single, Swamp Room, 2004) en diverse nummers op verscheidene compilatie albums.
Het album "The New Sound", dat 14 nummers bevat, wordt 2 november 2018, 13 jaar na hun laatst verschenen album, door Elektrohasch Records uitgebracht op LP en als digitale download.

Het eerste nummer van de plaat heet "Rouse" en daarin hoor ik de band een korte uptempo garagerock spelen, die sterk beïnvloed is door de muziek van Iggy Pop and The Stooges en de muziek uit de jaren 70 en gevolgd wordt door "God Has Money", een geweldige korte uptempo rock song, die Iggy zelf gezongen zou kunnen hebben, waardoor ik min of meer terug in de tijd geworpen wordt.
"313" is eveneens een song in 70er jaren stijl, die swingt als een trein en heeft een aanstekelijk ritme met enkele subtiele wisselingen en "A Matter Of Time" is een fantastische swingende rock song, waarin de jaren 70 er van af druipen.
Daarna volgt er weer een korte uptempo song, getiteld "No Fun Man", waarbij de band de mix rock & roll met punk maakt, die gevolgd wordt door "Right", een schitterende rock song, dat een licht hypnotiserend ritme bevat, waardoor ik als het ware de muziek ingezogen wordt.
In "Feel 'Oud" brengt Nixon Now weer een korte snelle rock song, waarin de de band swingt en in "Instant Mayhem In A" schotelt de band me een verrukkelijk instrumentaal uptempo nummer voor.
Dan volgt "The Mover", een heerlijke uptempo rock & roll song, waarbij stil zitten geen optie is, die gevolgd wordt door "Wrong Time This Time", een uptempo  garagerock song, die opnieuw de invloed van The Stooges heeft.
Vervolgens zet de band me "Park Outside With The Motor Running" voor en krijg ik weer een swingend instrumentaal stuk rock te horen, dat gevolgd wordt door "Too Soon Too Much" laat de band me genieten van een fantastische rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk licht hypnotiserend ritme heeft, waarbij de invloed van The Stooges merkbaar is.
Verder hoor ik "Heard This Song Before", een korte snelle rock song en "Livermore Drone Pt 1+2", een geweldig instrumentaal nummer met progressieve rock invloeden.

"The New Sound" van Nixon Now staat vol heerlijke garagerock songs met invloeden uit de jaren 70 en van The Stooges en ik kan deze geweldige schijf, dan ook van harte aanbevelen aan iedere liefhebber van dit genre.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Sorry, nog geen video beschikbaar!

Review: The Re-Stoned - Stories Of The Astral Lizard (Qiasum Music / Rushes Music, 2018) (Progressieve Rock)

Componist, gitarist en multi-instrumentalist Ilya Lipkin begon zijn muzikale carrière in diverse lokale bands, waaronder de legendarische dark-folk act
Neutral en het avant-garde trio Yarche-1000-Solnts, voordat hij in 2003 zijn eigen akoestische Neo-folk ensemble Waldsone vormde.
In 2008 richtte hij te Moskou, Rusland, de band The Re-Stoned op samen met basgitarist Vladimir Nikulin en drummer Andrei Pankratov, waarin de band een
muzikale combinatie maakt van spacerock, blues, psychedelische rock en power rock met melodische muzieklijnen in zeventiger jaren stijl.
Hun debuut EP "Return To The Reptiles", die in de repetitieruimte van de band werd opgenomen, werd in 2009 uitgebracht via het R.A.I.G. label in een zeer beperkte hand genummerde oplage van 100 stuks met daarop 4 nummers, waarvan er 2 op de eerste volledige CD, "Revealed Gravitation" uit 2010, in een vernieuwde versie terecht kwamen, die eveneens via R.A.I.G. verscheen.
Ook de CD "Analog" uit 2011 kwam via dat zelfde label op de markt en hun volgende product, "Plasma" uit 2012, werd eveneens via dat label uitgebracht.
Op "Plasma" is er één en ander veranderd in de band, want Vladimir en Andrei spelen hierop niet meer mee en Ilya heeft daarom zelf de bas partijen ingespeeld, terwijl er diverse gast muzikanten aan meewerken en ook op "Re-Session V.2" uit 2013 is de band bezetting anders en speelt Ilya samen met Vasily Bartov - drums, Glenda Pescado - basgitaar en Pete Bingham - sologitaar.
Op het album "Totems", dat in 2014, precies een jaar na "Re-Session V.2" is uitgebracht, is de bezetting opnieuw anders.
Op "Totems", dat zowel op CD als in een gelimiteerde oplage van 400 stuks zwart en 100 stuks gekleurd vinyl (via het Headspin Records label) is verschenen, bestaat de band uit: Ilya Lipkin - sologitaar, basgitaar, sjamaan drum, mandola, mondharp en zang, Alexander Romanov - basgitaar, Vladimir Muchnov - drums, Evgeny (Rasputin) Tkachev - percussie en Nikolay (Mikola) Fedotov - didgeridoo, terwijl Kent Stump van de band Wo Fat in 1 nummer sologitaar speelt als gast muzikant.
Hun volgende album "Reptiles Return" werd in 2016 via het Clostridium Records label uitgebracht en bevat 10 nummers (8 plus 2 bonus nummers), waarvan de eerste 4 nummers eerder op hun debuut EP "Return To The Reptiles" voorkomen en er 2 van de 4 verschenen tevens op het album "Revealed Gravitation" in een andere uitvoering.
Op 15 december 2017 verscheen het album "Chronoclasm" op oranje/paars marmerkleurig vinyl via Oak Island Records in een beperkte oplagen van 200 stuks en tevens in een beperkte oplage van 300 stuks op geel/blauw/zwart marmerkleurig vinyl en als herpersing in een beperkte oplage op groen marmerkleurig vinyl, waarbij aangemerkt kan worden, dat alle drie de uitgaven een promo flyer voor het volgende album bevatten.
Ook werd er een CD uitgave van het album gemaakt, maar deze had een fout, waardoor de CD niet afgespeeld kon worden en de productie dus opnieuw moest worden gemaakt.
De band speelt op deze plaat in een nieuwe bezetting en bestaat uit: Ilya Lipkin - elektrische en akoestische gitaar, basgitaar en effecten, Vladimir Kislyakov - basgitaar, Yaroslav Shevchenko - drums en Evgeniy Tkachev (Rasputin) - percussie.
Op hun album "Stories Of The Astral Lizard", dat 7 nummers bevat en in juni 2018 verscheen, is de band opnieuw in een andere bezetting te horen en bestaat nu uit: Ilya Lipkin - elektrische en akoestische gitaar, basgitaar en effecten, Evgeniy Tkachev (Rasputin) - percussie en regenstok, Alexander Romanov - basgitaar, Serge Andriashin - basgitaar, Arkadly Fedotov - synthesizer en Alina Barsukova - dwarsfluit.

Het eerste nummer van het album, heet "Fractal Panorama" en hierin schotelt The Re-Stoned me een geweldig rustig progressief rock nummer voor, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en gevolgd wordt door "Mental Print For Free", een melodisch rock nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en swingt.
In "A Compagnion From The Outside" krijg ik een uitstekend aanstekelijk swingend progressief rock nummer te horen, dat lichte spacerock invloeden heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Two Astral Projections", waarin The Re-Stoned me bijna 17 minuten trakteert op een schitterend rustig progressief nummer, brengt de band me in een toestand van rust.
Daarna volgt "The Heather Carnival", een heerlijk licht hypnotiserend nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en naar het einde rustig wordt uitgespeeld, waarna de band "Third Astral Projection" ten gehore brengt en daarin krijg ik een fantastische mix van spacerock en progressieve rock voorgezet, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het laatste nummer "Bronze Vibes" wordt eveneens in een gemiddeld tempo gespeeld en hierin laat de band me opnieuw genieten van een lekker in het gehoor klinkend swingend melodisch nummer, dat lichte Oosterse invloed heeft en me weer in beweging brengt.

"Stories Of The Astral Lizard" van The Re-Stoned staat vol, vrij rustige, licht hypnotiserende licht melodische progressieve rock, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen, aan elke liefhebber van progressieve rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Schizo Fun Addict - El Shoegaze Bossa Nova (Sugarbush Records, 2018) (Bossa Nova / Pop)

Schizo Fun Addict uit New York / New Jersey bestaat uit Jayne Gabriel - zang en sologitaar, Jet Wintzer - zang, synthesizer en basgitaar, Hadrian Mordecai - sologitaar en keyboards en Patrick Flynn - drums.
De band bracht hun debuut album "Just a Dimension Away" in 2000 via het Sudden Bliss label op CD uit.
Daarna verschenen de albums: "Diamond" (CD, Sudden Bliss Records, 2001), "The Atom Spark Hotel" (LP, Canarsie, 2004), "Imperial Quazar" (Ltd.Edition CD, Pin Prick Records, 2008), "The Sun Yard" (CD, Fruits De Mer Records, 2013) en het split album "Schizo Fun Addict / The Bordellos - KASSETTE" die in een gelimiteerde oplage van 100 stuks op cassette verscheen via Small Bear Records.
"Dream Of The Portugal Keeper" was zijn eerste single, die in 2007 via Bracken Records op 7" vinyl uitbracht werd en tevens op CDr verscheen, waarna de allereerste Fruits De Mer Records single "Fruits De Mer Vol.1" in 2008 op 7" vinyl (beperkte oplage) en als (CDr promo) werd uitgebracht met daarop de nummers "Theme One" en "Ogden's Nut Gone Flake", terwijl via het zelfde label in 2014 "Theme From Suspiria" verscheen met daarop: "Theme From Suspiria", "In The Long Run" en "Back Of Her Car" en deze verscheen als: 7" oranje vinyl + DVD Ltd.edition, 7" zwart vinyl + DVD Ltd.edition, 7" vinyl test persing (20 stuks voor de verkoop op het Crabstock Festival, Cardigan) en als CD promo en in 2016 werd de flexi disc en éénzijdig bespeelbare single "Take A Heart" (Sorrows cover) voor het "Postcards From The Deep" project van Fruits De Mer Records uitgebracht.
Oorspronkelijk verscheen "The Sun Yard" in een beperkte oplage als gratis digitale soundcloud download op kerstdag 2013 voor een beperkte tijd en 100 stuks verschenen er in een gratis goodie bag via Fruits De Mer Records tijdens het "Summer 2014 festival of psychedelica", waarna Schizo Fun Addict het album niet meer beschikbaar stelde.
Het album verscheen op op kerstdag 2017 nogmaals als gratis download via soundcloud en ook kwam het 2 januari 2018 uit op LP, die in een beperkte oplage van 620 stuks geperst wordt op rood met roze gloed en turquoise vinyl met een groene gloed.
Daarvan werden de turquoise/groen tijdens kerst gratis weggegeven aan leden van de FRUITS DE MER Members Club, de transparant rode worden weggegeven aan de eerste 150 mensen, die op de 10e verjaardag van Fruits de Mer op 12 mei 2018 te Glastonbury komen, maar ook waren de resterende albums te koop.
Tevens werden er nog 2 beperkte oplages in volledige kleuren uitgebracht, die in het donker licht geven, waarvan er 10 te winnen waren via een publieke  wedstrijd.
Op 1 juni 2018 verscheen hun zevende album "El Shoegaze Bossa Nova", waarop 10 nummers staan, in een beperkte oplage van 300 stuks op LP via Sugarbush Records, terwijl de digitale uitgave op 21 september 2018 via hetzelfde label werd uitgebracht.
Vermeldenswaardig is ook, dat Daniel Figuerdo - keyboards, orgel, vleugel en synthesizers, Daniel Boivin - drums en percussie en Rex John Selverton - sologitaar, zich bij de band hebben aangesloten en Brett Millering en Ilona V (zang) als gast muzikanten op het album mee doen.
De band heeft zich voor dit album vooral laten beïnvloeden door de muziek van Antonio Carlos Jobim en Sergio Mendes And Brasil 66.

Het album start met "Day Alive", waarin de band een licht psychedelische mix van pop en bossa nova maakt, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "Shadow Bossa" volgt en ik een zeer swingende dansbare song met sterke invloeden uit de bossa nova voorgezet krijg.
Daarna hoor ik "A Plan For Love", een aanstekelijke swingende pop song, waarin opnieuw de invloed van bossa nova zit en dit nummer wordt gevolgd door "51 Second Encounter", een uitstekend kort bossa nova nummer.
In "Window Pain" schotelt Schizo Fun Addict me weer zo'n mooie rustige dansbare song voor die subtiele tempowisselingen bevat en in "Voltage Alert" krijg ik een verrukkelijk licht psychedelisch nummer te horen, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Alone At Makaha" en daarin laat de band me opnieuw genieten van een schitterende licht psychedelische pop song met een aanstekelijk ritme (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), die gevolgd wordt door "Seagulls", een heerlijke, vrij rustige, pop song met een licht psychedelisch karakter.
Vervolgens hoor ik "Window Pain Reprise", een dansbaar swingend instrumentaal nummer, dat psychedelische pop en bossa nova invloeden heeft en "Angels Are Marching", een fantastische rustige psychedelische pop song, die een licht hypnotiserend effect op me heeft.

"El Shoegaze Bossa Nova" van Schizo Fun Addict laat op deze plaat 2 kanten van de band zien, waarbij ik op kant A dansbare bossa nova en op kant B licht psychedelische muziek te horen krijg en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen, aan hen, die van deze genres houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Ensemble Economique - Radiate Through You (Denovali Records, 2018) (Avant Garde)

Ensemble Economique is het alias van multi instrumentalist Brian Pyle uit Manila, Californië, Amerika, die tevens in de bands Naked Island, RV Paintings en Starving Weirdos actief is.
Onder de naam Ensemble Economique bracht hij vanaf 2008 al 20 albums uit, waarvan "At The Foot Of Nameless Roads", die door het Digitalis Recordings label uitgebracht werd, de eerste is.
Daarna volgden: "Psychical" (Not Not Fun Records, 2010), "Standing Still, Facing Forward" (LP, Amish Records, 2010), "Untitled" (cassette, Sick Head Records, 2010), "Crossing The Pass, By Torchlight" (LP, Dekorder, 2011), "Live On KHSU: July 19th, 2011" (CD-R, Eigen Beheer, 2011), , "The Vastness Is Bearable Only Through Love" (Shelter Press, 2011), "Live In Manila, Ca. August 26th 2012" (CD-R, Eigen Beheer, 2012), "Spring 2012" ?(CD-R, Eigen Beheer, 2012), "Lee Noble / Ensemble Economique - Motion Forever" (Ltd.Edition LP, Hands In The Dark, 2012), "Live In London" ?(Very Ltd.Edition Cassette (40 stuks), Not Not Fun Records, 2012), "Light That Comes, Light That Goes"(Denovali Records, 2013), "Interval Signals" (Denovali Records, 2013), "The Fever Logic L.P. (Not Not Fun Records, 2013), "Winter Tour CDr, 2013" (CD-R, Eigen Beheer, 2013), "Ensemble Economique, Heroin In Tahiti - No Highway / Black Vacation" (Ltd.Edition LP, NO=FI Recordings, Sound Of Cobra, 2013), "Melt Into Nothing" (Denovali Records, 2014), "Blossoms In Red" (Denovali Records, 2015) en "Live In Prague April 6th, 2016" (Ltd.Edition CD-R, Eigen Beheer, 2016).
"In Silhouette", dat 31 maart 2017 verscheen via het Denovali Records label is het 20ste album van Ensemble Economique, maar is het twaalfde officieel verschenen solo album.
Zijn album "Radiate Through You", dat in een beperkte oplage op 180 gram doorzichtig roze vinyl door Denovali REcords wordt uitgebracht, met zwarte binnenhoezen in een zware mat geprinte omslag en tevens op CD en als digitale download, verschijnt 28 september 2018 en daarop spelen Alexandro Molero en Purple Pilgrims als gastmuzikanten mee.

Het album, dat 5 nummer bevat, begint met "Music Is Life", waarop Alexandro Molero meespeelt en hierin zet Brian me een mooi rustig, enigszins Aziatisch klinkend, nummer voor, dat een terugkerend ritme heeft en gevolgd wordt door "I See You (Three Crosses), Part 1", een uitstekend rustig avant garde nummer, dat een licht hypnotiserend ritme heeft.
In "I See You (Three Crosses), Part 2" zet Ensemble Economique me het vervolg op dit nummer voor en daarin verandert het ritme en laat hij me een prachtig avant garde nummer horen, dat halverwege verandert in een triest klinkend stuk.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Daarna schotelt hij me "Breathing Your Secret Language" voor en hoor ik een eentonig klinkend nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna het laatste nummer volgt en ik "Blue Hour" met Purple Pilgrims te horen krijg en daarin zet het collectief me een fantastisch nummer voor, waarin dance invloeden verweven worden met hemelse achtergrond zang.

"Radiate Through You" van Ensemble Economique is een schitterende plaat om te beluisteren en ik heb dan ook van begin tot einde van zijn prachtige muziek genoten, waardoor ik deze schijf ten zeerste kan aanraden, aan een ieder, die van avant garde houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl