maandag 11 januari 2021

Review: Lake Of Tears - Ominous (AFM Records, 2021) (Dark Pop)

Lake Of Tears uit Boras, Zweden, werd in 1992 opgericht en bestaat tegenwoordig nog alleen uit: Daniel Brennare - zang en sologitaar.
Ten tijde van de oprichting speelden ook Jonas Eriksson - sologitaar, Mikael Larsson - basgitaar en Johan Oudhuis - drums in de band, maar in de loop der jaren veranderde Lake Of Tears regelmatig van tweede gitarist en waren Larsson en Oudhuis tot en met 2017 de vaste krachten van Brennare.
De band bracht hun debuut album "Demo 1 '93" in 1993 uit, gevolgd door "Greater Art" (CD, 1994), "Headstones" (CD, 1995), "A Crimson Cosmos" (CD, 1997), "Forever Autumn" (CD, 1999), "The Neonai" (CD, 2002), "Black Brick Road" (CD, 2004), "Moons And Mushrooms" (CD, 2007) en "Illwill" (CD, 2011).
Op 19 februari 2021 brengt Daniel Brennare samen met enkele studio muzikanten het album "Ominous" uit via AFM Records en dit verschijnt als CD, als LP in een beperkte oplage op wit vinyl, als LP in een beperkte oplage op doorzichtig vinyl, als LP in een beperkte oplage op zwart vinyl en als digitale download.
De studio muzikanten, die op de 9 nummers van het album "Ominous" meespelen zijn: Mr. Silver - drums, Manne Engström - sologitaar en Mr. Rapp - contrabas en  basgitaar.

Het album begint met "At The Destination", waarin de band een schitterend elektronisch nummer ten gehore brengt, dat rustig start en na korte tijd over gaat inn een sneller tempo, waarbij het ritme aanstekelijk en dansbaar is en er tempowisselingen in de muziek zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "In Wait And In Worries" volgt en de band een mooie rustige song speelt, die invloeden van folk muziek heeft.
Daarna volgen "Lost In A Moment", een fantastisch nummer, dat met een licht hypnotiserend drums ritme begint, om na enkele minuten over te gaan in een vrij heftige song met een gemiddeld tempo, dat naadloos doorloopt in "Ominous One", een heerlijke uptempo rock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en enkele tempowisselingen bevat en verder gaat in "Ominous Too", een prachtige rustige song met invloeden van hardrock en kamermuziek, die een terugkerend ritme heeft en iets na de helft van het nummer meer snelheid krijgt. 
In "One Without Dreams" zet Lake Of Tears me een vrij rustige duistere song voor, die een pessimistische kijk op de toekomst weergeeft en in "The End Of This World" krijg ik een swingend instrumentaal uptempo rock nummer te horen, dat tempowisselingen heeft.
Verder volgen "Cosmic Sailor", een verrukkelijke vrij rustige duistere song met een aanstekelijk ritme en lichte invloeden van de muziek van Deleyaman, die iets over de helft over gaat in een eentonig geluid met een terugkerend drums ritme en een voorzichtig gitaarspel en "In Gloom", een geweldige rustige song, die gepaard gaat met een triest klinkend aanstekelijk terugkerend ritme.

"Ominous" van Lake Of Tears staat vol verrukkelijke nummers, die weliswaar zo nu en dan duister en pessimistisch over komen, maar toch gewoon lekker klinken en ik kan iedere liefhebber van de betere pop deze schijf dan ook zeer aanraden.





Review: Il Paradiso Degli Orchi - Samir (AMS Records, BTF Vinyl Magic, 2021) (Progressieve Rock)

Il Paradiso Degli Orchi uit Brescia, Italië, werd in 2010 opgericht en bestaat uit: Sven Jørgensen – zang en sologitaar, Michele Sambrici – sologitaar en zang, Andrea Corti – basgitaar, Marco Degiacomi – drums en zang, Giacomo Piazza – percussie en synthesizer en Andrea Calzoni – dwarsfluit, mondharmonica en saxofoon. 
De band bracht hun debuut album "Il Paradiso Degli Orchi" op 19 december 2010 als digitale download via Orquestra Records uit en deze werd gevolgd door: "Il Corponauta" (AMS Records, CD in een beperkte gesigneerde oplage van 10 stuks, CD en digitale download, 28 mei 2018) en "Samir", dat via Ams Records / BTF Vinyl Magic als CD in een beperkte gesigneerde oplage van 20 stuks, als CD en als digitale download op 4 december 2020 verscheen en tevens bracht de band de digitale nummers "Journey #1" (5 mei 2010) en "OOO" (6 april 2020) uit. 

Het album, dat een 24x36 miniposter bevat met de originele Italiaanse teksten, die in het Engels en Japans vertaald zijn, bevat 5 nummers, waarvan het eerste "Introinduzione" heet en hierin speelt de band een fantastische uptempo progressieve rock song, die wisselt tussen langzame en snelle tempo's en gesproken tekst en lichte folk invloeden bevat, waarna "Slowgun" naadloos volgt, waarin de band een heerlijke mix van filmmuziek, symfonische en progressieve rock ten gehore brengt, die tempowisselingen heeft, gesproken tekst bevat en tegen het einde melodisch wordt.
Daarna speelt Il Paradiso Degli Orchi een geweldig psychedelisch nummer, dat een terugkerend ritme en gesproken tekst heeft en bij tijd en wijle zwaar en licht hypnotiserend klinkt, waarbij ook invloeden van Oosterse muziek, folkrock en hardrock hoorbaar zijn.
In "Mente" schotelt de band me opnieuw een schitterende rock song voor, tempowisselingen heeft, Oosterse en terugkerende ritmes en folkrock en psychedelische invloeden bevat en swingt.
Als laatste volgt "Ali Di Gabbiano", dat begint met prachtige piano klanken, die over gaan in een lekker in het gehoor klinkende poprock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.

"Samir" van Il Paradiso Degli Orchi is een verrukkelijke schijf, die vol uitstekende progressieve nummers staat, waar ik erg van genoten heb en ik raad liefhebbers van dit genre deze CD dan ook zeer aan.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Johnny Labelle - XVIII (Inner Ear Records, 2010) (Pop)

Multi-instrumentalist en singer-songwriter Johnny Labelle uit Athene, Griekenland bracht op 21 maart 2019 zijn debuut album "Cold Fruit" in een zeer beperkte oplage als cassette en als digitale download uit en deze wordt op 20 november 2020 gevolgd door "XVIII", waarop 9 nummers staan, dat via Inner Ear Records als LP op 180 gram zwart vinyl en als dd verschijnt, waarbij vermeldenswaardig is, dat de nummers medio 2019 als demo's werden opgenomen en met behulp van producer Vasilis Dokakis tot een geheel werden gesmeed.

Het album begint met "The Dolphins", waarop gastmuzikant Chris Scott op saxofoon meespeelt en daarin krijg ik een rustige pop song te horen, die invloed van avant garde en smooth jazz heeft en deze wordt gevolgd door "Doppelgänger", een mooie rustige pop song en "AK", een mix vrij rustige van elektronische muziek en pop.
Daarna volgen "In The Sun", een mix van elektro en pop, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en een dansbaar terugkerend ritme heeft en "Greek Dark Age", een mix van pop en elektronische muziek met een donkere uitstraling, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld.
In "Beginning Of The End" schotelt Johnny Labelle me opnieuw zo'n prachtige dansbare pop song voor en in "Visceral" hoor ik hem nogmaals zo'n zelfde soort song spelen, die donkere elementen bevat.
Verder volgen "Disillusionment", een verrukkelijk instrumentaal kort zwaar nummer, dat post-apocalyptische beelden oproept en "Poseidonia" en hierin krijg ik weer zo'n prima pop song voorgezet, die in een vrij rustig tempo wordt gespeeld en een hoog meedein gehalte heeft.

"XVIII" van Johnny Labelle is een uitstekende plaat met mooie rustige muziek, waarbij zijn bariton stem prima tot zijn recht komt, maar ook de beperking hiervan weergeeft, want veel van de muziek lijkt hierdoor op elkaar, maar desondanks kan ik liefhebbers van de betere pop aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren en en hierover zelf te oordelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Kaballah - The Omen (Ripple Music / Rebel Waves Records, 2021) (Rock)

Kaballah uit Pamplona, Spanje werd in 2013 opgericht en bestaat uit: Carmen Espejo — drums en zang, Marga Malaria — basgitaar en zang en Alba DDU — sologitaar en zang.
De band bracht hun debuut EP "Kabbalah" op 14 november 2013 als CD  en digitale download uit en deze werd gevolgd door: "Primitive Stone" (1 januari 2015, CD EP en dd), "Revelations" (9 februari 2016, CD EP en dd), "Phantasmal Planetoid" (7 april 2017, digitaal nummer), "Spectral Ascent" (7 juli 2017, via Twin Earth Records Webstore als LP in een beperkte oplage van 4 stuks op 140 gram vinyl als test persing, beperkte oplage van 150 stuks op 140 gram doorzichtig vinyl, CD, beperkte oplage als cassette en dd) en het digitale nummer "Abomination" (16 juni 2018, op het album "Skull Mountain Compilation").
Op 15 januari 2021 verschijnt het tweede album van de band, getiteld "The Omen" via Rebel Waves Records, evenals de single "Ceibas", die op dezelfde datum uitgebracht wordt.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "Stigmatized", waarin de band een heerlijke zware rock song in een gemiddeld tempo speelt, die een terugkerend ritme bevat en invloeden van hardrock heeft, om mysterieus te eindigen en dit nummer wordt gevolgd door de single "Ceibas", een uitstekende song, die lichte psychedelische invloeden heeft en een aanstekelijk dansbaar terugkerend ritme bevat.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna volgen "Night Comes Near", een lekker in het gehoor klinkende uptempo song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en "The Ritual", een puike hardrock song, die een terugkerend ritme heeft.
In "Lamentations" laat Kaballah me genieten van een schitterende uptempo song, die een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot dansen en in "Labyrinth" zet de band me een prima uptempo rock song voor, die tempowisselingen een Oosters klinkend ritme heeft.
Verder volgen "Duna", een aanstekelijke dansbare uptempo rock song en "Liturgy", een stevige rock song, die een terugkerend ritme heeft en tempowisselingen bevat.

"The Omen" van Kaballah staat vol lekker in het gehoor klinkende rock songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook aan iedere rock liefhebber aanbevelen.





Review: Sonic Flower - Rides Again (Heavy Psych Sounds, 2021) (Stoner / Progressieve Bluesrock)

Sonic Flower werd in 2001 in Japan opgericht en bestond uit: Takenori Hoshi — sologitaar, Tatsu Mikami – basgitaar, Arisa — sologitaar en Keisuke Fukawa – drums.
De band bracht hun debuut album "Sonic Flower" in 2003 via Leafhound Records uit en deze wordt op 22 januari 2021 als LP her-uitgebracht door Heavy Psych Sounds.
Maar nadat Arisa in 2005 zwanger bleek te zijn en de bandleden hun dagelijkse banen prefereerden, ging de band uit elkaar, om in een andere samenstelling in 2018 nieuw leven ingeblazen te krijgen, maar de opnamen van hun tweede album "Rides Again", waarop 7 nummers staan, waarvan 2 covers, worden nog in dezelfde bezetting gespeeld als op hun debuut album, waarbij vermeldenswaardig is, dat de LP nog onuitgebracht stdio materiaal bevat uit de periode 2003-2005. 
Op 29 januari 2021 brengt Heavy Psych Sounds "Rides Again" uit als LP in een beperkte oplage van 150 stuks op half oranje/half blauw vinyl met speciale oranje hoes, als LP in een beperkte oplage van 350 stuks op doorzichtig rood vinyl, als LP test persing, als LP op zwart vinyl, als CD en als digitale download, 

Het album start met "Super Witch", waarin de band een stevig uptempo stonerrock nummer met een aanstekelijk terugkerend ritme ten gehore brengt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en dit wordt gevolgd door "Black Sheep", een lekker in het gehoor klinkende mix van stoner en progressieve bluesrock, die in een gemiddeld tempo wordt uitgevoerd.
Daarna volgen "Jungle Cruise", een geweldige swingende uptempo mix van progressieve rock, bluesrock en drums ritmes en "Captain Frost", een heerlijk uptempo progressief rock nummer met tempowisselingen en een aanstekelijk ritme, waarbij stil zitten geen optie is.
In de cover "Stay Away" (The Meters) zet Sonic Flower me een uitstekend stoner nummer voor, dat tempowisselingen heeft en in "Quicksand Planet" laat de band me genieten van een swingend stevig rock nummer.
Als laatste volgt de cover "Earthquake" (Graham Central Station), een schitterend progressief rock nummer, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en invloeden van de muziek van Jimi Hendrix bevat.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)

"Rides Again" van Sonic Flower is een puike plaat, waarmee de band me muzikaal even terug heeft gebracht naar de jaren 70 en ik kan liefhebbers van zowel progressieve bluesrock, progressieve rock alsmede stoner, deze schijf dan ook sterk aanbevelen.




 

Review: Starified - Fat Hits (Ripple Music, 2021) (Heavy Rock)

Starified uit Moskou, Rusland, werd in 2017 opgericht en bestaat uit: Vadim Ambartsumian – zang en drums, Yuriy Berezovik – sologitaar en Dmitri Shurpakov – basgitaar.
De band bracht hun debuut digitale nummer "Shoot Me!" op 12 oktober 2015 uit, gevolgd door: "Starified" (1 juni 2017, LP via CSBR Records en digitale download) en "Feathers" (12 december 2018, LP via CSBR Records en dd).
Hun derde album "Fat Hits", waarop 10 nummers staan, verschijnt 15 januari 2021 via Ripple Music als LP in een beperkte oplage op half goudkleurig/half zwart vinyl, als LP op zwart vinyl, als CD in een beperkte oplage als digipack en als dd en op dit album wordt de band bijgestaan door Alina Bakanova en Alexandra Sobolev, die de achtergrondzang verzorgen op "An Ode to Tenacious D".

Het album begint met "Scapegoat", waarin de band een stevige heavy rock song in een niet al te hoog tempo speelt, die melodische invloeden heeft en gevolgd wordt door "Don Loco", een uitstekende rock song met een gemiddeld tempo, die subtiele tempowisselingen heeft en melodische invloeden bevat (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en "An Ode To Tenacious D", eveneens zo'n puike stevige song, die een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot beweging, invloeden bevat van hardrock uit de jaren 80 en iets over de helft van het nummer meer snelheid krijgt.
Daarna volgen "Anti Rebel", een schitterende rock song met een afwisselend tempo en een hoog meedein gehalte en "Saraton", een vrij langzame rock song, die een aanstekelijk ritme, invloeden van grunge en tempowisselingen heeft.
In "Wider Lane"schotelt Starified me opnieuw zo'n prima rock song in een gemiddeld tempo voor, die subtiele tempowisselingen heeft, in "What If" krijg ik een zelfde soort song te horen, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en in "Pick A Fight" laat de band me genieten van een stevige melodische rock song, die in een traag tempo wordt gespeeld en tempowisselingen heeft.
Verder volgen "Noah" en ook hierin speelt de band zo'n lekker in het gehoor klinkende rock song met tempowisselingen en hardrock invloeden en "Same Old River", een geweldige song met een gemiddeld tempo, een aanstekelijk dansbaar ritme en lichte melodische invloeden.

"Fat Hits" van Starified staat vol uitstekende rock nummers met invloeden van grunge en hardrock, die hoofdzakelijk in een gemiddeld tempo worden gespeeld en naar mijn mening wel iets meer variatie hadden mogen hebben, maar zeker bij liefhebbers van heavy rock, hardrock en grunge in de smaak zullen vallen en ik wil hen dan ook aanraden, eens te gaan luisteren naar deze prima plaat.




maandag 4 januari 2021

Review: Pink Cigs - Pink Cigs (Heavy Psych Sounds, 2020) (Progressieve Rock)

Pink Cigs uit Sheffield, Engeland, werd in 2016 opgericht en bestaat uit: Cris Law - sologitaar en zang, James Fidler - sologitaar en zang, Ben Babinski - basgitaar en Kyle Hall - drums.
De band bracht hun debuut album "Pink Cigs", dat 10 nummers bevat, op 10 januari 2020 als digitale download uit en op 4 april 2020 verscheen het als LP in een beperkte oplage van 300 stuks op mosterd blauw gespetterd vinyl en als CD.
Heavy Psych Sounds brengt het album op 11 januari 2021 opnieuw uit en deze keer verschijnt het als LP in een beperkte oplage van 150 stuks op half blauw half geel vinyl alleen via Heavy Psych Sounds, als LP in een beperkte oplage van 300 stuks op roze vinyl, als LP in zeer beperkte oplage van 10 stuks al test persing alleen via Heavy Psych Sounds, als CD en als digitale download.

Het album begint met "Noose", waarin de band een stevige progressieve bluesrock in een gemiddeld tempo speelt, die sterke invloeden van de jaren 70 bands vertoont, gevolgd door "Low Blow", een swingende uptempo rock song met een aanstekelijk dansbaar ritme en "Lazy Lover", een uptempo rock song, die enkele  tempowisselingen heeft en aanzet tot bewegen.
Daarna volgen "Nightstalker", eveneens zo'n heerlijke swingende uptempo song met een aanstekelijk dansbaar ritme, waarbij stil zitten niet aan de orde is en  "Leecher", een stevige progressieve bluesrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en hardrock invloeden bevat.
In "Shiver" schotelt Pink Cigs me een uitstekende rock song voor, die subtiele tempowisselingen heeft en in "Dirty Trick" krijg ik weer een lekker in het gehoor klinkende progressieve bluesrock song te horen.
Verder volgen "Whiskey Woman", een swingende uptempo song met prima tempowisselingen en invloeden van bluesrock, "Devil's Grip", opnieuw zo'n swingende rock song met progressieve en bluesrock elementen en "Black Widow" en hierin speelt de band nogmaals een swingende song met progressieve invloeden in een aanstekelijk ritme, die enkele tempowisselingen heeft.

"Pink Cigs" van Pink Cigs is een prima debuut album, dat vol swingende progressieve bluesrock rock nummers staat en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook van harte aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: The William Loveday Intention - Blud Under The Bridge (Damaged Goods Records, 2021) (Pop)

The William Loveday Intention is het alias voor Billy Childish - zang, sologitaar en mondharmonica, Julie Hamper (alias Nurse Julie, alias Juju) zang en basgitaar, Wolf (Simon) Howard - drums en Tom Morley - trompet.
Billy Childish (die geboren werd als Steven John Hamper) uit Chatham, Kent, Engeland is kunstschilder, auteur, poëet, fotograaf, filmmaker, zanger en gitarist.
Hij speelde in diverse bands, waaronder: The Chatham Singers, Thee Mighty Caesars, The Delmonas, The Pop Rivets, Thee Milkshakes, Thee Headcoats, The Vermin Poets, The Spartan Dreggs, Wild Billy Childish & the Blackhands en The Musicians Of The British Empire, die verschillende muziekstijlen speelden zoals: garage rock, punk, rock & roll, blues, folk, klassiek /experimenteel, gesproken woord, kinderliedjes en surf.
Samen met Charles Thomson richtte hij in 1999 The Stuckism Art Movement op, dat hij in 2001 verliet, om zich verder in de kunstwereld te ontwikkelen en in juli 2014 werd hij genomineerd voor de  Doctor Of Arts Degree van de universiteit van Kent, terwijl hij tevens les geeft aan Rochester Independent College.
Sinds 1979 brengt hij albums uit, zowel solo als met zijn bands en er verschenen reeds 118 albums van hem op die manier.
Met de band CTMF (voorheen The Musicians Of The British Empire), die bestaat uit: Nurse Julie, alias Juju (zijn vrouw Julie Hamper) - basgitaar en Wolf (Simon) Howard - drums,  bracht hij zijn eerste album "All Our Forts Are With You" in 2013 uit en deze werd gevolgd door "Die Hinterstoisser Traverse" (2013), "Acorn Man (2014)", "SQ1" (2016) en "Brand New Cage" (2017), die allemaal via Damaged Goods Records verschenen.
Op 27 april 2018 verscheen de single "Something's Missing Inside" / "Walking On The Water" zowel op 7" vinyl als digitaal via Damaged Goods Records als opvolger van "What About Brian" / "The Fields In The Mist", die 24 november 2017 werd uitgebracht en op 20 september 2019 verscheen de 7" EP "Marc Riley Session 2019" in een beperkte oplage van 600 stuks op zwart vinyl via Damaged Goods Records, waarvan de opnamen tijdens een sessie van Marc Riley's BBC 6 Music show in april 2019 plaats vonden, waarna het album "Last Punk Standing" volgde van Billy Childish & The CTMF.
Zijn volgende wapenfeit is het album (LP, CD en digitale download) "Kings Of The Medway Delta", dat hij maakte met The Chatham Singers (Nurse Julie en Wolf (Simon) Howard) en op 21 februari 2020 tegelijk met de 7" single "All My Feelings Denied" / "I'm Ready", die in een beperkte oplage van 500 stuks, verscheen  via Damaged Goods Records en vermeldenswaardig is verder, dat gastmuzikant Jim Riley (mondharmonica) hierop met de band meespeelt.
Op 19 juni 2020 bracht The William Loveday Intention de 7" vinyl single "My Love For You" / "A La Mort Surbite (sitting in Jacques Brel's Seat)" via Damaged Goods Records uit in een beperkte oplage van 150 stuks op kaki vinyl en 350 stuks op licht blauw vinyl en tevens als digitale download en op 23 oktober verscheen hun album "People Think They Know Me But They Don't Know Me", dat 13 nummers bevat, als LP uit via Damaged Goods Records.
Vermeldenswaardig is verder, dat gastmuzikanten James Taylor (The Prisoners, JTQ) - Hammondorgel, Dave Tattersall (The Wave Pictures) - zang en sologitaar en Huddie Hamper (The Shadracks) - zang en sologitaar op het album meespelen.
Op 13 november 2020 verscheen het tweede van de vier albums van The William Loveday Intention, getiteld: "Will There Ever Be A Day That You're Hung Like a Thief?" via Damaged Goods Records, waarop dezelfde gastmuzikanten meespelen en op 22 januari 2021 brengt Damaged Goods Records het album "Blud Under The Bridge", waarop 11 nummers staan, van deze band uit.

Het album begin met "Where The Black Water Slid", waarin de band een schitterend instrumentaal progressief nummer met sterke invloeden van Hammond rock ten gehore brengt, dat in en gemiddeld tempo wordt gespeeld en gevolgd wordt door "Exuberant Me", een uitstekende pop song met een aanstekelijk dansbaar ritme, die subtiele tempowisselingen heeft en "God's Reason Why", een lekker in het gehoor klinkende song, die invloeden heeft van de muziek van Bob Dylan.
Daarna volgen "It Happened Before (Will It Happen Again?)", een fantastische pop song, die in de jaren 60 gemaakt had kunnen zijn en ook nu weer sterke invloeden van de muziek van Bob Dylan heeft, "Roll The Stone Back Across The Mouth Of The Cave", een puike song, die een gemiddeld tempo heeft en een aanstekelijk dansbaar ritme bevat en "Do Not Be Indifferent To Me", een verrukkelijke pop song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, progressieve elementen bevat, subtiele tempowisselingen en een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot dansen.
In "A Simple Twist Of Fate" laat The William Loveday Intention me genieten van een prima cover van dit nummer van Bob Dylan, in "Wise Blud" krijg ik een heerlijke country song in een gemiddeld tempo te horen, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in "White Whale Blues" zet de band me een geweldige pop  song voor, die in dezelfde stijl als voorgaande nummers wordt gespeeld en daarbij is stil zitten niet aan de orde.
Verder volgen "The Devil Is Choked", een nummer, dat opnieuw invloeden heeft van de muziek van Bob Dylan en het titel nummer "Blud Under The Bridge", waarin de band me opnieuw zo'n lekkere dansbare pop song voorschotelt, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Blud Under The Bridge" van The William Loveday Intention staat vol uitstekende muziek, die overeenkomsten vertoont met die van Bob Dylan en is dan ook heerlijk om naar te luisteren en ik kan liefhebbers van de muziek van Bob Dylan en de betere pop, deze schijf daarom van harte aanraden.






Review: Vibravoid - 2001 - The Archive Collection (Stoned Karma Records, 2001) (Psychedelische Rock)

Vibravoid werd in 1990 te Düsseldorf, Duitsland, opgericht en bestaat uit: Christian Koch - zang en sologitaar, Frank Matenaar - drums en Dario Treese - orgel.
De band heeft zich muzikaal laten inspireren door o.a. (een vroege) Pink Floyd, Electric Prunes, Strawberry Alarm Clock en Spacemen 3 en talloze andere psychedelische progressieve rock bands.
Sinds 2000 heeft Vibravoid diverse LP's en CD's uitgebracht via verschillende labels, zoals: Triggerfish, Nasoni, Anzitisi Records, Krauted Mind Records, Herzberg Verlag en Sulatron.
Nadat ze begin 2013 hun eigen label Stoned Karma Records hebben opgericht, verschijnen daarop hun platen (onder andere "Psychedelic Blueprints - An Introspection Of The Years 2000-2013" en de 6 CD box "Loudness For The Masses"), maar ook staat de band met een nummer ("Nearby Shiras", een cover van Kalacakra) op de LP Head Music van het Fruits De Mer Records label en is in 2013 de 7" gekleurd vinyl single "Colour Your Mind", waarop 3 covers staan, uitgebracht via dat zelfde label uit Engeland, gevolgd in 2015 door de 7" gekleurd vinyl single "Steppin' Stone" , die eveneens 3 covers bevat en via Fruits De Mer verscheen.
De band stond op het "14th Dream Of Dr.Sardonicus" festival te Cardigan, Wales, dat van 5 tot 7 augustus plaats vond en georganiseerd werd door Fruits De Mer Records, waarbij één van de live nummers ongetwijfeld hun nieuwe 7" gekleurde vinyl single met klaphoes, "In-A-Gadda-Da-Vida", was, die 9 augustus 2016 in beperkte oplage via Fruits De Mer Records verschenen is.
De single, werd 30 september 2016 gevolgd door hun nieuwe album "Wake Up Before You Die", dat op hun Stoned Karma Records in een beperkte oplage op LP en CD werd uitgebracht, waarbij de CD uitvoering 4 extra live nummers bevat.
Via Stoned Karma Records verschenen in 2017 de albums "A Night At The Museum" (3LP) en "Triptamine E.P. Volume 5", dat tijdens hun "wake Up Before You Die" optreden in Haus Der Jugend in 2016 werd opgenomen en in een beperkte oplage van 1000 LP's inclusief een kleurenposter op A10 formaat uitgebracht is en op 17 november 2017 verscheen "Mushroom Mantra's", zowel op LP als CD en als download, waarbij vermeldenswaardig is, dat de pre-order editie van de LP in een beperkte oplage van 200 stuks op gekleurd vinyl geperst is en een poster plus picture postcard disc bevat, die een nummer bevat, dat niet op de LP staat, terwijl op de CD uitgave 3 extra nummers staan, die tijdens een opname sessie uit 1992 stammen en niet eerder zijn uitgebracht.
Stoned Karma Records bracht op 25 mei 2018 2 albums van de band tegelijk uit, dat zijn: "Vibrations From The Cosmic Void", die in een beperkte oplage van 500 LP's als pre-order een bonus LP bevat, terwijl het album tevens in een beperkte oplage van 1000 stuks in 3 kleuren zonnestralen vinyl en als CD en digitale download verscheen en het andere album,"Live At Rheinkraut Festival", waarop basgitarist Ufo Walter te horen is, werd als 2CD en digitale download uitgebracht.
Eind april 2019 verscheen het album "Intergalactic Acid Freak Out Orgasms" via Stoned Karma op zowel CD als LP en digitale download en ook hierop is de band weer live te beluisteren en in september 2019 verscheen de 7" single "World Of Pain"/ "Plastic Covered Tangerines" op rood vinyl via dit label.
Om hun 30 jarig jubileum te vieren vervolgde de band het uit brengen van hun Triptamine serie en verscheen het album "Out Of Tune In Rosenheim - Triptamine vol.6" in maart 2020 via hun eigen Stoned Karma Records als 2LP, als CD en als digitale download.
De muziek voor de 2LP, die 9 nummers bevat, is live opgenomen tijdens een optreden eind december 2019, dat onder de naam "The Psychedelic Christmas Experience Tour" gegeven werd.
Dan volgde in april 2020 het album "Psychedelic Blueprints Volume 2", dat via Stoned Karma Records als CD, als 2LP in een beperkte oplage van 500 stuks op marmer kleurig vinyl werd uitgebracht en tevens als digitale download, waarop alternatieve versies, mixen en master versies staan uit de periode 1994-2019 en op 6 mei kwam hun derde album van het 30 jarige jubileum uit via Stoned Karma Records, getiteld "The Decomposition Of Noise" en deze verscheen in en beperkte oplage als LP, die een bonus live album bevat en als CD, die 3 extra nummers heeft.
Verder verschenen in 2020 de albums "Delirium Der Sinne" (7 mei, LP in een beperkte oplage van 500 stuks", "Im Zeichen Des Zwilling" (16 juli, 2LP in een beperkte oplage van 500 stuks), "1​+​1​=​3 Special Summer Deal" (12 juli, LP The Decomposition Of Noise" + "Delirium Der Sinne" + gratis "Wake Up Before You Die"), "Corona Christmas Care Package 1" (5 november, "The Decomposition Of Noise" CD + "Mushroom Mantras"  CD, + "Vibrations From The Cosmic Void" CD + "Live At Rheinkraut Festival" 2CD), "Corona Christmas Care Package 2" (5 november, "The Decomposition Of Noise" LP op gekleurd vinyl + "Intergalactic Acid Freak Out Orgasms" 2LP op gekleurd vinyl"), "Corona Christmas Care Package 3" (5 november, "The Decomposition Of Noise" LP op gekleurd vinyl + "The Decomposition Of Noise" CD, met bonus nummers + "World Of Pain" 7" single) en tevens bracht Vibravoid het gratis download nummer "Black Corona Death Mantra" op 14 juni 2020 uit.
Op 15 januari 2021 brengt de band het 3LP album "2001 - The Archive Collection" op hun label Stoned Karma Records uit en deze bevat totaal 34 nummers en verschijnt in een beperkte oplage van 500 stuks op gekleurd vinyl.
De nummers van deze uitgave zijn gemaakt in de periode 1990 tot en met 1999 en daarop bestond Vibravoid uit verscheidene formaties.
Bandbezettingen: periode 1990-1991 (nummers 20, 27-34) Christian Koch - zang en sologitaar, Thomas Pojonie - basgitaar, Oliver Lück - drums, zang en orgel en Jochen Köchler - orgel, 1993 (23-25): Christian Koch - zang en sologitaar, Thomas Pojonie - basgitaar, Oliver Lück - drums, zang en orgel, 1993 (26):  Christian Koch - zang, bas- en sologitaar, 1994 (10-18): Christian Koch - zang en sologitaar, Marcus Ludwig- zang en basgitaar en Dirk Fischer - drums, 1995 (19): Christian Koch - zang en sologitaar, Marcus Ludwig- zang en basgitaar en Dirk Fischer - drums, 1996 (21-22): Christian Koch - zang en sologitaar, Marcus Ludwig- zang en basgitaar en Dirk Fischer - drums, 1997-1999 (1-9): Christian Koch - zang en sologitaar, Max Stamm - korg MS20, Mary Buck - zang, Aloys Andre - basgitaar, Happie Müller - basgitaar, Vom - drums, Raphael Landauer - drums, Gunnar Kohlmetz - drums en Michael Killmeister - MC202.

De 3LP start op kant A met een 22 minuten durend nummer, dat is onderverdeeld in 5 delen, waarvan "Just 13", de eerste is en hierin speelt de band heerlijke uptempo psychedelische rock song met een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, die lichtelijk vals klinkt en gevolgd wordt door "Lovely Lady Dab O'Nair", een fantastische swingende psychedelische song, die aanzet tot dansen, "Mystery Ship", een schitterende mysterieus klinkend nummer, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, waarin de band het tempo steeds iets meer  versneld, totdat er een climax is ontstaan, om dan over te gaan in het volgende nummer, "Psychodrome", een geweldige psychedelische song, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld, ruimtelijke invloeden heeft en doorloopt in "Wokboy",een  melodisch instrumentaal nummer, dat lichte Japanse invloeden bevat.
Ook kant B bevat 4 nummers, die aaneengesloten worden gespeeld en hierin begin de band met "Ballspeaker", een swingende uptempo song, die een terugkerend ritme heeft, waarna "Inside The Electric Mind" volgt, waarin de band een experimenteel stukje muziek, dat gevolgd wordt door "The Tascam Mantra", een prima nummer, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft en "Three Minutes For A Free Tibet", een kort Tibetaans gezongen stukje, dat ondersteund wordt door psychedelische klanken.
Kant C (5 nummers) start met "Genesis Of Dreams", een experimenteel stuk psychedelische muziek, dat na 2 minuten verandert in een uitstekende cover van het Pink Floyd nummer "Interstellar Overdrive" en gevolgd wordt door ""Marihuana", een aanstekelijke dansbare song met een boodschap, die subtiele tempowisselingen heeft, "Pictures From The Looking Glass", dat met een aanstekelijk dansbaar ritme begint en halverwege verandert in een experimenteel stuk muziek, dat na enkele minuten verandert in een swingend stuk rock met ruimtelijke invloeden, "Prime Noctis", een mooie rustige song, die diverse subtiele tempowisselingen bevat en "The Endless Task", een puike psychedelische song met een terugkerend licht hypnotiserend ritme, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld.
Op kant D (6 nummers) begint Vibravoid met "Free Alice D.", een Oosters getinte song met een gemiddeld tempo en heerlijk sitarspel, waarna ik "Adjustment" voorgeschoteld krijg en de band een experimenteel startend nummer speelt, dat over gaat in een dansbare song met subtiele tempowisselingen en deze wordt gevolgd door "Mystery Ship", een rustig nummer, dat lichte surf invloeden heeft.
In "Solar Discharge" hoor ik de band een uitstekend swingend nummer spelen, waarbij stil zitten geen optie is, om halverwege over te gaan in een wisselend ritme, dat psychedelische elementen toegevoegd krijgt en tegen het einde steeds sneller wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), in "The Orange Coat" zet de band me weer zo'n lekker in het gehoor klinkende licht psychedelische song met een terugkerend ritme in een gemiddeld tempo voor en in "Mindphaser" laat de band me genieten van een instrumentaal uptempo nummer, dat acid rock invloeden heeft.
Het eerste nummer van kant E (6 nummers) heet "Psychodrome" en hierin speelt Vibravoid een verrukkelijke licht psychedelische song in een vrij rustig tempo, die na de helft van het nummer meer snelheid krijgt en deze wordt gevolgd door "Lovely Lady Dab O'Nair", een korte uitvoering van dit psychedelische nummer, die een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot dansen en "The Other Side", een swingende uptempo acid rock song.
Dan volgen "Acid People", een puike dansbare acid rock song, die subtiele tempowisselinbgen en een aanstekelijk ritme heeft, "Elevation", een heerlijk swingend instrumentaal nummer met ruimtelijke invloeden en een zeer dansbaar ritme en "Rainwarts", een prachtige rustige song, die lichtelijk overstuurd klinkt.
Kant F bevat 8 nummers en begint met de cover "I Wanna Be Your Dog" (The Stooges) en hierin zet de band me een prima acid rock uitvoering van dit nummer voor en deze wordt gevolgd door "T.R.I.P.", een korte uptempo rock song met een terugkerend ritme en licht punkrock invloeden, de cover "Knocking On Heavens Door" (Bob Dylan), een acid rock versie van dit nummer met punkrock invloeden, "Fuzzpunker", een geweldig instrumentaal kort uptempo acid rock nummer met een terugkerend ritme en "No Clown", een swingende psychedelische rock song met een terugkerend ritme.
Verder hoor ik "Hashbury", een swingend stukje uptempo acid rock, "Remains Welcome To Pepperland", een fantastisch instrumentaal uptempo progressief rock nummer met een terugkerend ritme en invloeden van Hammond en acid rock, dat swingt als een trein en "Sick Creation", dat eveneens instrumentaal is, sterke  invloeden van progressieve Hammond rock bevat, swingt en geweldig klinkt.

"2001 - The Archive Collection" van Vibravoid is een schitterende 3LP, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik raad iedere liefhebber van psychedelische en acid rock deze uitgave dan ook sterk aan.




Review: Nathan Hall & The Sinister Locals - On The Blink (The Hip Replacement, Eigen Beheer, 2021) (Psychedelische Pop)

Op 27 november 2017 verscheen het eerste solo album "Effigies" van de uit Cardiff, Wales, afkomstige Nathan Hall (Soft Hearted Scientists) - zang, akoestische gitaar, sologitaar, keyboards, piano, geluid effecten en bellen, waarop 12 nummers staan, via Pegasus Promotions en The Hip Replacement.
Op 6 april 2018 verscheen dit album nogmaals, maar dan met de instrumentale uitvoeringen van de nummers, onder de naam "Mute Effigies Soundtracks" via Pegasus Promotions en The Hip Replacement en vermeldenswaardig is, dat dit album een extra nummer bevat en in eerste instantie alleen voor vrienden, de bandleden en hun familie bestemd was.
The Sinister Locals, die Nathan Hall - zang, sologitaar, keyboards, effecten en elektronica op deze albums bijstaan, zijn: Michael Bailey - basgitaar, Frank Naughton - drums, piano, elektronica, arrangementen voor orkest en effecten en Spencer Segelow - drums(4 nummers).
Op 7 September 2018 verscheen hun album "Tungusak Tydfil" via The Hip Replacement in een beperkte oplage van 150 stuks op vinyl, terwijl het album vanaf 18 juni 2018 reeds op CD te koop was via datzelfde label en daarop speelt Nathan alle instrumenten op de basgitaar na, die door Michael Bailey gehanteerd wordt.
Het was de bedoeling om hun volgende album "Pointing Paw” uit te brengen, maar doordat het nog niet helemaal af was en er een lock-down kwam, zodat de Michael Bailey niet meer in de studio kon komen, besloot Nathan dit uit te stellen en in plaats daarvan verscheen op 11 december 2020 het album "On The Blink", waarop 22 nummers staan, in eigen beheer als digitale download en via The Hip Replacement als 2CD, waarop hij alle instrumenten zelf speelt.

Het album begint met "Serpent On The Path", waarin Nathan Hall & The Sinister Locals een heerlijke aanstekelijke uptempo pop song ten gehore brengt, die een vrolijk dansbaar ritme heeft en gevolgd wordt door het titel nummer "On The Blink", een fantastische licht psychedelische pop song met een gemiddeld tempo, die eind jaren 60 gemaakt had kunnen zijn, "Stand And Deliver", een prachtige, vrij rustige, licht psychedelische pop song, die een aanstekelijk terugkerend ritme heeft en "When We Are No Longer Numb", een lekker in het gehoor klinkende song, die aanzet tot dansen.
Daarna volgen "Ominous Interlude", een kort instrumentaal stukje, "Solar Swan", een mooie pop song, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld, "Eye Of A Hurricane", een rustige pop song, waarbij Nathan zichzelf op piano begeleidt en "Rabbit Rings", een pop song met een aanstekelijk vrolijk terugkerend ritme, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld.
In "Creepy Country House After Dark" zet Nathan Hall & The Sinister Locals me opnieuw een kort instrumentaal stukje piano muziek voor, in "The Sign" krijg ik weer zo'n prima rustige pop song te horen, die een aanstekelijk ritme heeft, dat beweging oproept, in "Bumbling Bee" hoor ik nogmaals een rustige pop song met een terugkerend ritme en in "Angels Understand" laat Nathan me genieten van een puike pop song, die een aanstekelijk ritme heeft en halverwege verandert in een gesproken song met invloeden uit de jaren 60 en een dansbaar ritme.
Dan volgen "March Of The Tin Robot", een kort nummer met een terugkerende synthesizer toon, "The Orange Elephant", een schitterende psychedelische song met een aanstekelijk ritme, dat aanzet tot dansen, "Every Garden", een mooie song met psychedelische invloeden, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en "The Wrong Song", een triest klinkend nummer dat over corona handelt, een terugkerend ritme heeft en een soort mantra bevat en na enkele minuten iets meer snelheid krijgt.
Vervolgens hoor ik "Figure Of Fun", een heerlijke song met een dansbaar ritme, "Moon Crater Melody", een kort nummer met ruimtelijke synthesizer invloeden, "Insomnia Song", weer zo'n geweldige aanstekelijke licht psychedelische pop song met een hoog meedein gehalte, waarbij stil zitten niet aan de orde is en "Spring Song", een prima rustige pop song met begeleiding van piano.
Verder volgen "Time Stable Its Horses", een verrukkelijke, vrij zware, song met een aanstekelijk terugkerend ritme en "The sea Is In The Trees/The Sea Ignites", een psychedelisch nummer, dat in het eerste gedeelte instrumentaal is en na iets meer dan een minuut over gaat in een prachtige rustige song.

“On The Blink” van Nathan Hall & The Sinister Locals is een uitstekende CD, die vol lekker in het gehoor klinkende nummers staat, waar ik zeer van genoten heb en kan deze schijf dan ook van harte aanraden, aan een ieder die van psychedelische muziek en de betere pop houdt.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)






Review: Mark & The Clouds - Santa Claus Is Out Of Tune (Eigen Beheer, 2020) (Kerst / Pop)

Mark & The Clouds is een band uit Londen, Engeland, die door Marco Magnani - zang en sologitaar werd opgericht nadat zijn band Instant Flight op een dood spoor belandde.
Hun debuut LP "Blue Skies Opening" werd gemaakt met medewerking van  bevriende muzikanten uit heden en verleden, zoals: John O'Sullivan - basgitaar, Fabio Serrone - solo- en basgitaar, Michele Rossiello - basgitaar, Javier Ayensa - sologitaar, Ian Button - drums, Shin Okajima - drums, Tiberio Ventura - drums, Ray Fontana - keyboards, Tom Hammond - trompet en Joe Hammond - trombone.
De LP, die 30 juni 2014 verscheen en 11 nummers bevat, is in een gelimiteerde oplage van 250 stuks via Mega Dodo Records uitgebracht, waarvan de eerste 100 exemplaren vergezeld gingen van een CD, waarop 4 songs staan, die niet op de LP voor komen, terwijl de CD versie 13 nummers bevat.
Ook "Cumulus", dat 10 maart 2017 via het Mega Dodo Records label verscheen, werd zowel op LP (180 gram zwart vinyl), CD en als digitale download uitgebracht en verscheen tevens in een beperkte oplage van 100 stuks op 2CD, inclusief het optreden, dat de band tijdens het Games For May 2014 deed.
Vermeldenswaardig is ook dat er op de uitgave van de LP 11 nummers staan, terwijl de CD en digitale download 15 nummers bevatten.
De band , die tegenwoordig bestaat uit: Marco Magnani, John O'Sullivan, Shin Okajima, Tom Hammond en Joseph Hammond, bracht in eigen beheer de CD "Live At The Half Moon" op 12 november 2020 uit, dat 24 mei 2015 te Putney opgenomen werd en op 22 december 2020 verscheen de digitale kerst song "Santa Claus Is Out Of Tune".

"Santa Claus Is Out Of Tune" is een lekker in het gehoor klinkende uptempo kerst single, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en aanzet tot meezingen en tegen het einde van het nummer over gaat in kerst en nieuwjaar-wensen.

"Santa Claus Is Out Of Tune" van Mark & The Clouds is een heerlijke swingende digitale single, die een beetje extra licht brengt in deze donkere tijden en ik kan liefhebbers van de betere pop en kerst liedjes, dit nummer dan ook van harte aanraden.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)







Review: Hammerschmitt - Ewigkeit (The Last Salute) (AMS Records, 2020) (Hardrock)

Hammerschmitt uit Munchen, Duitsland, begon in 1986 onder de naam Pierrot en veranderde na 10 jaar in 1997 van naam, om tot mei 2020 uit elkaar te gaan.
De band bestond uit: Benjamin (Benny) Kroiß - zang, Gernot Kroiß - sologitaar en achtergrondzang, Armin Zelzer - basgitaar en achtergrondzang, Stefan Kroiß - drums en achtergrondzang en Andreas (Summi) Summer - sologitaar en achtergrondzang.
Na hun Pierrot tijd verschenen de albums: "Hammerschmitt" (2000), "Mein Herz" (2005), "20 Jahre Für Die Ewigkeit" (Live, 2006), "12 – Jenseits Der Stille" (2011), "Still On Fire" (2016) en "Dr. Evil" (2019) en de demo's "1997" en "2002", plus de singles "Heimat" (2011) en "Auserwählt" en de digitale nieuwe versie van "Ewigkeit (The Last Salute)", waarop ook Jan Vacik meespeelt op keyboards.

Het nummer, dat is opgenomen om afscheid van hun fans te nemen , was één van de bands grootste hits en met deze versie laat Hammerschmitt me genieten van een 
geweldig stuk rock, dat in een rustig tempo gespeeld wordt, waarbij de muziek melodisch te noemen is en tegen het einde iets bombastischer wordt.

"Ewigkeit" van Hammerschmitt is een schitterende hardrock song en een waardige afsluiter van het tijdperk van de band en ik kan iedere liefhebber van dit genre deze single dan ook sterk aanraden.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)





 

Review: Ellesmere - Wyrd (AMS Records, 2020) (Symfonische Rock / Progressieve Jazz)

Het muziek project Ellesmere uit Rome, Italië, is het alias van multi-instrumentalist Roberto Vitelli, die op zijn albums begeleid wordt door een scala aan artiesten. 
Ellesmere bracht op 15 september 2015 het debuut album "Les Châteaux De La Loire" als digitaal album uit en deze werd gevolgd door: "Ellesmere II - From Sea And Beyond" (digitaal album, 30 november 2018) en "Wyrd", dat 5 nummers bevat en op 4 december 2020 via AMS Records als CD en digitaal album inclusief een mini poster van 24x36 cm werd uitgebracht.
De muzikanten, die op dit album meespelen zijn: Giorgio Pizzala - zang, Tomas Bodin (The Flower Kings) - keyboards, Tony Pagliuca (Le Orme) - keyboards, Fabio Liberatori (Loy & Altomare, Lucio Dalla, Ron) - keyboards, Mattias Olsson (Änglagård, White Willow) - drums, David Cross (King Crimson) - viool, John Hackett (broer van de legendarisch Steve Hackett) - dwarsfluit, David Jackson (Van Der Graaf Generator, Osanna) - saxofoon, Fabio Bonuglia - percussie en Luciano Regoli (Raccomandata Ricevuta Ritorno) - stem.

Het album begint met "Challenge", waarin de band een schitterend nummer in een niet al te hoog tempo speelt, dat aan klassieke muziek grenst en na enkele minuten over gaat in een stuk progressieve symfonische rock, dat invloeden van jazz heeft, complexe ritmes en tempowisselingen bevat en swingt, waarna "The Eery Manor" volgt en de band een geweldig symfonisch nummer in een gemiddeld tempo ten gehore brengt, dat invloeden van de muziek van Emerson, Lake & Palmer heeft en tempowisselingen bevat.
Daarna volgt "Endeavour" en hierin schotelt Wyrd me een prachtige song voor, die in een vrij rustig tempo begint en na enkele minuten iets meer snelheid en progressieve jazz invloeden toegevoegd krijgt.
Verder hoor ik "Ajar", een fantastische symfonische song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en een terugkerend ritme heeft en enkele prima subtiele tempowisselingen bevat, achterstevoren zang en lichte jazz invloeden heeft en "Endless", een verrukkelijk instrumentaal progressief symfonisch nummer, dat tempowisselingen en een aanstekelijk ritme heeft en progressieve jazz invloeden bevat en tegen het einde iets meer snelheid krijgt, waarbij de muziek elektronisch wordt.

"Wyrd" van Ellesmere is een puike CD, die vol heerlijke symfonische nummers staat, waar ik vanaf de begintonen van heb genoten en ik kan deze meesterlijke schijf dan ook zeer aanraden, aan een ieder die van progressieve jazz en symfonische muziek houdt.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)