zondag 10 november 2019

Review: Grey Attack - Grains Of Sand (DME Music, 2019) (Hardrock)

Grey Attack uit Aken, Duitsland, bestaat uit: Gray Charlez - zang en sologitaar, Wulff Maahn - sologitaar, Frank Le Gov - basgitaar en J.F.K. - drums.
Op 29 mei 2015 verscheen hun debuut album "Grey Attack", dat op 1 april 2018 gevolgd werd door "Grains Of Sand", dat 10 nummers bevat en oorspronkelijk als digitale download uitgebracht werd, maar op 29 november 2019 verschijnt het eveneens op CD via DME Music.

Het album start met het titel nummer "Grains Of Sand", waarin de band me een stevige hardrock song voorzet, die jaren 70 invloed heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waar enkele tempowisselingen in zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Leave Me Alone", een swingende uptempo rock song met een aanstekelijk ritme.
Daarna volgen "Another Love Has Gone", een heerlijke uptempo song, die diverse tempowisselingen heeft en "Free", een, vrij commerciële klinkende, swingende hardrock song, waar een dansbaar disco drums ritme in zit.
In "Since I've Been Gone" speelt Grey Attack een prachtige rustige rock song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en in "Don't Need Nobody" krijg ik opnieuw een swingende rock song voorgeschoteld, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan hoor ik "Again", een stevige hardrock song, die een gemiddeld tempo heeft en "I Was Blind", een afwisselende rock song met een hoog meezing gehalte.
Verder volgen "Wonderful Times", een mooie rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en "Give You Up", een rustige song, waar je heerlijk bij weg kunt zwijmelen.

"Grains Of Sand" van Grey Attack is een goede plaat, die vol staat met prima hardrock songs en ik kan liefhebbers van dit genre dan ook aanraden eens te gaan luisteren naar de muziek van deze band.





Review: Iah - II (Kozmik Artifactz Records, 2019) (Melodische Rock / Stoner)

Iah uit Córdoba, Argentinië bestaat uit: Mauricio Condon - sologitaar, Juan Pablo Lucco Borlera - basgitaar en José Landín - drums.
Op 20 januari 2017 verscheen hun debuut album "Iah" als digitale download en deze werd op 13 juni 2017 gevolgd door de digitale download "IAH (2 Bonus Tracks)".
Het Necio Records label bracht het album in 2017 in een oplage van 100 stuks, inclusief poster op CD uit, Kozmik Artifactz Records bracht het album in 2018 in een beperkte oplage van 100 stuks op zwart vinyl uit en via Bilocation Records verscheen het in 2018 in een genummerde editie op blauw marmer kleurig vinyl en op 30 augustus 2019 als her persing in een beperkte oplage van 100 stuks op doorzichtig blauw vinyl uit.
Op 24 oktober 2018 verscheen "II" van de band als digitale download en op 15 mei 2019 bracht Necio Records het album op CD met poster en stickers uit, waarvan er 100 via bandcamp verkrijgbaar zijn.
Ook verscheen het album via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage 100 stuks op zwart vinyl en 200 stuks op zwart/wit marmer kleurig vinyl in een klaphoes, waarvan de eerste 111 voor de exclusieve mailorder editie met de hand genummerd zijn.

Het album, dat 6 nummers bevat, start met "El Silencio Del Agua" en daarin laat de band me genieten van een prachtig rock nummer, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, een terugkerend ritme heeft en psychedelische invloeden bevat, waarna "HH" volgt en ik een rustig startend nummer hoor, dat geleidelijk iets meer snelheid krijgt, om dan terug te keren naar het rustige tempo.
Daarna volgt "Nihil Novum", eveneens een mooi rustig nummer, dat na korte tijd tijdelijk sneller wordt, enkele subtiele tempowisselingen heeft en stonerrock invloeden bevat.
Op het eerste nummer van de B-kant speelt Iah "La Niña Del Rayo", een schitterend rustig melodisch nummer, waar lichte invloeden van Colour Haze in zitten en ook dit nummer bevat enkele prima tempowisselingen, die het nummer spannend houden.
In "Pri" schotelt de band me muziek voor, dat tempowisselingen en stonerrock invloeden heeft, een terugkerend ritme bevat en halverwege verandert in een rustig stukje muziek, dat na korte tijd opnieuw verandert en over gaat in een geweldig stonerrock nummer.
Het laatste nummer, "Sheut", is een verrukkelijk zwaar stonerrock nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme bevat en halverwege verandert in een melodisch nummer, dat na enkele minuten weer in stonerrock verandert.

"II" van Iah heeft me van begin tot einde weten te boeien en is een heerlijke plaat om te beluisteren en ik kan iedere liefhebber van zowel stoner, als melodische rock deze schijf dan ook aanraden. (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Törzs - Tükör! (Eigen Beheer / A Thousand Arms, 2019) (Melodische Rock)

Törzs uit Boedapest, Hongarije bestaat uit: Soma Balázs - sologitaar, Dániel Nyitray - basgitaar en Zsombor Lehoczky - drums.
De band bracht 18 maart 2015 hun debuut album "Magasra Fel" als digitale download uit en deze werd gevolgd door "Földön", dat in een beperkte oplage van 50 stuks als CD en tevens als digitale download verscheen.
Op 18 oktober 2019 is hun album "Tükör!", waarop 6 nummers staan, in eigen beheer in Europa verschenen, terwijl het in Amerika via A Thousand Arms werd uitgebracht.

Het album, dat 6 nummers bevat, start met "Elso", waarin de band een heerlijk melodisch nummer ten gehore brengt, dat diverse subtiele tempowisselingen heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "Második" volgt en ik weer zo'n mooi melodisch stuk muziek voorgeschoteld krijg, dat sterke invloeden van bands als IWKC heeft en diverse tempowisselingen bevat.
Daarna volgt "Harmadik", een prachtig rustig nummer met enkele subtiele tempowisselingen, dat net iets over de helft van het nummer meer snelheid krijgt en heftiger wordt.
In "Negyedik" speelt Törzs opnieuw zo'n schitterend uptempo melodisch nummer, dat halverwege langzamer wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Ötödik" zet de band me nogmaals zo'n zelfde soort nummer voor en ook dit bevat vanaf de helft van het nummer tempowisselingen.
Ook in het laatste nummer, dat "Hatodik" heet laat de band me genieten van een geweldig stukje rock, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en swingt.

"Tükör!" van Törzs bevat 6 nummers, die aaneen geschakeld een fantastische lange trip vormen en ik kan deze schijf dan ook aanbevelen, aan een ieder, die van melodische rock houdt.





Review: Various Artists - Beast Records - Sampler 2019 (Beast Records, 2019) (Pop / Garagerock / Punk)

Op het verzamelalbum "Sampler 2019" van Beast Records staan 21 nummers van evenzoveel bands/artiesten en deze begint met "Here Comes Johnny" van Kim Volkman & The Whiskey Priests uit Melbourne, Australië en hierin krijg ik een uitstekende mix van pop en rhythm & blues voorgezet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna Shifting Sands uit Brisbane, Australië volgt, die "Catamaran" ten gehore brengt, een fantastische poprock song met invloeden uit de muziek van Nic Cave en The Narodniks, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, die gevolgd wordt door "Guns" van Moody Beaches (Melbourne), waarin de band een prima uptempo post-punk song speelt, die swingt en een terugkerend ritme heeft.
Daarna volgen "Do It Right Margo" van Mod Con (Melbourne), een lekker in het gehoor klinkende pop song, "When The Rain Did Come" van The Buxom Blade (Orleans/Beruy, Frankrijk), een uitstekende uptempo pop song met garagerock en surf invloeden, die enkele tempowisselingen heeft, "Alone" van Cannon Fodder (Le Mans, Frankrijk), een schitterende, vrij rustige, post-rock song in de stijl van The Beasts Of Bourbon, die na enkele minuten iets heftiger wordt en "Cars And Chicks" van Navajos (Lyon, Frankrijk) en daarin speelt de band een fantastische garagerock song, die in een gemiddeld aanstekelijk tempo gespeeld wordt, waarbij de zang overeenkomsten heeft met die van Iggy Pop uit zijn begin periode.
In "You Can't Give It Away" van Johnny Casino (Sidney, Australië) krijg ik een aanstekelijke pop song voorgezet met licht psychedelische invloeden, in "A Wolf Hides" van The Floors (Perth, Australië) hoor ik de band een swingende progressieve rock song spelen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), in "Miles" speelt Margaret Airplaneman (Waltham, Amerika) een mooie mix van pop en folkblues in een gemiddeld tempo en in "80 Hours A Week" hoor ik St Morris Sinners (Adelaide, Australië) een schitterende post-rock song in een gemiddeld tempo spelen, die bij tijd en wijle vrij heftig klinkt en enkele subtiele tempowisselingen bevat.
Dan volgen Chicken Snake (New Orleans, Amerika) met "Trouble", een heerlijk swingende mix van blues, pop en garagerock, waarin een terugkerend ritme zit, dat licht hypnotiserend werkt, Hipbone Slim & The Kneetremblers (Oxford, Engeland) met "Voodoo Love", een verrukkelijke pop song met Zuid-Amerikaanse en rock & roll invloeden, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, The Kill Devil Hills (Perth, Australië) met een live uitvoering van "Gunslinger" en daarin hoor ik de band een mix van pop, folk en progressieve rock maken, die enkele tempowisselingen heeft en Burn In Hell (Melbourne, Australië) speelt "Banana", een geweldige swingende mix van folk, post-rock en rhythm & blues, waarbij stil zitten geen optie is.
Vervolgens hoor ik Draught Dodgers (Melbourne, Australië) een heftige uptempo mix maken van punk en noise rock, getiteld "Fleabit Boogie", Jet Reactions (Bordeaux, Frankrijk) speelt een dansbare uptempo punk song en The Lizards (Barcelona, Spanje), die eveneens een uptempo punkrock song spelen, waarbij de energie er af spat.
Verder volgen "Out Of Grace" van Cellaphone Suckers (Keulen, Duitsland), een uptempo rock song met hardrock invloeden, "Devil Blues" van Whodunit (Parijs, Frankrijk), een verrukkelijke bluesrock song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en "The Ghost Song" van Teaxs Tea (Brisbane, Australië), een prachtige rustige song, die een terugkerend ritme bevat.

"Beast Records - Sampler 2019" van Various Artists staat vol uitstekende nummers, die me als muziek in de oren klinken en ik kan liefhebbers van pop, punk en  garagerock dan ook aanraden eens te gaan luisteren naar deze verzamelplaat, om te ontdekken dat er overal lekkere muziek gemaakt wordt, die niet altijd opgemerkt wordt.





Review: Michael Moorcock & The Deep Fix - Live At The Terminal Café (Purple Pyramid Records, 2019) (Countryrock / Rock)

De Engelse science fiction / fantasy schrijver Michael Moorcock speelde vanaf de jaren 70 mee in bands en artiesten zoals: Hawkwind, Robert Calvert, Blue Oyster Cult en The Cult en bracht samen met The Deep Fix zijn debuut album "The New Worlds Fair" in 1975 uit via United Artists Records.
In de jaren 70 verschenen er 2 7" singles van Michael Moorcock & The Deep Fix getiteld: "Dodgem Dude" / "Starcruiser" (Flicknife Records, 1980) en "Brothel In Rosenstrasse" / "Time Centre" (Flicknife Records, 1982), laatstgenoemde is in een beperkte oplage van 500 stuks verschenen en met de hand genummerd.
De band bracht in 2004 hun tweede album "Roller Coaster Holiday" als CD uit via Voiceprint en deze werd in 2008 gevolgd door de CD "The Entropy Tango & Gloriana Demo Sessions", die via Noh Poetry verscheen en op 7 september 2019 bracht Purple Pyramid Records hun album "Live At The Terminal Café" in een beperkte oplage als CD en digitale download uit.
De band bestaat op dit album uit: Michael Moorcock - zang en achtergrondzang, Catherine Foreman - zang (4 nummers), Martin Stone - sologitaar, akoestische gitaar en lapsteel gitaar, Brad Scott - basgitaar, staande bas en achtergrondzang, Don Falcone - keyboards (4 nummers), Sean Orr - viool (4 nummers) en Denis Baudrillart - drums.

Het album, dat 11 nummers bevat, start met The Effect Of Entropy", waarin de band een schitterende rustige licht psychedelische song ten gehore brengt, die een gesproken tekst bevat en gevolgd wordt door "Terminal Café", een swingende uptempo countryrock song, die aanzet tot dansen.
Daarna volgt "The Dream Of Eden" en hierin speelt de band een heerlijke mix van country en pop in een gemiddeld tempo, dat een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, waarna ik "Sam Oakenhurst's Story" voorgezet krijg, een verrukkelijke mix van countryrock en pop, die in een gemiddeld terugkerend ritme gespeeld wordt en gevolgd wordt door "St.James Infirmary", een prachtige rustige song, die ingetogen zang bevat en minimale begeleiding heeft.
In "The Heat Of The New Orleans Night" schotelt Michael Moorcock & The Deep Fix me een mooie rustige song voor, die weer een gesproken tekst bevat, in "Lou" krijg ik opnieuw een swingende uptempo countryrock song te horen, die een dansbaar ritme heeft en in "A Man Like Me" speelt de band een fantastische rock song, die invloeden van bluesrock heeft en aanzet tot dansen.
Dan volgen "Mississippi Turn Round", een verrukkelijke aanstekelijke country song met een hoog meedein gehalte, "Blood", een mix van progressieve pop en country, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "Eden Revisited" en dit is "The Dream Of Eden" in een andere versie, waarin de band een uitstekende pop song in een rustig tempo speelt, dat halverwege tijdelijk folk invloeden bijgevoegd krijgt.

"Live At The Terminal Café" van Michael Moorcock & The Deep Fix is een heerlijke plaat om naar te luisteren en staat vol uitstekende countryrock en poprock songs, die ik elke liefhebber van deze genres kan aanraden.(luister naar het album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: The Revillos! - Live From The Orient (Damaged Goods Records, 2019) (Rock & Roll / Punk)

The Revillos! uit Edinburg, Schotland, werd in 1979 opgericht nadat The Rezillos had opgehouden te bestaan.
De eerste formatie van de band bestond uit: Alan Forbes (alias Eugene Reynolds) - zang, Sheilagh Hynd (alias Fay Fife) - zang, Hi-Fi Harris - sologitaar, Felix - basgitaar, Cherie - achtergrondzang, Babs - achtergrondzang en Nicky Forbes (alias Rocky Rhythm) - drums.
The Revillos! zou tot 1996 blijven bestaan en er vonden in de loop der jaren diverse bandbezetting wisselingen plaats.
De band maakte in 1979 hun debuut single "Where's the Boy for Me?", die in 1980 gevolgd werd door de singles ""Motor Bike Beat" (ook op LP "Rev Up"), "Scuba Scuba" en "Hungry for Love" (ook op LP "Rev Up") en ook verscheen dat jaar hun debuut album "Rev UP" via Snatzo/Dindisc.
Vervolgens verschenen: "She's Fallen in Love with a Monster Man" (single, 1981), "Bongo Brain" (single, 1981), "Santa Claus Is Comin' to Town!" (single onder de naam "The Mysteroids", 1981), "Attack!" (LP, 1982, Superville Records en her persing in 2002 via Captain Oi!), "Tell Him" (single, 1982, ook op "Attack!), "Bitten by a Love Bug" ("single, 1983, ook op "Attack!), "Midnight" (single, 1984, ook op "Attack!), "Live and on Fire in Japan" (LP, Vinyl Japan, 1994), "Yeah Yeah" (single, 1984, ook op "Live And on Fire In Japan"), "Attack of the Giant Revillos" (compilatie album, 1995, Receiver Records), "From the Freezer" (compilatie album, 1996,  Damaged Goods Records), "Jack the Ripper" (single, 1996, ook op "From the Freezer"), "Totally Alive" (album, 1998, Sympathy for the Record Industry), "4 track E.P." (EP, 1998, waarvan 2 nummers op "Totally Alive") en "Jungle of Eyes" (compilatie album, 2003, Captain Oi!).
Op 15 november 2019 verschijnen 3 albums van de band via Damaged Goods Records, waarvan "Live From The Orient" er één is en deze wordt zowel als CD (21 nummers), als 2LP (18 nummers) en als digitale download uitgebracht.

Het CD album, dat een her uitgave is van "Live And on Fire In Japan" is aangevuld met 6 extra nummers, begint met "Secret Of The Shadow" en daarin laat de band me meteen genieten van een schitterend stukje instrumentale rock & roll, dat gevolgd wordt door het eerste bonus nummer, getiteld "Snatzmobile", een geweldige uptempo mix van punk en rock & roll, die enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna het volgende extra nummer "Motorbike Beat" volgt en de band me nogmaals zo'n geweldige swingende rock song voorschotelt, waarbij stil zitten geen optie is.
Daarna volgen "Bongo Brain", een aanstekelijk klinkende rock song met punk invloeden, "(Bitten By a) Love Bug", eveneens een uptempo rock song, die swingt als een trein, "Where's The Boy For Me", waarin de band verder gaat met het maken van fantastische uptempo rock songs, waarbij stil zitten niet mogelijk is en "She's Fallen In Love With A Monster Man", een geweldige rock & roll song, die in 1964 door Lord Sutch and The Savages opgenomen werd.
In "The Rock-a-Boom" speelt de band weer zo'n heerlijke swingende rock & roll song, die uitnodigt tot dansen, in het extra nummer "Mystery Action" krijg ik opnieuw een verrukkelijke snelle rock & roll song te horen, waarin de zang me lichtelijk op die van Noddy Holder van Slade doet denken, in "Bobby Come Back To Me" krijg ik een prachtige rustige song voorgezet, die jaren 50 invloeden bevat en in het bonus nummer "Manhunt" speelt The Revillos! een geweldig instrumentaal rock nummer.
Dan volgen "Scuba Scuba", waarin de band weer een uptempo rock & roll nummer met licht punk invloeden speelt, het bonus nummer "Mind-Bending Cutie Doll", een uptempo rock song met diverse tempowisselingen, "Mad From Birth To Death", een swingende uptempo song met een afwisselend tempo, "Rev Up" en ook daarin blijft het tempo hoog en swingend en "Do The Mutilation", een verrukkelijke swingende rock & roll song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft.
Vervolgens hoor ik "My Baby Does Good Sculptures" en daarin houdt de band mij en het publiek in beweging door nogmaals zo'n swingende uptempo song te spelen, het laatste extra nummer "Voodoo", een fantastische snelle song met licht hypnotiserend terugkerend ritme en "Somebody's Gonna Get Their Head Kicked In Tonight", dat eveneens met de snelheid van de hoge snelheidstrein gespeeld wordt en swingt.
Verder volgen "The Fiend", een snelle rock song met een myserieus ritme, die halverwege tijdelijk rustig gespeeld wordt, maar na 15 seconden weer met hoge snelhied gespeeld wordt en "Yeah Yeah", een geweldige afsluiter van de plaat, die net als de rest van de songs snel en vol energie gespeeld wordt.

"Live From The Orient" van The Revillos! bevat 21 schitterende nummers, die in een hoog tempo gespeeld worden, waarbij de vonken er af springen en deze plaat is dan ook een "Must" voor liefhebbers van rock & roll, oftewel "Verplichte kost!"(luister naar  de promo voor dit album via de youtube link onder de recensie)





Review: Maat Lander & Sounds Of New Soma split (Tonzonen Records, 2019) (Progressieve Rock / Spacerock / Krautrock)

Maat Lander is een Russische band, die ontstaan is tijdens een live jam tussen enkele leden van Vespereo en The Re-Stoned en bestaat uit: Arkadiy Fedotov (Vespero) - basgitaar, synthesizer en effecten, Ilya Lipkin (The Re-Stoned) - sologitaar, akoestische gitaar en effecten en Ivan Fedotov (Vespero) - drums en percussie.
De 10 nummers voor het debuut album "The Birth Of Maat's Galaxy", uit 2015, werden in de VMS Studio van Vespero te Astrakhan en in de Rushus Studio van The Re-Stoned te Moskou opgenomen en door het R.A.I.G. label uitgebracht.
Hun tweede album, "Dissolved In The Universe" is een live weergave van 5 van de nummers van het debuut album plus een nieuw nummer en is via het Clostridium Records op vinyl uitgebracht.
De band heeft samen met Öresund Space Collective uit Denemarken / Zweden een split album opgenomen, die in maart 2017 via het Clostridium Records label in een beperkte oplage van 222 stuks op zwart en 111 stuks op 180 gram gekleurd vinyl verschijnt.
De muziek van Maat Lander werd tussen september en december 2016 in de VMS Studio te Astrakhan en de Rushus Studio te Moskou opgenomen en gemixt en gemasterd door Ilya Lipkin.
Het nieuwe album van de band "Season Of Space. Book #1" is de opvolger van "The Birth Of Maat's Galaxy" en is het tweede deel uit de serie "Season Of Space".
De plaat verscheen in november 2017 eveneens via Clostridium Records en werd in een beperkte oplage van 300 stuks op vinyl geperst, dat vergezeld ging van een boekje en tevens verscheen het album op CD.
Op het album spelen de gastmuzikanten Dr.Space - synthesizer (1 nummer) en Andrei Solovyov - trompet (1 nummer) mee en vermeldenswaardig is ook, dat de CD 3 bonus nummers bevat.
Op 5 november 2018 bracht de band hun album "Season Of Space. Book #2" als LP, CD en digitale download uit op het Clostridium Records label.

Sounds Of New Soma (SONS) werd in 2013 te Krefeld, Duitsland opgericht en bestaat uit: Alexander Djelassi - solo- en basgitaar, synthesizer, effecten en zang en Dirk Raupach - zang, synthesizer en effecten.
De band bracht hun debuut album "Beyond The Acid Dream" op 27 februari 2014 uit in een beperkte oplage van 300 stuks op witgrijs marmer kleurig vinyl en als digitale download.
Daarna volgden: "Gandhis Labyrinth EP" (digitale download EP, 8 september 2014), "Klang Planeten 3033" (digitale download split album met Backnee Horn uit Israel, 1 maart 2015), het tweede album "Moebius Tunnel" (beperkte oplage van 250 stuks op 180 gram blauw vinyl + sticker + poster + gesigneerde kaart + download code en beperkte oplage op CD en tevens als digitale download, 29 maart 2016) en het derde album "La Grande Bellezza" (beperkte oplage van 500 stuks op 2LP oranje marmer kleurig vinyl + 12 pagina's tellend boekje + download code en beperkte oplage van 300 stuks op CD en tevens als digitale download, 25 februari 2017)
Hun vierde album heet "Live At The Green Mushroom Festival" en verscheen op 6 april 2018, via het Tonzonen Records label, in een beperkte oplage van 500 stuks op LP, waarvan er 200 op zwart, 200 op transparant en 100 op neon geel vinyl geperst werden en een klaphoes en inlegvel, inclusief CD bevatten en ook werd het album in een beperkte oplage van 500 stuks op CD door dit label uitgebracht en vermeldenswaardig is verder nog, dat Sounds Of New Soma net als op het vorige album, bijgestaan werd door Armin Schopper op drums.
Op 16 november 2018 verscheen hun album "Zwischen / Durch" via Tonzonen Records in een zeer beperkte oplage van 100 stuks op zwart vinyl, 100 stuks in een speciale uitgave, waarvan er 50 in een houten doos en 50 in een folie zak zitten en in een beperkte oplage van 300 stuks op CD en vermeldenswaardig is, dat het duo ook op dit album, dat slechts 2 lange nummers bevat, weer bijgestaan werd door Armin Schopper op drums.
25 Oktober 2019 verscheen er een split album van deze twee bands via Tonzonen Records, simpelweg getiteld: "Maat Lander & Sounds Of New Soma" en deze wordt als LP in een beperkte oplage uitgebracht, als CD en als digitale download.

Het album, dat 6 nummers bevat, start op kant-A met Maat Lander, die het nummer "Maat's Way" ten gehore brengt en hierin hoor ik de band een fantastische dansbare uptempo mix van dance, spacerock en progressieve rock spelen, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft, dat swingt als een trein en associaties oproept met de muziek van Ozrik Tentacles.
Daarna volgt "Volga Dream", waarin de band een stuk progressieve rock speelt, dat diverse tempowisselingen heeft, spacerock invloeden bevat en zeer dansbaar is en in  "Lunar Module" krijg ik een vrij experimenteel dansbaar nummer voorgezet, dat tempowisselingen heeft en swingt.
Dan volgen de nummers van Sounds Of New Soma, waarvan het eerste "Auf Fahrt" heet en ik een schitterend duister nummer voorgeschoteld krijg, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden van science fiction en horror filmmuziek heeft.
In "Radweg Ins Glück" gaat de band verder met het maken van zware duistere muziek, waarin in dit nummer krautrock invloeden te horen zijn, die een licht hypnotiserend ritme bevatten.
Het derde en laatste nummer heet "Ab Fahrt", waarin de band een verrukkelijke licht hypnotiserende uptempo mix van krautrock en spacerock speelt, die tevens dance invloeden heeft, waardoor stil zitten niet aan de orde is.

"Maat Lander & Sounds Of New Soma split" van Maat Lander en Sounds Of New Soma is een geweldige plaat, waarmee beide bands me vanaf de eerste tonen in de ban van hun muziek hebben weten te houden en ik kan deze meesterlijke schijf dan ook zeer aanbevelen aan liefhebbers van progressieve rock, kraut- en spacerock.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Noorvik - Omission (Tonzonen Records, 2019) (Melodische Rock)

Noorvik uit Keulen, Duitsland, werd in september 2016 opgericht en bestaat uit: Hennes Ernst – sologitaar, Johannes Schreiter – sologitaar, Dominik Hornung – basgitaar en Arnd Finke – drums.
De band bracht hun debuut album "Noorvik" op 12 januari 2018 uit in een beperkte oplage van 300 stuks op 180 gram marmer kleurig vinyl, in een beperkte oplage van 200 stuks op 180 gram doorzichtig vinyl, als CD en als digitale download via Tonzonen Records.
Op 4 oktober 2019 verscheen de opvolger daarvan, getiteld "Omission" en deze werd in een beperkte oplage van 350 stuks op blauw/groen marmerkleurig en in een beperkte oplage van 150 stuks op rood/oranje marmerkleurig vinyl geperst en tevens als CD en als digitale download uitgebracht via Tonzonen Records.

Hun album "Omission" bevat 4 nummers, waarvan "Floating" het eerste is en hierin laat de band me genieten van een prachtig melodisch nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, enkele tempowisselingen bevat en halverwege meer snelheid krijgt, waardoor de muziek lichtelijk bombastisch wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgt "Above", dat met stevige stonerrock klanken begint, om na 2 minuten over te gaan in een rustig melodisch stuk muziek, dat iets over de helft versneld wordt en uitmondt in een geweldig swingend rock nummer.
In "Hidden" speelt Noorvik opnieuw zo'n schitterend nummer, dat diverse tempowisselingen heeft en swingt en in "Dark" krijg ik nogmaals een fantastisch rock nummer voorgezet, dat met stevige stonerrock klanken start, wisselende tempo's heeft en net voor de helft van het nummer in een hoger tempo gespeeld wordt.

"Omission" van Noorvik is een heerlijke plaat om te beluisteren, die vol prachtige melodische rock muziek staat en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook zeer aanbevelen.





zondag 3 november 2019

Review: Beatgum - Good To Be Here (Moosejaw Music, 2019) (Pop)

Beatgum werd in 2015 in Alkmaar, Nederland opgericht en bestaat uit: John Hollenberg - zang, Gerben van der Veen - sologitaar, Daan Baars - basgitaar, Pelle de Leeuw - keyboards en Matthijs Amment - drums.
De band, die eerder als tribuut band van David Bowie onder de naam Run Bowie Run optrad, veranderde in 2016 van naam in Beatgum en ging zich meer toeleggen op het maken van eigen nummers.
Dat resulteerde erin, dat de band 9 maanden met Emil Den Tex aan hun debuut album werkte, dat 28 september werd gepresenteerd in "De Taverne" te Bergen en in een beperkte oplage van 300 stuks als LP en als CD in eigen beheer werd uitgebracht.

Het eerste nummer van het album is tevens de eerste single van de band en heet "Daily Reminder", waarin de band een heerlijke pop song speelt, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en diverse subtiele tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Same Page" volgt en hierin speelt de band een swingende uptempo mix van pop en disco, waarbij stil zitten geen optie is.
Daarna zet Beatgum me "Big World" voor en krijg ik een uitstekende uptempo rock song voorgezet, die symfonische invloeden heeft en deze wordt gevolgd door "Good To Be Here", een mooie song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele tempowisselingen heeft.
In "Morning" schotelt de band me een dansbare uptempo song voor, die een disco ritme en een terugkerend ritme heeft, die tegen het einde even onderbroken wordt en een gesproken woord bevat, om na koprte tijd weer verder te gaan in het swingende ritme en in de tweede single, "Hot Skiing" hoor ik de band een geweldige rock song spelen, die swingt, een terugkerend ritme heeft en in rust eindigt.
Dan brengt de band "Hurry Up Slowly" ten gehore en daarin begint de melodische muziek in een niet al te hoog tempo, die langzaam iets meer snelheid krijgt, om vervolgens weer langzamer te worden, waarna er weer in een hoger tempo gespeeld wordt en er licht symfonische invloeden bijgevoegd worden en dit nummer wordt gevolgd door "Song For You", een schitterende song met een aanstekelijk dansbaar ritme, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen heeft.
Verder hoor ik "The Heist", een afwisselende song, die invloeden van de jaren 50 muziek heeft en "Cavalry" en ook in dit nummer speelt de band weer een lekkere swingende rock song, die tempowisselingen heeft en een aanstekelijk meedein gehalte bevat, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen.

"Good To Be Here" van Beatgum is een uitstekend debuut album, dat vol swingende nummers staat en ik kan liefhebbers van de betere pop deze schijf dan ook ten volle aanraden.





Review: Jesper Lindell - Everyday Dreams (Alive Natural Sound Records, 2019) (Singer-Songwriter / Pop)

Singer-songwriter Jesper Lindell - zang, achtergrondzang, solo- en basgitaar, keyboards en percussie uit Ludvika, Zweden begon zijn solo carrière in 2017 en bracht in dat zelfde jaar zijn debuut EP "Little Less Blue" uit.
Op 29 november 2019 verschijnt zijn debuut album "Everyday Dreams" als LP, CD en als digitale download via Alive Natural Sound Records en deze is vooraf gegaan door de singles "Stormy Waters" en "Whatever Happens", die beide op de plaat staan.
Jesper wordt op het album bijgestaan door: Pontius Karlsson - drums, percussie en achtergrondzang, Anton Lindell - basgitaar en achtergrondzang, André Kvarnström - drums, percussie en achtergrondzang, Elin Larsson - achtergrondzang, Jimmy Reimers - viool en achtergrondzang, Erik Arnberg - achtergrondzang, Mats Larsson - drums, Emilie Sjöström vibrafoon en xylofoon, Sten Boorberg - sologitaar en achtergrondzang en Erik Harrström - piano.

Het album, dat 12 nummers bevat, start met het op single verschenen "Whatever Happens", waarin Jesper een uitstekende mix van soul en pop ten gehore brengt, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "So Long" volgt en hij een mooie rustige song speelt, die lichte soul invloeden heeft en gevolgd wordt door "Stormy Waters", eveneens zo'n prima pop song met lichte soul invloeden, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgen "Cheers", een pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, "France", een heerlijke swingende uptempo song, waarin invloeden van Paul Simon's album "Graceland" te horen zijn en "Good Side Of Me", een prachtige rustige song met een aanstekelijk ritme, dat tot beweging aanzet.
In "Even If It Ain't True" zet Jesper me een geweldige swingende song, die een hoog meezing gehalte heeft, in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en aan zet tot dansen, "Just Holler", waarin ik nogmaals een song in een gemiddeld tempo voorgezet krijg en in "Sweet As Yesterday" speelt hij een nummer, dat lichte soul invloeden heeft en enkele subtiele tempowisselingen bevat.
Dan volgen "Momentary Love", een vrij rustige mix van soul en pop, "If I Wake Up In The Morning", een song met diverse tempowisselingen en "Burn" en hierin speelt Jesper opnieuw een rustige song met lichte soul invloeden.

"Everyday Dreams" van Jesper Lindell is een prima plaat met hoofdzakelijk rustige muziek, die ik liefhebbers van singer-songwriter en pop muziek aanraadt,  eens rustig te gaan beluisteren.





Review: Deaf Rat - Ban The Light (AFM / Suburban / Bertus, 2019) (Hardrock)

Deaf Rat werd in 2005 opgericht in Falun, Zweden en bestaat uit: Frankie Rich - zang, Pat Kramer - sologitaar en zang en Max Lander - sologitaar en zang.
De band, die versterkt met een basgitarist en drummer hun muziek ten gehoren brengt, ziet hun single "Fallen Angels" via AFM / Suburban / Bertus verschijnen, als voorloper van hun debuut album "Ban The Light", dat 1 november 2019 in een beperkte oplage van 300 stuks op doorzichtig rood vinyl en als CD wordt uitgebracht.

Het album begint met het op single uitgebrachte "Fallen Angels" en hierin speelt de band een heerlijke swingende uptempo hardrock song met een aanstekelijk ritme, waar diverse subtiele tempowisselingen in zitten en net als de meeste hardrock bands doen, tonen ook de sologitaristen van Deaf Rat hun kunsten door middel van korte scheurende klanken, waarna "Hail The End Of Days" volgt en de band een uitstekende rock song in een gemiddeld tempo ten gehore brengt.
Daarna speelt de band "Tying You Down" en krijg ik een swingende uptempo song voorgeschoteld, die enkele subtiele tempowisselingen heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Save Me From Myself", een lekker in het gehoor klinkende rock song, die diverse tempowisselingen heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In het titel nummer "Ban The Light" zet Deaf Rat me een geweldige swingende uptempo hardrock song voor, die een aanstekelijk ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is en iets over de helft verandert en een rustiger tempo krijgt, dat na korte tijd weer terug verandert en de band verder gaat met het maken van uptempo rock en in "Bad Blood" speelt de band een verrukkelijke rustige song, die ingetogen zang bevat.
Dan volgen "Make You Suffer", een uptempo song met diverse subtiel tempowisselingen en een aanstekelijk ritme, dat aanzet tot dansen, "Say You Love Me", even eens een uptempo rock song, die swingt, "Wanted Forever" en hierin speelt de band nogmaals zo'n swingende hardrock song me in het laatste nummer, "Welcome To Hell", een schitterende, vrij rustige, song, die lichte invloeden van progressieve rock heeft.

"Ban The Light" van Deaf Rat bevat hoofdzakelijk uitstekende uptempo hardrock songs, die swingen, maar ook de rustigere nummers zijn niet te versmaden en ik kan liefhebbers van hardrock deze schijf dan ook zeer aanraden.





Review: Curt Boettcher & Friends - Looking For The Sun (High Noon Records, 2019) (Pop)

Het compilatie album "Looking For The Sun" staat ook bekend als "The Lost Productions Of Curt Boettcher & Friends" en bevat 21 nummers, die in de jaren 60 zijn geproduceerd door Curt Boettcher.
De meeste van deze nummers zijn alleen op single verschenen en niet meer verkrijgbaar, sinds ze uitgebracht zijn.
High Noon brengt ze op 25 oktober 2019 als CD, digitale download en LP uit, waarbij vermeldenswaardig is, dat de LP slechts 18 nummers bevat, terwijl er op de CD en digitale download 21 staan.
De CD, waar 11 artiesten/bands op staan, bevat bijdragen van Glen Campbell, David Gates, Gary Usher en Keith Olsen en elk van de nummers bevat een bijdrage van Curt Boettcher, die als producer, muzikant, of beide aan de plaat meewerkt.

De CD start met "You Were Near Me" uit 1967 van Cindy Malone en hierin zet ze me een mooie pop song voor, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en invloeden uit de psychedelische pop bevat, terwijl er ook een terugkerend ritme in de muziek zit (luister naar dit nummer via da youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Take Back Your Mind" (1967) van Ray Whitley, een pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en het door Curt Boettcher geschreven en meegezongen "Milk And Honey" (1966) van Summer's Children, waarin de band een prachtige song ten gehore brengen, die een aanstekelijk dansbaar ritme en hoog meezing gehalte heeft.
Daarna volgen The Bootiques met "Did You Get Your Fun" (1966), een aanstekelijke meezinger, die zeer dansbaar is, "Enamorado"(1967) van Keith Colley, waarin David Gates (Bread) en Glen Campbell meespelen en hierin krijg ik een Spaanstalige song voorgezet met een aanstekelijk ritme en "Shame Shame" (1966), eveneens van Keith Colley, een heerlijke pop song, die in de stijl zit van de muziek van Gene Pitney.
In "I Didn't Ever More" (1966) van Jonathan Moore krijg ik een prima pop te horen, in "Shadows And Reflexions" (1967) van Eddie Hodges, die in 1961 een hit had met "I'm Gonna Knock On Your Door", is dat een prachtige rustig licht psychedelische pop song, in "My Heart Cries Out" (1966) van Action Unlimited hoor ik een prima pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Thinking To Myself" (1966), eveneens van Action Unlimited krijg ik een schitterende aanstekelijke pop song voorgeschoteld, waar een dansbaar ritme en een hoog meezing gehalte in zit.
Dan volgen er 2 nummers van Ray Whitley, getiteld "Here Tody, Gone Tomorrow" (1967), waarin hij een lekker in het gehoor klinkende pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "Lorraine" (1966), een uitstekende pop song, die net als het vorige nummer in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens speelt Jonathan Moore "London Bridge" (1966) en daarin krijg ik een swingende mix van kinderliedjes, folk en beat voorgezet, die een aanstekelijk meezing ritme heeft en gevolgd wordt door 2 nummers van Sandy, waarvan "The Best Thing" (1967) de eerste is en hierin speelt ze een popsong met lichte soul  invloeden en "All I Really Have Is A Memory", een prachtige song met licht psychedelische invloeden en orkestrale begeleiding.
"Mr. Man Of The World" (1966) van The Bootiques is een mooie rustige pop song, Gordon Alexander zingt 3 nummers: "Looking For The Sun" (1968), een verrukkelijke, vrij rustige, licht progressieve pop song, "Miss Mary"(1968), een aanstekelijke pop song met licht psychedelische invloeden en "Windy Wednesday"(1968), een heerlijke aanstekelijke pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en aanzet tot meezingen.
Verder volgen 2 nummers van Sagittarius, waarvan "Another Time"(1967), dat door Curt Boettcher gezongen wordt, de eerste is en hierin hoor ik de band een rustige pop song spelen, waarna het laatste nummer van de CD volgt en de band "Pisces"(1968) ten gehore brengt en me laat genieten van een fantastisch instrumentaal psychedelisch nummer, die lichte Oosterse invloeden heeft.

"Looking For The Sun" van Curt Boettcher & Friends geeft een uitstekend tijdbeeld van Amerika van eind jaren 60, hoewel de meeste muziek van het album niet de psychedelische periode weergeeft en alleen "Pisces" hiervan een voorbeeld is, maar desondanks kan ik deze schijf toch zeer aanraden aan liefhebbers van de jaren 60.





Review: ZAC - ZAC (Damaged Goods Records, 2019) (Pop)

ZAC uit Rome, Italië bestaat uit: multi-instrumentalist Tiziano Tarli, Lorenzo Moretti - sologitaar, Emanuele Sterbini - basgitaar en Pablo Tarli - drums.
De band brengt 15 november 2019 hun debuut album "ZAC", via Damaged Goods Records, in een beperkte oplage van 1000 stuks uit als LP, waarvan er 300 op doorzichtig wit, 300 op geel en 400 op zwart vinyl worden geperst, als CD en als digitale download en deze wordt vooraf gegaan door de single "I Got Something In My Mind", die 11 oktober 2019 is verschenen.

Hat album bevat 10 nummers, waarvan het eerste "Count On Me" heet en daarin zet de band me een heerlijke vrolijk klinkende pop song voor, die diverse tempowisselingen bevat, een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en aanzet tot dansen en gevolgd wordt door "Not Anymore", eveneens een lekkere swingende pop song, die invloeden van de jaren 80 powerpop bands heeft en zeer dansbaar is.
Daarna volgen "What If You Don't", een mooie uptempo pop song met een vrolijk aanstekelijk ritme, waarbij stil zitten niet mogelijk is en "Superhero" en ook hierin speelt de band weer zo'n geweldige swingende aanstekelijke song, die vrolijkheid uitstraalt en zeer dansbaar is.
In "There She Goes Again" zet ZAC me nogmaals een uptempo dansbare song voor, die enkele tempowisselingen bevat en in "Stay Up All Night" krijg ik een prima powerpop song voorgeschoteld, die swingt.
Dan is het de beurt aan de single "I Got Something In My Mind", waarin de band opnieuw een schitterende uptempo song ten gehore brengt, die swingt en een  aanstekelijk dansbaar ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Wild Love", die van hetzelfde laken een pak is, dat wil zeggen: uptempo, swingend, dansbaar en vrolijk klinkend.
Verder speelt de band "Girl On The Train", een prachtige rustige song om bij weg te zwijmelen en "When You Go To Bed" en dit is weer een uitstekende uptempo pop song met een swingend aanstekelijk ritme, dat tegen het einde verandert in een licht psychedelisch stukje muziek.

"ZAC" van ZAC is een heerlijke debuut plaat, die vol vrolijke dansbare nummers staat, waarvan ik van begin tot einde heb genoten en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan liefhebbers van de betere pop.





Review: Gaupa - Gaupa (Kozmik Artifactz Records, 2019) (Psychedeliesche Rock / Stoner)

Gaupa uit Falun, Zweden bestaat uit: Emma Näslund - zang, David Rosberg - sologitaar, Daniel Nygren - sologitaar, Erik Jerka Sävström - basgitaar en Jimmy Hurtig - drums.
De band bracht in juni 2018 hun debuut EP "Gaupa" in eigen beheer als Cd-r uit, die op 25 oktober via Kozmik Artifactz Records opnieuw verschijnt, bevat 2 live opgenomen nummers en deze wordt in een beperkte oplage op vinyl uitgebracht.

De EP, die 5 nummers bevat, begint met "Febersvan", waarin de band me een fantastische mix van psychedelische rock, stoner en de muziek van Dead Can Dance voorzet, die lichte Oosterse invloeden heeft en aanzet tot dansen.
Daarna volgt "The Drunk Autopussy Wants To Fight You", een heerlijke uptempo rock song, die new wave en hardrock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Kartan" en hierin speelt Gaupa een schitterende, vrij rustige, stonerrock song met een terugkerend licht psychedelisch hypnotiserend ritme en hardrock invloeden, die tegen het einde in een hoger tempo gespeeld wordt.
In "Gryt" speelt de band een swingende uptempo rock song met enkele tempowisselingen en hardrock invloeden en in "Bergatroll" krijg ik een zwaar stonerrock nummer te horen, dat na korte tijd verandert in een mooie rustige pop song, die langzaam aan steviger wordt en opnieuw invloeden van stoner bevat, waarna de band terug keert naar het rustige tempo, om de muziek nogmaals te versnellen.

"Gaupa" van Gaupa is een geweldig debuut album, dat 5 verrukkelijke songs bevat, waarmee de band me vanaf de eerste tonen heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook zeer aanraden, aan elke liefhebber van stoner en psychedelische rock kan aanraden.(luister naar de EP via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Echolons))) - Idea Of A Labyrinth (Tonzonen Records, 2019) (Melodische Progressieve Rock)

Echolons))) uit Frankfurt Am Main, Duitsland, werd op 27 augustus 2006 opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Daniel Dorn - zang en sologitaar, René Zeuner - sologitaar en keyboards, Martin Prasche - basgitaar en Hendrik Prause - drums.
De band bracht op 1 januari 2011 het digitale album "About Sugar And Other Bitter Things" uit, dat op 28 maart 2014 gevolgd werd door het digitale album "Mount Neverest", dat ook in een beperkte oplage van 300 stuks op CD verscheen.
Hun album "Idea Of A Labyrinth", dat 7 nummers bevat en opgenomen werd in Jörg See‘s Performance Studios te Frankfurt Am Main en gemixt is in de Orange Studio van Nick Samarin (IWKC) te Moskou, verschijnt 15 november 2019 via Tonzonen Records als LP, CD en als digitale download.

Het eerste nummer van het album heet "Leaving The City" en hierin speelt de band een mooie, vrij rustige, melodische progressieve pop song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en invloeden van IWKC bevat en gevolgd wordt door het titel nummer "Idea Of A Labyrinth", een swingende rock song, die aanzet tot dansen en tempowisselingen heeft.
Daarna volgt "Act Of Balance", een uptempo rock song met invloeden van melodische, progressieve rock en pop, die een aanstekelijk ritme heeft.
In "Prism Is A Dancer" speelt Echolons))) een fantastische progressieve rock song met psychedelische invloeden, waar een licht hypnotiserend ritme in zit, waarmee de band me de muziek, die tevens invloeden heeft uit Jeff Wayne's "War Of The Worlds", lijkt in te zuigen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Midwater" speelt de band een prachtige ingetogen rustige pop song, die na enkele minuten iets meer snelheid krijgt, waardoor er een heerlijke melodische song ontstaat.
Verder volgen "Questions Never Asked", een uitstekende dansbare song met tempowisselingen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden van progressieve rock bevat en "The Science Of Sleep", een schitterende rustige pop song, die iets over de helft van de song progressiever, melodischer en sneller wordt, waardoor de muziek gaat swingen.

"Idea Of A Labyrinth" van Echolons))) is een prima plaat, die lekker in het gehoor klinkende muziek bevat, die ik elke melodische en progressieve pop liefhebber kan aanraden.





zondag 27 oktober 2019

Review: Twin Temple - Satan's A Woman (Rise Above Records, 2019) (Rock & Roll)

Twin Temple uit Los Angeles, Amerika werd op Halloween in 2016 opgericht door Alexandra en Zachary James, die aanhangers zijn van het Satanisme en geïnspireerd zijn door jaren 50 doo-wop en rock & roll.
Het duo bracht hun debuut album met gelijknamige titel in eigen beheer in een beperkte oplage van 666 stuks uit, waarna Rise Above Records het in maart 2019 opnieuw uitbracht in een oplage van 300 stuks op rood vinyl, als CD en als digitale download en op 4 oktober 2019 verscheen de single "Satan's A Woman" / "I Am A Witch" in eigen beheer in een beperkte oplage van 1000 stuks op zwart vinyl met rood/zilver glitter.

In "Satan's A Woman" zet de band me een schitterende jaren 60 gerelateerde swingende mix van rock & roll en doo-wop voor met invloeden van de muziek van de  eerste Beatles platen, waarbij stil zitten niet mogelijk is.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
De B-kant "I Am A Witch" roept overeenkomsten bij me op met de muziek van Caro Emerald en hierin speelt Twin Temple een heerlijke aanstekelijke uptempo song, die een zwoele zang en enkele tempowisselingen bevat.

De single "Satan's A Woman" van Twin Temple bevat 2 geweldige songs, waarmee het duo me even terug heeft gebracht in de jaren 50 en 60 en ik kan liefhebbers van de muziek uit deze periode deze schijf dan ook sterk aanraden.




Review: Syreregn - Cogito Ergo Sum (Kozmik Artifactz Records, 2019) (Progressieve Rock / Stoner)

Syreregn werd in 2006 te Kopenhagen, Denemarken opgericht en bestaat, na diverse bandbezettingen, tegenwoordig uit: Thor Boding - zang en basgitaar, Nick Willum Thøgersen - sologitaar, Jacob Rasmussen - keyboards en synthesizer en Rasmus Kurdahl - drums.
De band bracht in 2009 hun debuut CD "OCD" via Jawbreaker Records uit en deze werd in 2016 door Kozmik Artifactz Records her uitgebracht in een beperkte oplage van 150 stuks op zwart vinyl en in een beperkte oplage van 166 genummerde LP's op geel/zwart marmerkleurig vinyl.
In 2011 verscheen de 10" live LP "Fly With Us" via Blue Beetle Records in een beperkte met de hand genummerde oplage van 500 exemplaren en in 2014 bracht Kozmik Artifactz Records de LP "Skabt Værk Består" in een beperkte oplage van 100 stuks op grijs marmer kleurig met de hand genummerd vinyl, 200 stuks op wit vinyl en 100 stuks op zwart vinyl uit, terwijl Blue Beetle Records het album op magenta vinyl uitbracht.
Op 25 oktober 2019 verscheen hun album "Cogito Ergo Sum", waarop de band in hun nieuwe formatie speelt, via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage op zowel zwart als wit 180 gram vinyl.

Het album bevat 5 nummers, waarvan de eerste het titel nummer "Cogito Ergo Sum" is en hierin begint de band met een stukje gesproken woord, om na ongeveer 1 minuut met de muziek te starten, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een stevige mix is van stoner en progressieve bluesrock en dit nummer wordt gevolgd door "Golem", waarin de band me laat genieten van een rustig instrumentaal nummer, dat een licht hypnotiserend terugkerend ritme bevat.
Daarna brengt Syreregn "Kan Kan Ikke" ten gehore en krijg ik een uitstekende progressieve rock song voorgezet, die in het Deens gezongen wordt en een terugkerend ritme heeft en tegen het einde een gesproken woord bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Noter Til Shelly" speelt de band een schitterende progressieve rock song in een niet al te hoog tempo, die bluesrock invloeden uit de jaren 70 bevat en in het laatste in het Deens gezongen nummer "I Sjæl og Stål" wordt de muziek tot halverwege in een niet al te hoog tempo gespeeld, om dan van tempo te veranderen en uit te monden in een fantastisch stuk progressieve rock, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en na enkele minuten in een langzamer tempo wordt gespeeld, dat stoner invloeden heeft.

"Cogito Ergo Sum" van Syreregn is een geweldige plaat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan iedere liefhebber van stoner en progressieve rock.





Review: Crystal Viper - Tales of Fire and Ice (AFM, 2019) (Hardrock)

Crystal Viper uit Polen werd door zangeres/sologitariste Marta Gabriel in januari 2003 opgericht en bestaat verder uit: Andy Wave - sologitaar, Eric Juris - sologitaar, Blaze J. Grygiel - basgitaar en Tomek Danczak - drums.
"Tales Of Fire And Ice", dat op 22 november 2019 in een beperkte oplage van 250 stuks op doorzichtig vinyl,als CD, DVD en als digitale download via AFM verschijnt is het zevende album van de band, die sinds 2007 diverse singles, EP's en 6 studio albums uitbracht.
Vermeldenswaardig is nog, dat de laatste nummers van de CD/DVD en de LP van elkaar verschillen, waardoor de LP iets meer dan een minuut korter duurt.

Het CD album, dat 11 nummers bevat, start met "Prelude", waarin de band een kort stukje gitaarspel laat horen, dat gepaard gaat met het geluid van onweer en golven, waarna de muziek los barst en ik de swingende hardrock song "Still Alive" voorgeschoteld krijg, die met hoge snelheid mijn gehoorgang in gespeeld wordt en invloeden van de jaren 70 en 80 hardrock bands heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Crystal Sphere", eveneens een heerlijke uptempo rock song, die met de snelheid van het licht gespeeld wordt en enkele tempowisselingen bevat.
Daarna volgen "Bright Lights" en ook hierin houdt de band het tempo hoog en speelt een vrij melodische rock song, die subtiele tempowisselingen heeft en swingt, waarna het de beurt is voor "Neverending Fire", een schitterende song met een gemiddeld tempo, die melodische invloeden heeft en aanzet tot beweging.
In "Interlude" zet me weer een prachtig kort stukje muziek voor, dat deze keer op piano gespeeld wordt, in "Under Ice" krijg ik nogmaals een swingende uptempo rock song voorgezet, dia een aansteklijk dansbaar ritme heeft en in "One Question" gaat de hogesnelheidstrein weer van start en komt met een noodvaart mijn gehoorgang in gedenderd, waarbij de teksten maatschappij kritisch zijn.
Verder hoor ik "Tomorrow Never Comes (Dyatlov Pass)" en ook hierin laat de band me genieten van een uptempo rock song, die diverse subtiele tempowisselingen heeft, "Tears Of Arizona", een verrukkelijke, vrij rustige song, die een fantastisch bombastisch begin heeft en licht symfonisch klinkt en het extra nummer,  "Dream Warriors", een uitstekende rustige melodische rock song met een terugkerend ritme.

"Tales of Fire and Ice" van Crystal Viper is een lekker in het gehoor klinkende hardrock plaat en ook deze Poolse band speelt de muziek, zoals het hoort, dat wil zeggen stevig en snel met goed verstaanbare teksten en ik raadt liefhebbers van dit type muziek deze schijf dan ook van harte aan.





Review: The Re-Stoned - 10π (Clostridium Records / Qiasum Music, 2019) (Stoner)

Componist, gitarist en multi-instrumentalist Ilya Lipkin begon zijn muzikale carrière in diverse lokale bands, waaronder de legendarische dark-folk act Neutral en het avant-garde trio Yarche-1000-Solnts, voordat hij in 2003 zijn eigen akoestische Neo-folk ensemble Waldsone vormde.
In 2008 richtte hij te Moskou, Rusland, de band The Re-Stoned op samen met basgitarist Vladimir Nikulin en drummer Andrei Pankratov, waarin de band een muzikale combinatie maakt van spacerock, blues, psychedelische rock en power rock met melodische muzieklijnen in zeventiger jaren stijl.
Hun debuut EP "Return To The Reptiles", die in de repetitieruimte van de band werd opgenomen, werd in 2009 uitgebracht via het R.A.I.G. label in een zeer beperkte hand genummerde oplage van 100 stuks met daarop 4 nummers, waarvan er 2 op de eerste volledige CD, "Revealed Gravitation" uit 2010, in een vernieuwde versie terecht kwamen, die eveneens via R.A.I.G. verscheen.
Ook de CD "Analog" uit 2011 kwam via dat zelfde label op de markt en hun album, "Plasma" uit 2012, werd eveneens via dat label uitgebracht, terwijl het eveneens in 2012 (29 augustus) verschenen mini album "Re-Session" alleen als digitale download werd uitgebracht.
Op "Plasma" is er één en ander veranderd in de band, want Vladimir en Andrei spelen hierop niet meer mee en Ilya heeft daarom zelf de bas partijen ingespeeld, terwijl er diverse gast muzikanten aan meewerken en ook op "Re-Session V.2" uit 2013 is de band bezetting anders en speelt Ilya samen met Vasily Bartov - drums, Glenda Pescado - basgitaar en Pete Bingham - sologitaar.
Op het album "Totems", dat in 2014, precies een jaar na "Re-Session V.2" is uitgebracht, is de bezetting opnieuw anders.
Op "Totems", dat zowel op CD als in een gelimiteerde oplage van 400 stuks zwart en 100 stuks gekleurd vinyl (via het Headspin Records label) is verschenen, bestaat de band uit: Ilya Lipkin - sologitaar, basgitaar, sjamaan drum, mandola, mondharp en zang, Alexander Romanov - basgitaar, Vladimir Muchnov - drums, Evgeny (Rasputin) Tkachev - percussie en Nikolay (Mikola) Fedotov - didgeridoo, terwijl Kent Stump van de band Wo Fat in 1 nummer sologitaar speelt als gast muzikant.
Ook bracht The Re-Stoned in november van 2014 het mini album "38 Phases" als digitale download via hun eigen Rushus Records label uit, waarbij Ilya en Alexander bijgestaan worden door drummer Alexey Volnov.
Hun volgende album "Reptiles Return" werd in 2016 via het Clostridium Records label uitgebracht en bevat 10 nummers (8 plus 2 bonus nummers), waarvan de eerste 4 nummers eerder op hun debuut EP "Return To The Reptiles" voorkomen en er 2 van de 4 verschenen tevens op het album "Revealed Gravitation" in een andere uitvoering.
Op 15 december 2017 verscheen het album "Chronoclasm" op oranje/paars marmerkleurig vinyl via Oak Island Records in een beperkte oplagen van 200 stuks en tevens in een beperkte oplage van 300 stuks op geel/blauw/zwart marmerkleurig vinyl en als her persing in een beperkte oplage op groen marmerkleurig vinyl, waarbij aangemerkt kan worden, dat alle drie de uitgaven een promo flyer voor het volgende album bevatten.
Ook werd er een CD uitgave van het album gemaakt, maar deze had een error, waardoor de CD niet afgespeeld kon worden en de productie dus opnieuw moest worden gemaakt.
De band speelt op deze plaat in een nieuwe bezetting en bestaat uit: Ilya Lipkin - elektrische en akoestische gitaar, basgitaar en effecten, Vladimir Kislyakov - basgitaar, Yaroslav Shevchenko - drums en Evgeniy Tkachev (Rasputin) - percussie.
Op hun album "Stories Of The Astral Lizard", dat 7 nummers bevat en in juni 2018 verscheen, is de band opnieuw in een andere bezetting te horen en bestaat nu uit: Ilya Lipkin - elektrische en akoestische gitaar, basgitaar en effecten, Evgeniy Tkachev (Rasputin) - percussie en regenstok, Alexander Romanov - basgitaar, Serge Andriashin - basgitaar, Arkadly Fedotov - synthesizer en Alina Barsukova - dwarsfluit.
Kort daarna, op 3 oktober 2018, verscheen het album "Ram's Head" als digitale download, dat 17 mei 2019 via Kozmik Artifactz Records  als CD en in een beperkte oplage op gekleurd vinyl is uitgebracht, waarop de band bestaat uit: Ilya Lipkin - sologitaar en effecten, Vladimir Kislyakov - basgitaar en Maximilian Maxotsky - drums en vermeldenswaardig is nog, dat de band op 12 april 2019 een cover van het King Crimson nummer "Red" als web single uitbracht en hierop is Maximilian Maxotsky vervangen door Anton Yalovchuck.
Op 30 september 2019 verscheen het album "10π" in een beperkte oplage op CD en DVD via Qiasum Music en tevens bracht Clostridium Records het album in een beperkte oplage als 10" LP uit en hierop is de bandbezetting: Ilya Lipkin - sologitaar en effecten, Vladimir Kislyakov - basgitaar en Anton Yalovchuk - drums.

Het album, dat 6 nummers bevat, werd op 30 december 2018 tijdens een optreden in Model T music bar te Moskou opgenomen en start met "Land of Crimson Clouds", waarin de band heftig begint met hun geweldige stonerrock, die in een traag tempo gespeeld wordt en lichtelijk dreigend klinkt, waarna "Smoke Sea" volgt en ik een fantastische swingende uptempo mix van spacerock, progressieve rock en stoner voorgeschoteld krijg, die aanzet tot beweging.
Daarna volgt "Chromagnetic Stomp" en daarin speelt The Re-Stoned een schitterend progressief stoner nummer, waar een terugkerend ritme in zit en een stukje van "There's No Limit" van Two Unlimited.
In "Acid Truck" laat de band me genieten van een uptempo progressief bluesrock nummer, dat na een minuut of 4 verandert en ik een geïmproviseerd stukje rock te horen krijg, dat in een lager tempo gespeeld wordt en halverwege het nummer nogmaals verandert en de band een heerlijk aanstekelijk stonerrock nummer in een gemiddeld tempo ten gehore brengt, dat tegen het einde meer snelheid krijgt en swingt.
Dan volgt "Feedback", waarin The Re-Stoned een stuk acid rock in een gemiddeld tempo speelt, dat progressieve bluesrock invloeden heeft en een licht hypnotiserend ritme bevat.
Het laatste nummer heet "Green Line", waarin de muziek rustig begint en langzaam meer volume krijgt, om uit te monden in een verrukkelijk progressief rock nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een terugkerend licht hypnotiserend ritme bevat.

"10π" van The Re-Stoned is, net als voorgaande uitgaven, weer een fantastisch album, waar ik vanaf de begin tonen van heb genoten en ik kan iedere liefhebber van stoner, progressieve rock en progressieve bluesrock dit album dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Die Grüne Welle - Wirf Dein Leben Weg! (Drakkar Records, 2019) (Punk / Rap)

Die Grüne Welle werd in 2010 te Stuttgart, Duitsland als hiphop project opgericht en bestond in eerste instantie uit 7 personen, maar tegenwoordig bestaat de band uit: Andrea „Alvin“ Banchi – sologitaar en zang, Haiko Niewerth – zang en basgitaar, Lizzy Stracke – saxofoon en zang, Sven „Locke“ Juhrich - rap en Leon Huber - drums.
De band bracht in 2013 hun debuut album "Badabäääm!“ op CD uit via Entenschädel Productions en deze werd in 2015 gevolgd door het album "Macht Blau", dat eveneens via Entenschädel Productions verscheen.
Op 1 november 2019 verschijnt hun derde album, getiteld "Wirf Dein Leben Weg!", dat 12 in het Duits gezongen nummers bevat, via Drakkar Records als LP (zwart vinyl), CD en als digitale download.

Het eerste nummer van het album heet "Hier Im Dreck", waarin de band een snelle punkrock song ten gehore brengt, die swingt, lichte melodische en heavy metal invloeden heeft en diverse subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Dämonen", waarin Axel Kurth meespeelt en hierin weer zo'n uitstekende swingende uptempo punk song met hardrock invloeden, waarbij het niet mogelijk is stil te blijven zitten, waarna het de beurt is voor "Bier Gegen Wein", een lekkere mix van rap en rock met een aanstekelijk ritme, dat lichte ska invloeden heeft en aanzet tot dansen.
Daarna volgen "Wutbürger" en daarin maakt de band opnieuw een schitterende mix van punk, rap en rock, die enkele tempowisselingen heeft, swingt en een aanstekelijk ritme heeft en aanzet tot meezingen, "Kein Problem", waarin Weekend meedoet en de band een heerlijke uptempo swingende punkrock song met rap invloeden speelt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en de titel song "Wirf Dein Leben Weg", waarin ik opnieuw een geweldige swingende mix van rap en punk voorgeschoteld krijg.
In "See You In Hell" houdt Die Grüne Welle het tempo hoog en gaat verder met het maken van hun aanstekelijke muziek, die bestaat uit een mix van punk en rap,
in "Teilzeitchrist" is dat eveneens het geval en zet de band me weer een verrukkelijke rock song voor, die een aanstekelijk dansbaar ritme en een hoog meezing gehalte heeft en in "One love" speelt de band nogmaals zo'n schitterende mix van rap en rock, waar diverse tempowisselingen zitten.
Verder volgen "Gesternmorgennichts", een aanstekelijke swingende uptempo rock song, die enkele tempowisseingen heeft, "Für Die Massen", een heerlijke swingende song met een hoog meedein gehalte en "Knopfdruck", waarin de band weer een swingende rock song speelt, die tempowisselingen heeft en dansbaar is.

"Wirf Dein Leben Weg!" van Die Grüne Welle is een uitstekende plaat met swingende mixen van punk en rap, die in een hoog tempo gespeeld worden en zeer dansbaar zijn en ik kan iedere liefhebber van beide muzieksoorten deze schijf dan ook ten volle aanraden.





Review: Chickn - Bel Esprit (Inner Ear Records, 2019) (Progressieve Pop)

Chickn, uit Athene, Griekenland, ontstond tijdens de kerstvakantie 2012 en bestaat uit: Angelos Krallis - zang, elektrische resonator en akoestische solo- en basgitaar, elektrische sitar, luit, synthesizer, tsambounna, udu, drum machine en steel drum, Evangelos Aslanides - drums, percussie, djembé, darbuka en bendir en Pantelis Karasevdas - drums, percussie, conga's en djembé.
De band bracht 30 januari 2014 hun debuut single "Die To Make A Living - Missed Me A Lot" via het Sonic Playground label uit, die 8 september 2014 gevolgd werd door de digitale download "Chickn Cassette#1" en op 7 december 2014 door de cassette "3 Flaming Spoons For The 6th Of December", die in 6 genummerde cassettes in verschenen.
Chickn treedt live in diverse formaties op, die kunnen varieëren van 3 tot 9 mensen en daarbij wordt er hoofdzakelijk geïmproviseerd, waarbij het oorspronkelijke concept niet uit het oog verloren wordt.
De band heeft 10 oktober 2016 hun debuut album "Chickn", zowel als CD, digitale download en als 2LP uitgebracht via het Inner Ear Records label, met medewerking van: Sir Kosmiche - basgitaar, Konstantinos Protopappas - sologitaar, Haris Neilas - darbuka, conga's en koeiebel, Andreas Kiltsikis - oud en amanes, Prins Obi - synthesizer en zang en King Elephant - saxofoon.
Op 11 mei 2018 verscheen hun album "Wowsers!", dat live opgenomen werd en 9 nummers bevat, via Inner Ear Records op LP, CD en als digitale download en hierop bestaat de band uit: Angelos Krallis - zang, sologitaar en synthesizer, Pantelis Karasevdas - drums en percussie, Axios Zafeiraakos - basgitaar, Christos  Bekiris - sologitaar, snaar machine en achtergrondzang, Don Stavrinos - hoorn en percussie en Haris Neilas - percussie en tevens doen Noda Pappas - sologitaar (1 nummer) en Gus Boggar - sologitaar (1 nummer) als gastmuzikanten mee.
Hun opvolgende album "Bel Esprit" kwam 18 oktober 2019 via Inner Ear Records, zowel op LP (paars en zwart vinyl), CD en als digitale download uit en bevat 9 nummers, waarbij vermeldenswaardig is, dat Haris Neilas niet op dit album meedoet.
Chickn trad onder meer op met: Damo Suzu, Ty Segall, Acid Mothers Temple, Vibravoid, The Cavemen, The Budos Band, Underground Youth en anderen en speelde in Frankrijk, Nederland, Duitsland, Spanje, Turkije, Oostenrijk, Zwitserland en de Balkan landen.

De plaat begint met het titel nummer "Bel Esprit", waarin geweldige progressieve rock song in een niet al te hoog tempo, die lichte invloeden uit de muziek van Frank Zappa heeft en gevolgd wordt door "Sweet Geneva", een heerlijke uptempo poprock song, die enkele tempowisselingen heeft, swingt en aanzet tot dansen.
Daarna volgen "Infrared Panda Club", een mix van pop, funk en dansbare ritmes, waarbij het moeilijk is niet in beweging te komen en "Candle Fly", een mooie rustige song met invloeden uit de jaren 80.
In "Evening Primrose" speelt Chickn een uitstekende pop song, die spacerock, lichte psychedelische en invloeden van de muziek van The Beatles bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "She'll Be Apples" brengt de band een pop song ten gehore, die een aanstekelijk ritme heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Verder volgen "Moon Underwater", een fantastische licht psychedelische progressieve pop song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en enkele subtiele tempowisselingen bevat, "Die To Make A Living (Reprise)", een verrukkelijke swingende uptempo progressieve rock song, die filmmuziek invloeden heeft en "Chickn Tribe (Slight Return)", een schitterende Spaans aandoende dansbare pop song met lichte psychedelische en dance invloeden, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

"Bel Esprit" van Chickn is een uitstekende plaat met lekker in het gehoor klinkende dansbare songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en die ik iedere liefhebber van de betere pop kan aanraden.





Review: Suzan Köcher's Suprafon - Suprafon (Unique Records, 2019) (Pop / Folk)

Suzan Köcher's Suprafon uit Solingen, Duitsland bracht op 21 april 2017 hun debuut "Blood Red Wine" als 10" vinyl EP en als digitale download uit, waarna een week later het album "Moon Bordeaux" via Unique Records volgde en deze werd in een zeer beperkte oplage van 50 stuks op marmer kleurig vinyl uitgebracht en tevens als CD en als digitale download.
Vervolgens verschenen de digitale nummers "Peaky Blinders" (14 mei 2019) en "Poisonous Ivy" (31 mei 2019) als voorlopers van het album "Suprafon", dat 8 november 2019 in een beperkte oplage van 150 stuks op oranje vinyl verschijnt en tevens op zwart vinyl, CD en als dd wordt uitgebracht door Unique Records.
Suzan Köcher - zang, akoestische gitaar en sologitaar, wordt op de plaat bijgestaan door haar band Suprafon, die bestaat uit: Julian Müller - sologitaar, percussie en zang, Alfie Joy - basgitaar, tamboerijn en percussie en Jens Vetter - drums, mellotron, synthesizer, zang en percussie en tevens spelen gastmuzikanten Mary Beth - cello (1 nummer) en Michael Patrick St. Clair - trompet en trombone (1 nummer) op de plaat mee.

Het album, dat 9 nummers bevat, begint met het digitale download nummer "Peaky Blinders", waarin de band een me een schitterende psychedelische pop song voorschotelt, die enkele tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna het andere dd nummer, "Poisonous Ivy", volgt en hierin krijg ik een heerlijke swingende poprock song te horen, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en gevolgd wordt door "Night By The Sea", een lekker in het gehoor klinkende dromerige pop song in de stijl van Caro Emerald.
Daarna zet de band me "Texan Sun" voor en krijg ik een fantastische licht psychedelische mix van pop en folk te horen, die gevolgd wordt door "Zitra" en daarin speelt Suzan Köcher's Suprafon een verrukkelijke dromerige pop song, die over gaat in "Pesky Do Mesta", een uitstekende dansbare song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en swingt.
Verder volgen "Hlavni Nadrazi", een prachtige aanstekelijke pop song met dromerige zang, "Pisen Dne", een mooie uptempo song met een swingend dansbaar ritme en het titel nummer "Suprafon", een geweldige swingende mix van surf, pop en licht psychedelische muziek met een zeer dansbaar ritme, waarbij stil zitten niet aan de orde is.

"Suprafon" van Suzan Köcher's Suprafon is een verrukkelijke plaat om te beluisteren en ik kan elke liefhebber van folk, licht psychedelische muziek en de betere pop muziek deze schijf dan ook volledig aanraden





zondag 20 oktober 2019

Review: Alan Davey's Psychedelic Warlords - Captain Lokheed & The Starfighters Live! (Purple Pyramid Records, 2019) (Spacerock)

Alan Davey uit Ipswich, Engeland, ook wel bekend als Bass Assassin, (een alias dat hij kreeg van ex-Hawkwind basgitarist Lemmy Kilmister) is het meest bekend geworden door zijn lange loopbaan als basgitarist van Hawkwind.
Hij richtte samen met zijn neef de band Gunslinger op.
Zijn debuut album "Captured Rotation" verscheen in 1996 via Emergency Broadcast System en werd gevolgd door "Bedouin", dat in 1997 eveneens via Emergency Broadcast System werd uitgebracht, om dat zelfde jaar gevolgd te worden door "Bedouin Sampler", een 12" mini LP op blauw vinyl, dat in eigen beheer verscheen.
In 2000 bracht Black Widow Records het album "Chaos Delight" uit en verder verschenen: "The Final Call" (CD en LP, 2001, Centaur Discs), "Human On The Outside" (CD en LP, 2007, eigen beheer), "Unlawful Odds" (CD en digitaal album, 2011, Flicknife Records) en "Sputnik Stan Vol.1: A Fistful Of Junk" (CD en LP, 2015, Earthquake Records).
Alan bracht in eigen beheer 4 CDr's uit met als titels: "Four-Track Mind (Volume 1)" (2007), "Four-Track Mind (Volume 2)" (2008), "Four-Track Mind (Volume 3)" (2008) en "Four-Track Mind (Volume 4)" (2008) en deze werden door Earthquake Records in 2010 als "Four-Track Mind (4xCDr, Ltd, Comp)" uitgebracht met als vermelding: "Hawklords, Friends and Relationd : 30th Anniversary Volume (also featuring Bedouin, Alan Davey)".
In 2009 bracht hij zijn eerste solo album uit, getiteld "Eclectic Devils", dat als CD via Earthquake Records en als digitale download verscheen.
Daarna verschenen de solo albums: "Al Chemical's Lysergic Orchestra Vol. 2" (digitaal album, 2001,eigen beheer)(CD en digitaal album, 19 december 2013, Earthquake Records / Purple Pyramid Records), "Bedouin" (her-uitgave op CD en digitaal, 20 februari 2017, Purple Pyramid Records), "Sputnik Stan, Vol. 1: A Fistful of Junk" (CD, CD+comic book en digitaal album, 2 mei 2017, Purple Pyramid Records), "Last Wish" (CD en dig.alb., 9 mei 2017), "Cyber Tooth" (digitaal album, 30 mei 2017, oorspronkelijk in 2012 uitgebracht door Earthquake Records) en "Al Chemical's Lysergic Orchestra" (digitaal album, 21 juni 2019, Purple Pyramid Records).
Ook werden er diverse projecten van Alan uitgebracht van bands als: Gunslinger: {Earthquake In E Minor Deluxe Edition (2CD en digitaal album, 3 januari 2018, Purple Pyramid Records)}, Bedouin: {"Time Is Made of Gold" (CD, 2LP in een beperkte oplage op rood vinyl, 29 maart 2019, Purple Pyramid Records), "Extremely Live 2003" (digitaal album, 21 juni 2019, Purple Pyramid Records) en "Time Is Made Of Gold" (CD en LP en digitaal album, 16 juli 2019, Purple Pyramid Records)}, Hawkestrel: {"The Future Is Us" (CD, LP en digitaal album, 16 juli 2019, Purple Pyramid Records)} en Alan Davey's Psychedelic Warlords: {"Disappear in Smoke" (digitaal album, 31 mei 2017), "Hall Of The Mountain Grill Live" (CD in beperkte oplage van 500 stuks, 2LP in een beperkte oplage van 300 stuks op oranje vinyl en als digitaal album, 16 juli 2019, Purple Pyramid Records) en "Captain Lockheed & The Starfighters Live!" (CD in beperkte oplage van 500 stuks, 2LP in een beperkte oplage van 300 stuks op oranje vinyl en gesigneerd door Alan Davey en als digitaal album, 16 juli 2019, Purple Pyramid Records)}.
vermeldenswaardig is verder, dat Alan Davey's Psychedelic Warlords bestaat uit: Graig High - zang en saxofoon, Simon Wilkins - sologitaar en achtergrondzang, Alan Davey - basgitaar en achtergrondzang, Zoie Green - keyboards, synthesizer en piano en Billy Fleming- drums en achtergrondzang.
Hawkwind bracht in 1974 de LP "Hall Of The Mountain Grill" uit en tevens verscheen dat jaar het debuut solo album van Robert Calvert, getiteld "Captain Lokheed & The Starfighters" en om dit heugelijke feit te vieren, speelde Alan Davey's Psychedelic Warlords beide albums tijdens een jubileum concert in 2014.

Het album "Captain Lockheed & The Starfighters Live!" bevat 14 nummers van het debuut album van collega Robert Calvert, die eveneens met Hawkwind muziek uitbracht.
Het eerste nummer van het album heet "Franz Josef Strauss, Defense Minister, Reviews The Luftwaffe In 1958 Finding It Somewhat Lacking In Image Potential", waarin ik een voordracht te horen krijg, die betrekking heeft op de tweede wereld oorlog en deze wordt gevolgd door "The Aerospaceage Inferno", een fantastische swingende uptempo spacerock song, waarbij stil zitten geen optie is en deze loopt door in het gesproken "Aircraft Salesmen (A Door In The Foot)" , dat bijna 2 minuten duurt.
Daarna zet de band me "The Widow Maker" voor en krijg ik een heerlijke swingende dansbare uptempo rock song te horen, waarin de saxofoon een belangrijke rol speelt, waarna het gesproken "Two Test Pilots Discuss The Starfighter's Performance" volgt, dat ondersteund wordt door spacerock synthesizer klanken, om gevolgd te worden door "The Right Stuff", een schitterende uptempo spacerock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.
"The Song Of The Gremlin (Part 1)" is een afwisselende song, die voordrachten en verrukkelijke progressieve rock met spacerock invloeden, gespeelt in een licht hypnotiserend ritme, met elkaar verbindt, waarna "Hero With A Wing" volgt en Alan Davey's Psychedelic Warlords een licht hypnotiserende song in een niet al te hoog tempo ten gehore brengt, die een terugkerend ritme en spacerock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Ground Control To Pilot", waarin de band opnieuw een voordracht ten gehore brengt.
Dan volgen "Ejection", een swingende uptempo spacerock song, die aanzet tot dansen, "I Resign", een kort gesproken stukje, waarin de band het publiek betrekt, "The Song Of The Gremlin (Part 2)", dat chaotisch met een voordracht begint en over gaat in een uitstekende progressieve rock song, waarin het saxofoonspel centraal staat en halverwege terug keert naar het chaotische van het begin, waarna de band na korte tijd weer verder gaat met maken van progressieve rock.
Vervolgens krijg ik nog een zeer kort gesproken stukje van 18 seconden voorgeschoteld, dat "Bier Garten" heet en "Catch A Falling Star", een meerstemmig gezongen nummer, dat slechts door eentonig trom en synthesizer spacerock geluiden wordt begeleidt.

"Captain Lokheed & The Starfighters Live!" van Alan Davey's Psychedelic Warlords is een heerlijke spacerock plaat, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan iedere liefhebber van spacerock en Hawkwind fan deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)