zondag 14 juli 2019

Review: Izz - Don't Panic (Doone Records, 2019) (Progressieve Rock)

Izz uit New York, Amerika, die in 1996 werd opgericht, bestaat uit: Anmarie Byrnes - zang, Laura Meade - zang, Paul Bremner - sologitaar en akoestische gitaar, John Galgano - basgitaar, sologitaar, akoestische gitaar en zang, Tom Galgano - keyboards en zang, Greg DiMiceli - akoestische drums en percussie en Brian Coralian - elektronica, akoestische drums en percussie.
De band bracht hun debuut album "Sliver Of A Sun" in 1998 uit via Liquid Records, waarna hun volgende album in 2002 volgde, getiteld "I Move" en deze verscheen via Outburst Records.
Daarna werden vanaf 2004 hun albums door Doone Records uitgebracht, waarvan de eerste "Ampersand, volume 1" was en vervolgens verschenen: "My River Flows" (2005), "IZZ Live at NEARfest" (2007), "The Darkened Room" (2009), "Crush Of Night" (2012), "Everlasting Instant" (2015), "Ampersand, volume 2" (2016) en "Don't Panic", dat 21 mei 2019 op de markt kwam.

Hun negende album, dat 5 nummers bevat, begint met de titel song "Don't Panic", waarin de band een mooie melodische rock song speelt, die diverse tempowisselingen bevat en invloeden uit jazz, symfonische rock en pop heeft (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door het bijna 19 minuten durende "42" en hierin laat de band me genieten van een schitterend progressief rock nummer, dat in een hoog tempo begonnen wordt, om na enkele minuten te veranderen en rustiger gespeeld wordt, waarbij ook het ritme verandert en er zang bij komt, die lichte invloeden van de muziek van Yes en andere Engelse bands heeft.
In "Six String Theory" speelt IZZ een prachtig instrumentaal stukje muziek op klassieke gitaar en in "Moment Of Inertia" krijg ik een spannend instrumentaal progressief rock nummer voorgezet, dat diverse tempowisselingen heeft, invloeden uit symfonische rock bevat en halverwege lichtelijk dreigende klanken krijgt, waarna het nummer verandert in een heerlijk stuk progressieve rock, dat een symfonische uitstraling heeft.
Het laatste nummer, "Age Of Stars", begint in een rustige tempo, dat al snel verhoogd wordt en ik een swingende progressieve rock song te horen krijg, die diverse tempowisselingen heeft en invloeden van de muziek van Sting en Yes bevat.

"Don't Panic" van IZZ bevat 5 heerlijke progressieve rock nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van symfonische en prgressieve rock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.





Review: Alwanzatar - Helsfyr Terminal Ekspress (Apollon Records, 2019) (Folk / Elektro / Elektronish)

Alwanzatar uit Oslo, Noorwegen, is het alter ego van multi instrumentalist Krizla (Kristoffer Momrak) uit de band Tusmörke.
Hij bracht op 30 mei 2014 zijn debuut album "Astral Virak" in een beperkte oplage van 50 stuks op cassette en als digitale download uit, waarna de volgende albums volgden: "Archaic Mysteries Of Ecstasy" (28 februari 2015, beperkte oplage cassette en dd), "To Ritualer I Vigelandsmausoleet" (5 augustus 2015, beperkte oplage cassette album van 100 stuks en dd), "Live Ritual Proceedings vol. III"(5 augustus 2016, beperkte oplage cassette album van 50 stuks en dd), "Live Ritual Proceedings vol. IV" (11 augustus 2017, beperkte oplage cassette en dd), "Heliotropiske Reiser" (11 augustus 2017, CD en beperkte oplage op LP van 300 stuks en dd), "Er'e Heavy Nå?" (12 augustus 2017, beperkte oplage cassette album van 100 stuks en dd), "Fangarmer Gjennom Tid Og Rom" (13 oktober 2018, CD en beperkte oplage op LP van 300 stuks en dd), "Alwanzatar & Wepwavet In The Tomba Emmanuelle" (24 mei 2019, beperkte oplage cassette album van 100 stuks en dd) en "Helsfyr Terminal Ekspress" (21 juni 2019, CD en beperkte oplage op LP van 300 stuks en dd), plus het digitale download nummer "På Slutten Av Dagen (Center of the Universe Remix)" (5 november 2018).

Het album, dat 6 nummers bevat, start met "Laserkanondiplomati", waarin Alwanzatar een heerlijk uptempo swingend elektronisch nummer speelt, dat sterke invloeden van elektro en dance heeft en diverse tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Over Lavadekkede Sletter", een uitstekend elektronisch nummer met invloeden van elektro, dance en folk invloeden, dat een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft.
In "Gufset Fra Avgrunnen" laat Alwanzatar me genieten van een schitterende mix van folk en elektro, die rustig begint en langzaam aan meer snelheid krijgt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en in "Så Trist Som Du Gjør Meg Nå" zet hij me een swingend dansbaar nummer voor met invloeden uit dance, folk en elektro.
Verder hoor ik "Syre Base", een lekker in het gehoor klinkende mix van elektro, dance en elektronische muziek, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft en tevens symfonische invloeden bevat en "Heros", een geweldige mix van elektronische muziek, folk en symfonische rock, die een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot dansen.

"Helsfyr Terminal Ekspress" van Alwanzatar is een schitterend plaat, die 6 uitstekende nummers bevat en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan liefhebbers van folk, elektro en elektronische muziek, maar ook zij die van symfonische muziek houden, zullen dit album zeker op waarde weten te schatten.





Review: Rymdstyrelsen - Space Is Cold (Transubstans Records, 2019) (Hardrock / Spacerock)

Rymdstyrelsen werd in 2013 te Stockholm, Zweden, opgericht en bestaat uit: Dan Bessing - zang, sologitaar en keyboards, Karsten Biribakken - achtergrondzang en keyboards, Ola Jenslin - basgitaar en Jens Bessing - drums, die op 16 augustus 2019 hun debuut album "Space Is Cold" via Transubstans Records als zowel LP (beperkte oplage op paars vinyl) en zwart, CD en digitale download.
Vermeldenswaardig is nog, dat organist Kristian Holmgren als gastmuzikant op enkele nummers meespeelt.

Het album, dat 7 nummers bevat, start met "Interkosmos", waarin de band een korte intro speelt, waarna "Space Is Cold" een heerlijke aanstekelijke mix van space- en hardrock in een gemiddeld tempo speelt, waar Oosterse invloeden in verwerkt zijn en dit nummer wordt gevolgd door "Asteroids", een geweldige swingende hardrock song, die een licht hypnotiserend ritme heeft.
Daarna zet Rymdstyrelsen me "Solar Phases" voor en krijg ik opnieuw een swingende hardrock song te horen, die een terugkerend ritme bevat en lichte folk, spacerock en progressieve rock invloeden heeft en diverse tempowisselingen bevat , waarna "Stellar Directions" volgt en de band een verrukkelijk instrumentaal spacerock nummer ten gehore brengt, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een terugkerend licht hypnotiserend ritme bevat.
In "Drifting", schotelt de band me een schitterende mix van space- en hardrock voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme bevat, waarmee de band me in een lichte trance brengt en in "Salyut 6" laat de band me genieten van een fantastisch spacerock nummer, waar een in het Duits gesproken tekst in zit, terwijl het ritme, door de zware synthesizer klanken, duister en dreigend klinkt.

"Space Is Cold" van Rymdstyrelsen is een uitstekend debuut album, dat heerlijke muziek bevat, waarvan ik ten volle heb genoten en ik kan deze plaat dan ook aanraden aan elke liefhebber van space- en hardrock.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Gone Cosmic - Sideways In Time (Kozmik Artifactz Records, 2019) (Progressieve Rock / Psychedelische Rock)

Gone Cosmic uit Calgary, Amerika, bestaat uit: Abbie Thurgood - zang, Devin Purdy - sologitaar, Brett Whittingham - basgitaar en Marcello Castronuovo - drums.
Op 28 juni 2019 verscheen hun debuut album "Sideways In Time" via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage als LP op gekleurde vinyl en in een beperkte oplage van 200 stuks als CD.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "Dazed", waarin de band een uitstekende hardrock song ten gehore brengt, die lichte invloeden van progressieve rock bevat en een aanstekelijk swingend heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Deadlock", een vrij zwaar klinkende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, progressieve rock invloeden heeft en tegen het einde in een iets sneller tempo gespeeld wordt.
Daarna schotelt de band me "Siren" voor en hoor ik een licht psychedelische rock song, die een terugkerend ritme heeft en invloeden van hardrock bevat, waarna "Faded Release" volgt en de band een swingende uptempo rock song speelt, die een aanstekelijk ritme heeft en aanzet tot meebewegen.
In "Turbulent" zet Gone Cosmic me een schitterende instrumentale mix van progressieve blues en rock voor, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en in "Misfit Wasted" krijg ik een fantastische mix van psychedelische en progressieve rock te horen, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.
Verder hoor ik "Bear The Weight", een swingende uptempo rock song met lichte hardrock invloeden en "My Design", een verrukkelijke swingende progressieve rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.

"Sideways In Time" van Gone Cosmic staat vol uitstekende nummers, die het beluisteren meer dan waard zijn en ik kan liefhebbers van progressieve rock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan horen.(luister naar het album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: The Chuck Norris Experiment - Walking On My Grave (Eigen Beheer, 2019) (Hardrock)

The Chuck Norris Experiment werd in 2004 te Gotenburg, Zweden opgericht en bestaat uit: Chuck Ransom - zang, Chuck The Ripper - sologitaar, Chuck Dakota - basgitaar, Chuck Rooster - sologitaar en Chuck Buzz - drums.
De naam Chuck Norris Experiment is  gekozen als een eerbetoon aan de legendarische blues gitarist Charles "Chuck" Norris, die het klassieke live album "Los Angeles Flash" te Gothenburg op 25 juni 1980 maakte. 
In de 14 jaar van bestaan, maakte de band al diverse LP's CD's, Split CD's / LP's en singles en verschenen verscheidene nummers via verzamel albums, die, sinds 2004, via verschillende labels, zoals I Hate Records, Off The Hip Records, Tornado Ride Records, Masterrock Records, Psycho T Records, No Balls Records, Bad Attitude Records, Nicotine Records, Scarey Records, Ghost Highway Records, Dope Productions, Savage Magic en Transubstans Records werden uitgebracht.
De CD "The Chuck Norris Experiment / So Fucking What" verscheen gratis bij OX-Fanzine in maart 2008 als een gezamenlijke uitgave van Psycho T Records, Masterrock Records & Tornado Ride Records.
Ook verscheen er in 2011 via Dope Productions een CD genaamd "The Pitcher Collection Vol.1", die, in een oplage van 150 stuks, gratis werd verstrekt bij het optreden van de band op 26 november 2011 in The Pitcher te Düsseldorf, Duitsland en waren er speciale uitgaven van albums, die alleen in Italië, Amerika, Duitsland en Australië verschenen.
De band trad met veel bekende Europese acts op, zoals Peter Pan Speedrock, Dozer, Exploited, Electric Eel Shock, Hard-Ons, Meteors en Bombshell Rocks.
Na hun album "Right Between The Eyes" uit 2014, dat via het Zweedse Transubstans label zowel op LP (rood en zwart vinyl) als op CD en als digitale download uitgebracht werd, verschenen er diverse 7"singles, een DVD en CD's via andere labels, onder andere: "Respect The Chuck America" (CD, Strange Magic Records, 2015), "Live In London (Bootleg Series - Part 2)" (CD, Dope Productions, 2016) en "Chuck Norris Experiment / Trigger McPoopshute - Split CD" (CD, Dope Productions, 2016), voordat hun zevende officiële studio album "Chück Me!" op 5 mei 2017 door het Transubstans label zowel op LP, CD als op digitale download werd uitgebracht, waarna aansluitend, in 2017 en 2018, een uitgebreide wereldwijde tournee volgde.
Op 1 februari 2018 verscheen het album "Hot Stuff", via Ghost Highway Recordings (Spanje) / Savage Magic Records (USA), waarop 13 nummers staan, die niet op andere albums van de band voor komen, waaronder diverse tribuut nummers, een onuitgebrachte song, single versies en een akoestische song.
"Hot Stuff", die vanaf 1 januari 2018 bij de labels en tevens via de Chuck Norris Experiment webshop te bestellen was, werd in een beperkte oplage van 150 stuks op zwart vinyl en in een zeer beperkte oplage van 50 stuks op CD uitgebracht en beide uitgaven zijn met de hand genummerd en van handtekeningen voorzien.
Op 10 mei 2019 verscheen het compilatie album "Tribute To Dead Moon" via Ghost Highway Recordings & Chaputa Records in een beperkte oplage van 1000 stuks, waarvan 500 op zwart en 500 stuks op wit vinyl als 2LP (10") en daarop staan 19 bands, waarvan The Chuck Norris Experiment, die het nummer "Walking On My Grave" ten gehore brengen, er 1 van is en dit nummer is als digitale download uitgebracht.

In dit nummer hoor ik de band een schitterende uptempo cover van deze Dead Moon song spelen, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en swingt, zoals ik het van The Chuck Norris Experiment gewend ben.

"Walking On My Grave" van The Chuck Norris Experiment is een geweldige single, die ik iedere hardrock liefhebber kan aanraden.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)






Review: Jack Ellister - When An Old Cricketer Leaves The Crease; Supernaut (Fruits De Mer Records, 2019) (Pop / Progressieve Rock)

De in Engeland wonende Jack Ellister - sologitaar en zang, die lange tijd in Arnhem woonde, is van Poolse afkomst en heet eigenlijk Jacek Koba.
Samen met Anne Von Freyburg - toetsen, klokkenspel en percussie, was hij, onder de naam Jack Aleister, de oprichter van Yordan Orchestra, een progressieve psychedelische band uit Nederland, wiens concerten een ware happening waren en een sterke overeenkomst vertoonden met die van een vervlogen tijdperk, oftewel de eind jaren 60.
Op het podium werd dit duo bijgestaan door diverse muzikanten zoals: Carl Marcks - basgitaar, Nico Stalaman - drums en zang, Femke Tijenk - trompet, Mareike Voss – trombone  en zang, Ben Tai – dubbele basgitaar en zang, Charlotte Waardenburg - zang, Joel Sezom en Esther Klever - saxofoon, Jan Wuertl - keyboards, Philip Mancarella – keyboards en zang, Michael Krol – buisklokken en keyboards, Marit Berends en Daniel Brandl - cello en Dianne Phoeniks en Lotte van Drunen – zang, terwijl ook Jen Harkness - VJ, Judith Kisner, Julius Van Der Vaart, Kim Lokers en Tijmen Brozius bij het project betrokken waren.
In 2009 verscheen de akoestische EP "Hyacinth Express" op CD en werd gevolgd door de EP "Psych Introduxeon / Bringing Ingredients Together", die in 2010 op CD via het Megatier Production label werd uitgebracht.
Na laatstgenoemde EP ontbond Jack de band en begon aan zijn solo carrière te werken, waarna in 2012 zijn 7" single "The Man With The Biochopper" via het Fruits De Mer Records label op gekleurd vinyl verscheen en deze werd dat zelfde jaar gevolgd door de dubbele 7" EP "The White EP" (Fruits De Mer Records, wit vinyl), waarop ook The Bevis Frond, The Pretty Things, Anton Barbeau en Cranium Pie te horen zijn en ook verscheen de dubbele promo CD "The Crabs Sell Out" via Fruits De Mer.
Vervolgens verschenen "Dawn Dream Club" (2013, 7" single, gekleurd vinyl), "Live In London" (7" split met Sendelica, Stay en Luck Of Eden Hall), plus nummers op de compilatie LP's "A Momentary Lapse Of Vinyl" en "13th Dream Of Dr. Sardonicus", die allemaal op het Fruits De Mer Records label werden uitgebracht.
Ook zijn uitgave "Tune Up Your Ministers And Start Transmission From Pool Holes To Class O Hypergiants" is 20 2015 november in samenwerking met het Fruits De Mer Records label via zijn eigen Friends Of The Fish label op LP verschenen in een beperkte oplage van 111 stuks op blauw/turquoise 180 gram vinyl, inclusief een poster.
Op de LP wordt Jack, die sologitaar, keyboards, percussie, viool, mondharp speelt en zingt, bijgestaan door: Mischa Marcks - basgitaar, percussie en zang, Nico Stallman - drums, percussie en zang, Edita Karkoschka - piano en zang, Joel Mozes Van De Pol - tenor saxofoon, Femke Tijenk - trompet, Frans Vermeerssen - bariton saxofoon, Wieke De Keyzer - zang (sopraan) en Mister Y - trombone.
Op 29 juli 2019 verschijnt de single "When An Old Cricketer Leaves The Crease" / "Supernaut" via Fruits De Mer Records in een 7" uitvoering op gekleurd vinyl , inclusief een uitvouwbare poster.

Kant A van de single werd door Roy Harper uitgebracht werd op zijn albums "HQ" (Harvest) en "When An Old Cricketer Leaves The Crease" (Chrysalis), die beide uit 1975 komen en in deze uitvoering hoor ik Jack Ellister een schitterende rustige song spelen, waarbij de begeleiding op piano minimaal is.
"Supernaut" is een nummer, dat van Black Sabbath's album Black Sabbath IV" uit 1972 komt en hierin krijg ik een uitstekende progressieve rock song voorgeschoteld, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en lichte psychedelische invloeden en een terugkerend ritme bevat.

"When An Old Cricketer Leaves The Crease" / "Supernaut" van Jack Ellister bevat 2 heerlijke nummers, die me even terug in de tijd brachten en ik kan liefhebbers van jaren 70 muziek dan ook aanraden, deze 7" single eens te gaan beluisteren.(luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie)





zondag 7 juli 2019

Review: Rob Hegel - Tommy, Judy And Me + 23 For The Record (Red Lips Records, 2019) (Pop)

Nadat Rob Hegel, die in Dayton, Ohio, geboren is, The Beatles in de Ed Sullivan show had zien optreden op 9 februari 1964, wist hij het zeker; hij wilde ook in een band spelen.
Hij vroeg zijn vrienden Mike Reed en Tim Daum, die bij hem in de klas op high school zaten en die in de band The Duprees hadden gespeeld, of hij in hun nieuwe band mocht komen spelen en dat was goed.
De band, die ze The Chandells noemden, bestond toen uit: Graig Carlson - slaggitaar, Geoff Hearsum - basgitaar, Dale Graham - zang, Rob Hegel - bongo's en orgel en Tim Daum - sologitaar en Mike Reed - drums.
Binnen 6 maanden waren ze de meest gevraagde band in het zuiden van Ohio, speelden ze in alle grote plaatsen en hadden in Greenville zelfs politie escorte nodig om langs hun uitzinnige fans te komen.
Tegen de tijd dat ze senioren waren op high school, was hun populariteit zo gestegen, dat de nr.1 diskjockey van Dayton, Bob Holiday, hen de beste van de 800 bands, die de streek rijk was, noemde.
Maar dat had ook een keerzijde, want de band werd regelmatig uitgedaagd om mee te doen aan band battles en raakte dat beu.
Daarom was het tijd voor verandering en dat kwam er, omdat ze hadden besloten de bandnaam te veranderen en deze werd tijdens hun uitverkochte concert in de Centerville's Town Hall begin 1966 bekend gemaakt en gingen ze verder onder de naam Bittervetch.
Dat jaar werd ook hun enige single uitgebracht en ging de band 23 juli uit elkaar, doordat elk van hen een andere studierichting op ging en de bandleden in verschillende plaatsen in het land terecht kwamen.
De nalatenschap van de band bestaat uit 16 door Rob geschreven songs, die via Gear Fab records in 2005 zijn uitgebracht en op de CD aangevuld zijn met enkele solo songs van Rob, plus een opname van Me And The Other Guys, waarin Rob piano speelt.(GF-217)
Vervolgens maakte Rob de overstap naar de muziek industrie en ging voor RCA Records werken, die hij zijn zelf geschreven songs aanbood en daarmee in 1973 een platencontract verwierf, waarna zijn single "New York City Girl" verscheen.
Hij verhuisde naar New York City en bracht in samenwerking met Amanda George zijn tweede single via RCA uit, maar door creatieve meningsverschillen gingen RCA en Rob uit elkaar.
Vervolgens kwamen Rob en Amanda bij muziek industrie legende Don Kishner terecht, waar ze gedurende enkele jaren songs schreven voor diverse televisie projecten.
In 1980 keerde Rob terug naar RCA, die zijn eerste solo LP "Hegel" met daarop de hit "Tommy, Judy & Me" uitbracht, waarmee Rob de aandacht trok van Dick Clark, die hem in American Bandstand liet optreden.
In 1982 werd hij geïntroduceerd bij Dick Wagner (gitarist van o.a. Alice Cooper) en schreef hij de song "Just as I Am", waar Air Supply een top 20 hit mee scoorde en in 1985 werkte hij mee aan de dance versie van het nummer "In-A-Gadda-Da-Vida", dat via Kama Sutra records verscheen.
Daarna werkte hij met diverse andere artiesten en verscheen zijn tweede LP "Hegel 2" (een compilatie met daarop 20 nummers) in 2009 via het Red Lips Records label, die ook de download CD "Road Signs" (2012) uitbracht plus de kerstsingle "It’s Almost Christmas" (2009), die hij samen met Nataly Lola Plotner maakte.
In 2014 werd hij voor de opnames van de Pete Quaife (Kinks) Foundation CD "Shoulder To Shoulder" (die in december 2014 verscheen) gevraagd enkele songs te spelen, waarna hij "You & I" en een a-capella versie van Ray Davis' Kinks klassieker "Tired of Waiting for You" ten gehore bracht.
Verder schreef hij samen met zijn vrouw Susan het verhaal "Tuxedo Bob", maakte een musical thriller getiteld "The Mirror Of Mister Moore" en een detective genaamd "All That Glitter".
Op zijn CD "Make It Magical", uit 2015, die geproduceerd werd door Robbie Krieger en Harper Hug en via het Red Lips Records label is uitgebracht, spelen Robbie Krieger (The Doors), Elliott Randall (o.a.: Seatrain, Asia, Steely Dan, Sha-Na-Na), Doug Pettibone (o.a.: Marianne Faithfull, John Mayer, Tracy Chapman, Mark Knopfler), Bob Glaub (studio muzikant o.a.: Journey, Steve Miller Band, John Fogerty, Bob Dylan, Bruce Springsteen, enz), Ronnie King (Tupak Shakur), Lee Thornburg (Supertramp, Tower Of Power), Richard T. Bear en Mario Calire mee.
Zijn nieuwe album, dat eveneens via Red Lips Records is uitgebracht, heet "Tommy, Judy And Me + 23 For The Record en deze bevat geen 24 nummers, zoals je zult verwachten, maar 25, omdat Rob een extra nummer als bonus toevoegde en vermeldenswaardig is verder, dat er 3 nummers van zijn zestiger jaren bands op het dubbel album staan.
Aan dit album werkten de volgende artiesten mee: Leo Adamian - drums, Francisco Centano - basgitaar, Jack Waldman - (deceased) keyboards, Steve Love - sologitaar (allen spelen de eerste 10 nummers), Leo Adamian - drums, Will Lee - basgitaar, Steve Robbins en Rob Hegel - keyboards en Hiram Bullock -  (deceased) sologitaar (nummer 11), Leo Adamian - drums, John Siegler - basgitaar, Bette Sussman - keyboards en Dick Wagner - sologitaar (nummers 12 en 13), Mike Reed - drums, Geoff Hearsum - basgitaar, Rob Hegel - zang orgel, Craig Carlson - slaggitaar, Tim Daum - sologitaar en Dale Graham - zang (nummers 16, 17 en 18), Rob Hegel en Mike Patterson - piano (nummer 19), Steve Gadd - dums, Tony Levin - basgitaar, Hugh McCraken (deceased) - sologitaar en Mike Patterson - piano (nummer 20), Leo Adamian - drums, John Siegler - basgitaar, Bette Sussman - piano en Rob Hegel - synthesizer en Rob Hegel - alle instrumenten (nummers 14, 15, 21, 24 en 25).

CD 1 van het album begint met de titel song "Tommy, Judy And Me" van zijn eerste solo album en daarin hoor ik Rob een zeer dansbare uptempo pop song ten gehore brengen, die sterke invloeden van disco heeft, enkele tempowisselingen bevat en swingt en dit nummer wordt gevolgd door "Give Me More", dat eveneens een afwisselende uptempo pop song is, die tempowisselingen heeft en disco invloeden bevat, waarna "We're Lovers After Alll" volgt en ik een prachtige rustige pop song voorgeschoteld krijg" die melodische invloeden heeft en gevolgd wordt door "If I Cared About You", een aanstekelijke swingende dansbare pop song met melodische invloeden.
Daarna hoor ik "Heartless", een geweldige mooie rustige pop song, die ingetogen zang bevat, "Out Of My Mind", een heerlijke swingende melodische poprock song, die invloeden van de muziek van Jim Steinman en Meatloaf heeft en "You Wonder", een prachtige rustige pop song.
In "I Want You" laat Rob me genieten van een swingende hardrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, in "When It Hit Me" krijg ik een uitstekende mix van pop en disco te horen, die zeer dansbaar is en in "To Get What My Heart's Demanding" hoor ik hem opnieuw zo'n rustige pop song ten gehore brengen, die symfonische rock invloeden bevat.
Dan volgen "U Do It 4 $", een geweldige swingende uptempo rock song met invloeden van de muziek van Jim Steinman, "Who Do You Love?", een lekker in het gehoor klinkende pop song, die een terugkerende tekst heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en de eerste versie van "Just As I Am", een prima pop song met een aanstekelijk ritme, maar deze haalt het niet bij de uiteindelijke uitvoering uit 1982.(luister naar de uiteindelijke uitvoering van dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Verder hoor ik "Loving Eyes And Warm Sighs", waarin ik weer een mooie rustige pop song voorgeschoteld krijg en "Distant Thunder", een uitstekende song, die diverse subtiele tempowisselingen heeft.
Het eerste 3 nummers van CD 2 komen van Rob's jaren 60 bands The Chandells en Bittervetch (zie Gear Fab GF-217) en het album begint "I Don't Know", een heerlijke beat song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, die gevolgd wordt de single van Bittervetch, getiteld "Bigger Fool", waarin de band me een schitterende beat song voorzet, die invloeden van de muziek van The Beatles heeft en de B-kant van dit nummer "A Girl Like You", een fantastische swingende beat song, waarin de invloed van The Beatles sterk naar voren komt.
Daarna speelt Rob "New York City Girl (unedited)", een verrukkelijke opgewekte song met theater en jaren 50 dixieland invloeden, die diverse tempowisselingen bevat en een aanstekelijk ritme heeft, waarna "Hello Jekyll, Goodbye Mister Hyde" volgt en ik opnieuw een lekkere swingende aanstekelijke pop song te horen krijg, waarbij stil zitten geen optie is en deze wordt gevolgd door "Cedar And Greenwich", een fantastisch instrumentaal nummer, dat gedomineerd wordt door pianospel.
In "Whisper In The Wind" schotelt Rob me een prachtige pop song voor, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden uit new wave bevat en in "Sweet Love" speelt hij weer een aanstekelijke pop song met een dansbaar ritme.
Vervolgens hoor ik "Sad Goodbye", een mooie rustige song, waarbij het pianospel centraal staat en deze heeft door de tekst een enigszins trieste ondertoon en "Wax Crackers (Everything Is Wonderful)", een korte swingende song, die bij een theater voorstelling opgenomen zou kunnen zijn.

"Tommy, Judy And Me + 23 For The Record" van Rob Hegel staat vol lekker in het gehoor klinkende songs, waarmee hij me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van de betere pop dan ook aanraden, deze uitstekende plaat eens te gaan beluisteren.





Review: Warmrain - Back Above The Clouds (2CD) (Rain Recordings, 2019) (Progressieve Rock / Pop)

Warmrain uit Hampshire en Oxfordshire, Engeland, die bestaat uit: Matthew Lerwill - sologitaar, klassieke gitaar, sitar, ukelele en mandoline, Simon Bradshaw - basgitaar, Leon Joe Russell - zang en sologitaar en Steve Beatty - drums en percussie, bracht op 24 oktober 2011 de EP "Absent Friends" als CD uit via Eastworld Records.
Hun debuut album "Back Above The Clouds", dat 7 juni 2019 bij Rain Recordings verscheen is meteen een 2CD box, die totaal 15 nummers bevat en is onderverdeeld in 2 stukken.

Op CD 1, staat onder de titel "The Man Remembers The Boy" op de hoes en start met "Fading Star", waarin de band me een fantastische, vrij rustige, progressieve rock song voorschotelt, die sterke invloeden van bands uit de jaren 70, zoals Pink Floyd, heeft, maar ook Porcupine Tree is een inspiratiebron voor de band, die het tempo halverwege het nummer opvoert en enkele tempowisselingen in het nummer brengt, waardoor het afwisselend is en dit nummer wordt gevolgd door de titelsong van de EP "Absent Friends" en daarin krijg ik een prachtige rustige rock song te horen, die ingetogen zang bevat en een aanstekelijk ritme heeft.
Daarna volgt "Running Out Of Time", een mooie rustige pop song met een melodisch ritme en deze wordt gevolgd door "Alone In Silent Harmony", dat eveneens met rustige tonen gespeeld wordt en de band sterke invloeden van de muziek van PInk Floyd laat doorklinken in het instrumentale nummer, dat iets over de helft van het nummer iets meer snelheid krijgt.
In "I Should Be Seeing Stars By Now" zet Warmrain me een schitterende vrij rustige progressieve poprock song voor, die een melodisch ritme heeft en opnieuw invloeden van Pink Floyd bevat en in "New Dawn" laat de band me nogmaals genieten van zo'n heerlijke vrij rustige song.
Verder hoor ik "Metamorphosis", weer een rustige song, waarin de zang minimale begeleiding van klassieke gitaar heeft en een minuut voor het einde stopt, om gevolgd te worden door het extra nummer van CD 1, getiteld "Here Comes The Rain Again (Extended Version)", een cover van de Eurythmics song is een uitstekende melodische rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
CD 2 heeft als titel "The Boy Rescues The Man" en begint met "A Hundred Miles High", waarin de band verder gaat met het maken van rustige muziek en me een prima pop song voorschotelt, die gevolgd wordt door "Live The Dream" en ook hierin speelt de band weer zo'n rustige pop song.
Dan hoor ik "Free Now", dat opnieuw mooi en rustig klinkt en "Flying Dreams" verandert er niets, want Warmrain blijft hun muziek in een rustig tempo spelen, waardoor mijn concentratie verslapt.
In "Absent Friends (Reprise)" laat de band me nogmaals het schitterende titel nummer van hun debuut EP horen, in "Lumious Star" speelt de band een prachtige melodische song in een niet al te hoog tempo, die even over de helft van de song iets heftiger klinkt en ook in "Equilibrium" laat de band me genieten van een uitstekende melodische rock song.

De 2CD "Back Above The Clouds" van Warmrain staat vol prachtige rustige songs, die vooral op CD 1 progressieve rock invloeden van Pink Floyd bevatten, waardoor ik deze CD persoonlijk beter vind dan CD 2, waarin Leon Joe Russell zijn stempel als singer songwriter op de muziek drukt en ik wil liefhebbers van de betere pop en progressieve muziek dan ook aanraden, deze 2CD eens te gaan beluisteren.




Sorry!Nog geen video beschikbaar.

Review: MDou Moctar - ILana The Creator (Sahel Sounds, 2019) (Psychedelische Rock / Tuareg Gitaar)

MDou Moctar uit Agadez, Niger, werd in 2008 opgericht en bestaat uit: Mahamadou "Mdou Moctar" Souleymane - zang en sologitaar, Ahmoudou Madassane - slaggitaar en achtergrondzang, Michael Coltun - basgitaar en Aboubacar Mazawadje Ibrahim - drums.
Nadat MDou Moctar in 2008 in Nigeria zijn debuut album had opgenomen, waarop hij drum machine en synthesizer speelde, kreeg hij zoveel likes op het netwerk  van West Afrika, dat er nummers van terecht kwamen op de compilatie “Music from Saharan Cellphones".
In 2013 verscheen zijn album “Afelan", op 17 juli 2013 op LP via Sahel Records, dat samengesteld was uit opnames van zijn optredens in zijn woonplaats.
Vervolgens verschenen het digitale album "Anar" (9 september 2014, Sahel Records), "Akounak Tedalat Taha Tazoughai OST" (LP, 7 juni 2015), “Sousoume Tamachek" (CD, LP, Digitale download, 1 september 2017, Sahel Records) en "Mdou Moctar: Blue Stage Session" (digitaal albun, 18 januaru 2019, Third Man Records, LLC).
Het album “Ilana The Creator”, dat te Detroit, Amerika, met een live band werd opgenomen, waarbij de band een week lang in de studio bivakkeerde werd op 29 maart 2019 via Sahel Records als CD, LP en als digitaal album uitgebracht, waarbij de band wordt bijgestaan door: Aroudaini Daniel - djembé (1 nummer) en Cem Misirlioglu - drum programmering (1 nummer)

Het album, dat 9 nummers bevat, begint met "Kamane Tarhanin", een schitterende psychedelische rock song met Tuareg gitaar en Sahel invloeden, die een terugkerend eentonig rtitme heeft, dat bij tijd en wijle opzwepend klinkt en dit nummer wordt gevolgd door "Asshet Akal", een swingende rock song, die een gemiddeld tempo heeft en een mix is van traditionele muziek en Tuareg gitaar, waarbij het tempo tegen het einde sneller wordt.
Daarna volgen "Inizgam", een fantastisch, maar kort, psychedelisch rock nummer, waarin westerse en Tuareg invloeden aan elkaar gesmeed worden en "Anna", een swingende rock song met een aanstekelijk ritme, dat aanzet tot dansen.
In "Takamba" krijg ik een heerlijke dansbaar instrumentaal Tuareg gitaar nummer voorgeschoteld, dat swingt en in "Tarhatazed" speelt MDou Moctar weer zo'n swingende dansbare rock song, die westerse en Sahel invloeden verbindt, waarbij het gitaarspel geweldig is.
Dan volgen "Wiwasharnine", eveneens weer een aanstekelijke dansbare rock song met folklore invloeden en Tuareg gitaar, "Ilana", een verrukkelijke uptempo rock song met opzwepend Tuareg gitaarspel, dat swingt en een licht hypnotiserende werking op me heeft en "Tumastin", een prachtige rustige traditionele pop song, die een terugkerend meedein rotme heeft.

"ILana The Creator" van MDou Moctar bevat zeer swingende dansbare muziek, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan iedere liefhebber van Tuareg gitaar en psychedelische muziek.(luister naar het album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Dury Dava - Dury Dava (Inner Ear Records, 2019) (Progressieve Rock)

Dury Dava uit Athene, Griekenland, werd in 2016 opgericht en bestaat uit: Dimitris Kouloglou – zang, sologitaar en bouzouki, Giorgis Karras – sologitaar, Karolos Berahas – basgitaar, keyboards en synthesizer, Dimitris Prokos – klarinet en synthesizer en Ilias Livieratos – drums en percussie.
De band bracht op 10 mei 2019 hun debuut album met gelijknamige titel uit, dat in de tweede helft van 2018 live in de Hobart Phase studio's te Atherne werd opgenomen en via Inner Ear Records als 2LP en als digitale download verscheen.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Afriki", een fantastische uptempo progressieve rock song, die sterke invloeden uit Afrikaanse muziek bevat en zeer dansbaar is en gevolgd wordt door "Tritych", een schitterende mix van jazz, progressieve rock, Turkse muziek en krautrock, die invloeden van de Turkse muzikant Hüsnu Senlendirici heeft.
Daarna zet de band me een geweldige krautrock song voor, getiteld "Ela Pali", waar invloeden van pop, progressieve rock en een dansbaar ritme in zit, waarna "Satana" volgt en ik een swingende mix van funk, Afrikaanse ritmes, jazz en progressieve rock te horen krijg, die heerlijke drum partijen bevat.
In "Zoupa" speelt Dury Dava een swingende dansbare uptempo mix van funk, jazz en progressieve rock en in "Kalokairi" laat de band me genieten van een verrukkelijk psychedelische song, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend drums ritme bevat.
Dan volgt "34522", een iets meer dan 12 minuten durende Grieks-Turks song voorgeschoteld krijg, dat een dreigend ritme heeft, waarin een eentonig licht hypnotiserend drums ritme zit en Oosterse invloeden bevat, dat halverwege verandert en de muziek invloeden krijgt van "Hotel Rwanda" van Baby Guru, waarbij het tempo sneller wordt en het nummer swingt als een trein en dit nummer wordt gevolgd door "Ataxia", een uptempo mix van rock & roll, punk en progressieve rock, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en lichte psychedelische invloeden bevat.
Verder volgen "Tarlabasi", een geweldige progressieve psychedelische rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat halverwege iets meer snelheid krijgt en swingt, waarna de band tegen het einde terug keert in het rustige tempo en "Kane Ligo Alithina", een swingende Turkse rock song, die een aanstekelijk eentonig ritme heeft, waarbij stil zitten niet aan de orde is.

"Dury Dava" van Dury Dava is één van de beste debuut albums, die ik in tijden heb gehoord, waarbij de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan deze 2LP dan ook ten zeerste aanraden, aan elke liefhebber vann progressieve en psychedelische rock.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Gin Lady - Tall Sun Crooked Moon (Kozmik Artifactz Records, 2019) (Melodische Rock)

Na 3 succesvolle albums te hebben gemaakt, stopte de Zweedse progressieve hardrock band Black Bonzo ermee.
Uit de resten van de band ontstond begin 2011 een nieuwe band, genaamd Gin Lady en deze bestaat uit: Joakim Karlsson - sologitaar en zang, Anthon Johansson - basgitaar en zang, Fredrik Normark - drums, Klas Holmgren - hammond B3 orgel, piano, mellotron en zang en Magnus Kärnebro - zang.
Ze sloten een platendeal met het Transubstans Records label en in april 2012 werd hun debuut CD "Gin Lady" uitgebracht met daarop 9 nummers en deze heeft in mei 2013 een opvolger gekregen door de 2CD "Mother's Ruin", waarop 17 songs staan en vervolgens verschenen "Call The Nation" (Kozmik Artifactz Records, beperkte oplage gekleurd vinyl LP en digitale download, 5 januari 216) en "Electric Earth" (Kozmik Artifactz Records, LP en digitale download, 15 september 2017).

Op het album "Tall Sun Crooked Moon", dat 26 april 2019 via Kozmik Artifactz Records als CD en in een beperkte oplage als LP op gekleurd vinyl verscheen zijn Joakim Karlsson en Klas Holmgren vervangen door Johnny Stenberg - sologitaar en Fredrik Normark - drums.
Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Everyone Is Love", waarin de band een mooie melodische southern rock song speelt, die prima samenzang bevat en  subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Sweet Country Livin'", een prima southern rock song, die invloeden van country muziek en het Allman Brothers Band nummer "Jessica" heeft.
Daarna volgt "The Darkest Days Of All Time", eveneens een coutry rock song met melodische invloeden, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en dit nummer wordt gevolgd door "The Visit", waarin de band een prachtige melodische rock song speelt.
In "Gentle Bird" krijg ik opnieuw een stukje melodische rock voorgeschotelt, dat pop en lichte country invloeden heeft en in "Into The Wasteland" speelt Gin Lady nogmaals zo'n uitstekende song, die swingt en puur Amerikaans klinkt.
Dan volgt "Always Gold", een schitterende uptempo rock song, die prima samenzang heeft en invloeden van de muziek uit de jaren 70 bevat en gevolgd wordt door "Undertow", een heerlijke afwisselende song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden uit de muziek van The Allman Brothers Band en Crosby, Stills, Nash & Young bevat.
Verder hoor ik "The Rock We All Push", een lekker in het gehoor klinkende melodische song, die een aanstekelijk ritme bevat en "Tell It Like It Is", een mooie rustige song, die diverse subtiele tempowisselingen heeft.

In "Tall Sun Crooked Moon" van Gin Lady is over geschakeld van het maken van hardrock naar country en melodische rock en ik kan liefhebbers van deze genres aanraden eens naar deze plaat te gaan luisteren.(luister naar het album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Deathcrush - Megazone (Apollon Records, 2019) (Elektro / Noise)

Deathcrush uit Oslo, Noorwegen, brengt sinds 2013 muziek uit en bestaat uit: Linn Nystadnes - sologitaar, zang, vleugel en sampels, Pelle Bamle - basgitaar en zang en Vidar Evensen - drums, zang synthesizer en sampels.
Hun debuut maakte de band met de EP "Skool's In", die op 23 september via Norway Rat Records als 12" op vinyl en als digitle download werd uitgebracht.
Vervolgens verschenen de digitale nummers: "Lesson #16 for Beatmaster V / Fun" (21 februari 2014), "Lesson #14 for Bethan Peters / Smooth" (18 juni 2014), "Lesson #1 for Snoop Doggy Dogg / Snoop" (7 augustus 2014), "Lesson #17 for Eddie Ryan / Feel It" (geen datum bekend), "Lesson #15 for Andreas Larssen / Andy " (13 februari 2015), "Ego" (18 januari 2019), "Dumb" (15 februari 2019) en "State Of The Union (edit)" (31 mei 2019) en tevens verschenen: "The Single Series"(digitaal download album, 26 mei 2015) en het album "Megazone", dat in een beperkte oplage van 500 stuks op wit vinyl verscheen en ook als CD en als digitale download op 8 maart 2019 via Apollon Records werd uitgebracht.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met het als digilale single uitgebrachte "Ego", waarin de band een uitstekende dansbare mix maakt van elektro en pop, die gevolgd wordt door "PushPuschPusch", een prima swingende heftige uptempo mix van heavy rock, pop en noise.
Daarna krijg ik "Deathcrush-Kmer Rich" voorgezet en hierin speelt de band nogmaals zo'n heerlijke mix, die enkele tempowisselingen heeft en vrij heftig klinkt, waarna de digitale single "Dumb" volgt en de band opnieuw een swingende uptempo mix van elektro, noise en pop ten gehore brengt, die zeer dansbaar is.
In "Filthy Street" speelt Deathcrush een dansbare uptempo mix van heavy rock, dance en noise en in "Bedsit" schotelt de band me weer zo'n heftige heavy noise rock song voor, die in een hoog tempo mijn gehoorgang binnen gespeeld wordt.
Dan volgen "Trust Me", een geweldige uptempo rock song met een terugkerend ritme, die enkele tempowisselingen heeft en swingt als een trein, "Daemon", een schitterende aanstekelijke uptempo mix van hardrock en noise en de volledige versie van "State Of The Union", die iets meer dan 4 minuten duurt en hierin hoor ik de band een verrukkelijke dansbare swingende rock song spelen, om na 19 minuten nog 2 minuten aan de plaat toe te voegen, door een geweldig stukje psychedelische noise te spelen.

"Megazone" van Deathcrush is een heerlijke swingende plaat, die vol lekker in het gehoor klinkende muziek staat, die prima dansbaar is en ik kan liefhebbers van elektro, pop en noise deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





zondag 30 juni 2019

Review: Vibravoid - Intergalactic Acid Freak Out Orgasms (Stoned Karma Records, 2019) (Psychedelische Rock)

Vibravoid werd in 1990 te Düsseldorf, Duitsland, opgericht en bestaat uit: Christian Koch - zang en sologitaar, Frank Matenaar - drums en Dario Treese - orgel.
De band heeft zich muzikaal laten inspireren door o.a. (een vroege) Pink Floyd, Electric Prunes, Strawberry Alarm Clock en Spacemen 3 en talloze andere psychedelische progressieve rock bands.
Sinds 2000 heeft Vibravoid diverse LP's en CD's uitgebracht via verschillende labels, zoals: Triggerfish, Nasoni, Anzitisi Records, Krauted Mind Records, Herzberg Verlag en Sulatron.
Nadat ze begin 2013 hun eigen label Stoned Karma Records hebben opgericht, verschijnen daarop hun platen (onder andere "Psychedelic Blueprints - An Introspection Of The Years 2000-2013" en de 6 CD box "Loudness For The Masses"), maar ook staat de band met een nummer ("Nearby Shiras", een cover van Kalacakra) op de LP Head Music van het Fruits De Mer Records label en is in 2013 de 7" gekleurd vinyl single "Colour Your Mind", waarop 3 covers staan, uitgebracht via dat zelfde label uit Engeland, gevolgd in 2015 door de 7" gekleurd vinyl single "Steppin' Stone" , die eveneens 3 covers bevat en via Fruits De Mer verscheen.
De band stond op het "14th Dream Of Dr.Sardonicus" festival te Cardigan, Wales, dat van 5 tot 7 augustus plaats vond en georganiseerd werd door Fruits De Mer Records, waarbij één van de live nummers ongetwijfeld hun nieuwe 7" gekleurde vinyl single met klaphoes, "In-A-Gadda-Da-Vida", was, die 9 augustus 2016 in beperkte oplage via Fruits De Mer Records verschenen is.
De single, werd 30 september 2016 gevolgd door hun nieuwe album "Wake Up Before You Die", dat op hun Stoned Karma Records in een beperkte oplage op LP en CD werd uitgebracht, waarbij de CD uitvoering 4 extra live nummers bevat.
Via Stoned Karma Records verschenen in 2017 de albums "A Night At The Museum" (3LP) en "Triptamine E.P. Volume 5", dat tijdens hun "wake Up Before You Die" optreden in Haus Der Jugend in 2016 werd opgenomen en in een beperkte oplage van 1000 LP's inclusief een kleurenposter op A10 formaat uitgebracht is en op 17 november 2017 verscheen "Mushroom Mantra's", zowel op LP als CD en als download, waarbij vermeldenswaardig is, dat de pre-order editie van de LP in een beperkte oplage van 200 stuks op gekleurd vinyl geperst is en een poster plus picture postcard disc bevat, die een nummer bevat, dat niet op de LP staat, terwijl op de CD uitgave 3 extra nummers staan, die tijdens een opname sessie uit 1992 stammen en niet eerder zijn uitgebracht.
Stoned Karma Records bracht op 25 mei 2018 2 albums van de band tegelijk uit, dat zijn: "Vibrations From The Cosmic Void", die in een beperkte oplage van 500 LP's als pre-order een bonus LP bevat, terwijl het album tevens in een beperkte oplage van 1000 stuks in 3 kleuren zonnestralen vinyl en als CD en digitale download verscheen en het andere album,"Live At Rheinkraut Festival", waarop basgitarist Ufo Walter te horen is, werd als 2CD en digitale download uitgebracht.
Eind april 2019 verscheen het album "Intergalactic Acid Freak Out Orgasms" via Stoned Karma op zowel CD als LP en diagitale download en ook hierop is de band weer live te beluisteren.

Het album, dat 9 nummers bevat en in 2018 op het Finkenbach Festival werd opgenomen, start met de Beatles cover "Tomorrow Never Knows en hierin schotelt  Vibravoid me een uitstekende psychedelische song voor, waarin de band een eigen draai aan het nummer geeft, waarna ik "Vivid Vision" te horen krijg en daarin
speelt de band een heerlijke uptempo poprock song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft.
Daarna volgt "Playing With Beuys", een fantastische hypnotiserende psychedelische rock song, die een terugkerend ritme bevat en dit nummer wordt gevolgd  door "Astronomy Domine", een geweldige cover van dit Pink Floyd nummer, waarin de band op zijn best is en dit nummer gaat over in een andere Pink Floyd cover, getiteld "Interstellar Overdrive" en ook in dit nummer krijg ik een verrukkelijke versie voorgezet, die diverse tempowisselingen heeft, psychedelisch is, experimentele klanken bevat en me in een lichte trance brengt en dit gaat op zijn beurt door in een lange uitvoering van "Ballspeaker", een geweldige aanstekelijke dansbare licht hypnotiserende rock song, die bijna 23 minuten duurt, in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en bij tijd en wijle zeer psychedelisch klinkt, terwijl het tempo na de helft van het nummer afwisselend rustig en heftig is en acid rock invloeden heeft.
In "Magic Mirror" laat Vibravoid me genieten van een korte uptempo acid Hammond rock song, die swingt als een trein en in "Colour Your Mind" krijg ik weer een nummer te horen, dat in de stijl van de muziek van Pink Floyd gespeeld wordt en invloeden uit acid, progressieve en psychedelische muziek heeft en in "Mother Sky" begint de band experimenteel, om na enkele seconden over te schakelen op het maken van een schitterende psychedelische rock song, die een hypnotiserend ritme heeft, invloeden van krautrock bevat en prima dansbaar is.

"Intergalactic Acid Freak Out Orgasms" van Vibravoid is een grote lange trip door de psychedelische muziek, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik vind dan ook, dat geen enkele liefhebber van deze muzieksoort deze live opnames mag missen.
(luister naar een introductie van het album via de YouTube link)





Review: Billy Childish - Punk Rock Ist Nicht Tot (Damaged Goods Records, 2019) (Punk)

Billy Childish (die geboren werd als Steven John Hamper) uit Chatham, Kent, Engeland is kunstschilder, auteur, poëet, fotograaf, filmmaker, zanger en gitarist.
Hij speelde in diverse bands, waaronder: The Chatham Singers, Thee Mighty Caesars, The Delmonas, The Pop Rivets, Thee Milkshakes, Thee Headcoats, The Vermin Poets, The Spartan Dreggs, Wild Billy Childish & the Blackhands en The Musicians Of The British Empire, die verschillende muziekstijlen speelden zoals: garage rock, punk, rock & roll, blues, folk, klassiek /experimenteel, gesproken woord, kinderliedjes en surf.
Samen met Charles Thomson richtte hij in 1999 The Stuckism Art Movement op, dat hij in 2001 verliet, om zich verder in de kunstwereld te ontwikkelen en in juli 2014 werd hij genomineerd voor de  Doctor Of Arts Degree van de universiteit van Kent, terwijl hij tevens les geeft aan Rochester Independent College.
Sinds 1977 brengt hij albums uit, zowel solo als met zijn bands en er verschenen reeds 118 albums van hem op die manier.
Met de band CTMF (voorheen The Musicians Of The British Empire), die bestaat uit: Nurse Julie (zijn vrouw Julie Hamper) - basgitaar en Wolf Howard - drums,  bracht hij zijn eerste album "All Our Forts Are With You" in 2013 uit en deze werd gevolgd door "Die Hinterstoisser Traverse" (2013), "Acorn Man (2014)", "SQ1" (2016) en "Brand New Cage" (2017), die allemaal via Damaged Goods Records verschenen.
Damaged Goods Records heeft een compilatie gemaakt van 42 jaar muziek van Billy Childish onder de naam "Punk Rock Ist Nicht Tot", die als 3LP is verschenen en daarop staan 48 nummers van zijn begin periode tot nu.

Kant A1 start met een live opname van de Small Faces cover "Whatcha Gonna Do About It" van The Pop Rivets (1977-1980), die lichtelijk overstuurd is, maar desondanks redelijk goed klinkt en gevolgd wordt door een ander Pop Rivets song, getiteld "Kray Twins", waarvan de demo te horen is en hierin speelt de band een schitterende uptempo punk song, die swingt als een trein, waarna het de beurt is aan The Milkshakes (1980-1984), die eveneens 2 nummers op de plaat hebben staan en daarvan is het eerste "Love Can Lose", een heerlijke beat song, die in de jaren 60 gemaakt had kunnen zijn, waarna "I'm Out of Control" volgt en de band nogmaals een fantastische dansbare beat song ten gehore brengt.
Daarna speelt Thee Mighty Caesars (1985-1989) "You Make Me Die Thee", een geweldige korte beat song die van The Kinks had kunnen zijn, "The Double Axe", een lekkere swingende rock song met invloeden uit punk en beat waar enkele subtiele tempowisselingen zitten, "Come Into My Life", een rock song met een slepend ritme, tempowisselingen en psychedelische effecten en "Cowboys are Square", een aanstekelijke swingende garagerock song, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
In "I feel Like Giving In" van The Delmonas (1989) krijg ik een beat song voorgezet, die lichte rhythm & blues invloeden heeft en in "Brimful Of Hate" van Jack Ketch And The Crowmen (1988) hoor ik een swingende rock song met een aanstekelijk terugkerend ritme.
Kant A2 begint "Davey Crocket" van Thee Headcoatees (1989-2000) en daarin hoor ik de band een uitstekende dansbare poprock song spelen, die een hoog meedein gehalte heeft en gevolgd wordt door "Girl From '62", van Thee Headcoats (1989-2000), een fantastische uptempo garagerock song met subtiele tempowisselingen, die gevolgd wordt door "All My Feelings Denied", waarin de band opnieuw zo'n prima garagerock song speelt.
Dan volgen nog 2 nummers van Thee Headcoats, getiteld "Punk Rock Ist Nicht Tot", een geweldige post punk song met een terugkerend ritme (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie) en "An Image Of You", een swingende punk song, waarna het de beurt weer is aan Thee Headcoatees, die 3 nummers achtereen ten gehore brengen, waarvan de eerste "Evil Thing" heet en daarin speelt de band een verrukkelijke swingende uptempo rhythm & blues song en deze wordt gevolgd door "Wild Man", een uptempo mix van filmmuziek en garagerock en "Hurt Me", een afwisselende pop song in de stijl van de Amerikaans meiden bands, zoals The Shirelles, waarna de plaat afgesloten wordt door Thee Headcoats, die een puike uptempo punkrock song spelen, getiteld "I'm Hurtin'".
De eerste 2 nummers van kant B1 komen van Billy Childish and Holly Golightly en heten "Step Out", een aanstekelijke dansbare rock song en "Upside Mine", een geweldige swingende poprock song met een licht hypnotiserend ritme.
Vervolgens spelen Billy Childish And The Singing Loins "I Don't Like The Man I Am" een fantastische aanstekelijke folk song, waarna Billy Childish and Sexton Ming "Muscle Horse" ten gehore brengt en deze begint met een toespraak, om na korte tijd over te gaan in een rustige korte folk song van zang met minimale begeleiding.
In "This Wondrous Day" van Kyra krijg ik een verrukkelijke Nederlandstalige pop song voorgeschoteld, die een enigszins sensuele zang en een mysterieus ritme bevat, in "Rum and Coca Cola" van Wild Billy Childish And The Blackhands hoor ik een uitstekende mix van jazz en Zuid Amerikaans en muziek en in "Mr Hitler", die eveneens door Wild Billy Childish And The Blackhands gespeeld wordt, krijg ik een geweldige jaren 50 song voorgezet, die invloeden van George Formby en humoristische muziek heeft.
De eerste 4 nummers van kant B2 komen van The Buff Medways (2000-2005) en hiervan is de eerste "Archive From 1959", waarin de band een heerlijk punkrock song speelt, die enkele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Troubled Mind", een fantastische swingende garagerock song met diverse tempowisselingen, "Unable To See The Good", een swingende powerrock song met jaren 60 invloed en "Strood Lights", een uptempo 60er jaren gerelateerde beat song met invloeden van The Who.
Dan volgen 2 nummers van The Chatham Singers, getiteld "The Man with The Gallows Eyes", een uitstekende rthytm & blues song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "The Angel of Death", een prima mix van folk en country, waarna ik nogmaals een nummer van The Buff Medways hoor, dat "Medway Wheelers" heet en daarin speelt de band een lekkere rock song, waar invloeden van de mod muziek (The Who, The Jam) in zit, waarna deze kant afgesloten wordt door The Buffets, die "You Piss Me Off" spelen en ik een swingende uptempo punk song te horen krijg.
Op kant C1 bevat de muziek 3 nummers van The Musicians of the British Empire (Wild Billy Childish And The Mu) en begint met "Joe Strummer's Grave", een lekkere swingende punkrock song met diverse subtiele tempowisselingen, die gevolgd worst door "Snack Crack", een geweldig swingende uptempo punkrock song en "Christmas 1979", een uitstekende post punk song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna hoor ik The Guy Hamper Trio met "Polygraph Test", waarin het trio een schitterend instrumentaal Hammond rock nummer ten gehore brengt, dat lichte jazz en progressieve rock invloeden bevat en gevolgd wordt door 3 nummers van The Spartan Dreggs (2011-1014) , waarvan de eerste "We Spartan Dreggs (Be Fine)" heet en ik een prachtige post punk song voorgezet krijg, die enkele tempowisselingen en een dansbaar ritme heeft en gevolgd wordt door "Headlong Fly the Achaeans", een uptempo powerrock song met invloeden uit de jaren 60 en "A Shropshire Lad", een jaren 60 gerelateerde rock song met sterke invloeden van The Who.
Kant C2 start met 4 nummers van CMTF (2013-heden), die achtereenvolgens "A Song For Kylie", een post aanstekelijke punkrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, "In A Parallel World", een door eind jaren 70 geïnspireerde rock song, die swingt, "Something's Missing Inside", een geweldige swingende uptempo punkrock song en "All Our Forts Are With You", een heerlijke jaren 60 gerelateerde garagerock song met invloeden van The Kinks, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Verder volgen "Cadillac" van The Dear Watsons, een schitterende uptempo zestiger jaren rhythm & blues song, waarin ik sterke overeenkomsten van het door The Rolling Stones opgenomen nummer "Mona" hoor, "It's so Hard to be Happy" van The Shall I Say Quois en ook daarin staat de jaren 60 beat muziek centraal en "CTMF" van CTMF, waarin de band een fantastische progressieve post punk speelt, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en diverse subtiele wisselingen bevat.
De 3 LP "Punk Rock Ist Nicht Tot" van Billy Childish staat vol verrukkelijke nummers, variërend van punk tot folk, waarvan ik zeer genoten heb en ik kan deze schitterende uitgave dan ook sterk aanraden, aan een ieder die van punk, folk, beat of garagerock houdt.





Review: The Flaming Sideburns - Soulshaking (Bad Afro Records, 2019) (Rock)

The Flaming Sideburns uit Helsinki, Finland, die op 1 april 1995 werd opgericht en bestaat uit: Eduardo Martinez - zang, Ski Williamson - sologitaar, Jeffrey Lee Burns - sologitaar, The Punisher - basgitaar en Jay Burnside - drums, heeft na 18 jaar een nieuwe single uitgebracht, getiteld "Soulshaking".
De band bracht op 1 juni 2001 hun album “Hallelujah Rock’N’Rollah” via Bad Afro Records uit, dat gevolgd werd door "Sky Pilots” (Ranch/Jetset, 2003 / Bitzcore 2004) en “Keys To The Highway” (Ranch/Bitzcore 2007), terwijl hun debuut album uit 2001 her uitgebracht werd onder de naam "Save Rock'n'Roll" en in 2002 via Jetset op de Amerikaanse markt verscheen.
Ook werden er 18 singles, 4 live albums, 3 compilatie albums en 5 split singles.
In 2016 stopte de band, maar in 2018 kwamen de originele 4 Finse leden en de in Argentinië (Buenos Aires) geboren zanger weer bij elkaar voor optredens in Spanje, Groot Brittannië en Scandinavië.
Na 2 dagen in Spanje te zijn, schreef het duo Arimatti Jutila / Jukka Suksi het eerste nieuwe nummer "Soulshaking", dat 31 mei 2019 als digitale single verscheen, om later dit jaar gevolgd te worden door een vinyl uitgave.

"Soulshaking", dat iets meer dan 3 minuten duurt, is een fantastische swingende dansbare mix van rock & roll en garagerock, die diverse tempowisselingen heeft en de band laat hierin horen nog steeds één van de betere rock bands te zijn.




Sorry! Nog geen video beschikbaar.












Review: Roz Vitalis - The Hidden Man Of The Heart (Lizard Records, 2018) (Progressieve Rock / Symfonische Rock / Kamermuziek)

Roz Vitalis werd in 2001 te St.Petersburg, Rusland, als studio project opgericht, om in 2005 semi-elektrisch kamermuziek ensemble te gaan fungeren en vanaf 2008 als een volledige rock band, die regelmatig optreedt in onder andere Rusland, Finland, Litouwen en Letland.
De band, die bestaat uit: Vladimir Efimov - sologitaar, Ruslan Kirillov - basgitaar en ukelele, Ivan Rozmainsky - piano, harischord, Hammond orgel, Tesla delicia mini 2, keyboards en metallofoon, Philip Semenov - drums en percussie, Vladimir Semenov-Tyan-Shansky - solo-, basgitaar en akoestische gitaar, Vladislav Korotkikh - dwarsfluit, Yury Khomonenko - drums en percussie en Alexey Gorshkov - trompet.  
Sinds de oprichting verschenen er reeds 19 digitale uitgaven van de band, waarvan 3 singles, 1 EP en 14 albums.
Dat zijn: "Excerpts From Early Demo Recordings 2001" (1 november 2001), "L'Ascensione"(5 maart 2002), "Lazarus" (14 september 2003), "The Threesunny Light EP" (30 april 2004), "Das Licht Der Menschen" (21 september 2004), "Live Autumn'05 In The Ad Lucem Studio" (30 november 2005), "Compassionizer" (1 maart 2007), "Live At Mezzo Forte, Moscow" (17 november 2009), "Live At ESG-21, Februari 13Th 2010" (1 mei 2010), "Yours Is No Disgrace" (niet gemasterde single versie, 31 augustus 2010), "Remember A Day" (niet gemasterde single versie, 30 november 2010), "Revelator" (17 april 2011), "Live Summer 2012" (13 september 2012), "Patience Of Hope" (28 september 2012), "Live At Saint Peter Prog Fest #5" (26 september 2013), "Live 2013-08-31+bonus" (10 maart 2014), "Overcoming-Up" (27 augustus 2014), "What Are You Thinking About" (single, 14 november 2014) en "Live 14-11-14" (26 januari 2015).
Hun 20ste uitgave heet "Lavoro D'Amore" (26 maart 2015) en is niet alleen digitaal verschenen, maar ook op CD via het Italiaanse Lizard Records label.
Eind 2018 verscheen er een digitale split single via Vespero Music, waarin de band het nummer "Amaryllis" van Vespero ten gehore brengt, terwijl laatst genoemde band het nummer "What Are You Thinking About" van Roz Vitalis vertolkt.
Op 30 maart 2018 werd het album "The Hidden Man Of The Heart", dat 14 nummers bevat, via Lizard Records als CD en als digitale download uitgebracht.

Het album begint met "Someone, een fantastisch klassiek aandoend stuk kamermuziek, dat in een langzaam tempo gespeeld wordt op cello en viool en daardoor een enigszins trieste ondertoon heeft en deze gaat over in "Passing Over", een verrukkelijk rock nummer, waarin de band een uptempo mix maakt van klassiek, progressieve en symfonische rock, folk en Spaanse trompet klanken, die diverse tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Rhapsody Of Refugees", een uitstekend progressief rock nummer met jazz invloeden, dat diverse tempowisselingen heeft en bij tijd en wijle swingt als een trein.
Daarna volgt "Blurred", waarin de band een schitterend nummer ten gehore brengt, dat invloeden uit folk, symfonische muziek en Spaanse trompet klanken aan elkaar verbindt (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie), waarna ik het korte "Trampled", een korte klassiek aandoend triest stukje kamermuziek hoor, dat verder gaat in "Thou Shalt Tread Upon The Lion And Adder", een geweldige mix van symfonische rock, progressieve rock, die diverse tempowisselingen heeft en halverwege verandert in een licht hypnotiserend nummer met Spaanse trompet klanken.
In "On The Line" speelt Roz Vitalis opnieuw een stukje kamermuziek in een niet al te hoog tempo en in "Disturbed" krijg ik nogmaals zo'n schitterend kort rustig stuk voorgeschoteld, dat hoofdzakelijk op piano gespeeld wordt, waarna "Jungle Waltz" volgt en de band een prachtig melodisch progressief rock nummer ten gehore brengt, dat Spaanse en klassieke invloeden heeft en die tegen het eind van het nummer iets sneller wordt.
Dan volgt "Wounded" en hierin speelt de band een mooi rustig klassiek stuk kamermuziek, dat iets na de helft meer snelheid krijgt en dit wordt gevolgd door "Fret Not Thyself Because Of Evildoers", dat rustig en dreigend begint, maar na 1 minuut verandert in een heerlijknummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden van progressieve rock met diverse tempowisselingen in invloeden uit de avant garde.
Verder hoor ik het titel nummer "The Hidden Man Of The Heart", waarin de band een schitterend rustig melodisch nummer speelt, dat Spaanse invloeden bevat, "Some Refugee", een verrukkelijk rustig stuk kamermuziek, dat op viool en cello wordt gespeeld en "Psalm 6" en daarin verrast de band me door een heftig stuk muziek met hardrock invloeden en een tergkerend ritme, te koppelen aan Spaanse trompet klanken, die na enkele minuten veranderen in een uitstekelnd rustig stuk symfonische muziek met progressieve rock invloeden.

Roz Vitalis heeft me met "The Hidden Man Of The Heart" opnieuw weten te verrassen met hun fantastische muziek, die me vanaf het begin tot het einde heeft geboeid en ik kan liefhebbers van zowel kamermuziek, symfonische als progressieve rock die meesterwerk sterk aanraden.





Review: Vespero - Liventure #19 (Remastered) (Vespero Music, 2019) (Progressieve Rock / Spacerock)

Vespero werd in 2003 in Astrakhan, zuid Rusland opgericht en brengt sinds 2004 muziek uit, zowel in eigen beheer, als via maatschappijen.
De band onderging sinds hun oprichting diverse keren bezettingswisselingen en bestaat uit: Ivan Fedotov – drums en percussie, Arkady Fedotov – basgitaar,
synthesizer, fluit en achtergrond zang, Alexander Kuzolev – gitaar, effecten en elektronica en Alexei Klabukov – arpeggiator, keyboards en mellotron.
Nadat Vladimir Belov - cello, Vespero had bijgestaan op de CD "Droga", speelde hij ook live met de band mee.
De opnamen die daarvan zijn gemaakt, zijn na de plotselinge dood van Vladimir op 7 juni 2014, als download verkrijgbaar onder de naam "Cello Liventures (In Memory Of Vladimir Belov)", waarbij de totale opbrengst van het album naar de familie Belov gaat.
Vladimr is ook nog in een nummer te horen op het album "Fitful Slumber Until 5 A.M.", waarop verder Alexey Esin - dwarsfluit en zhaleyka, Pavel Alekseev - tenor saxofoon en Alexander Taranenko - accordeon als gastmuzikanten mee spelen.
Op het zevende studio album, "Lique Mekwas", speelt Vespero voor het eerst in een zesmans formatie en bestaat hierop uit: Ivan Fedotov - drums en percussie, Alexander Timakov - drums en percussie, Arkady Fedotov - basgitaar en synthesizer, Alexander Kuzovlev - sologitaar en elektrische piano, Alexey Klabukov - keyboards en synthesizer en Vitaly Borodin - viool en tevens speelt Pavel Alekseev als gastmuzikant mee op tenor saxofoon.
Het album "Lique Mekwas", dat 24 maart 2016 door het R.A.I.G. Records label op CD en als digitale download is uitgebracht, is het eerste deel van Vespero's "Abyssinian Tales Dilogy" en bevat 7 nummers.
Op 12 oktober 2016 verscheen er een nieuw live album van de band, getiteld "Azmari: Abyssanian Liventure" en dit werd 15 mei 2015 in The Union Of Theartre Artists te Astrakhan in dezelfde bezetting als op het album "Lique Mekwas" opgenomen.
Het album bevat 8 nummers, waarvan er 1 nog niet eerder werd uitgebracht en de andere 7 van hun albums "By The Waters Of Tomorrow” (R.A.I.G., 2010), “Droga” (R.A.I.G., 2013) en "Lique Mekwas" (R.A.I.G., 2016) komt.
Het album "Azmari", dat 20 september 2017 verscheen, is in een zeer beperkte oplage van 200 stuks op zwart vinyl en 100 stuks op green.wit gespetterd vinyl uitgebracht door het Golden Pavillion Records label.
Op deze uitgave staan 2 nummers van het album "Azmari: Abyssanian Liventure" dat 12 oktober 2016 uit kwam, plus 3 nummers, die nog niet eerder werden uitgebracht en op verschillende plaatsen live werden opgenomen.
Vervolgens nam de band enkele albums in eigen beheer op met de Spaanse artiest Angel Ontalva ("Carta Marina", 9 juli 2018 en "Sea Orm Liventure", 3 augustus 2018) en tevens werd er in september 2018, in eigen beheer, een split single met de Russische band Roz Vitalis gemaakt, getiteld "Amaryllis" / "What Are You Thinking About", waarbij beide bands elkaars nummer spelen.
Op 26 oktober 2018 wordt hun album "Hollow Moon", waarop 10 nummers staan, via Tonzonen Records in een beperkte oplage van 500 stuks, waarvan er 150 op zwart geel en 350 op blauw wit vinyl en 500 stuks op CD uitgebracht en vermeldenswaardig is verder, dat er op de CD 2 extra nummers staan.
De band bestaat op dit album uit: Arkady Fedotov - basgitaar, synthesizer en geluiden, Alexander Kuzolov - sologitaar en mandoline, Ivan Fedotov - drums, percussie, wave drum en cachon, Alexey Klabukov - keyboards en synthesizer, Vitaly Borodin - viool en accordeon en Pavel Alekseev - tenor saxofoon.
Op 1 juni 2019 verscheen de geremasterde her uitgave van "Liventure", dat in 2008 op RAIG als CD-r en als digitale download was uitgebracht en voor de nieuw uitgave 4 extra niet eerder verschenen live opnamen uit 2009 bevat.
De nummers, waarvan de studio opnamen op de albums “Rito” en “Surpassing All Kings” staan, werden door Ivan Klyutsev in The Union Of Theatre Artists te Astrakhan, Rusland, op 21 juni 2008 en 10 januari 2009 opgenomen en in 2019 gemixt en gemastered door Alexader Kuzovlev in de VMS Studio.
De band bestaat op deze plaat uit: Alexander Kuzovlev - sologitaar en elektronica, Arkadiy Fedotov - basgitaar, dwarsfluit en zang, Ivan Fedotov - drums en percussie, Alexei Klabukov - keyboards en accordeon, Natalya Tjurina - zang en synthesizer plus Valentin Rulev - viool en mondharmonica.

Het album begint met "Sever", waarin ik de band, na een rustig begin, een fantastisch ruimtelijk nummer hoor spelen, dat een terugkerend ritme bevat, dat een licht hypnotiserende werking op me heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Rito", een schitterende mix van Oosterse, psychedelische muziek en spacerock, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en halverwege over gaat in een rustiger tempo, dat invloeden uit reggae heeft en avant gardistische zang bevat.
Dan volgt "Lino", een heerlijk melodisch nummer, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en iets over de helft van het nummer zang krijgt, waarbij de muziek verandert in progressieve rock, waarna "Glass Rainbow" te horen is en hierin speelt de band een mix van avant garde en progressieve rock, die na enkele minuten verandert in een geweldige mix van progressieve en symfonische rock, die steeds meer snelheid krijgt en dit nummer wordt gevolgd door "Tower" , een verrukkelijke mix van spacerock, dance en progressieve rock, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt.
In "Salma Simieri" schotelt Vespero me een heerlijke swingende melodische progressieve rock song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en diverse tempowisselingen heeft en in "Float" laat de band me genieten van een lekkere swingende mix van dance, spacerock en progressieve rock, die enkele subtiele tempowisselingen bevat.
Daarna volgt "Laccaria Amethystina", waarin de band een mix maakt van dub en progressieve rock, die in een rustig tempo gespeeld wordt en halverwege tijdeljk over gaat in een hoog tempo, dat spacerock invloeden bevat, om even later terug te komen in het begin tempo, om vervolgens weer te versnellen, waarna "Incredible Buildings" gespeeld wordt en daarin krijg ik een schitterende uptempo mix van progressieve rock en spacerock voorgezet, die swingt als een trein.
Verder speelt de band "Skat", een swingend progressief rock nummer met spacerock invloeden, waarbij stil zitten geen optie is en " Pacific", een experimenteel startend nummer, dat verandert in een fantastsich stuk spacerock, dat diverse tempowisselingen en invloeden uit experimentele rock bevat.

"Liventure #19 (Remastered)" van Vespero is, net als de uitgave uit 2008, een meesterwerk, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan alle liefhebbers van spacerock en progressieve rock dit album dan ook ten zeerste aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: The Neighbourgood Strange - Russian Spy (Strange Records, 2019) (Psychedelische Pop)


The Neighbourhood Strange werd in 2015 te Salisbury, Engeland opgericht en bestaat uit: Marcus - zang en sologitaar, Mark - sologitaar, The Dazman - basgitaar, Bob - orgel en Will - drums.
In hun korte bestaan trad de band al meer dan honderd keer op en stond op het podium met onder andere de Californische band Carlton Melton, terwijl hun debuut single, "I've Got It All", die in maart 2015 verscheen, door Steve Lamacq van BBC 6 werd gedraaid.
Hun tweede single "The Neighbourhood Strange" werd in februari 2016 door het LSD Records label uitgebracht en hun opvolgende single "Let's Get High", die op het Strange Records label uitgebracht werd, was vanaf 17 maart 2017, op zowel vinyl als op CD in een beperkte oplage van 500 stuks, verkrijgbaar.

De 7" single "Russian Spy" / "Many Secets", die eveneens via Strange Records verscheen, heeft slechts 2 nummers, terwijl de single CD uitvoering hiervan 3 extra nummers bevat.
Op de A kant van de single, "Russian Spy", speelt The Neighbourgood Strange een geweldige licht psychedelische pop song, die diverse tempowisselingen heeft en een aanstekelijk licht mysterieus ritme bevat en op de B-kant, "Many Secets", laat de band me genieten van een schitterende swingende uptempo mix van garagerock en psychedelische pop, die een zeer dansbaar ritme heeft.
De bonus nummers zijn: "Dester Sand", een schitterend kort Oosters klinkend instrumentaal nummer met invloeden uit surf en garagerock, "Mary Mary", een heerlijke powerrock song met een aanstekelijk terugkerend ritme, die enkele tempowisselingen heeft en invloeden van garagerock bevat (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie) en "Walk On Water", een fantastische licht psychedelische pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend terugkerend ritme bevat.

Met de single / CD single "Russian Spy" heeft The Neighbourgood Strange me van begin tot eind in de ban van hun uitstekende muziek weten te houden en ik kan deze schijf dan ook ten volle aanraden, aan liefhebbers van garagerock en psychedelische pop.





Review: Mouth - Past-Present-Future (Tonzonen Records, 2019) (Progressieve Rock)

Mouth is een Duitse band uit Keulen, die op 1 november 2000 is opgericht en bestaat uit: Chris Koller - zang, sologitaar, keyboards en sitar, Gerald Kirsch - basgitaar en Nick Mavridis - drums.
De band bracht hun debuut album "Rhizome The Complete Demo Recordings" in november 2007 als digitale download uit en deze werd in augustus 2009 gevolgd door het album "Rhizome", eveneens een digitale download.
Daarna verschenen de digitale download single "Rapids Of Equilibrium" (juli 2013), "Vortex" (juni 2017), die zowel als CD, digitale download en in een beperkte oplage op oranje vinyl werd uitgebracht via het BluNoise Records label, waarna het digitale album "Live'71" op 3 november 2017 verscheen en op 23 maart 2018 bracht het Tonzonen Records label hun volgende album uit, getiteld "Floating", waarbij vermeldenswaardig is, dat het album in een beperkte oplage van 500 stuks verscheen, waarvan er 250 op blauw en 250 op groen vinyl werden geperst en een klaphoes + inlegvel hebben, terwijl er ook een beperkte CD uitgave verscheen in een oplage van 1000 stuks.
Helaas stierf basgitarist Gerald Kirsch kort na het uitbrengen van het album, waarna de band stopte tijdelijk, maar nadat Thomas Johnen als basgitarist in maart 2019 in de band kwam, gaat Mouth weer live optreden, waarbij hun eerste opterden in Beelen, Duitsland zal zijn tijdens Bach Festival.
Op 14 juni 2019 werd de 10" EP "Past-Present-Future" in een beperkte oplage van 300 stuks op roze vinyl uitgebracht en tevens verscheen de EP als digitale download.

De EP begint met "Coffee", waarin de band een heerlijke swingende progressieve rock speelt, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en invloeden van de jaren 70 rock bands heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Chase '72" volgt en de band een geweldig swingend instrumentaal nummer ten gehore brengt, dat invloeden van spacerock bevat en een terugkerend eentonig ritme heeft, dat licht hypnotiserend werkt.
In "Into The Light (Alternated Mix)" schotelt Mouth me een schitterende uptempo song voor, die uitstekende samenzang bevat, invloeden van symfonische rock heeft en dansbaar is en in "Steamship Shambles" krijg ik een verrukkelijk licht psychedelisch instrumentaal nummer te horen, dat symfonische , folk en experimentele invloeden heeft en tegen het einde meer snelheid bevat.
"Past-Present-Future" van Mouth bevat 4 fantastische nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van zowel progressieve als symfonische rock, dexe schijf van harte aanbevelen.