zondag 16 december 2018

Review: Reverend Horton Heat - Whole New Life (Victory Records, 2018) (Rock & Roll)

Reverend Horton Heat is het alias van zanger-sologitarist Jim Heath, als wel van zijn psychobilly trio uit Dallas, Texas, dat in 1985 werd opgericht.
In de loop der jaren is de band regelmatig van bezetting verandert en tegenwoordig uit: Jimbo Wallace - staande bas en achtergrond zang, Arunja RJ Contreras - drums en achtergrond zang en Matt Jordan - piano, orgel en achtergrond zang
De band brengt sinds 1990 albums uit via diverse labels en daarvan is "Smoke 'Em If You Got 'Em", dat via het Sub Pop label verscheen de eerste.
Daarna volgden: "The Full-Custom Gospel Sounds Of The Reverend Horton Heat" (Sub Pop, 1993), "Liquor In The Front" (Sub Pop/Interscope Records, 1994), "It's Martini Time" (Interscope Records, 1996), "Space Heater" (Interscope Records, 1998), "Spend a Night In The Box" (Time Bomb Recordings, 2000), "Lucky 7" (Artemis Records, 2002), "Revival" (Yep Roc Records, 2004), "We Three Kings" (Yep Roc Records, 2005), "Laughin' & Cryin' with The Reverend Horton Heat" (Yep Roc Records, 2009), "Rev" (Victory Records, 2014) en op 30 november 2018 verscheen het album "Whole New Life", waarop 11 nummers staan, via Victory Records.

Het album start met het titel nummer "Whole New Life", waarin de band een geweldige swingende rockabilly song ten gehore brengt, die in een vrij hoog tempo mijn gehoorgang in gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna ik "Hog Tyin' Woman" hoor en de band me een uitstekende dansbare rock song voorzet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Hate To See You Cry", een schitterende uptempo mix van rockabilly en country, die diverse tempowisselingen heeft, die gevolgd wordt door "Got It In My Pocket", een fantastische dansbare uptempo song met surf invloeden en een hoog meezing gehalte.
In "Don't Let Go Of Me" krijg ik een heerlijke rustige ballad te horen, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en in "Ride Before The Fall" schotelt Reverend Horton Heat me een verrukkelijk instrumentaal nummer voor, waarin invloeden van een western film sterk te horen zijn en ik me voorstel, dat ik op een paard zit, dat galopperend over de prairie gaat.
Dan hoor ik "Tchoupitoulas Street", een lekker in het gehoor klinkende rock song, die enkele tempowisselingen heeft en aanzet tot dansen en gevolgd wordt door "Sunrise Through The Power Lines" en daarin speelt de band een zestiger jaren gerelateerde song, waar beat invloeden in zitten.
Vervolgens hoor ik "Wonky", waarin de band me trakteert op een aanstekelijke swingende uptempo rock & roll song, waarbij stil zitten geen optie is.
Verder volgen "Perfect", een afwisselende rock song met een licht hypnotiserend swingend ritme en de Elvis Presley cover "Viva Las Vegas" en hierin laat de band me uitstekende uitvoering van dit nummer horen, die met terug doet verlangen naar de hoogtij dagen van Elvis.

"Whole New Life" van Reverend Horton Heat staat vol geweldige rock songs, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden, aan een ieder die van rock & roll houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Officina F.lli Seravalle - Us Frais Cros Fris Fics Secs (Zeit Interference, 2018) (Avant Garde / Elektro / Experimenteel / Industrieel)

De Italiaanse zanger, sologitarist en elektronische geluid manipulator Alessandro Seravalle uit Cervignano Del Friuli, brengt sinds 1993 muziek uit en studeerde tevens af in de filosofie.
Van 1993 tot heden is dat met Garden Wall, waarmee hij 8 albums op diverse labels uitbracht, waarna hij met Genoma in 2010 en 2014 2 albums maakte en tussentijds maakte hij in 2013 met Schwingungen 77 Entertainment een album.
In 2016 verscheen "The Book Of Job" van zijn band Sete via bandcamp, maar ook werd dat jaar onder zijn eigen naam het album "Morfocreazioni I-V" uitgebracht via het Setola Di Maiale label en op 14 november 2017 verscheen zijn CD album "Spielräume" via Zeit Interference (een sublabel van Lizard Records).
In Officina F.lli Seravalle maakte hij samen met zijn broer Gianpietro (elektronica, percussie en soundscapes) het album "Us Frais Cros Fris Figs Secs", dat 5 september 2018 via Zeit Interference, een sub label van Lizard Records, verscheen en vermeldenswaardig is dat Gianpietro ook sinds 2011 in de band Garden Wall actief is.

"Us Frais Cros Fris Figs Secs", dat 9 nummers bevat, start met "Atrofia Del Verbo", waarin een geweldig spannend avant garde voorgeschoteld krijg, dat diverse tempowisselingen en experimentele elementen bevat en gevolgd wordt door "Que Viene El Coco", een swingend experimenteel nummer met jazz en elektro invloeden.
Daarna schotelt Officina F.lli Seravalle me "Buran" voor en hoor ik een experimenteel elektronisch avant garde nummer, dat iets na de helft verandert in een schitterend licht hypnotiserend elektro nummer, waarna "Brevi Apparizioni" volgt en hierin krijg ik een heerlijk swingend drum & base nummer te horen, dat experimenteel begint en elektro en dance invloeden heeft.
In "GW150914" start de muziek dreigend en experimenteel en krijgt na korte tijd meer snelheid, waarbij de drums een hoofdrol speelt, om iets na de helft van het nummer over te gaan in een rustig experimenteel stuk, waar industriële invloeden in zitten en in "In Memoriam: Il Gabo Del Plalanet" begint de muziek met melodische geluiden, die na enkele minuten over gaan in een elektro nummer, dat een eentonig, licht hypnotiserend, ritme heeft.
Dan speelt Officina F.lli Seravalle "Padiglione 6", een uitstekend elektronisch stuk muziek, waarin de elektronische geluiden me aan die van een spelcomputer doen denken en deze krijgen steeds meer een dansbaar ritme, mede door de invloed van de swingende drums en dit wordt gevolgd door "N-A Fost Sa Fie", een fantastisch swingend licht hypnotiserend stuk rock in opposition, waarmee de band me in de ban van hun muziek krijgt en dit verandert op enkele minuten voor het einde in een rustig nummer met lichte industriële invloeden.
Het laatste nummer "Je Fais Semblant D’être Ici", is een industrieel experimenteel nummer met een eentonig ritme, waardoor de muziek licht hypnotiserend wordt.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

"Us Frais Cros Fris Fics Secs" van Officina F.lli Seravalle staat vol spannende elektronische, experimentele, industriële en elektro muziek, waarmee het duo me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van deze genres, deze uitstekende CD dan ook zeer aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Red Stone Souls - Mother Sky (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Hardrock)

Red Stone Souls werd in 2012 te Detroit, Michigan opgericht en bestaat uit: Ian Kirwan - zang en sologitaar, Kevin Bernard - basgitaar, Beau Felix - sologitaar en zang en Travis Erikson - drums.
De band bracht hun debuut album "Red Stone Souls" op 14 juni 2012 als digitale download uit, die gevolgd werd door: "The Slow Haze Sessions" (digitale download, 16 oktober 2013), "Die Hard Bundle" (digitale download, 21 december 2017), "Deluxe Edition Bundle" (CD en digitale download, 21 december 2017) en "Mother Sky" (CD en digitale download, 21 december 2017) en tevens verschenen 2 nummers als digitale download singles.
Op 14 december 2018 verscheen het album "Mother Sky" op LP en deze werd in een beperkte oplage op rood, wit en zwart vinyl met klaphoes uitgebracht via Kozmik Artifactz Records.

Het album, dat 7 nummers bevat, start met "Nights Watchful Eye", waarin ik de band een heerlijke swingende uptempo hardrock song hoor spelen, die enkele subtiele tempowisselingen heeft (luister naar dit nummer via de youtbe link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Void Walker", een vrij zware rock song, die swingt en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna zet de band me "Truckers" voor en hoor ik een uitstekende afwisselende rock song, die in de stijl van de jaren 70 hardrock bands gespeeld wordt, waarna ik "Before the Devil Knows You're Dead" hoor en daarin laat de band me genieten van een licht hypnotiserend nummer, dat halverwege verandert als de zang erbij komt en Red Stone Souls een stevige uptempo hardrock song ten gehore brengt.
In "Killing Fields" krijg ik opnieuw een stevige song voorgezet, die diverse tempowisselingen heeft en in "27 Moons" gaat de band verder met het maken van hun schitterende uptempo 70er jaren gerelateerde hardrock.
Het laatste nummer heet "Murder Thrills" en ook hierin krijg ik weer een swingende rock song voorgeschoteld, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, swingt en enkele prima tempowisselingen bevat.

"Mother Sky" van Red Stone Souls wordt van begin tot einde in een vrij hoog tempo gespeeld en zal zeker bij de liefhebbers van hardrock in de smaak vallen en ik kan hen, deze plaat dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Flibbertigibbet - Whistling Jigs To The Moon (Sommor Records, 2018) (Folk)

Toen de Ierse folk band Mellow Candle in 1974 uit elkaar ging, besloten Alison (Bools) O'Donnell - zang, gitaar, harp, tamboerijn, kazoo en bodhran en David Williams - sologitaar, bouzouki, mandoline en fluit naar Zuid Afrika te gaan en in 1977 richtten ze met Barrie Glenn - sologitaar, bouzouki, mandoline en viool en Jo Dudduing - zang, dwarsfuit, sopraan fluit, fluit en bodhran, de band Flibbertigibbet op, die tot 1984 bleef bestaan.
Samen met gastmuzikanten: Dennis Lalouette - basgitaar, Frabcesco Cignolli - viool, Nippy Cripwell - basgitaar, Colin Shapriro - fluit en Dave Lambert - viool maakten ze de LP "Whistling Jigs To The Moon" in 1978, die door stanyan Records in Zuid Afrika werd uitgebracht en in 1996 op CD verscheen via Kissing Spell, waarna het album nog enkele keren werd her uitgegeven.
Op 5 december 2018 werd de plaat, die 14 nummers bevat, voor het eerst op vinyl her uitgebracht door Sommor Records en tevens verscheen het album via dit label op CD.

Het eerste nummer van het album heet "The Blackleg Miner" en daarin hoor ik de band een korte swingende folk song spelen, waar enkele prima tempowisselingen in zitten en dit nummer wordt gevolgd door "Little Roving Sailor", een uptempo song, waarbij stil zitten geen optie is, waarna het mooie rustige "Mariner Blues" volgt .(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "The Black Cap", een vrolijk klinkende song met een aanstekelijk ritme, waarna de band "An Suisin Ban (The White Blanket)" ten gehore brengt en me een schitterende Ierse folk song voorschotelt, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Medley: The Rose Tree / The Chanter's Song / Humours Of Whiskey", een heerlijk dansbaar instrumentaal stukje folk.
In "Blackberry Bush / Blackberry Blossom" gaat Flibbertigibbet verder met het maken van aanstekelijke swingende folk, die zeer dansbaar is, in de titel song "Whistling Jigs To The Moon (The Dancing Master's Reel)" laat de band me genieten van een traditioneel klinkende Ierse song, die diverse tempowisselingen heeft en in "The Brisk young Widow (sheffield Hornpipe)" houdt de band me in beweging door een geweldige swingende song te spelen, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan hoor ik "Seafarer", een prachtige rustige song, die gevolgd wordt door "Shepherd O Shepherd / Linnen Hall", een kort aanstekelijk swingend instrumentaal  nummer en "The Green Cokade", een verrukkelijke song, die een hoog meedein gehalte heeft.
Verder zet de band me "Four Drunken Maidens (Rolling In The High Grass)" voor, een lekker in het gehoor klinkende song en "Episodes", een uitstekende rustige folk song, die traditionele elementen bevat.

"Whistling Jigs To The Moon" van Flibbertigibbet is een heerlijke plaat, die vol mooie folk songs staat en ik kan iedere liefhebber van dit genre deze schijf  dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





maandag 10 december 2018

Review: Lifestream - Diary (Lizard Records, 2018) (Progressieve Rock)

Lifestream werd in 2006 te Prato, Italië opgericht en bestaat uit: Alberto Vuolato - solo- en slaggitaar, Andrea Cornuti - basgitaar, Andrea Franceschini - piano en keyboards en Paolo Tempesti - zang en drums.
Nadat ze in 2008 2 band wedstrijden hadden gewonnen, bracht de band op 20 december 2008 hun debuut EP "Empire Of Lies" als gratis digitale download uit, waarna op 11 januari 2014 de gratis digitale download single "Cover" verscheen en op 15 september 2018 werd hun debuut album "Diary", dat 8 nummers bevat, via Lizard Records op CD en als digitale download uitgebracht.

Het eerste nummer van het album heet "Dreamer" en daarin brengt de band een fantastische progressieve rock song ten gehore, die in een gemiddeld tempo gepeeld wordt, waar enkele tempowisselingen in zitten en invloeden van jaren 70 bands heeft en deze verandert iets over de helft in een rustig stuk muziek, om tegen het einde terug te keren naar het rock tempo en dit nummer wordt gevolgd door "Built From The Inside", een schitterende afwisselende symfonische rock song met lichte invloeden van de muziek van Jethro Tull en melodische hardrock bands als Europe.
Daarna schotelt de band me "The Shy Tree" voor en hoor ik een rustig startende melodische song, die hardrock invloeden heeft en halverwege iets meer snelheid krijgt en gevolgd wordt door "Sound Of The Earth", een heerlijke swingende mix van symfonische en melodische rock, die een gemiddeld tempo en progressieve rock invloeden heeft.
In "Discoveries", dat uit 4 delen bestaat, (I. "The Wicked Picture", II. "The Dreadful Experiment", III. A Shapeless Journey en IV. Discoveries"), begint de muziek opnieuw rustig en zet Lifestream me na korte tijd een een stevige rock song voor, die even laten weer van tempo verandert en langzamer wordt, waar progressieve rock invloeden aan toegevoegd worden, om halverwege meer snelheid te krijgen en over te gaan in een uitstekend hardrock nummer, dat nogmaals verandert en weer rustig gespeeld wordt, waarbij de piano een belangrijke rol heeft en enkele minuten voor het einde symfonisch wordt en hierin zitten invloeden van de band Yes.
Dan krijg ik "Whispers" voorgezet en hierin laat Lifestream me genieten van een prachtige symfonische rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en verder gaat in het bijna 16 minuten durende "Over The Rippling Waters", dat 5 delen bevat (I. The Middle Of Nowhere", II. Unconscious Trek", III. "The Faceless Army", IV. Interstellar Mayhem" en V. "Clear As A Bell") en daarin hoor ik band een heerlijke melodische rock song in een rustig tempo spelen, dat na 3 minuten verandert en de band over gaat op het spelen van ruimtelijke synthesizer klanken, die een minuut later veranderen in een aanstekelijk stuk progressieve rock, waar diverse tempowisselingen in zitten.
Vervolgens verandert de band de muziek nogmaals en krijg ik een heftige mix van symfonische en progressieve rock te horen, die na korte tijd rustiger en melodischer wordt, om al snel weer over te gaan in een uptempo rock nummer, dat tegen het einde iets rustige wordt.
Het laatste nummer is de titel van de CD "Diary" en dit is een gedeelte van “E Mi Viene Da Pensare”, dat oorspronkelijk van de Italiaanse progressieve rock band Banco Del Mutuo Soccorso is.
Hierin speelt de band weer zo'n verrukkelijke rock song, die enkele tempowisselingen heeft en invloeden uit de jaren 70 progressieve rock heeft en deze wordt 18 seconden gestopt, om dan met rustige zang begeleidt door piano klanken weer tot het einde gespeeld te worden.

"Diary" van Lifestream is een fantastische melodische progressieve rock CD met symfonische rock invloeden en ik kan iedere liefhebber van deze genres, deze schijf dan ook aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Monjoie - And In Thy Heart Inurn Me (Lizard Records, 2018) (Pop / Jazz / Folk)

De Italiaanse band Monjoie uit Loano werd in 1999 opgericht en bestond in eerste instantie uit: Alessandro Bocchi - zang, sologitaar, tampura, keyboards en basgitaar, Valter Rosa - sologitaar, bouzouki, oud en mandoline, Roberto Rosa - basgitaar en percussie, Nico Immordino - drums en percussie, Alessandro Mazzitelli - keyboards en synthesizer en Davide Baglietto - fluiten, doedelzakken, keyboards en percussie.
Nadat de band van 2005 tot 2011 uit elkaar gegaan was, veranderde de band bezetting bij de her oprichting en bestaat nu uit: Alessandro Bocchi - zang, sologitaar, tampura, keyboards en basgitaar, Valter Rosa - sologitaar, bouzouki, oud en mandoline, Ivan Ghizzoni - basgitaar, Alessandro Mazzitelli - synthesizer en keyboards en Davide Baglietto - fluiten, doedelzakken, keyboards en percussie en Davide Bonfanti - drums.
De band heeft in navolging van hun eerdere CD's: "Contravveleno"(Eigen Beheer, mp3's, 2002), "Il Bacio Do Polifemo" (Ethnoworld Records, CD, 2004) en "Affetto E Attrazione" (Lizard Records, CD, 2012) op 13 juli 2018 het CD album "And In Thy Heart Inurn Me" uitgebracht via Lizard Records.

"And In Thy Heart Inurn Me", dat 15 nummers bevat, start met "The World Is Too Much With Us", waarin Monjoie een prachtig nummer speelt, dat jazz invloeden van de muziek van The Peddlers heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "I Cannot Exist Without You", een lekker in het gehoor klinkende mix van pop en jazz met een aanstekelijk ritme (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Ah! Sun Flower" volgt en de band een schitterende licht hypnotiserende song ten gehore brengt, die een terugkerend piano ritme bevat.
Daarna krijg ik "London" te voorgezet, een mooie pop song met jazz invloeden, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "The Human  Abstract", waarin de band eveneens een rustige song speelt, waarna "A Slumber Did My Spirit Seal" volgt en ik een geweldige zware rustige song voorgeschoteld krijg, die me lichtelijk aan de filmmuziek van Ennio Morricone doet denken en daarin is de hoofdrol voor de piano.
In "The Day Is Gone" laat Monjoie me genieten van een schitterende aanstekelijke mix van pop en folk, waarbij stil zitten geen optie is en in "You Say You Love" zet de band me een heerlijke pop song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en aan hoog meedein gehalte heeft en in "The Sick Rose" krijg ik opnieuw een uitstekende pop song voorgezet, waarin de muziek aangenaam klinkt en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan hoor ik "Daffodils", een rustige pop song, die gevolgd wordt door "Introduction", een verrukkelijke melodische mix van pop en folk en "To Sleep", een rustige pop song, waarin de piano en viool de belangrijkste ingrediënten zijn.
Vervolgens hoor ik "Never Seek To Telll Thy Love", waarin de band verder gaat in het maken van hun mooie rustige pop en in "O Solitude!" is dat niet anders en hoor ik de band weer zo'n prima pop song in een gemiddeld tempo spelen, waarna het laatste nummer volgt, getiteld "Eternity /  Auguries Of Innocence" en ook daarin speelt de band een uitstekende rustige pop song.

"And In Thy Heart Inurn Me" van Monjoie is een vrij rustige CD, die vol prachtige nummers staat, waarmee de band me geen moment verveeld heeft met als uitschieter "A Slumber Did My Spirit Seal" en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan een ieder, die van de betere pop houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Slovo Mira - Black Fjord And The End Of The World (Tonzonen Records, 2018) (Progressieve Rock)

Het Russische collectief Slovo Mira werd in juni 2017 te St. Petersburg en Moskou, opgericht en bestaat uit: George Nefedov - zang, klokkenspel en balalaika, Kamille Sharapodinov - Sologitaar, elektronica en loops, Alexander Vorontsov - fretless basgitaar, Nick Samarin - keyboards, theremin en dubbele basgitaar en Viktor Tikhonov - drums, percussie en synthesizer.
De leden spelen in diverse bekende bands, zoals: IWKC (I Will Kill Chita) (Nick), The Grand Wastoria en Legendary Flower Punk (Kamille), Adaen (Alexander) en Kshettra en Detieti (Viktor).
De band bracht hun debuut album met gelijknamige titel op 30 oktober 2017 als digitale download uit en op 14 december 2018 verschijnt het album "Black Fjord And The End Of The World", via Tonzonen Records, in een beperkte oplage van 300 stuks op doorzichtig vinyl, gestoken in een klaphoes, die een exclusieve poster van Sophia Miroedova bevat, in een beperkte oplage van 500 stuks als digipack CD en tevens als digitale download.

Het album, dat 3 nummers bevat, start met "Towards The Northern Island / Multicolored Flow / Glide To Fate", dat iets meer dan 23 duurt, waarin ik de band experimenteel hoor beginnen, die na bijna 5 minuten over gaan in een krautrock ritme met melodische psychedelische invloeden, waarna er tegen het einde lichte jazz invloeden bij komen.
Dit nummer loopt over in het titel nummer "Black Fjord And The End Of The World", dat eveneens experimenteel start en na korte tijd verandert in een licht psychedelisch nummer met jazz invloeden, dat een licht hypnotiserend ritme en een aanstekelijk ritme heeft, waar dub invloeden in te ontwaren zijn.
Het derde en laatste nummer heet "The New Land" en daarin laat de band me nogmaals genieten van een melodisch progressief rock nummer, dat jazz invloeden en  diverse tempowisselingen heeft.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)

"Black Fjord And The End Of The World" van Slovo Mira is een heerlijke plaat, die 3 schitterende afwisselende nummers bevat, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen, aan elke liefhebber van improvisaties en progressieve en melodische rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Aboleth - Benthos (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Rock / Blues / Hardrock / Desert Rock)

Aboleth werd in 2016 te Los Angeles, Amerika, opgericht door Collyn McCoy - bagitaar, Brigitte Roka - zang en Dan Joeright - drums.
De band bracht op 17 juni 2016 hun debuut EP "EP-1" als gratis digitale download uit, waarna er op 29 september 2017 een nummer van hen op de compilatie LP "No Legacy Vol. 1", waarop 9 bands staan, volgde.
Op 25 mei 2018 verscheen het album "Benthos", waarop Dan Joeright vervangen is door Boll3t, op CD en als digitale download en op 14 december 2018 brengt Kozmik Artifactz Records de plaat, die 10 nummers bevat, in een beperkte oplage op wit/groen marmer kleurig zwaar vinyl, met klaphoes, uit.
Tevens is Collyn McCoy vervangen door Mark Dalbeth (basgitaar) en is sologitarist David Abrams in de band gekomen, zodat de band nu uit 4 personen bestaat.

Het album start met "Wovenloaf", waarin ik de band een heavy stonerrock nummer in een niet al te hoog tempo hoor spelen, waarin de zang van Brigitte, op die van Janis Joplin lijkt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Fork In The Road", een vrij zware rock song, waarbij het tempo gemiddeld is en de muziek een mix van desert rock en stoner.
Daarna schotelt de band me "No Good" voor en krijg ik een schitterende mix van bluesrock en desert rock te horen, die diverse tempowisselingen bevat en swingt, waarna "Black Box" volgt en ik een uitstekende ballad te horen krijg.
In "Glass Cutter" brengt Aboleth een prima swingende rock in een hoog tempo ten gehore en in "Sharktown Blues" laat de band me genieten van een fantastische blues song, waarin de zang alleen op gitaar begeleid wordt.
Dan hoor ik "Ode To Plastic", een heerlijke rock song met progressieve invloeden, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, gevolgd door "Vinny Gets Arrested", een schitterende swingende afwisselende rock song, met hardrock invloeden.
Verder volgen "The Devil", een verrukkelijke rustige blues song van zang en gitaar en "Wytches", een geweldige swingende rock song met hardrock invloeden, die enkele tempowisselingen bevat.

"Benthos" van Aboleth is een uitstekend afwisselend debuut album, dat vol met heerlijke songs en diverse stijlen muziek staat en ik kan elke liefhebber van rock en blues deze schijf ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





maandag 3 december 2018

Review: The Embrooks - We Who Are (State Records, 2018) (Beat)

The Embrooks werd eind 1996 opgericht en bestaat sinds de oprichting uit: Mole Brooks - zang en basgitaar, Alessandro Cozzi - sologitaar en zang en Lois Tozer - drums.
Muzikaal liet de band zich beïnvloeden door de muziek van onder andere The Who, The Kinks The Small Faces, The Creation, The Byrds en The Beatles en in 1998 verscheen hun debuutsingle "But I Didn't Know Him"/"Fight Fire" via het Dig The Fuzz Records label in een beperkte oplage.
Vervolgens verschenen: "The Embrooks" (7"EP, Sympathy For The Record Industry, 1998), "More Than Ever"/"You Can Be My Baby" (7"mono single, Guerssen, 1999),
"If You Let Me Go" (7" mono single, Max Picou Records, 2000), "Jack"/"Dawn Breaks Through" (7"ltd.edition single, Circle Records, 2002) en "Back In My Mind"/"The Time Was Wrong" (CD single, Butterfly Records, 2002).
Tevens bracht de band 4 albums uit, waarvan "Separations..." uit 1999 de eerste was en deze werd zowel door Dionysus Records(LP/CD) als door Dig The Fuzz Records(LP) uitgebracht.
Daarna verschenen: "Our New Day" (Voxx Records(LP/CD), 2000) en "Yellow Glass Perspections" (Munster Records(LP/CD), 2004) plus de compilatie 2CD "45 & High Times" (Munster Records, 2005).
Na meer dan 10 jaar was er weer een nieuwe plaat van de band te beluisteren in de vorm van een 7" mono single, getiteld "Nightmare" / "Helen", die in een beperkte oplage van 500 stuks in een gelamineerde klaphoes op 22 augustus 2016 verscheen via State Records.
Op 10 december 2018 brengt de band het album "We Who Are", waar 12 nummers op staan, in een beperkte oplage van 1000 stuks op LP uit op 180 gram vinyl, inclusief CD en digitale download, die in een klaphoes is gestoken.

Het eerste nummer van "We Who Are" heet "Going But Not Gone", een schitterende jaren 60 gerelateerde beat song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en zeer dansbaar is en gevolgd wordt door het op single verschenen "Nightmare", waarin de heerlijke muziek en stemgeluid veel op die van The Small Faces doet denken en dit zou in de begin periode van de jaren 60 beat gemaakt kunnen zijn.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Don't Look At Me" en krijg ik een lekker in het gehoor klinkende song in een gemiddeld tempo voorgeschoteld, waar diverse tempowisselingen in zitten, waarna "Human Living Vampire" volgt en de band een heerlijke aanstekelijke dansbare song ten gehore brengt.
In "Have You Ever Loved Somebody" zet de band me een uitstekende cover van dit Hollies nummer uit 1967 voor en in "Riot On Kingsland Road" speelt The Embrooks een geweldige mix van psychedelische rock en beat voor, waarin diverse tempowisselingen zitten en progressieve rock elementen te vinden zijn.
Dan volgt "Til Tomorrow", een prachtige melodische song, die invloeden uit eind jaren 60 heeft en gevolgd wordt door "I'm Coming Home", een geweldige swingende uptempo poprock song, die invloeden van The Beatles en Small Faces heeft.
Vervolgens zet de band me "Baby From The South" voor en hoor ik opnieuw zo'n verrukkelijke aanstekelijke poprock song, die op de zestiger jaren beat muziek afgestemd, waarna ik "Peace Of Mind" te horen krijg en daarin speelt de band een fantastische licht psychedelische beat song, waar een hypnotiserend eentonig ritme in zit.
Verder hoor ik "Hang Up", een swingende uptempo mix van Hammond rock en beat en "You Can If You Want", een geweldige swingende beat song in de stijl van The Small Faces, die rhythm & blues invloeden en een terugkerend ritme heeft.

"We Who Are" van The Embrooks is een schitterende plaat, die vol verrukkelijke zestiger jaren gerelateerde muziek staat, waarmee de band me tijdelijk heeft terug gebracht naar die tijd en ik kan iedere liefhebber van jaren 60 beat en rock deze schijf, die in die periode gemaakt had kunnen zijn, dan ook zeer aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Prins Obi And The Dream Warriors - Prins Obi And The Dream Warriors (Inner Ear Records, 2018) (Pop)

Singer / songwriter George Obi Dimakis, lid van de Griekse band Baby Guru, die voor zijn solo project onder de naam Prins Obi muziek maakt, heeft een jaar na zijn digitale debuut EP "Love Songs For Instant Success", die in december 2013 verscheen, in november 2014 een volledig album uitgebracht, met als titel "Notions".
Van "Notions", dat via Inner Ear Records op CD, LP + bonus CD en als digitale download is verschenen, werd de single "Weekend Lovers" getrokken, dat met 10 andere nummers op het album staat.
De nummers van het album werden in de afgelopen 10 jaar geschreven, waarvan sommige recentelijk en aan de plaat werd medewerking verleend door mede Baby Guru leden King Elephant en Sir Kosmiche, terwijl ook andere gast muzikanten zoals Kon Kon, Ku en Christina op het album mee spelen.
Op 24 april 2017 (Record Store Day) verscheen het album "The Age Of Tourlou" als LP, CD en als digitale download via het Inner Ear Records label en op deze plaat spelen The New Dream Warriors (leden uit de bands The Voyage Limpid Sound, Chickn en Baby Guru) mee.
Op 19 november 2018 verscheen het album "Prins Obi And The Dream Warriors", dat 11 nummers bevat, via Inner Ear Records in een beperkte oplage op LP (zwart doorzichtige vinyl), inclusief CD en als digitale download.

Het album start met "Concentration", een uitstekende uptempo pop song met sterke muzikale invloeden van het nummer "Baby Come Back" (The Equals) en deze wordt gevolgd door "Flower Child (Reprise)", waarin ik de band een geweldige swingende poprock song hoor spelen, dat een terugkerend, licht hypnotiserend,  ritme bevat, waarbij stil zitten geen optie is.
Daarna zet de band me "Negative People / Amoipe Anopone" voor, die swingt, me in beweging houdt, aanstekelijk klinkt en diverse tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Astral Lady Blues", een heerlijke swingende zetiger jaren gerelateerde poprock song, waar elementen van progressieve rock.
In "Fingers" speelt de band een eind zeventiger jaren ritme ("Fire"van The Pointer Sisters) en krijg ik een dansbare poprock song voorgezet, die tevens invloed heeft van glamrock muziek en in "Aihn" hoor ik Prins Obi And The Dream Warriors een lekker in het gehoor klinkende mix van Zuid Amerikaanse muziek en pop maken .
Dan hoor ik "Aaamantina Otepa", een rustige melodische pop song, die tempowisselingen heeft en in het Grieks gezongen wordt en gevolgd wordt door "Sally Jupinero", een fantastische aanstekelijke uptempo pop song, waarin het ritme en zang sterk zijn beïnvloed door het geluid van The Kinks.
Vervolgens zet de band me "Guilty Pleasure Theme" (Feat. Bjenny Montero) voor en hierin krijg ik een prachtige licht psychedelische poprock song te horen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en naadloos door loopt in "For Absent Friends" de band een mooie rustige song voorschoteld, waarop de zang hoofdzakelijk door pianospel begeleid wordt.
Het laatste nummer "Wide Open" is eveneens een uitstekende rustige pop song, waarbij de muziek, net als in het vorige nummer, voor het grootste gedeelte bestaat uit zang en piano.

Prins Obi And The Dream Warriors heeft me met hun gelijknamige album van begin tot einde weten te boeien en ik kan dit prima pop album dan ook ten volle  aanraden, aan een ieder die van de betere pop houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Marble House - Embers (Lizard Records, 2018) (Progressieve Rock)

Marble House werd op 8 mei 2015 te Bologna, Italië opgericht door Filippo Selvini en Giacomo Carrera en bestaat uit: Leonardo Tommasini - zang en keyboards, Daniele Postpischl - sologitaar, keyboards en effecten, Matteo Malacarne - zang en basgitaar en Giacomo Carrera - drums en percussie.
Filippo Selvini, die in eerste instantie deel van Marble House uitmaakte, verliet de band op 26 maart 2017 vlak voor de voltooiing van het debuut album "Embers", dat 12 oktober 2018 via Lizard Records op CD verscheen en als digitale download werd uitgebracht en 5 nummers bevat.

Het eerste nummer van het album heet "To Make Ends Meet" en hierin hoor ik de band een fantastische progressieve rock spelen, die diverse tempowisselingen heeft en invloeden van jazz en van de muziek van begin jaren 70 bevat, waarbij het tempo vrij hoog is, dat iets na de helft van het nummer verandert en de band over gaat tot het maken van een mooie rustige pop song.
Daarna zet de band me "Reverie" voor en brengt een schitterend swingend instrumentaal nummer ten gehore, dat met hoge snelheid gespeeld wordt, waarna "Riding In The Fog" volgt, waarin Marble House zware tone koppelt aan heerlijke melodische rock, die diverse tempowisselingen heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In "The Last 48 Hours" begint de band met prachtige rustige piano tonen, die een vervolg krijgen als de rest van de band invalt en me een geweldige melodische ballad voorschotelt, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het laatste nummer van de CD heet "Marble House" en daarin speelt de band een bijna 25 minuten durend nummer, dat begint met prachtige rustige zang en gitaar klanken, die veranderen in basgitaar klanken en deze worden langzaam vervangen door pianospel, waarna de rest van de band invalt, de muziek iets meer snelheid krijgt en ontaard in een geweldige progressieve rock song, die swingt en invloeden uit de muziek van King Crimson's "20st Century Schizoid Man" heeft.
Halverwege gaat de muziek weer een andere kant op en vervolgt de band met het maken van een rustige rock song met heerlijk pianospel en enkele prima tempowisselingen, om tegen het einde opnieuw meer snelheid te krijgen en over te gaan in een verrukkelijke progressief symfonisch stuk muziek.

"Embers" van Marble House is een schitterende CD, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van zowel progressieve als melodische rock deze schijf dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Il Sentiero Di Taus - Macrocosmosi (Locanda Del Vento, 2018) (Symfonische Rock)

Il Sentiero Di Taus werd in 2011 te Milaan, Italië  en bestaat uit: Gennaro Lucio Zinzi - zang en sologitaar, Tiziano Taccini - sologitaar, Jesus - basgitaar en Claudio "Buddha" Buonfiglio - drums.
De band bracht op 1 januari 2013 hun debuut album "La Grande Perla" op CD en als digitale download uit en deze werd 13 april 2018 gevolgd door "Macrocosmosi", dat via Locanda Del Vento, het sub label van Lizard Records, verscheen en 9 nummers bevat.

Het album begint met "Overture", waarin ik de band een uitstekend symfonisch nummer hoor spelen, waar Oosterse, klassieke en hardrock invloeden in zitten en deze wordt in een gemiddeld tempo gespeeld en gevolgd door "Decisione", een prima afwisselende symfonische song, die diverse tempowisselingen heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna zet de band me "Era Moderna" voor en krijg ik een Oosters klinkend symfonisch nummer te horen, dat iets na de helft van het nummer verandert als de zang er bij komt en de muziek lichtelijk naar klassiek begint te neigen en dit nummer wordt gevolgd door "Genesi" speelt Il Sentiero Di Taus een vrolijk startende song, waarin symfonische rock, hardrock en wisselende tempo's aan elkaar worden gesmeed.
In "Sorridi (Penitenza)" schotelt de band me een afwisselende rock song voor en in "Adamo (Part 1)" brengt de band een lekker in het gehoor klinkende aanstekelijke poprock song ten gehore, die met mooie blokfluit tonen begint en lichte Griekse invloeden heeft.
Dan volgt "Canis Ferox (Le Debolezza Dell'Uomo)", een prima mix van symfonische en progressieve rock, die wisselende tempo's en hardrock invloeden heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Al Jilwah (Il Libro Della Legge)", waarin ik een mooie, vrij rustige, afwisselende rock song hoor, die klassieke en hardrock invloeden heeft.
Als laatste nummer krijg ik "Adamo (Parte 2)" te horen en daarin speelt de band een aanstekelijke mix van hardrock, folk en zuid Europese ritmes, die ook nu weer, diverse tempowisselingen bevat.

"Macrocosmosi" van Il Sentiero Di Taus is een uitstekende schijf, die afwisselende muziek bevat, waarin diverse stijlen gecombineerd worden, waarbij de symfonische rock centraal staat en ik kan liefhebbers van dit genre dan ook aanraden, deze CD eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 25 november 2018

Review: Antilabe - Domus Venetkens (Lizard Records, 2018) (Jazzrock / Folk / Wereldmuziek)

Antilabe uit Treviso, Italië, die in 1993 werd opgericht, bestaat uit: Carla Sossai - zang, Marino Vettoretti - sologitaar, synthesizergitaar en dwarsfluit, Adolfo Silvestri - akoestische basgitaar, basgitaar en bouzouki, Graziano Pizzati - vleugel en percussie, Luca Crepet - drums, percussie en vibrafoon en Luca Tozzato - drums en percussie.
De band bracht in 1998 hun debuut album "Dedalo" op CD in eigen beheer uit en deze kreeg in 2011 een opvolger, getiteld "Diacronie", die eveneens door de band zelf op CD werd uitgebracht en op 26 november 2018 werd gevolgd door "Domus Venetkens", dat via Lizard Records op CD verscheen en een 24 pagina's boekwerkje bevat.
Vermeldenswaardig is ook, dat de band op het album wordt bijgestaan door: Elvira Cadorin - zang (2 nummers) en achtergrondzang (3 nummers), Pirgiorgio Caverzan - basklarinet (1 nummer) en sopraan saxofoon (4 nummers) en Sara Masiero - Keltische harp (2 nummers).

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Enetioi" en daarin hoor ik de band een heerlijk nummer spelen, dat met prachtige rustige piano klanken start, die na iets meer dan een minuut veranderen, als er meer instrumenten aan de muziek toegevoegd worden, waardoor deze melodisch wordt en folk invloeden bevat en een Zuid Amerikaans karakter krijgt en dit nummer gaat verder in "L'É Riva Carnoval", een swingende dansbare song, waar diverse tempowisselingen in zitten.
Daarna zet de band me "Ignote Visioni" voor en krijg ik een uitstekende rustige song te horen, die jazz invloeden heeft en gevolgd wordt door "Clavize Visokoska", een schitterende opgewekte swingende song met Oost Europese, Arabische en jazz invloeden, die me in beweging brengt.
In "In Balia Dei Flutti" hoor ik de band een geweldige aanstekelijke dansbare wereldmuziek song spelen, die enkele tempowisselingen heeft en in "Orria Festa" brengt Antilabe een vrolijke dansbare wereldmuziek song ten gehore, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan volgt "Ionios Kolpos", waarin de band een kort, triest klinkend, stukje instrumentale muziek hoor spelen, waarin de vleugel de hoofdrol heeft en dit loopt naadloos over in "Yi Eleuthera", een rustig startend nummer, waarin de bouzouki voor sirtaki klanken zorgt, die na enkele minuten veranderen en de muziek iets meer snelheid krijgt en melodisch wordt, om opnieuw te veranderen en ik een geweldig swingend stuk hoor, dat met hoge snelheid gespeeld wordt en swingt, waarna de muziek weer rustig wordt en door de zang een licht Oosters karakter krijgt.
Vervolgens zet de band me "Pythia" voor en krijg ik een vrij zwaar instrumentaal nummer te horen, dat door de vleugel gedomineerd wordt, waarna "Gangra" volgt en hierin begint de muziek nogmaals rustig, om na enkele minuten te veranderen in een verrukkelijk swingende song, waar een licht hypnotiserend ritme in zit en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

"Domus Venetkens" van Antilabe is een lekker in het gehoor klinkende CD, die vol uitstekende muziek staat, waarin jazz, folk en wereldmuziek tot één geheel gesmeed worden en ik kan iedere muziek liefhebber dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.(Sorry! Nog geen video beschikbaar)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Trama - Oscure Movenze (Locanda Del Vento, 2018) (Progressieve Rock)

Trama uit Genova, Italië, die in 1995 werd opgericht, heeft 20 jaar na hun debuut album "Prodromi Di Finzioni Sovrapposte" (Mellow Records, 1998) een nieuw album uitgebracht, getiteld "Oscure Movenze".
De meeste nummers zijn in die 20 jaar geschreven, behalve het eerste nummer, dat "Intro - Oblio" nog niet eerder uitgebracht werd.
De band bestaat uit dezelfde personen, die ook het eerste album maakten: Annalisa Accorsi - zang, Lorenzo Loria - sologitaar, Gabriele Guidi Colombi - basgitaar, Luca Scherani - keyboards en Paolo Gaggero - drums.
Locanda Del Vento, een sub label van Lizard Records heeft op 18 juli 2018 het album "Oscure Movenze", waarop 5 nummers staan, op CD uitgebracht.

Het eerste nummer van "Oscure Movenze" heet "Intro - Oblio" en hierin hoor ik de band een fantastisch stuk melodische progressieve rock in een gemiddeld tempo spelen, dat diverse tempowisselingen heeft en na enkele minuten van ritme verandert in een prachtige uptempo symfonische rock song, die op zijn beurt verandert in een rustige symfonische song.
Daarna krijg ik "Anche Se Per Poco" voorgeschoteld en laat de band me een heerlijke mix van symfonische en progressieve rock horen, waar verscheidene tempowisselingen in zitten en deze wordt gevolgd door "Il Sottile Equillibrio", dat met een licht hypnotiserend synthesizer ritme begint, waarin de invloed van bands al Emerson, Lake & Palmer hoorbaar is en na enkele minuten verandert in een schitterende rock song, die diverse tempowisselingen heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In het titel nummer "Oscure Movenze" zet Trama me een mooie melodische song voor, waar ook nu weer diverse tempowisselingen in zitten en dit nummer wordt gevolgd door "Il Viaggio", dat uit 3 delen bestaat.
Het eerste deel "Verso Il Sole" begint rustig en daarin laat de band me genieten van een uitstekende symfonische song, die langzaam meer snelheid krijgt en diverse tempowisselingen bevat.
Na iets meer dan 5 minuten stopt de muziek enkele seconden, waarna de band vervolgt met deel 2,"Nell'Acqua", een verrukkelijke uptempo symfonische song met invloeden uit progressieve rock, die ongeveer 4 minuten duurt en net als deel 1 enkele seconden stopt, om gevolgd te worden door "Contro Il Vento", dat eveneens rustig start, om na korte tijd met iets meer snelheid gespeeld wordt, waarbij de melodische muziek zo nu en dan aan zwelt.

"Oscure Movenze" van Trama bevat 5 heerlijke symfonische progressieve songs, waar ik zeer genoten heb en ik kan deze schitterende CD dan ook ten zeerste aanraden, aan iedere liefhebber van melodische symfonische en progressieve rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Bee Bee Sea - Bee Bee Sea Deluxe (Wild Honey Records, 2018) (Pop)

Bee Bee Sea uit Castel Goffredo, Italië, werd in 2015 opgericht en bestaat uit: Wilson Wilson - zang en sologitaar, Giacomo Parisio - basgitaar en zang en Andrea Onofrio - drums en zang.
De band bracht op 17 maart 2015 hun debuut album "Bee Bee Sea" als LP en digitale download uit , gevolgd op 8 april 2016 door de EP "3 Songs & Jacques Dutronc" als digitale download en in een beperkte oplage als cassette en in november 2017 door "Sonic Boom", dat via Wild Honey Records op LP verscheen en tevens als CD, cassette en als digitale download werd uitgebracht.
Op 9 november 2018 bracht Wild Honey Records een combinatie uit van hun EP en het debuut album "Bee Bee Sea", dat geremasterd werd en deze werd op wit vinyl geperst en verscheen onder de naam "Bee Bee Sea Deluxe".

Het album, dat 14 nummers bevat, start met "The Garage One", waarin ik de band een geweldige snelle rock song hoor spelen, waarin invloeden van punk en 60er jaren muziek zitten, terwijl de muziek zeer dansbaar is en dit nummer wordt gevolgd door "Lou Weird", een aanstekelijke swingende powerpop song met Britpop invloeden.
Daarna speelt de band "Mary", een uptempo mix van rock & roll en pop, die vrolijk klinkt, swingt en hit potenties heeft en gevolgd wordt door "All The Boys All The Girls", een lekker in het gehoor klinkende swingende poprock uptempo song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft.
In "Stoned By Your Love" schotelt de band me een heerlijke aanstekelijke vrolijk klinkende pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en licht progressieve invloeden heeft en in "Y Stripes" krijg ik een korte punkrock song voorgeschoteld, die experimentele invloeden heeft.
Dan volgt "Monday Morning", een schitterende mix van powerrock en zestiger jaren beat, die subtiele tempowisselingen en invloeden van de muziek van The Rolling Stones bevat en gevolgd wordt door "Vampire George", een aanstekelijke vrolijk klinkende dansbare pop song, die me in beweging zet, waarbij ik op mijn stoel zit mee te swingen.
Vervolgens speelt "Bee Bee Sea "On-A-Boa", een fantastische swingende uptempo song, waarbij stil zitten geen optie is, waarna het langste nummer van het album volgt, getiteld "Just Myself" en hierin laat de band me genieten van een uitstekende mix van post punk en progressieve rock, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Verder hoor ik de nummers van de EP, waarvan "The Secrack" het eerste is en daarin brengt de band een prima pop song ten gehore, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele tempowisselingen heeft, waarna "And On" volgt, een opgewekte pop song, die aanzet tot dansen.
In "Pencil" krijg ik nogmaals een aanstekelijke dansbare pop song voorgezet en ik de cover "Je Suis Content" (Jacques Dutronc) laat de band me een heerlijke  uitvoering van dit nummer horen, die dansbaar en aanstekelijk is.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Bee Bee Sea Deluxe" van Bee Bee Sea staat vol dansbare uptempo pop muziek, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan elke liefhebber van de betere pop deze schijf dan ook aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Lurkers - Electrical Guitar (Damaged Goods Records, 2019) (Punk)


The Lurkers uit Uxbridge, London, England werd in het najaar van 1976 opgericht en bestond uit: Pete "Plug" Edwards -  zang, Pete Stride - sologitaar, Nigel Moore - basgitaar en Pete "Manic Esso" Haynes - drums, maar na enkele repetities werd Edwards vervangen door Howard Wall.
Na optredens gedaan te hebben in de Roxy Club te LOnden, werd ook Moore vervangen en vulde Arturo Bassick zijn plaats in.
De band bracht hun debuut single "Shadow" / "Love Story" in juli 1977 via Beggars Banquet uit en deze werd gevolgd door "Freak Show" / "Mass Media Believer" (oktober 1977, Beggars Banquet) en "Ain't Got A Clue" / "Ooh Ooh I Love You" (mei 1978, Beggars Banquet) en deze single kwam op de 45ste plaats in de UK Singles Chart terecht.
In juni 1978 werd hun eerste album "Fulham Fallout" via Beggars Banquet uitgebracht en haalde de 57ste plaats in de Albums Chart.
Vervolgens bracht de band tot 2016 in diverse formaties nog 18 LP's, waarvan 3 live en 4 compilatie albums, 2 EP's en 11 singles uit en ging verschillende malen uit elkaar, om weer opnieuw te starten en sinds 2016 bestaat de huidige band uit: Pete Stride - sologitaar, Nigel Moore - basgitaar en Pete "Manic Esso" Haynes - drums en gast zangeres Danie Cox (The Featherz), die op 24 november 2017 de 7"EP "High Velocity" via Human Punk en Damaged Goods Records in een beperkte oplage van 500 stuks op roze vinyl uitbracht.
Op 25 februari 2019 verschijnt hun 7" single "Electrical Guitar" via Damaged Goods Records in een beperkte oplage van 750 stuks op doorzichtig zwart vinyl.

Op de A-kant, "Electrical Guitar", schotelt de band me een fantastische aanstekelijke uptempo punkrock song voor, waarbij stil zitten geen optie is en deze had eind jaren 70 gemaakt kunnen zijn en in "That Was Julia" laat de band me nogmaals genieten van zo'n schitterende snelle song, waar enkele subtiele tempowisselingen in zitten.

The Lurkers heeft me met de single "Electrical Guitar" van begin tot einde in de ban van hun geweldige muziek gehouden en ik kan iedere punkrock liefhebber deze 7" dan ook ten zeerste aanraden.(Sorry! Nog geen video beschikbaar)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl


Review: The Chemistry Set - Firefly (Winkle Records, 2018) (Psychedelische Pop)

Het Fruits De Mer Records label viert zijn tiende verjaardag met de uitgave van 4 7" vinyl singles op 31 december 2018, die tegelijkertijd uit komen via sub labels.
30 Jaar na hun debuut plaat brengt The Chemistry Set uit Londen, Engeland, die in 1988 werd opgericht, de 7"single "Firefly" exclusief via Fruits De Mer Records uit en deze verschijnt op gekleurd vinyl, inclusief een CD met 2 remixen van de cover "Legend Of A Mind"(Moody Blues) .

Op de A-kant van de single, "Firefly", brengt de band een fantastische psychedelische pop song ten gehore, die een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een licht dreigend mysterieus Arabisch ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Sail Away" krijg ik een schitterende pop song voorgeschoteld, die eveneens in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen en invloeden uit India heeft.

"Firefly" van The Chemistry Set bevat 2 verrukkelijke pop songs, die ik ten zeerste kan aanraden, aan elke liefhebber van psychedelische pop.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Nick Nicely - All Along The Watchtower (Winkle Records, 2018) (Psychedelische Pop)

Het Fruits De Mer Records label viert zijn tiende verjaardag met de uitgave van 4 7" vinyl singles op 31 december 2018, die tegelijkertijd uit komen.
Nick Nicely, uit Londen, Engeland, die vanaf 1980 zijn muziek uitbrengt, brengt de single "All Along The Watchtower", een cover van het door Bob Dylan geschreven nummer, in zijn versie uit.

In "All Along The Watchtower" zet Nick me een eigentijdse versie van deze song voor en hoor ik hem een mix maken van licht psychedelische muziek, new wave en dance met Oosterse invloeden, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en in "The Doors Of Perception" krijg ik opnieuw een heerlijke dansbare mix van new wave en psychedelische muziek te horen, die invloeden van de muziek van The Beatles heeft.(luister naar dt nummer via de youtube link onder de recensie)

"All Along The Watchtower" van Nick Nicely is een uitstekende psychedelische pop single en ik kan deze schijf dan  ook zeer aanraden, aan elke liefhebber van deze muziek soort.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl






maandag 19 november 2018

Review: Bad Mojos - I Hope You OD (Voodoo Rhythm Records, 2018) (Punk)

Bad Mojos uit Zwitserland bracht 1 oktober 2016 hun album "Punx Faggots Freaks / 7" via No Front Teeth Rec. als digitale download uit en tegelijk verscheen  het album "Pass Out City / EP" via No Front Teeth Rec. in een beperkte oplage als LP en als digitale download, waarna op 28 januari 2017 de split 7" single "Locked Up 12 Years" volgde met "Sexual Tension" van de band Kick It volgde en hun album "I Hope You OD" wordt op 21 december 2018 door Voodoo Rhythm Records op de markt gebracht.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Diggin' My Own Grave", waarin de band me een schitterende snelle korte punkrock song voorschotelt, waarbij stil zitten geen optie is en deze wordt gevolgd door "Baby I'm Doomed", eveneens een korte stevige song, die in sneltrein vaart  gespeeld wordt.
Daarna volgt "I Wanna Be Dead" en ook daarin laat de band me genieten van een geweldige korte rock song, die me in beweging houdt en "I Hate" is van hetzelfde kaliber, wat dus inhoudt: kort, snel en dansbaar.
In "Commit A Crime" laat Bad Mojos me genieten van een fantastische swingende uptempo punkrock song en in "Police Car" zet de band me nogmaals zo'n korte rock song voor, waarbij ik op mijn stoel zit mee te swingen.
Dan volgt de titel song "I Hope You OD" en ook deze wordt met hoge snelheid mijn gehoorgang in gespeeld (luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie) en "Too Drunk" is van hetzelfde laken een pak: kort en snel.
Vervolgens speelt de band "Out Of Control" en daarin dendert de trein met hoge snelheid verder en in "Everybody Hates Me" krijg ik nogmaals zo'n korte snelle punkrock song voorgezet.

"I Hope You OD" van Bad Mojos is een geweldige plaat, die wat mij betreft wel iets langer had mogen duren, maar helaas nog geen 15 minuten duurt en ik kan deze fantastische plaat dan ook zeer aanraden aan iedere liefhebber van punkrock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Maat Lander - Season Of Space. Book #2 (Clostridium Records, 2018) (Spacerock / Progressieve Rock)

Maat Lander is een Russische band, die ontstaan is tijdens een live jam tussen enkele leden van Vespereo en The Re-Stoned en bestaat uit: Arkadiy Fedotov (Vespero) - basgitaar, synthesizer en effecten, Ilya Lipkin (The Re-Stoned) - sologitaar, akoestische gitaar en effecten en Ivan Fedotov (Vespero) - drums en percussie.
De 10 nummers voor het debuut album "The Birth Of Maat's Galaxy", uit 2015, werden in de VMS Studio van Vespero te Astrakhan en in de Rushus Studio van The Re-Stoned te Moskou opgenomen en door het R.A.I.G. label uitgebracht.
Hun tweede album, "Dissolved In The Universe" is een live weergave van 5 van de nummers van het debuut album plus een nieuw nummer en is via het Clostridium Records op vinyl uitgebracht.
De band heeft samen met Öresund Space Collective uit Denemarken / Zweden een split album opgenomen, die in maart 2017 via het Clostridium Records label in een beperkte oplage van 222 stuks op zwart en 111 stuks op 180 gram gekleurd vinyl verscheen.
De muziek van Maat Lander werd tussen september en december 2016 in de VMS Studio te Astrakhan en de Rushus Studio te Moskou opgenomen en gemixt en gemasterd door Ilya Lipkin.
Het nieuwe album van de band "Season Of Space. Book #1" is de opvolger van "The Birth Of Maat's Galaxy" en is het tweede deel uit de serie "Season Of Space".
De plaat verscheen in november 2017 eveneens via Clostridium Records en werd in een beperkte oplage van 300 stuks op vinyl geperst, dat vergezeld ging van een boekje en tevens verscheen het album op CD.
Op het album spelen de gastmuzikanten Dr.Space - synthesizer (1 nummer) en Andrei Solovyov - trompet (1 nummer) mee en vermeldenswaardig is ook, dat de CD 3 bonus nummers bevat.
Op 5 november 2018 bracht de band hun album "Season Of Space. Book #2" als LP, CD en digitale download uit op het Clostridium Records label.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Realm Of The Fireflies", waarin de band rustig begint, om na korte tijd in een hoger tempo te gaan spelen, dat ruimtelijke invloeden heeft en swingt als een trein, zodat stil zitten geen optie is en dit nummer wordt gevolgd door "There, Where The Crystal Image Of The Whole Space Dwells", een schitterend rustig progressief nummer, met symfonische invloeden, dat iets over de helft verandert in een snel rock nummer, om enkele minuten voor het einde terug te komen in het rustige tempo.
Daarna schotelt de band me "Galaxy Passage #4" voor en krijg ik een 30 seconden durend ruimtelijk stukje te horen, dat gevolgd wordt door "Meteors Serenade", waarin de band me een eentonig klinkend synthesizer ritme voorzet, dat een licht hypnotiserende invloed op me heeft en vrij duister klinkt en enkele minuten voor het einde iets meer snelheid krijgt en een melodisch karakter krijgt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Klaus, I'm Lost Among The Moleculs" laat Maat Lander me genieten van een fantastische mix van melodische rock en spacerock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat halverwege iets sneller gespeeld wordt en in "Quantum Ballad" zet de band me verrukkelijk melodisch progressief spacerock nummer voor, waarbij het tempo gemiddeld is en het ritme Spaanse invloeden bevat.
Dan volgt "Space Scum" en daarin zet de band me een geweldige mix van spacerock en hardrock voor, die in sneltrein vaart gespeeld wordt en een hypnotiserend ritme heeft, die halverwege van tempo verandert en tijdelijk rustiger wordt, maar na enkele minuten weer met hoge snelheid gespeeld wordt en "Galaxy Passage #5", een korte rustige ruimtelijke mix van synthesizer en gitaar, dat net als "The Asteroid Of Living Machinery" alleen op de CD staat.
In dit laatste nummer krijg ik een uptempo nummer voorgeschoteld, waarin de band een hypnotiserend ritme ten gehore brengt, waar prachtige klanken van de sologitaar tussendoor gespeeld worden.

"Season Of Space. Book #2" van Maat Lander is een schitterende plaat, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan dieze schijf dan ook zeer aanraden, aan elke liefhebber van spacerock, progressieve rock en hypnotiserende ritmes.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Touch - We Feel Fine (Crustacean Records, 2018) (Progressieve Rock)

Het Fruits De Mer Records label viert zijn tiende verjaardag met de uitgave van 4 7" vinyl singles op 31 december 2018, die tegelijkertijd uit komen.
Touch uit Hollywood, Amerika, bestond uit: Jeff Hawks - zang, Vern Kjellberg (=Joey Newman) - sologitaar en zang, Bruce Hauser - basgitaar en zang, Don Gallucci - keyboards en  zang en John Bordonaro - drums, percussie en zang en bracht in 1969 hun enige album "Touch" uit, dat in 2004 met 4 bonus nummers op CD werd her uitgebracht.
Van deze opnamen zijn 3 nummers via Crustacean Records, een sub label van Fruits De Mer Records, op een 33 toeren 7" single verschenen, waarvan er 1 voor het eerst op vinyl.

De single start met het titelnummer "We Feel Fine" en daarin hoor ik de band een schitterende progressieve rock song spelen, die diverse tempowisselingen heeft en waar invloeden van jazz en  experimentele rock in zitten.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Down At Circe's Place" laat de band me genieten van een geweldige swingende afwisselende song, waarin het tempo halverwege versneld wordt en in "We Finally Met Today", dat voor het eerst op vinyl verschijnt, zet de band me een uitstekende mix voor van progressieve, experimentele rock, theater muziek en swingende wisselende tempo's.

"We Feel Fine" van Touch is een heerlijke plaat om te beluisteren en ik kan elke liefhebber van progressieve rock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Vagina Lips - Generation Y (Inner Ear Records, 2018) (New Wave)

In juli 2015 begonnen Zimmy Lips (Jimmy Polioudis) - zang en sologitaar en Lostinthe (Konstantinos Iosifidis) - zang en drums te Thessaloniki, Griekenland, met het project Vagina Lips en brachten datzelfde jaar hun cassette, "Vagina Lips", via Random Tapes uit.
Deze werd in maart 2016 gevolgd door "Youth In Chaos", die via MO.MI records als digitale download verscheen en tegelijkertijd deed Zimmy Lips een solo optreden voor een populaire Griekse TV show, waarna Vagina Lips meer bekendheid kreeg.
Toen Konstantinos in mei 2016 uit het duo stapte, besloot Zimmy alleen verder te gaan en nam in augustus het album "Athanasia" op met Konstantinos als producer en deze werd de vaste producer voor zijn volgende digitale uitgaves; "Decadent Life" (EP, 2016), "Elixir" (album, 2017), "Vernorexia" (mini album, 2017), "Lust For Trash" (album, 2017) en "Of Our Lives" (2017).
Het Inner Ear Records label bracht het album "Athanasia" in februari 2017 voor de eerste keer in een beperkte oplage op vinyl uit en op 12 november 2018 verscheen het album "Generation Y" via dit label op zowel zwart als roze vinyl en als digitale download.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "This Is A Good Life", waarin ik een swingende uptempo mix van elektro en new wave te horen krijg, waarin de muziek sterke overeenkomsten heeft met die van bands uit begin jaren 80 en deze wordt gevolgd door "Boy June", een heerlijke swingende new wave song, waarbij het begin me doet denken aan "A Forest" van The Cure.
Daarna schotelt Zimmy me "Destroy Me" voor en hoor ik hem een uitstekende pop song in een gemiddeld tempo spelen, waarna "Lo-Fi, Hatred And Dinosaurs" volgt en ik opnieuw een lekkere swingende uptempo new wave gerelateerde song voorgezet krijg, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Like Fire" brent Vagina Lips weer zo'n uptempo song ten gehore, die swingt en in "80's Teen Movie" hoor ik hem nogmaals een prima jaren 80 song in een gemiddeld tempo spelen.
Vervolgens hoor ik "Fall In Love Again", een mooie aanstekelijke dansbare pop song, waar invloeden van jaren 80 in zitten en "Skies Falling Down On Me", een prachtige new wave song, die rustig start en langzaam iets meer snelheid krijgt, waardoor er een schitterend swingend dansbaar nummer ontstaat, dat in de jaren 80 gemaakt had kunnen zijn.

"Generation Y" van Vagina Lips is een uitstekend album, dat vol staat met jaren 80 gerelateerde new wave en ik kan hen, die van deze muzieksoort houden, dit album dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Elfin Bow With Gary Loyd - Who Knows Where The Times Goes (Winkle Records, 2018) (Folk)

Het Fruits De Mer Records label viert zijn tiende verjaardag met de uitgave van 4 7" vinyl singles op 31 december 2018, die tegelijkertijd uit komen.
Elizabeth Anne Jones - Kearney, uit Liverpool, Engeland, die onder de naam Elfin Bow muziek maakt, brengt samen met Gary Loyd uit Chester, Engeland de 7" single "Who Knows Where The Times Goes" uit via Winkle Records, het sub label van Fruits De Mer Records en deze verschijnt op gekleurd vinyl.
Ze bracht op 4 april haar debuut single "Daffadilly Down" in eigen beheer als digitale download uit en deze werd 11 juni 2016 gevolgd door "The Wisdom", dat eveneens als digitale download verscheen, waarna haar debuut album "Elfin Bow" door crowdfunding van Indiegogo op CD werd uitgebracht.

De A-kant bevat het titelnummer "Who Knows Where The Times Goes", dat door Sandy Denny (Fairport Convention) geschreven werd en daarin hoor ik Elfin een prachtige rustige folk song spelen, die orkestrale begeleiding heeft,
Ook in het door haar zelf geschreven "The Wisdom" wordt ze begeleid door The Scottish Session Orchestra en hierin zet Elfin me een heerlijke folk song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.(luister naar een uitvoering van dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)

"Who Knows Where The Times Goes" van Elfin Bow With Gary Loyd is een uitstekende folk single, die als een soort eerbetoon aan Sandy Denny werd opgenomen en ik kan liefhebbers van folk en Sandy deze schijf dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl