Son Of A Witch uit Natal, Brazilië, bestaat uit: King Lizzard - zang, Psychedelic Monk - sologitaar, Gila Monster - sologitaar, Old Goat - basgitaar en Asteroid Mammoth - drums.
De band bracht op 5 januari 2005 hun digitale debuut EP "Son Of A Witch" uit en deze werd gevolgd door: "Thrones In The Sky" (digitaal album, 9 februari 2016), "Melting Ocean" (digitale single, 20 december 2017), "Black Clouds Of Lies"(digitaal nummer, 7 juni 2019) en "Commanded By Cosmic Forces" (digitaal album, 28 juni 2019 en als LP in een beperkte oplage op goudkleurig en zwart 180 gram vinyl via Kozmik Artifactz Records op 31 juli 2020 en als CD via Burning London/Deathtime.
Het album, dat 6 nummers bevat, start met "Intro", waarin de band een kort ruimtelijk gesproken stukje ten gehore brengt, waarna de muziek los barst en ik een zware trage stoner rock song voorgeschoteld krijg, getiteld "Black Clouds Of Lies", waar na enkele minuten meer snelheid komt en de muziek verandert in een geweldig swingend stuk progressieve rock, dat na korte tijd terug komt in het begin tempo en de band weer over schakelt naar het maken van hun stevige stoner rock.
Daarna volgt "Breathe Dust", dat eveneens in een zwaar traag tempo gespeeld wordt, om halverwege meer snelheid te krijgen en invloeden van de muziek van Black Sabbath's begin periode te bevatten, om tegen het einde weer in een lager tempo gespeeld te worden.
In het eerste nummer van kant B "Idol Of Marble (Commanded By Cosmic Forces)" speelt Son Of A Witch een heerlijke rock song in een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme.
Dan volgen "Dry Leaves", een uitstekende zware rock song, die tempowisselingen bevat en bij tijd en wijle swingt en het laatste nummer "Melting Ocean", een heerlijke zware trage stoner rock song, die halverwege iets meer snelheid krijgt en een aanstekelijk ritme heeft.
"Commanded By Cosmic Forces" van Son Of A Witch is een puike stoner rock plaat, die liefhebbers van dit genre zeker op waarde zullen weten te schatten en ik kan hen aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)
Kitchen Witch uit Adelaide, Australië, werd in 2013 opgericht en bestaat uit: Georgie Cosson – zang, Conor Kinsella – sologitaar, Simon Elliott – basgitaar en John Russo – drums en percussie.
De band bracht op 7 juli 2014 hun debuut uit met de digitale single "Shock", die op 31 juli 2015 gevolgd werd door de EP "Trouble", die als CD in een beperkte oplage en digitale download verscheen.
Daarna volgden: "Back To The Mud" (3 juni 2016, beperkte oplage als CD en als dd), "Kitchen Witch" (14 april 2017, Kozmik Artifactz Records, als CD in een beperkte oplage van 300 stuks, als LP in een beperkte oplage van 166 stuks op 180 gram groen/wit marmerkleurig vinyl, als LP in een beperkte oplage van 150 stuks op 180 gram zwart vinyl en als dd) en op 21 augustus 2020 verscheen het album "Earth & Ether", via Kozmik Artifactz Records als LP in een beperkte oplage op goud kleurig vinyl, als LP in een beperkte oplage op multi kleurig vinyl, als dd.
Op het album, dat 7 nummers bevat, speelt gastmuzikant Fabian Caporaso op didgeridoo en yidaki mee in het nummer "Many Moons".
De plaat begint met "Lost", waarin de band een schitterende stevige uptempo stoner rock song ten gehore brengt, die invloeden heeft van het gitaarspel van Stefan Koglek (Colour Haze) en swingt en deze wordt gevolgd door "Cave Of Mischief", een swingende stevige rock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.
Daarna volgen "Sunrise", een fantastische stoner rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en progressieve bluesrock invloeden heeft en tempowisselingen bevat en "Chase The Sun", een lekker in het gehoor klinkende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk terugkerend ritme en acid rock invloeden heeft.
In "The Frontal Lobe" speelt Kitchen Witch weer zo'n stevige swingende rock song, die zeer dansbaar is en in de titelsong "Earth & Ether" schotelt de band me opnieuw een swingende rock song voor, die lichte progressieve bluesrock invloeden bevat en subtiele tempowisselingen heeft.
Dan volgt het laatste nummer, getiteld "Many Moons" en hierin laat de band me genieten van een verrukkelijke uptempo rock song, waar nogmaals invloeden van Stefan Koglek's gitaarspel te horen zijn.
"Earth & Ether" van Kitchen Witch is een heerlijke stevige stoner rock plaat, die 7 puike nummers bevat en ik kan liefhebbers van stoner deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)
Natskygge uit Esbjerg, Denemarken bestaat uit: Thomas Iversen - zang en sologitaar, Martin Lykkegaard - sologitaar, Dan Kunstmann - basgitaar en Thomas Sørensen - drums.
De band bracht op 1 april 2018 hun debuut EP "Lidt Efter Lidt" als digitale download uit, die op 18 oktober 2019 gevolgd werd door de single "Drømme Falder", waarna op 13 december 2019 hun single "På Hjørnet Af Galaksen" als voorloper van hun debuut album "Natskygge", waarop 8 nummers staan, verscheen, die op 21 augustus 2020 in een beperkte oplage als LP via Kozmik Artifactz Records wordt uitgebracht.
Het album, dat in het Deens gezongen wordt, start met "Filmmer", waarin de band een schitterende progressieve rock song in een niet al te hoog tempo ten gehore brengt, die invloeden van de jaren 70 muziek heeft ne deze wordt gevolgd door "Kaptajnen", een mooie rustige poprock song, die iets over de helft van het nummer in een hoog tempo over gaat, dat psychedelische invloeden bevat.
Daarna volgen de single "Dromme Falder", een uitstekende aanstekelijke pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en me enigszins aan de muziek van Uffe Lorenzen (Spids Nøgenhat, Baby Woodrose) doet denken (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en "Silhuetter Af Liv", een heerlijke progressieve rock song met een gemiddeld tempo, die een aanstekelijk dansbaar terugkerend ritme heeft.
In de single "Pa Hjornet Af Galaksen" hoor ik Natskygge een geweldige zware trage progressieve rock song spelen, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en in "Oceaner" zet de band me nogmaals zo'n puike rock song voor, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Vervolgens speelt de band "Rogslor", eveneens een rustig nummer, dat lichte folk en psychedelische invloeden heeft en een terugkerend ritme bevat en "Livets Kulor", een rustig nummer, dat psychedelisch begint, invloeden van jazz heeft en iets over de helft heftiger wordt en zwaarder klinkt.
"Natskygge" van Natskygge is een uitstekende debuut LP, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan iedere liefhebber van progressieve muziek.
Hair Of The Dog uit Edinburgh, Schotland, werd in 2013 opgericht door: Adam Holt - zang en sologitaar, Ian Thomson - basgitaar en Jonathan Holt - drums.
Beide broers kenden Ian al sinds hun high school tijd en speelden regelmatig jams, maar omdat elk na school zijn eigen weg volgde, duurde het tot 2013 voordat de band echt een feit was.
De band schreef die zomer voldoende nummers, om een EP op te nemen en noemde zichzelf Hair Of The Dog naar een album van de Schotse band Nazareth en ook hun EP "Hair Of The Dog" verscheen begin 2014 via bandcamp onder die naam.
Door hun schare fans groeide hun populariteit en velen deelden de EP via internet, waardoor de interesse van kleine onafhankelijke labels steeg en Kozmik Artifactz Records de band een contract aan bood voor de verkoop van 300 vinyl albums, waarna de EP ook verscheen in zwart en in een beperkte oplage op transparant vinyl.
Op 10 juli 2015 werd hun debuut album "The Siren's Song" in een beperkte oplage op zowel zwart als marmer kleurig paars vinyl uitgebracht en tevens op CD en als digitale download, waarna "This World Turns" op 14 juli 2017 volgde en deze verscheen in gekleurde uitgave van 180 gram op roze en blauw marmer en eveneens op zwart vinyl, CD en als digitale download.
Hun eerste live album, "The Road To Roadburn" werd op 19 oktober 2018 door Kozmik Artifactz Records in gekeurd vinyl uitgebracht, waarvan 200 op geel, wit en blauw marmer kleurig vinyl, waarvan er 111 met de hand genummerd zijn en deze worden alleen via mail order verkocht, terwijl de resterende via de band en enkele distributeurs verkocht worden, maar ook worden er 100 op zwart vinyl geperst.
Vermeldenswaardig is ook, dat de opnamen van het album, dat 7 nummers bevat, plaats vonden tijdens hun optreden op het Roadburn festival in 2016.
Op 3 april verscheen "It's Just A Ride" via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage als LP en als CD en digitale download.
Het album begint met de titel song "It's Just A Ride", waarin de band begint met een gesproken tekst, waarna de muziek na korte tijd begonnen wordt en ik een heerlijke rock song in een gemiddeld tempo voorgeschoteld krijg, die progressieve rock invloeden heeft en een terugkeren ritme bevat, waar tempowisselingen in zitten en dit nummer wordt gevolgd door "Run & Hide", een swingende hardrock song, die jaren 70 invloeden bevat en een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.
Daarna volgen "She Was", een uitstekende rock song, die progressieve rock invloeden en tempowisselingen heeft en halverwege meer snelheid krijgt, waardoor de muziek begint te swingen en "We The Cancer", waarin Hair Of The Dog me een geweldige rock song voorzet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat tot halverwege een terugkerend ritme heeft, om dan te veranderen en lichte melodische invloeden krijgt.
In "Will They Forgive Us?" laat de band me genieten van een fantastische song, die tempowisselingen heeft, invloeden van progressieve rock bevat en swingt en in "The Writing On The Wall" krijg ik een prachtige afwisselende rock song te horen, die iets na de helft van het nummer in een rustiger tempo over gaat en een melodische uitstraling krijgt, die mooie samenzang bevat en met orgelspel eindigt.
"It's Just A Ride" van Hair Of The Dog is een verrukkelijke plaat om te beluisteren, die vol progressieve rock staat en ik kan elke liefhebber deze plaat dan ook volledig aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)
Gaupa uit Falun, Zweden bestaat uit: Emma Näslund - zang, David Rosberg - sologitaar, Daniel Nygren - sologitaar, Erik Jerka Sävström - basgitaar en Jimmy Hurtig - drums.
De band bracht in juni 2018 hun debuut EP "Gaupa" in eigen beheer als Cd-r uit, die op 25 oktober 2019 via Kozmik Artifactz Records opnieuw verscheen en deze werd in een beperkte oplage op vinyl uitgebracht.
Op 3 april 2020 bracht Kozmik Artifactz Records hun album "Feberdröm", dat 8 nummers bevat, in een beperkte oplage als LP en als CD uit
Het album begint met "Vakuum", waarin de band een schitterende melodische stonerrock song ten gehore brengt, die een aanstekelijk terugkerend ritme heeft en gevolgd wordt door "Where Emperors Grow", een swingende uptempo rock song, die progressieve rock en lichte Oosterse invloeden bevat.
Dan volgen "Hjulet", een prachtige rustige song, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en halverwege iets meer tempo krijgt en "Grycksbo Gånglåt", eveneens een heerlijke, vrij rustige, rock song, met folk invloeden, waar een aanstekelijk terugkerend ritme in zit.
In "Mjölksyra" speelt Gaupa een melodische rock song, die tempowisselingen heeft en een dansbaar ritme bevat en in "Alfahonan (Shooting Blanks)" zet de band me een prima rock song voor, die rustig start, maar na korte tijd iets steviger wordt en hardrock invloeden heeft, waarbij het tempo gemiddeld te noemen is, dat even na de helft van de song meer snelheid krijgt en er een swingend stuk muziek ontstaat, dat progressieve rock invloeden heeft.
Verder volgen "Totemdjur", een geweldige swingende uptempo progressieve rock song, waarbij stil zitten geen optie is en "Klarvaken", dat in een mooi en rustig tempo begint, om na korte tijd te veranderen in een verrukkelijke aanstekelijke rock song, die een hoog meedein gehalte heeft.
"Feberdröm" van Gaupa bevat 8 lekker in het gehoor klinkende nummers met progressieve rock invloeden, waarmee de band me vanaf het begin heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van progressieve rock en rock in het algemeen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.
(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)
Humulus werd in 2009 te Brescia/Bergamo, Italië, die bestaat uit: Andrea Van Cleef - sologitaar en zang, Giorgio Bonacorsi - basgitaar en Massimiliano Boventi - drums.
Hun debuut album "Humulus" verscheen op 26 december 2012 via Go Down Records als CD en als digitale download en deze werd gevolgd door: "Electric Walrus EP" (10 oktober 2015, digitale download), "Reverently Heading Into Nowhere" (24 maart 2017, LP en digitaal album), die via Oak Island Records en Taxi Driver Records werd uitgebracht en op 28 februari 2020 brengt Kozmik Artifactz Records het album "The Deep", waarop 6 nummers staan, in een beperkte oplage als LP op doorzichtig wit gespetterd vinyl uit en tevens als CD en als digitale download.
Vermeldenswaardig is nog, dat de band in 2014 hun eigen IPA bier introduceerde, dat gebrouwen werd in samenwerking met ELAV Independent Brewery.
Het eerste nummer van het album heet "Devil's Peak (We Eventually Eluded Death)" en hierin speelt de band een heerlijke stonerrock song in een gemiddeld tempo, die invloeden van progressieve bluesrock heeft en gevolgd wordt door "Gone Again", een swingende uptempo rock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en invloeden van de muziek van The Doors bevat.
Daarna volgen "Hajra", een fantastische psychedelische progressieve rock song, waarmee Humulus me van begin tot eind in de ban van hun muziek houdt en "Into The Heart Of The Volcano Sun", een verrukkelijk stuk psychedelische rock, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en halverwege zang bijgevoegd krijgt en tegen het eind iets steviger wordt.
In "Lunar Queen" zeyt de band me een geweldig rustig nummer voor, waarin de muziek en zang me aan die van Deleyaman doet denken en in "Sanctuary III - The Deep" laat de band me genieten van een rustig nummer, dat invloeden van stonerrock, progressieve rock en The Doors heeft.
"The Deep" van Humulus bevat schitterende muziek, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan deze schijf, die vol staat met stoner, psychedelische en progressieve rock, dan ook zeer aanraden, aan liefhebbers van deze muzieksoorten.
Mos Generator werd in de winter van 2000 te Port Orchard, Washington, USA, opgericht door Tony Reed - zang, sologitaar en keyboards.
Samen met Scooter Haslip - basgitaar en zang en Shawn Johnson - drums vormt hij de band, die sinds 2002 via diverse platenmaatschappijen muziek op de markt brengt.
Hun debuutalbum "Mos Generator" (CD) verscheen in 2002 via Music Abuse Records, waarna in 2004 "Live At The Manette" (CD) in een beperkte oplage van 100 hand genummerde exemplaren via dit zelfde label werd uitgebracht.
Vervolgens verscheen "The Late Great Planet Earth" op LP in oktober 2005 via Undersea/Music Abuse Records, op CD in de USA in maart 2006 via South Spit Records en in Duitsland in april 2006 via Nasoni Records inclusief een poster, plus de heruitgave op vinyl in 2008 via Roadburn Records.
Daarna verschenen de CD "The Vault Sessions" (2006, Music Abuse Records), "Tales From The Vault" (2007, 10" vinyl picture disc, Flotation Records), "Songs For Future Gods" (2007, Small Stone Records (CD), Roadburn Records (LP)), "Destroy! The Mos Generator" (2008, CD en 2LP, RxEvolution Recordings), "Mos Generator 10 Years Anniversary Deluxe" (2011, CD/LP/Download, Ripple Music), "Nomads" (2012, CD/LP, Ripple Music), "In Concert" (2013, LP, Lay Bare Recordings), "Live In Europe" (2013, cassette, Lame Is Me), "Electric Mountain Majesty" (2014, CD/LP, Listenable Records), "Electric/Nomads Demos" (2014, LP, Privé uitgave van 100 stuks, hand genummerd en gesigneerd) en in april 2015 de CD/2LP "In Concert 2007-2014" via het Listenable Records label.
Verder bracht de band de single "Step Up"/"Godhand Iommi" (2008) plus een aantal split singles uit met onder andere: Seedy Jesus (2013), Ancient Warlocks (2013), Teepee Creeper (2014), Isaak (2015) en Daily Thompson (2015).
De opnamen van de nummers op de CD/LP "In Concert 2007-2014", werden op verschillende plaatsen en jaren in Amerika en Europa gemaakt, waarvan de meeste in de Rockfabrik te Nuremberg, Duitsland op 25 maart 2013, terwijl op de ander lokaties slechts 1 nummer werd opgenomen, waaronder Winterland te Bremerton, Washington, USA (2007), het Roadburn Festival te Tilburg, Nederland (2008), Coog's Budget Tapes & Discs te Port Angeles, Washington, USA (2011), Rendezvous Tavern te Port Orchard, Washington, USA (2013) en Freak Valley Festival te Siegen, Duitsland (2014).
Op het album "Spontaneous Combustions", dat op 29 november 2019 via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage op 180 gram gekleurd vinyl verscheen en als werktitel "Rental Jams" mee kreeg, bestaat de band uit: Tony Reed - zang, sologitaar en keyboards, Sean Booth - basgitaar en Jono Garrett - drums.
Mos Generator nam de 4 jams van het album live op met een 8 sporen recorder, waarvan er 3 diezelfde dag geschreven werden, terwijl “Who Goes There” een jaar daarvoor al gedeeltelijk opgenomen was en tijdens de jams afgemaakt werd.
"Spontaneous Combustions" begint met "Bonehenge (Parts 1&2)" en daarin speelt de band een geweldig swingend uptempo hardrock nummer met jaren 70 invloeden van progressieve rock.
Daarna volgt "Things To Unremember", waarin de band een schitterende hardrock song in een niet al te hoog tempo ten gehore brengt.
In "Who Goes There" laat Mos Generator me genieten van een prachtige rustige rock song, die halverwege verandert in een stevige hardrock song, die swingt en sterke jaren 70 progressieve rock invloeden heeft.
Het laatste nummer heet "Age Zero" en hierin krijg ik opnieuw een verrukkelijk rock nummer voorgeschoteld, dat in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot beweging.
"Spontaneous Combustions" van Mos Generator bevat 4 heerlijke nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan ieder liefhebber van hardrock en op jaren 70 geÏnspireerde progressieve rock, deze schijf dan ook zeer aanraden.
Winter Moon werd in september 2014 te Melbourne, Australië door het duo Milly Moon - zang en Jake Winter - sologitaar opgericht en bestaat, na enkele bezettingswisselingen, tegenwoordig uit: Milly Moon - zang, Jake Winter - sologitaar, George Marshfield - basgitaar, Lachlan Bruce - keyboards en synthesizer, Lyle Jenkins - drums en Tessa Smith - achtergrondzang.
Hun debuut single, "Me And The Devil"/ "Black Heart", verscheen op 12 augustus 2013, waarna "Lucid Dreaming" (digitale EP en CD EP, 26 september 2014), "King Bait" (digitale single, 14 september 2016), "Hearts And Hands" (digitaal album en beperkte oplage op CD, 21 oktober 2016), "Who Are You" (digitale single, 8 maart 2019) en "Make Real Make Believe" (digitaal album en beperkte oplage van 55 stuks op vinyl, 10 mei 2019) werden uitgebracht.
Ook Kozmik Artifactz Records bracht het album in een beperkte oplage van 500 stuks uit, waarvan er 100 op zwart, 200 op paars en 200 op geel/blauw/zwart marmer kleurig vinyl verschenen, waarvan de eerste 111 stuks met de hand genummerd werden voor de exclusieve mailorder.
Het album, dat 11 nummers bevat, begint met "Knee High", waarin de band een schitterende swingende uptempo mix van progressieve rock en bluesrock ten gehore brengt, die swingt als een trein en gevolgd wordt door "Who Are You", een fantastische rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en bij tijd en wijle heftig klinkt.
Daarna volgen "You Got Me", een fantastische mix van bluesrock en progressieve rock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk terugkerend ritme heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Take The Trip", een lekker in het gehoor klinkende rock song met een gemiddeld tempo, die lichte hardrock invloeden heeft.
In "Calling Of The Night" zet de band me nogmaals een geweldige mix van bluesrock en progressieve rock voor, die diverse tempowisselingen bevat, in "Shivers" krijg ik eveneens een mooie swingende mix van bluesrock en progressieve rock te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Molasses" speelt Winter Moon een afwisselende rock song, die zo nu en dan swingt.
Dan volgen "Polished Plastic", een swingende rock song met een aanstekelijk dansbaar ritme, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen en "Shake It Up", een prachtige mix van pop en hardrock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen heeft.
Verder hoor ik "Heavy Burden", een verrukkelijke rustige poprock song, die een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft en "Little One" en hierin laat de band me genieten van een uitstekende mix van een rhythm & blues en poprock, die met een gemiddeld tempo en een dansbaar ritme gespeeld wordt.
Winter Moon heeft met "Make Real Make Believe" een heerlijke swingende plaat gemaakt, waar ik met plezier naar heb geluisterd en ik kan liefhebbers van progressieve rock, bluesrock en de betere pop deze schijf dan ook volledig aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)
Iah uit Córdoba, Argentinië bestaat uit: Mauricio Condon - sologitaar, Juan Pablo Lucco Borlera - basgitaar en José Landín - drums.
Op 20 januari 2017 verscheen hun debuut album "Iah" als digitale download en deze werd op 13 juni 2017 gevolgd door de digitale download "IAH (2 Bonus Tracks)".
Het Necio Records label bracht het album in 2017 in een oplage van 100 stuks, inclusief poster op CD uit, Kozmik Artifactz Records bracht het album in 2018 in een beperkte oplage van 100 stuks op zwart vinyl uit en via Bilocation Records verscheen het in 2018 in een genummerde editie op blauw marmer kleurig vinyl en op 30 augustus 2019 als her persing in een beperkte oplage van 100 stuks op doorzichtig blauw vinyl uit.
Op 24 oktober 2018 verscheen "II" van de band als digitale download en op 15 mei 2019 bracht Necio Records het album op CD met poster en stickers uit, waarvan er 100 via bandcamp verkrijgbaar zijn.
Ook verscheen het album via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage 100 stuks op zwart vinyl en 200 stuks op zwart/wit marmer kleurig vinyl in een klaphoes, waarvan de eerste 111 voor de exclusieve mailorder editie met de hand genummerd zijn.
Het album, dat 6 nummers bevat, start met "El Silencio Del Agua" en daarin laat de band me genieten van een prachtig rock nummer, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, een terugkerend ritme heeft en psychedelische invloeden bevat, waarna "HH" volgt en ik een rustig startend nummer hoor, dat geleidelijk iets meer snelheid krijgt, om dan terug te keren naar het rustige tempo.
Daarna volgt "Nihil Novum", eveneens een mooi rustig nummer, dat na korte tijd tijdelijk sneller wordt, enkele subtiele tempowisselingen heeft en stonerrock invloeden bevat.
Op het eerste nummer van de B-kant speelt Iah "La Niña Del Rayo", een schitterend rustig melodisch nummer, waar lichte invloeden van Colour Haze in zitten en ook dit nummer bevat enkele prima tempowisselingen, die het nummer spannend houden.
In "Pri" schotelt de band me muziek voor, dat tempowisselingen en stonerrock invloeden heeft, een terugkerend ritme bevat en halverwege verandert in een rustig stukje muziek, dat na korte tijd opnieuw verandert en over gaat in een geweldig stonerrock nummer.
Het laatste nummer, "Sheut", is een verrukkelijk zwaar stonerrock nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme bevat en halverwege verandert in een melodisch nummer, dat na enkele minuten weer in stonerrock verandert.
"II" van Iah heeft me van begin tot einde weten te boeien en is een heerlijke plaat om te beluisteren en ik kan iedere liefhebber van zowel stoner, als melodische rock deze schijf dan ook aanraden. (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Gaupa uit Falun, Zweden bestaat uit: Emma Näslund - zang, David Rosberg - sologitaar, Daniel Nygren - sologitaar, Erik Jerka Sävström - basgitaar en Jimmy Hurtig - drums.
De band bracht in juni 2018 hun debuut EP "Gaupa" in eigen beheer als Cd-r uit, die op 25 oktober via Kozmik Artifactz Records opnieuw verschijnt, bevat 2 live opgenomen nummers en deze wordt in een beperkte oplage op vinyl uitgebracht.
De EP, die 5 nummers bevat, begint met "Febersvan", waarin de band me een fantastische mix van psychedelische rock, stoner en de muziek van Dead Can Dance voorzet, die lichte Oosterse invloeden heeft en aanzet tot dansen.
Daarna volgt "The Drunk Autopussy Wants To Fight You", een heerlijke uptempo rock song, die new wave en hardrock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Kartan" en hierin speelt Gaupa een schitterende, vrij rustige, stonerrock song met een terugkerend licht psychedelisch hypnotiserend ritme en hardrock invloeden, die tegen het einde in een hoger tempo gespeeld wordt.
In "Gryt" speelt de band een swingende uptempo rock song met enkele tempowisselingen en hardrock invloeden en in "Bergatroll" krijg ik een zwaar stonerrock nummer te horen, dat na korte tijd verandert in een mooie rustige pop song, die langzaam aan steviger wordt en opnieuw invloeden van stoner bevat, waarna de band terug keert naar het rustige tempo, om de muziek nogmaals te versnellen.
"Gaupa" van Gaupa is een geweldig debuut album, dat 5 verrukkelijke songs bevat, waarmee de band me vanaf de eerste tonen heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook zeer aanraden, aan elke liefhebber van stoner en psychedelische rock kan aanraden.(luister naar de EP via de bandcamp link onder de recensie)
Syreregn werd in 2006 te Kopenhagen, Denemarken opgericht en bestaat, na diverse bandbezettingen, tegenwoordig uit: Thor Boding - zang en basgitaar, Nick Willum Thøgersen - sologitaar, Jacob Rasmussen - keyboards en synthesizer en Rasmus Kurdahl - drums.
De band bracht in 2009 hun debuut CD "OCD" via Jawbreaker Records uit en deze werd in 2016 door Kozmik Artifactz Records her uitgebracht in een beperkte oplage van 150 stuks op zwart vinyl en in een beperkte oplage van 166 genummerde LP's op geel/zwart marmerkleurig vinyl.
In 2011 verscheen de 10" live LP "Fly With Us" via Blue Beetle Records in een beperkte met de hand genummerde oplage van 500 exemplaren en in 2014 bracht Kozmik Artifactz Records de LP "Skabt Værk Består" in een beperkte oplage van 100 stuks op grijs marmer kleurig met de hand genummerd vinyl, 200 stuks op wit vinyl en 100 stuks op zwart vinyl uit, terwijl Blue Beetle Records het album op magenta vinyl uitbracht.
Op 25 oktober 2019 verscheen hun album "Cogito Ergo Sum", waarop de band in hun nieuwe formatie speelt, via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage op zowel zwart als wit 180 gram vinyl.
Het album bevat 5 nummers, waarvan de eerste het titel nummer "Cogito Ergo Sum" is en hierin begint de band met een stukje gesproken woord, om na ongeveer 1 minuut met de muziek te starten, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een stevige mix is van stoner en progressieve bluesrock en dit nummer wordt gevolgd door "Golem", waarin de band me laat genieten van een rustig instrumentaal nummer, dat een licht hypnotiserend terugkerend ritme bevat.
Daarna brengt Syreregn "Kan Kan Ikke" ten gehore en krijg ik een uitstekende progressieve rock song voorgezet, die in het Deens gezongen wordt en een terugkerend ritme heeft en tegen het einde een gesproken woord bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Noter Til Shelly" speelt de band een schitterende progressieve rock song in een niet al te hoog tempo, die bluesrock invloeden uit de jaren 70 bevat en in het laatste in het Deens gezongen nummer "I Sjæl og Stål" wordt de muziek tot halverwege in een niet al te hoog tempo gespeeld, om dan van tempo te veranderen en uit te monden in een fantastisch stuk progressieve rock, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en na enkele minuten in een langzamer tempo wordt gespeeld, dat stoner invloeden heeft.
"Cogito Ergo Sum" van Syreregn is een geweldige plaat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan iedere liefhebber van stoner en progressieve rock.
Demonauta uit Santiago, Chili is een trio, dat in 2010 werd opgericht en bestaat uit: David Véliz - zang en sologitaar, Miguel Quezada - basgitaar en Ale Sanhueza - drums.
De band bracht op 28 december 2011 hun debuut album "Vol.1" als digitale download uit en deze werd gevolgd door: "Caminando En La Luna?" (digitaal album, 28 december 2012), "En vivo W2014" (digitaal album, 28 december 2014), "Tierra Del Fuego" {CD (Red House Records), LP (Kozmik Artifactz Records), cassette (Piramide Records) en digitaal album, 27 juni 2016} en "Part 2: Temaukel, The Spirit Before Time" (digitaal album, 13 augustus 2018, CD en LP in een beperkte oplage van 100 stuks op zwart vinyl via Kozmik Artifactz Records, 4 oktober 2019)
Het album bevat 7 nummers, waarvan "Sons Of Black Sun" het eerste is en daarin speelt de band een geweldige swingende stevige stonerrock song in een gemiddeld tempo (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), die gevolgd wordt door "Blues Para Angela Loij", een heerlijke aanstekelijke mix van acid, stoner en progressieve rock, waar enkele subtiele tempowisselingen in zitten en tegen het einde in langzamer wordt.
Daarna speelt de band "Temaukel", dat met psychedelische en spacerock klanken begint, om na iets meer dan een minuut over te gaan in een stevige stonerrock song met lichte spacerock invloeden, die een gemiddeld tempo heeft en enkele tempowisselingen bevat.
In "Psilocybeat" laat Demonauta me genieten van een swingende bijna instrumentale mix van progressieve rock en stoner en in "Planeta Muerto" krijg ik weer zo'n uitstekende stonerrock song voorgezet, die enkele tempowisselingen heeft en swingt.
Dan volgen "Summer Hell", een lekker in het gehoor klinkende rock song, waar een aanstekelijk terugkerend ritme in zit en "Tesla", een stevige uptempo rock song, die halverwege in een traag tempo verder gaat.
"Part 2: Temaukel, The Spirit Before Time" van Demonauta is een schitterende plaat, die me van begin tot einde heeft geboeid en ik kan iedere stoner liefhebber, deze schijf dan ook volledig aanraden.
Buried Feather uit Melbourne, Australië werd in 2010 opgericht en bestaat uit: Jim Grimwade, Josh Moult, Steve McLennan en Callum Routledge.
De band bracht op 19 mei 2010 hun debuut uit met de digitale single "In the Sun", die gevolged werd door ""Time It Takes" (7" Single 14 oktober 2012, Slightly Delic Productions), "Buried Feather" (digitaal album 10 mei 2013), "Dust" (digitaal nummer 24 november 2016), "Mind of the Swarm" (dd en 180 gram LP 10 februari 2017, Cobra Snake Necktie Records / Kozmik Artifactz Records), "Lightning Hands" (digitaal nummer 17 april 2019), "Nuclear Suzi" (digitaal nummer 22 augustus 2019) en "Cloudberry Dreamshake" (digitaal album 12 september 2019 en LP Kozmik Artifactz Records / Cobra Snake Necktie Records) (4 oktober 2019) beperkte oplage van 200 stuks op oranje vinyl, 200 stuks doorzichtig blauw marmer kleurig vinyl, waarvan 111 stuks met de hand genummerd zijn en 100 stuks op zwart vinyl zijn geperst.
Het album bevat 9 nummers en begint met "Melt Together", waarin de band een schitterende licht psychedelische song ten gehore brengt, dat tempowisselingen heeft, plus invloeden uit de jaren 60 muziek en progressieve rock, waarna "London Feels" volgt en de band me opnieuw een fantastische psychedelische pop song voorschotelt, die in een rustig tempo wordt gespeeld.
In "Cult Of Boogs" speelt de band een heerlijke mix van rhythm & blues en pop met een aanstekelijk ritme en lichte acid rock invloeden en in "Nuclear Suzi" krijg ik een geweldige mix van acid rock en pop te horen, waarin invloeden van John Lennon's "Come Together" hoorbaar zijn.
Daarna volgen "Morphine Bride", een heerlijke rustige pop song met rock invloeden en "Lightning Hands", een fantastische swingende psychedelische poprock song met een aanstekelijk dansbaar ritme.
Dan speelt Buried Feather "Dreamshake", een verrukkelijke swingende dansbare uptempo mix van psychedelische pop en dance, waarbij stil zitten geen optie is en dit nummer wordt gevolgd door "Nothing's Real", een uitstekende dansbare rock song met diverse tempowisselingen en "Cloudberry Jam", een schitterende progressieve psychedelische rock song, die een aanstekelijk licht hypnotiserend ritme heeft.
Buried Feather heeft me met "Cloudberry Dreamshake" van begin tot einde in de ban van hun geweldige psychedelische muziek gehouden en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan elke liefhebber van dit genre.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)
The Ivory Elephant uit Melbourne, Australië, die in 2011 werd opgericht, bestaat uit: Trent Sterling - zang en sologitaar, Arthur (Arti) Whiterby - basgitaar en achtergrondzang, Donald (Don) Sargood - drums en achtergrondzang.
De band bracht op 30 januari 2013 hun debuut EP "The Ivory Elephant" uit, waarop 6 nummers staan en deze verscheen als CD (inclusief 2 stickers) en als digitale download.
Daarna volgden: "Devil's Waiting For Me" (digitaal nummer, 28 april 2015), "Time Here's Up" (CD EP en digitale download, 29 mei 2015), "Ho Ha" (digitaal nummer, 16 juli 2016), "Ballad Of Wild Bill" (digitaal nummer, 13 november 2016), "Number 1 Pop Hit" (beperkte oplage op zwart vinyl, CD en digitale download, 28 april 2017, Kozmik Artifactz Records), "Wars" (digitaal nummer, 20 december 2018), "Maybe I'm Evil" (digitaal nummer, 8 februari 2019) en op 26 juli 2019 verschijnt hun album "Stoneface", dat in de Soundpark Studio's te Melbourne is opgenomen, via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage als LP, als CD en als digitale download.
Het album, dat 10 nummers bevat, begint met "Storm", waarin de band een geweldige swingende mix maakt van melodische en psychedelische rock, die lichte surf invloeden heeft en progressieve rock invloeden, enkele tempowisselingen plus een aanstekelijk ritme bevat en gevolgd wordt door "Maybe I'm Evil", een heerlijke progressieve bluesrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft.
Dan schotelt de band me "Wars" voor en hierin speelt de band een uitstekende mix van progressieve bluesrock en psychedelische rock, die acid rock invloeden heeft in een niet al te hoog tempo, waarna "Roll On" volgt en de band een fantastische rock song ten gehore brengt, die progressieve rock invloeden heeft, een aanstekelijk ritme bevat en swingt.
In "Jazzhead pt I" laat The Ivory Elephant me genieten van een prachtig stukje gitaar muziek en in "Low Expectation" zet de band me een uptempo mix van stonerrock en progressieve rock voor, die geweldige koor zang bevat.
Vervolgens speelt de band "Stoneface Jamboree", een verrukkelijke psychedelische song, die Oosterse invloeden bevat en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna "Stoneface" volgt en daarin krijg ik een schitterende rustige poprock song voorgezet, die prima samenzang heeft.
Verder speelt de band "Hard Case", een lekker in het gehoor klinkende poprock song met progressieve rock invloeden, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en vrouwenzang bevat en "Jazzhead pt II", een mooi melodisch stuk muziek, dat enkele tempowisselingen heeft en tegen het einde steeds heftiger wordt.
Ik vind "Stoneface" van The Ivory Elephant een uitstekende plaat, waarmee de band me van begin tot einde heeft geboeid en ik kan liefhebbers van progressieve , psychedelische en melodische rock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)
Gone Cosmic uit Calgary, Amerika, bestaat uit: Abbie Thurgood - zang, Devin Purdy - sologitaar, Brett Whittingham - basgitaar en Marcello Castronuovo - drums.
Op 28 juni 2019 verscheen hun debuut album "Sideways In Time" via Kozmik Artifactz Records in een beperkte oplage als LP op gekleurde vinyl en in een beperkte oplage van 200 stuks als CD.
Het album, dat 8 nummers bevat, start met "Dazed", waarin de band een uitstekende hardrock song ten gehore brengt, die lichte invloeden van progressieve rock bevat en een aanstekelijk swingend heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Deadlock", een vrij zwaar klinkende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, progressieve rock invloeden heeft en tegen het einde in een iets sneller tempo gespeeld wordt.
Daarna schotelt de band me "Siren" voor en hoor ik een licht psychedelische rock song, die een terugkerend ritme heeft en invloeden van hardrock bevat, waarna "Faded Release" volgt en de band een swingende uptempo rock song speelt, die een aanstekelijk ritme heeft en aanzet tot meebewegen.
In "Turbulent" zet Gone Cosmic me een schitterende instrumentale mix van progressieve blues en rock voor, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en in "Misfit Wasted" krijg ik een fantastische mix van psychedelische en progressieve rock te horen, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.
Verder hoor ik "Bear The Weight", een swingende uptempo rock song met lichte hardrock invloeden en "My Design", een verrukkelijke swingende progressieve rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
"Sideways In Time" van Gone Cosmic staat vol uitstekende nummers, die het beluisteren meer dan waard zijn en ik kan liefhebbers van progressieve rock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan horen.(luister naar het album via de bandcamp link onder de recensie)
Na 3 succesvolle albums te hebben gemaakt, stopte de Zweedse progressieve hardrock band Black Bonzo ermee.
Uit de resten van de band ontstond begin 2011 een nieuwe band, genaamd Gin Lady en deze bestaat uit: Joakim Karlsson - sologitaar en zang, Anthon Johansson - basgitaar en zang, Fredrik Normark - drums, Klas Holmgren - hammond B3 orgel, piano, mellotron en zang en Magnus Kärnebro - zang.
Ze sloten een platendeal met het Transubstans Records label en in april 2012 werd hun debuut CD "Gin Lady" uitgebracht met daarop 9 nummers en deze heeft in mei 2013 een opvolger gekregen door de 2CD "Mother's Ruin", waarop 17 songs staan en vervolgens verschenen "Call The Nation" (Kozmik Artifactz Records, beperkte oplage gekleurd vinyl LP en digitale download, 5 januari 2016) en "Electric Earth" (Kozmik Artifactz Records, LP en digitale download, 15 september 2017).
Op het album "Tall Sun Crooked Moon", dat 26 april 2019 via Kozmik Artifactz Records als CD en in een beperkte oplage als LP op gekleurd vinyl verscheen zijn Joakim Karlsson en Klas Holmgren vervangen door Johnny Stenberg - sologitaar en Fredrik Normark - drums.
Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Everyone Is Love", waarin de band een mooie melodische southern rock song speelt, die prima samenzang bevat en subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Sweet Country Livin'", een prima southern rock song, die invloeden van country muziek en het Allman Brothers Band nummer "Jessica" heeft.
Daarna volgt "The Darkest Days Of All Time", eveneens een coutry rock song met melodische invloeden, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en dit nummer wordt gevolgd door "The Visit", waarin de band een prachtige melodische rock song speelt.
In "Gentle Bird" krijg ik opnieuw een stukje melodische rock voorgeschotelt, dat pop en lichte country invloeden heeft en in "Into The Wasteland" speelt Gin Lady nogmaals zo'n uitstekende song, die swingt en puur Amerikaans klinkt.
Dan volgt "Always Gold", een schitterende uptempo rock song, die prima samenzang heeft en invloeden van de muziek uit de jaren 70 bevat en gevolgd wordt door "Undertow", een heerlijke afwisselende song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden uit de muziek van The Allman Brothers Band en Crosby, Stills, Nash & Young bevat.
Verder hoor ik "The Rock We All Push", een lekker in het gehoor klinkende melodische song, die een aanstekelijk ritme bevat en "Tell It Like It Is", een mooie rustige song, die diverse subtiele tempowisselingen heeft.
In "Tall Sun Crooked Moon" van Gin Lady is over geschakeld van het maken van hardrock naar country en melodische rock en ik kan liefhebbers van deze genres aanraden eens naar deze plaat te gaan luisteren.(luister naar het album via de bandcamp link onder de recensie)
Componist, gitarist en multi-instrumentalist Ilya Lipkin begon zijn muzikale carrière in diverse lokale bands, waaronder de legendarische dark-folk act
Neutral en het avant-garde trio Yarche-1000-Solnts, voordat hij in 2003 zijn eigen akoestische Neo-folk ensemble Waldsone vormde.
In 2008 richtte hij te Moskou, Rusland, de band The Re-Stoned op samen met basgitarist Vladimir Nikulin en drummer Andrei Pankratov, waarin de band een
muzikale combinatie maakt van spacerock, blues, psychedelische rock en power rock met melodische muzieklijnen in zeventiger jaren stijl.
Hun debuut EP "Return To The Reptiles", die in de repetitieruimte van de band werd opgenomen, werd in 2009 uitgebracht via het R.A.I.G. label in een zeer beperkte hand genummerde oplage van 100 stuks met daarop 4 nummers, waarvan er 2 op de eerste volledige CD, "Revealed Gravitation" uit 2010, in een vernieuwde versie terecht kwamen, die eveneens via R.A.I.G. verscheen.
Ook de CD "Analog" uit 2011 kwam via dat zelfde label op de markt en hun album, "Plasma" uit 2012, werd eveneens via dat label uitgebracht, terwijl het eveneens in 2012 (29 augustus) verschenen mini album "Re-Session" alleen als digitale download werd uitgebracht.
Op "Plasma" is er één en ander veranderd in de band, want Vladimir en Andrei spelen hierop niet meer mee en Ilya heeft daarom zelf de bas partijen ingespeeld, terwijl er diverse gast muzikanten aan meewerken en ook op "Re-Session V.2" uit 2013 is de band bezetting anders en speelt Ilya samen met Vasily Bartov - drums, Glenda Pescado - basgitaar en Pete Bingham - sologitaar.
Op het album "Totems", dat in 2014, precies een jaar na "Re-Session V.2" is uitgebracht, is de bezetting opnieuw anders.
Op "Totems", dat zowel op CD als in een gelimiteerde oplage van 400 stuks zwart en 100 stuks gekleurd vinyl (via het Headspin Records label) is verschenen, bestaat de band uit: Ilya Lipkin - sologitaar, basgitaar, sjamaan drum, mandola, mondharp en zang, Alexander Romanov - basgitaar, Vladimir Muchnov - drums, Evgeny (Rasputin) Tkachev - percussie en Nikolay (Mikola) Fedotov - didgeridoo, terwijl Kent Stump van de band Wo Fat in 1 nummer sologitaar speelt als gast muzikant.
Ook bracht The Re-Stoned in november van 2014 het mini album "38 Phases" als digitale download via hun eigen Rushus Records label uit, waarbij Ilya en Alexander bijgestaan worden door drummer Alexey Volnov.
Hun volgende album "Reptiles Return" werd in 2016 via het Clostridium Records label uitgebracht en bevat 10 nummers (8 plus 2 bonus nummers), waarvan de eerste 4 nummers eerder op hun debuut EP "Return To The Reptiles" voorkomen en er 2 van de 4 verschenen tevens op het album "Revealed Gravitation" in een andere uitvoering.
Op 15 december 2017 verscheen het album "Chronoclasm" op oranje/paars marmerkleurig vinyl via Oak Island Records in een beperkte oplagen van 200 stuks en tevens in een beperkte oplage van 300 stuks op geel/blauw/zwart marmerkleurig vinyl en als herpersing in een beperkte oplage op groen marmerkleurig vinyl, waarbij aangemerkt kan worden, dat alle drie de uitgaven een promo flyer voor het volgende album bevatten.
Ook werd er een CD uitgave van het album gemaakt, maar deze had een error, waardoor de CD niet afgespeeld kon worden en de productie dus opnieuw moest worden gemaakt.
De band speelt op deze plaat in een nieuwe bezetting en bestaat uit: Ilya Lipkin - elektrische en akoestische gitaar, basgitaar en effecten, Vladimir Kislyakov - basgitaar, Yaroslav Shevchenko - drums en Evgeniy Tkachev (Rasputin) - percussie.
Op hun album "Stories Of The Astral Lizard", dat 7 nummers bevat en in juni 2018 verscheen, is de band opnieuw in een andere bezetting te horen en bestaat nu uit: Ilya Lipkin - elektrische en akoestische gitaar, basgitaar en effecten, Evgeniy Tkachev (Rasputin) - percussie en regenstok, Alexander Romanov - basgitaar, Serge Andriashin - basgitaar, Arkadly Fedotov - synthesizer en Alina Barsukova - dwarsfluit.
Kort daarna, op 3 oktober 2018, verscheen het album "Ram's Head" als digitale download, dat 17 mei 2019 via Kozmik Artifactz Records als CD en in een beperkte oplage op gekleurd vinyl is uitgebracht, waarop de band bestaat uit: Ilya Lipkin - sologitaar en effecten, Vladimir Kislyakov - basgitaar en Maximilian Maxotsky - drums en vermeldenswaardig is nog, dat de band op 12 april 2019 een cover van het King Crimson nummer "Red" als web single uitbracht en hierop is Maximilian Maxotsky vervangen door Anton Yalovchuck.
Het album "Ram's Head", dat 6 nummers bevat, start met "Chromagnetic Stomp", waarin de band me een geweldig swingend stonerrock nummer voorschotelt, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en invloeden van space- en hardrock bevat en tevens van "There's No Limit" van 2 Unlimited, waarna "Land Of Crimson Clouds" volgt en de band een fantastisch zwaar stonerrock nummer ten gehore brengt, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna hoor ik "Smoke Sea" en hierin krijg ik een verrukkelijk swingend uptempo rock nummer voorgeschoteld, dat diverse subtiele tempowisselingen heeft en invloeden van de muziek van de tv serie "Nightrider" bevat en gevolgd wordt door "Acid Truck", waarin The Re-Stoned een schitterend progressief bluesrock nummer ten gehore brengt, dat na enkele minuten over gaat in een ander tempo, waarbij de langzame muziek psychedelisch wordt, acid rock bevat en weer steeds meer snelheid begint te krijgen, om opnieuw rustiger te worden en te veranderen in een heerlijk stuk stonerrock, dat tegen het einde versneld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Orange Sky And Bottle Neck" laat de band me genieten van een schitterend licht psychedelisch rustig nummer, dat ruimtelijke invloeden heeft en een aanstekelijk ritme bevat en in "Dune Surfer" zet de band me een swingend zwaar stonerrock nummer met spacerock invloeden voor, dat in een hoog tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend effect op me heeft.
The Re-Stoned heeft me met "Ram's Head" van begin tot einde in de ban van hun fantastische muziek gehouden en ik kan deze plaat dan ook sterk aanraden, aan een ieder, die van stonerrock houdt.
Gypsy Chief Goliath uit Windsor, Ontario, Canada, werd in 2009 opgericht en bestaat uit: Al "the Yeti" Bones -zang en sologitaar, Dustin Black - sologitaar, John Serio - sologitaar, Darren Brush - basgitaar, Mark Calecott - keyboards en Adam Saitti - drums.
Op 22 februari 2019 bracht de band hun vierde album "Masters Of Space And Time" uit via Kozmik Artifactz Records en deze verscheen in een beperkte oplage op 180 gram gekleurd vinyl, digitale download en als CD.
Het album, dat 8 nummers bevat, start met "City Of Ghosts", waarin de band een stevige hardrock song laat horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, diverse tempowisselingen bevat en enige invloeden van progressieve rock uit de jaren 70 heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Highway Man", een lekkere aanstekelijke swingende uptempo rock song.
Daarna volgt "Low Cost Of Living High", een uitstekende melodisch klinkende rock song, die start met de begintonen van "Matthew And Son" (Cat Stevens) en enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "Stranger Desires" te horen is en daarin speelt de band een schitterende progressieve rock song, waar 70er jaren invloeden in zitten.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Sun Prelude" speelt Gypsy Chief Goliath een kort gitaar nummer van 46 seconden en in "Into The Sun" schotelt de band me geweldige stevige progressieve rock song voor, die swingt en enkele subtiele tempowisselingen heeft.
Verder volgen "Crash N' Burn", een zware hardrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden uit de heavy metal bevat en de titel song "Masters Of Space And Time", een fantastische hardrock song, waarin invloeden van Black Sabbath te horen zijn en tevens zo nu en dan melodisch en progressief klinkt.
"Masters Of Space And Time" van Gypsy Chief Goliath is een heerlijke hardrock plaat, die invloeden uit de jaren 70 rock bevat en ik kan elke liefhebber van deze muzieksoort deze schijf dan ook van harte aanbevelen, maar ook zij, die van progressieve rock houden zullen ruimschoots aan hun trekken komen.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
The Lunar Effect werd in 2011 te Londen, Engeland opgericht en bestaat sinds 2016 uit: Jon Jefford - zang, sologitaar, piano en harmonium, Dan Jefford - drums, Brett Halsey - basgitaar en Josh Gosling - zang.
Op 1 mei 2016 verscheen hun debuut EP "Strange Lands” in een beperkte oplage op LP, die al snel uitverkocht was, net als hun tweede uitgave van 100 stuks en op 25 januari 2019 verscheen het album "Calm Before The Calm", waarop 8 nummers staan, als CD en in een beperkte oplage als LP op 180 gram vinyl.
Het eerste nummer van de plaat is het op video single uitgebrachte "Woman" en daarin brengt de band een uitstekende progressieve bluesrock song in een gemiddeld tempo ten gehore, die sterke invloeden heeft van de jaren 70 bands.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna schotelt de band me "Stare At The Sun", een uptempo progressieve rock song, die wisselende tempo's en hardrock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Call It In", een schitterende rustige rock song met invloeden uit jaren 70 hardrock bands als Led Zeppelin.
In "Weaver" krijg ik opnieuw een heerlijke rustige rock song voorgezet, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en bij tijd en wijle vrij heftig klinkt en in "Daughter Of Mara" speelt The Lunar Effect nogmaals zo'n geweldige jaren 70 gerelateerde song, die subtiele tempowisselingen bevat.
Dan volgt "Filterdog", waarin ik de band een lekker in het gehoor klinkende rock song hoor spelen, die een gemiddeld tempo heeft en gevolgd wordt door "Deep Blue Sky", dat eveneens in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en tevens licht psychedelische invloeden bevat.
Het laatste nummer is de titel song "Calm Before The Calm", die met gesproken tekst begint, waarna de band me een fantastische progressieve rock song voorschotelt, die ook nu weer in een rustig tempo gespeeld wordt en invloeden uit de jaren 70 heeft.
"Calm Before The Calm" van The Lunar Effect is een prima plaat, die vol prachtige rustige nummers staat, die me van begin tot eind hebben geboeid en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen, aan elke liefhebber van hardrock, progressieve rock en jaren 70 gerelateerde muziek.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Blue Dream uit Chicago, Illinois, Amerika werd in september 2011 opgericht en bestaat uit: Cook - sologitaar, Justin Sanetra - zang en sologitaar, Jimmy Russell - zang en basgitaar en Danny Awisha - zang en drums.
Op 13 juli 2014 verscheen het digitale album "Demo" en deze werd op 7 december 2017 gevolgd door de single "Freedom Eyes" / "Who Stole The Flowers", dat op 7" vinyl door Treehouse Records werd uitgebracht.
Daarna verschenen "Volume Won" (1 januari 2018, digitale download) en "Volume Blue" (21 september 2018, digitale download) en op 25 januari 2019 wordt "Volume Won" in een beperkte oplage op gekleurd vinyl via Kozmik Artifactz Records voor het eerst op LP uitgebracht.
Het album, dat 11 nummers bevat, begint met "!", een duister stukje sologitaar, dat slechts anderhalve minuut duurt, waarna de band vervolgt met "UFO", een swingende uptempo mix van bluesrock en progressieve rock, die diverse tempowisselingen heeft en deze wordt gevolgd door "Freedom Eyes", een heerlijke rock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt, hardrock invloeden bevat en enkele prima tempowisselingen heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik "Iz What It Iz" voorgezet en daarin hoor ik een mooie stonerrock song, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en tempowisselingen bevat, waarna het uitstekende "Locked In A Daze" volgt en hierin is de muziek rustig en melodisch.
In "Turn On & Tune In" speelt Blue Dream een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song, die soul en acid rock invloeden heeft en in "Dropouts" laat de band me genieten van een prachtig kort nummer, dat rustig begint en over gaat in een melodische rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Swiss Alps", een mooie, vrij rustige, melodische pop song met ingetogen zang en een aanstekelijk ritme en dit nummer wordt gevolgd door "Sippin' The Sauce", een prima mix van funk, pop en lichte psychedelische invloeden, die wisselende tempo's bevat.
Verder hoor ik "The Battle Of Cicero", een bijna 13 minuten durend nummer, waarin de band met trakteert op een schitterende drumsolo, waarbij op de achtergrond psychedelische geluiden te horen zijn, waarna tegen het einde de rest van de band het nummer naar een climax speelt en in "Vibrations" zet de band me een schitterende progressieve stonerrock song in een gemiddeld tempo voor, waar diverse tempowisselingen in zitten.
"Volume Won" van Blue Dream is een uitstekende plaat, die vol staat met heerlijke rock songs en die ik dan ook kan aanraden aan elke liefhebber van stoner-, hardrock en rock in het algemeen.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
