Review: Terminal Cheesecake - La Sacre Du Lièvre (Box Records, 2019) (Stonerrock)

Terminal Cheesecake werd in 1988 te Londen, Engeland, opgericht door Gary Boniface, Russell Smith, Mick Parkin en John Jobbagy.
De band maakte in 1988 hun debuut EP "Bladdersack" via het Wiija label, waarna in 1989 de albums "Johnny Town-Mouse" en "V.C.L" via hetzelfde label op de markt gebracht werden.
Daarna werden opnamen gemaakt tijdens de John Peel Session (20 april 1990) en verschenen de albums "Angels In Pigtails" (Pathological, 1990), "Pearlesque Kings Of The Jewmost" (World Serpent Records, 1992) en "King Of All Spaceheads" (Jackass, 1994), voordat de band in 1995 uit elkaar ging.
Ook verschenen er in de periode 1989-1994 verscheidene singles, zoals: "Meathead (Clawfist, 1990) a split 7" met GOD, "Unhealing Wound" (World Serpent Records, 1991), "Gateau D’Espace" (Jackass, 1992) en "Oily Hot Knife" (Jackass, 1994).
In 2013 werd de band her opgericht met zanger (tevens samples) Neil Francis (Gnod) als vervanger voor Gary Boniface.
Verder bestaat de band uit: Russell Smith - sologitaar, basgitaar samples, Dave Cochrane - basgitaar, sologitaar en visuele aspecten, John Jobbagy - drums en samples en Gordon Watson - sologitaar, samples, basgitaar en effecten.
In de nieuwe bezetting werden het live album "Cheese Brain Fondue (En Concert Á L'Embobineuse, Marseille)" en de shaped 7", eenzijdig speelbare, flexi single "Ginge Le Geezer" (limited edition) in 2015 via Artificial Head Records And Tapes uitgebracht.
Hun album "Dandelion Sauce Of The Ancients", dat 11 november 2016 door Box Records op oranje gespetterd gekleurd vinyl werd uitgebracht, werd in de Runway Studios en Bear Bites Horse Studios opgenomen en bevat 7 nummers.
Op 10 mei 2019 verschijnt het album "La Sacre Du Lièvre", waarop 7 nummers staan, via Box Records op doorzichtig paars vinyl, als CD en als digitale download.

Het album start met "Wipey's Revenge", waarin de band me een trage licht hypnotiserende stonerrock song voorzet, die in een verkeerde snelheid opgenomen lijkt te zijn, maar nadat er extra zang bij komt, blijkt dit een prima truc te zijn, om het nummer net iets extra's te geven, waardoor het spannender klinkt en dit nummer wordt gevolgd door "South Sea Wall", een fantastische duister klinkende song met gesproken tekst, die in een langzaam tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme heeft, waarmee de band me in van begin tot eind in de ban van de muziek houdt.
Daarna hoor ik "Golden Hare", een heerlijk zwaar klinkend stonerrock nummer met een eentonig terugkerend ritme, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna "Saddle Shower" volgt en Terminal Cheesecake me nogmaals een schitterend zwaar stonerrock nummer in een rustig tempo voorschotelt, waar een eentonig drums ritme in zit, dat licht hypnotiserend is en tegen het einde heftige gitaar klanken krijgt toegevoegd.
In "Bull Of The Woods" speelt de band een zeer heftig chaotisch nummer in een hoog tempo, dat experimentele invloeden heeft en in "V.D.K.Neck" is dat ook het geval (luister naaqr dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en in het laatste nummer "The Humming Assasin II" zet de band me nogmaals zo'n heftig klinkend nummer voor, dat in vrij hoog tempo mijn gehoorgang binnen komt en licht melodische invloeden heeft.

"La Sacre Du Lièvre" van Terminal Cheesecake is, net als voorgaande uitgaven, een uitstekende plaat, die verrukkelijke rustige en hele heftige nummers bevat en ik kan iedere liefhebber van stonnerrock aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik, namelijk: Geweldig!

Review: Lower Slaughter - Some Things Take Work (Box Records, 2019) (Stoner /Hardrock)

Lower Slaughter is een Britse band uit Brighton, die bestaat uit: Graham Hebson - drums , Barney Wakefield - basgitaar , Jon Wood - sologitaar en Sinead Young - zang, die sinds eind 2015 bij de band zit.
De band trad regelmatig in de UK op en speelde onder andere met: Hey Colossus, The Cosmic Dead, Pigs x7, Gnod, JK Flesh, Joanna Gruesome, Perfect Pussy en vele anderen.
Hun debuut EP "Hands", die in 2015 werd opgenomen, verscheen 19 februari 2016 via Cupboard Music in een beperkte oplage van 100 stuks op CD, waarop hun eerste zanger Max Levy te horen is.
Op 15 september 2017 verscheen hun debuut album "What Big Eyes" via het Box Records label met daarop 10 nummers en deze wordt op 29 maart 2019 gevolgd door het album "Some Things Take Work", dat vooraf gegaan wordt door de single "The Measure Of A Man".

Het album, waarop 10 nummers staan, start met "Gas", een zware stoner song, die in een zeer langzaam tempo begonnen wordt, maar na enkele minuten meer snelheid krijgt en ontaardt in een vrij heftige hardrock song, die tegen het einde terug in het langzame tempo komt en gevolgd wordt door "Reboundaries", een swingende dansbare rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft.
Dan volgt de titel song "Some Things Take Work", waarin de band een heerlijke swingende mix van stoner en hardrock ten gehore brengt, die in een hoog tempo gespeeld wordt en deze wordt gevolgd door "Into The Woods", dat zeer langzaam begint, om na korte tijd in een iets sneller tempo gespeeld wordt en daarin krijg ik een vrij heftige mix van stoner en hardrock voorgezet.
In "Revenant" speelt Lower Slaughter nogmaals een zware mix van hardrock en stoner in een niet al te hoog tempo en in "Hindsight" zet de band me een snelle rock song voor, die halverwege iets langzamer gespeeld wordt.
Daarna volgt "Splits", een verrukkelijke uptempo mix van stoner en punk, waar een terugkerend ritme en enkele tempowisselingen in zitten en deze wordt gevolgd door de single "The Measure Of A Man", waarin de band een schitterende uptempo hardrock song speelt, die stoner invloeden bevat.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Vervolgens hoor ik "A Portrait Of The Father", een afwisselende stoner song, die diverse tempowisselingen en een licht hypnotiserend ritme heeft en "The Body", een vrij heftige rock song, die swingt.

"Some Things Take Work" van Lower Slaughter is een uitstekende plaat, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan hen die van stoner en hardrock houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Big Lad - Pro Rock (Box Records, 2018) (Elektro /Dance)

Big Lad uit Londen, Engeland, werd in 2015 onder de naam Shitwife opgericht en bestaat uit: Henri Grimes - drums en Wayne Adams - synthesizer.
Het duo bracht hun debuut album "Big Lad" in een beperkte oplage van 300 stuks op 28 augustus 2015 uit via Sapien Records Ltd en deze werd gevolgd door "Death To The Metal EP", die 15 juni 2016 op 10" vinyl verscheen en op 25 september 2017 kwam hun split 7" single "Shitwife"/"Maruosa" via Omega Warfare Records op de markt.
Hun album "Pro Rock", dat 12 nummers bevat, werd op 19 oktober 2018 door Box Records in een beperkte oplage op doorzichtig geel vinyl uitgebracht en tevens als digitale download.

Het album start met "Intro", een 7 seconden durende aankondiging, die gevolgd wordt door "Ricky Balboa", een geweldig swingend uptempo elektro dance nummer, dat diverse tempowisselingen heeft en daarbij is stil zitten niet aan de orde.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Daarna zet het duo me "Jimmy's Bazole Plant" voor en hoor ik een kort heftig noise nummer, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt, waarna ik "Dave Akoi" te horen krijg en daarin is de muziek een swingende uptempo mix van elektro, heavy rock en melodische muziek, die tegen het einde van het nummer in een rustig tempo over gaat en naadloos over loopt in "Macho Randy Savage", waarin prachtige rustgevende synthesizer klanken een minuut lang te horen zijn.
In "Banana Split" schotelt Big Lad me een schitterende mix van elektro en drum & bass voor, die diverse tempowisselingen heeft en in "Ted Banger" laat het duo me genieten van een heftige mix van elektro, noise en house, die een hypnotiserend ritme bevat en swingt als een trein en over gaat in "Micheal J  Decaprio" en hierin begint de muziek rustig en verandert langzaam in een fantastische mix van noise en elektro, waarin heerlijk drumspel en een licht hypnotiserend ritme zit en tevens enkele prima tempowisselingen heeft, waarna het nog geen minuut durende "Party Salad" volgt en ik een mooi melodisch stukje synthesizer spel hoor.
Dan brengt Big Lad "Donald Tramp" ten gehore, waarin het duo me, na een kort rustig begin, een swingende uptempo mix van elektro, house en drum & bass voorzet, die diverse tempowisselingen bevat, waarna ik "Eating Food And Fighting Wizards" hoor en hierin start het duo met Japans aandoende klanken, die een heftig ritme toegevoegd krijgt, dat in een hoog tempo gespeeld wordt, waardoor de muziek verandert in een heerlijk swingend dansbaar nummer, waar enkele tempowisselingen in zitten en vervolgens hoor ik het laatste nummer, dat "Outro" heet en slechts 5 seconde duurt.

"Pro Rock" van Big Lad staat vol uitstekende swingende muziek, die me van begin tot eind heet weten te boeien en ik kan iedere liefhebber van elektro, noise en dance, dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: ILL - We Are ILL (Box Records, 2018) (Progressieve Rock / Punk)

ILL werd op 31 maart 2012 te Manchester, Engeland, opgericht en bestond in eerste instantie uit: Sadie Noble - sologitaar en zang, Whitney Bluzma - basgitaar en zang, Harri Shanahan - keyboards en zang en Fiona Ledgard - drums, maar sinds 2017 is ILL uitgebreid, doordat Tamsin Middleton (sologitaar en zang) de band is komen versterken.
De band heeft sinds de oprichting 3 EP's gemaakt en op 11 mei 2018 verschijnt hun debuut album "We Are ILL" via het Box Records label op CD en op transparant blauw vinyl.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "ILL Song" en daarin krijg ik een uitstekende mix van noise, improvisatie en rock voorgezet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en lichte punk invloeden en een terugkerend ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Space Dick" volgt en de band een lekker swingende uptempo rock song speelt, waarin een licht hypnotiserend ritme zit.
Daarna hoor ik "Stuck On A Loop", een vrij snelle rock song, die punk invloeden heeft en een dansbaar ritme bevat en deze wordt gevolgd door "Bears", een geweldige, vrij rustige, hypnotiserende rock song, die me in een lichte trance brengt.
In "Bus Shelter" schotelt ILL me een swingende dansbare uptempo song voor, waarbij stil zitten geen optie is en tegen het einde in chaos uitmondt en in "I Am The Meat" krijg ik fantastische progressieve song te horen, waarin zware drums en ruimtelijke psychedelische synthesizer geluiden de teksten extra kracht meegeven.
Dan volgt "Slithering Lizards", een schitterende progresssieve rock song, die swingt als een trein en een licht hypnotiserend ritme heeft, dat iets over de helft van het nummer verandert en de band in een iets langzamer tempo het nummer uitspeelt, waarna "Power" te horen is en hierin speelt de band opnieuw een heerlijke, vrij rustige, rock song en vervolgens laat de band me genieten van "Hysteria", een verrukkelijke uptempo mix van punk en rock, die een zeer dansbaar ritme bevat.

"We Are ILL" van ILL is een uitstekend debuut album, dat vol fantastische nummers staat en ik kan elke liefhebber van progressieve rock en post-punk, deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Shy-Talk - Warlord Of The Dance (Box Records, 2018) (Rock)

Shy-Talk werd in maart 2017 opgericht, komt uit Newcastle Upon Tyne, Engeland en bestaat uit: Moses Iscariot - zang, St Francis Gelico - sologitaar, Dr Bertie Lace - basgitaar, Hells Bells - synthesizer en noise geluiden, Fedora Humble - sologitaar en noise geluiden en Tony Scallops - drums.
Door hun energieke live optredens oogste de band al snel regionaal succes en met name door hun debuut optreden in oktober 2017, als voorprogramma van Liars.
Hun live shows worden omschreven als: 'joyously ridiculous art-punk' en 'likened to the surreal styling of Talking Heads'.
Shy-Talk bracht 26 januari 2018 hun debuut single "Warlord Of The Dance" via het Box Records label uit, die in de Blank Studio's te Newcastle werd opgenomen en deze is als digitale download verkrijgbaar.

De single "Warlord Of The Dance" start stevig en chaotisch en gaat na ongeveer 1 minuut over in een fantastische licht hypnotiserende rock song, die swingt, invloeden van punk bevat en enkele subtiele tempowisselingen heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Shy-Talk heeft me met "Warlord Of The Dance" van begin tot einde in de ban van hun geweldige muziek gehouden en ik kan deze single dan ook van harte aanbevelen aan iedere liefhebber van rock en post-punk.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Ore - Belatedly (Box Records, 2017) (Avant Garde)

Ore uit Birmingham, Engeland, is het project van Sam Underwood (tuba en drums), die daar in 2011 samen met Stuart Estell (tuba en elektronica) mee startte en deze samnwerking zou tot 2014 duren, waarna Underwood solo verder ging.
Het duo bracht op 2 september 2012 hun debuut EP "Beyond Tree And Stone" uit, die in november 2012 gevolgd werd door de EP Granolithic", waarna in januari 2013 het album "Gullet" en in april van dat jaar de single "Sugar Man" verschenen.
Als solo artiest bracht hij in januari 2015 de single "Stubnitz" uit, die in februari 2017 gevolgd werd door de single "Components of Circulation" / "Dawn of Time" en in maart dat jaar door "Lost".
Zijn eerste solo album, waarop 10 nummers staan, verschijnt 24 november 2017 als 2LP en tevens als digitale download en daarop wordt hij bijgestaan door: Khyam Allami, Beck Baker, Sophie Cooper, Thomas Stone en Kazuyuki Kishino (KK NULL).

De plaat start met "Antimony", een zwaar en duister klinkend nummer, dat in een rustig tempo wordt gespeeld, waarbij de muziek me enigszins doet denken aan die van het Duits/Nederlandse collectief The Alvaret Ensemble.
Daarna hoor ik "Bauxite", waarin ik een triest klinkend zwaar nummer te horen krijg, dat in dezelfde stijl zit en gevolgd wordt door "Beck", een prachtig rustig nummer, dat van begin tot eind boeiend is en net als voorgaande nummers een trieste ondertoon heeft.
In "Kazüyuki" zet Ore me een geweldig spannend stuk muziek voor, waarin de muziek experimenteel, psychedelisch en opwindend is en het tempo vrij hoog ligt, waarna "Khyam" volgt en hierin maakt Ore gebruik van een didgeridoo en gitaar en krijg ik een uitermate spannend nummer te horen, dat vrij experimenteel klinkt en drones bevat.
Dan volgt "Scarn", een schitterend zwaar nummer, waarin hij terug keert op het maken van avant gardistische muziek, die gedomineerd wordt door tuba en drums en in een licht hypnotiserend ritme wordt gespeeld en dit wordt door "Silicate", een lekker in het gehoor klinkend nummer, waarin de zware klanken van de  tuba de hoofdrol spelen en de drums voor het swingende ritme zorgen.
Vervolgens speelt Ore "Sof", een licht hypnotiserend nummer, dat met een sirene begint en invloeden van The Alvaret Ensemble heeft, waarna "Thomas" volgt en ik een heerlijk experimenteel avant garde nummer voorgezet krijg, dat door het laatste nummer, "Vanadium", gevolgd wordt en ik een verrukkelijk aanstekelijk swingend nummer te horen krijg, waarin alleen de drums en tuba gebruikt worden.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

"Belatedly" van Ore staat volfantastische avant garde nummers, die ik iedere liefhebber van dit genre, alsmede liefhebbers van The Alvaret Ensemble sterk kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Lower Slaughter - What Big Eyes (Box Records, 2017) (Hardrock / Punk)

Lower Slaughter is een Britse band uit Brighton, die bestaat uit: Graham Hebson - drums , Barney Wakefield - basgitaar , Jon Wood - sologitaar en Sinead Young, die sinds eind 2015 bij de band zit.
De band trad regelmatig in de UK op en speelde onder andere met: Hey Colossus, The Cosmic Dead, Pigs x7, Gnod, JK Flesh, Joanna Gruesome, Perfect Pussy en vele anderen.
Hun debuut EP "Hands", die in 2015 werd opgenomen, verscheen 19 februari 2016 via Cupboard Music in een beperkte oplage van 100 stuks op CD, waarop hun eerste zanger Max Levy te horen is.
Op 15 september 2017 verschijnt hun debuut album "What Big Eyes" via het Box Records label met daarop 10 nummers.

Het album start met "Bone Meal", waarin ik de band een heftige punkrock song hoor spelen, die in een hoog tempo mijn gehoorgang binnen stoomt en enkele prima tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna "Tied Down" volgt en de band me een schitterende swingende rock song voorschotelt, die een afwisselend tempo en ritme heeft en licht naar de hardrock neigt.
Daarna hoor ik "Take It", een heerlijke heftige rock song, die verscheidene tempowisselingen heeft en een mix is tussen hardrock, rap en punk, die gevolgd wordt door "Earthseed", een schitterende, vrij experimentele, mix van hardrock en improvisatie, die een hypnotiserend drumsritme bevat.
In "Caliban And The Witch" speelt Lower Slaughter een geweldige swingende rock song, die een aanstekelijk ritme heeft en net als voorgaande nummers diverse tempowisselingen heeft en in "Tuberculosis / Bad Choice" laat de band me opnieuw zo'n lekkere song horen, die ook nu weer prima tempowisselingen heeft en tevens een kort stukje experimentele psychedelische muziek bevat, terwijl de teksten politiek geladen lijken te zijn.
Dan volgt "Teeth", dat eveneens in een hoog tempo gespeeld wordt en hardrock invloeden heeft, waarna het korte "Just Keep Going Straight" ten gehore gebracht wordt, een zeer rustig instrumentaal nummer.
Vervolgens laat de band me genieten van een uitstekende snelle swingende hardrock song, getiteld "Call From The Abyss", waarin weer enkele tempowisselingen ingebouwd zijn, waarna het laatste nummer "Coming Up" volgt en de band me opnieuw een snelle rock song voorzet, die swingt als een trein.

"What Big Eyes" van Lower Slaughter bevat hoofdzakelijk uptempo songs, die lekker in het gehoor klinken en door de tempowisselingen geen moment vervelen en ik kan dit prima debuut album dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van punk en hardrock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Kaspar Hauser - Kaspar Hauser (Box Records, 2017) (New Wave / Rock)

Kaspar Hauser werd in 2015 te Glasgow, Schotland, opgericht en bestaat uit: Josh Longton - zang en sologitaar, Anne Kastner - basgitaar en zang en Andy Brown - drums.
In hun thuishaven Glasgow bouwde de band een stevige reputatie op door optredens met onder andere Lydia Lunch, LA Witch, Soft Kill, Gum Takes Tooth en Girls Names.
De band bracht op 13 mei 2016 hun debuut EP op cassette uit via het Soft Power Records en deze is op 26 mei 2017 met 2 extra nummers her uitgebracht door het Box Records label.

De EP start met "Pencil Doings", waarin ik de band een schitterende swingende uptempo mix van new wave en rock laat horen, die me aan de begin periode van The Fall doet denken en deze wordt gevolgd door "Enigma", een stevige rock song met noise en new wave invloeden, die een vrij eentonig, licht hypnotiserend, ritme bevat.
Daarna zet de band me "Tannoy" voor en daarin krijg ik een heerlijke rock song te horen en hoor ik opnieuw overeenkomsten met de muziek van The Fall (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna Kaspar Hauser "Dole Inside" speelt, een vrij heftig klinkende song, waarin de muziek een mix is van new wave en rock.
In "Nicotine Blonde" laat de band me genieten van een dreigende duister klinkende song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme heeft en in "The Figurehead" schotelt de band me weer een uitstekende mix van new wave en rock voor, waar invloeden uit begin jaren 80 herkenbaar zijn.

"Kaspar Hauser" van Kaspar Hauser is een prima debuut van deze Schotse formatie, die ik iedere liefhebber van rock en new wave kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Left Hands Cuts Off The Right - Axing Body (Box Records, 2017) (Ambient)

Sologitarist Robbie Judkins, uit Londen, Engeland, die ook muzikaal actief in Casual Sect en Ghost Fang, heeft een solo album gemaakt, getiteld "Axing Body", dat 3 maart 2017 alleen in een beperkte oplage op cassette is verschenen via Box Records.
Hij heeft zich daarbij muzikaal laten inspireren door de muziek van onder andere Robert Turman, Eliane Radigue, Earth, Hive Mind en Ashtray Navigation.
Robbie speelt een scala aan elektronica, Oost Afrikaanse instrumenten, piano, hand percussie, loops, effecten en maakt gebruik van veld opnamen.

Het album, dat slechts 4 nummers bevat, start met "Void Of Heaven", waarin ik een zeer rustig nummer te horen krijg, dat hoofdzakelijk op piano gespeeld wordt en me in een lichte trance  brengt, waardoor mijn geest tot rust komt.
Daarna zet Left Hands Cuts Off The Right me het titel nummer "Axing Body" voor en hierin laat hij me opnieuw een erg rustig stuk muziek horen, waar de rust vanaf straalt.
Dan volgt "Craved", een vrij zwaar, dreigend klinkend, elektronisch nummer, dat in en traag tempo en eentonig ritme wordt gespeeld, om gevolgd te worden door het laatste nummer, "Lead Cloud", en ook daarin speelt hij een rustige mix van elektronische muziek en piano, die vergezeld gaat met een eentonig hypnotiserend ritme, waardoor ik opnieuw in een lichte trance raak.

"Axing Body" van Left Hands Cuts Off The Right bevat 4 heerlijke rustige nummers, waarmee hij me in de ban van zijn muziek heeft weten te houden en me tevens in een lichte trance gebracht heeft, waardoor ik deze cassette dan ook ten volle kan aanraden aan iedereen, die van ambient houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Casual Nun - Psychometric Testing By .. (Box Records, 2017) (Stonerrock / Psychedelische Rock)

Casual Nun is een multi nationale band uit Londen, die in 2014 ontstaan is uit de as van de bands Dethscalator en Throne.
De band bestaat uit: Phil Kaponis - drums, Julia Owen - drums, Matt Ridout - sologitaar, Vasili Sakkos - zang en Iraklis Theocharopoulos -basgitaar, die allen een voorliefde hebben voor Japanse noise, Duitse muziek uit de jaren 70, The Gilmore Girls en monster films.
Casual Nun speelt dus met 2 drummers en maakt een mix van zware psychedelische rock, krautrock en Japanse noise.
Hun debuut album "Live" verscheen in 2015 in een gelimiteerde oplage op cassette via het Third Eye Lives label, waarna "Super Fancy Skeleton" op 16 september 2016 via het Hominid Sounds label werd uitgebracht in een beperkte oplage van 200 stuks 140 gram zwart vinyl en 100 stuks transparant blauw vinyl en op 10 maart 2017 verschijnt hun nieuwe album "Psychometric Testing By ..." via Box Records in een beperkte oplage op 12" vinyl.

Het album bevat 5 nummers, waarvan het eerste "Tusk" heet en daarin hoor ik de band een korte heftige noise song, die met de snelheid van het licht gespeeld wordt en een lichte chaos in mijn hoofd veroorzaakt.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Daarna volgt "Everyman's Folly", een uitstekende trage, maar stevige, stonerrock song met een licht hypnotiserend eentonig ritme en dit nummer loopt over in "Truth Machines", waarin Casual Nun me een hypnotiserend stukje stoner voorschotelt, dat halverwege het nummer verandert in een licht psychedelisch hypnotiserend ritme.
Dan volgt "Xiphoid Revolution", een schitterend psychedelisch nummer met gesproken tekst en een eentonig klinkend ritme, waarmee de band me in een lichte trance brengt.
In het laatste nummer, dat Stripes" heet, zet de band me eveneens een licht hypnotiserend stukje stoner voor, dat swingt als een trein en me in beweging brengt.

"Psychometric Testing By .." van Casual Nun is een fantastische plaat, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan dit album dan ook aanraden aan elke liefhebber van stoner, psychedelische rock en hypnotiserende ritmes.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Terminal Cheesecake - Dandelion Sauce Of The Ancients (Box records, 2016) (Stonerrock)

Terminal Cheesecake werd in 1988 te Londen, Engeland, opgericht door Gary Boniface, Russell Smith, Mick Parkin en John Jobbagy.
De band maakte in 1988 hun debuut EP "Bladdersack" via het Wiija label, waarna in 1989 de albums "Johnny Town-Mouse" en "V.C.L" via hetzelfde label op de markt gebracht werden.
Daarna werden opnamen gemaakt tijdens de John Peel Session (20 april 1990) en verschenen de albums "Angels In Pigtails" (Pathological, 1990), "Pearlesque Kings Of The Jewmost" (World Serpent Records, 1992) en "King Of All Spaceheads" (Jackass, 1994), voordat de band in 1995 uit elkaar ging.
Ook verschenen er in de periode 1989-1994 verscheidene singles, zoals: "Meathead (Clawfist, 1990) a split 7" met GOD, "Unhealing Wound" (World Serpent Records, 1991), "Gateau D’Espace" (Jackass, 1992) en "Oily Hot Knife" (Jackass, 1994).
In 2013 werd de band her opgericht met zanger (tevens samples) Neil Francis (Gnod) als vervanger voor Gary Boniface.
Verder bestaat de band uit: Russell Smith - sologitaar, basgitaar samples, Dave Cochrane - basgitaar, sologitaar en visuele aspecten, John Jobbagy - drums en samples en Gordon Watson - sologitaar, samples, basgitaar en effecten.
In de nieuwe bezetting werden het live album "Cheese Brain Fondue (En Concert Á L'Embobineuse, Marseille)" en de shaped 7" eenzijdig afspeelbare flexi single "Ginge Le Geezer" (limited edition) in 2015 via Artificial Head Records And Tapes uitgebracht.
Hun album "Dandelion Sauce Of The Ancients", dat 11 november 2016 door Box Records op oranje gespetterd gekleurd vinyl wordt uitgebracht, werd in de Runway Studios en Bear Bites Horse Studios opgenomen en bevat 7 nummers.

Het album start met "Birds In 6/8", waarin ik de band een heerlijke stevige swingende mix van stoner, elektro, dance en invloeden van PIL hoor maken, die gevolgd wordt door "Poultice", een schitterende licht psychedelische progressieve rock song met een hypnotiserend ritme en ook dit nummer heeft invloeden van de muziek van PIL.
Daarna zet de band me "The Winding Path" voor en hierin laat Terminal Cheesecake me genieten van een geweldige mix van stoner, noise en hypnotiserende ritmes, die swingt als een trein en me doet denken aan de muziek van Gnod, waarna "Dandelions" volgt en ik een fantastisch zwaar traag stonerrock nummer voorgeschoteld krijg.
Dan hoor ik "Mr. Wipey's Daytrip To Guilford Haven", een korte langzame licht psychedelische song met progressieve rock en stoner invloeden, die tevens experimenteel klinkt.
In "Song For John Pt. 1" schotelt de band me opnieuw zo'n lekker in het gehoor klinkende hypnotiserende stonerrock song voor (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en in "Lord Jagged (The Chemical Teacake Quintet)" krijg ik een heftige mix te horen van noise en experimentele muziek.

"Dandelion Sauce Of The Ancients" van Terminal Cheesecake is schitterend album, waarvan ik van begin tot eind genoten heb en dat ik elke liefhebber van stonerrock en hypnotiserende ritmes kan aanraden.

Review: Joseph Curwen – Rats In The Walls (Box Records, 2016) (Drones)

Joseph Curwen uit Newcastle-Upon-Tyne, Engeland, is een meester in het vertolken van de muziek van de door H.P.Lovecraft geïnspireerde horror films, die gebruik maakt van synthesizer drones, rituele tonen en noise en al meer dan 70 uitgaven op zijn naam heeft staan.
Zijn nieuwe werk heet "Rats In The Walls", dat oorspronkelijk voor The Quietus Spools Out Halloween Special 2015 gecomponeerd werd en door Resonance FM werd  uitgezonden, waarna het eindelijk in fysieke uitgave via het Box Records label in een beperkte oplage als cassette met download is verschenen.
"Rats In The Walls" is geschreven naar aanleiding van HP Lovecraft's korte verhaal uit 1924 met de geijknamige titel en bevat 2 lange nummers van elk bijna 30 minuten, die beide "Rats In The Walls" heten en werd op 1 april 2016 uitgebracht.

Op de A-kant van de cassette krijg ik een hypnotiserend eentonig klinkend nummer te horen, waarin beats in het zelfde constante ritme te horen zijn, zo nu en vermengd met elektronische geluiden, waar tussen het verhaal door Curwen verteld wordt.
Ook op kant B gaat het nummer in hetzelfde ritme en tempo verder en vervolgt Curwen eveneens met zijn verhaal, terwijl de muziek langzaam iets ruimtelijker wordt en de stem van Curwen hier en daar meer volume krijgt, om tenslotte weer terug te keren naar het hypnotiserende eentonige ritme en wordt aan het einde abrupt afgebroken.

"Rats In The Walls" van Joseph Curwen is geen alledaags werk en zal waarschijnlijk dus alleen bij zijn fans terecht komen en ik kan hen dan ook aanraden deze beperkt verkrijgbare cassette eens te gaan beluisteren, want dat is zeker de moeite waard.

Review: Girl Sweat - Bad Happenings (Box Records, 2016) (Elektronisch/Garagerock)

Oorspronkelijk begon Girl Sweat in 2011 te Droolsville, Engeland, als een volledige band, maar in 2013 veranderde dat en ging Sweat verder als solo artiest en bespeelt onder andere: lap steel, keyboard, basgitaar, drums, 4 sporen recorder, enz.
In 2015 speelde Girl Sweat op diverse festivals, onder andere op Liverpool Psych Fest, bracht hij 2 EP's uit en vergezelde hij The Cosmic Dead uit Glasgow op hun tournee door het Verenigd Koninkrijk.
Girl Sweat heeft reeds 15 uitgaves op zijn conto en "Bad Happenings", dat 6 mei 2016 door het Box Records label uit Newcastle op LP en als download wordt uitgebracht is dus de zestiende en zijn debuut op dit label.

Het album bevat 8 nummers, waarvan "Off The Tracks" het eerste is en hierin hoor ik Girl Sweat een hypnotiserend elektronisch nummer ten gehore brengen, dat gemixt met garagerock en zang in de stijl van Mark E. Smith van The Fall voor een fantastisch geheel zorgt.
Dan hoor ik "Gasoline Breeze", een swingende mix van garagerock en elektronische muziek, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt, waarbij de teksten door vervorming bijna niet te verstaan zijn en dit nummer wordt gevolgd door "Get It Dead", dat in het verlengde ligt van "Off The Track" en vergelijkingen met de muziek van The Fall zijn dus logisch.
Dan zet hij me "Under The Tree" voor, waarin ik een vrij rustige song, waarin een terug kerend bas ritme zit, te horen krijg, waarna hij me "Human Glue" voorschotelt en daarin laat hij me een lekker in het gehoor klinkende licht hypnotiserende rock song met een aanstekelijk ritme horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Kant B start met "New Jerks", een nog geen 2 minuten durende hypnotiserend rock song en deze wordt gevolgd door "Rivers Of Hair", waarin ik een swingende rock song te horen krijg, die halverwege in een chaotisch experimenteel stuk elektronische muziek over gaat, die tot het eind van dit iets meer dan 10 minuten durende nummer door gaat.
In het laatste nummer, van de LP, schotelt Sweat me "The Floor Swallowed Me Whole" voor en hierin krijg ik een schitterend stukje elektronische muziek te horen, dat licht psychedelisch te noemen is.

"Bad Happenings" van is een uitstekende plaat, waarmee Girl Sweat me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan hen, die van elektronische muziek en/of van garagerock houden, dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Haikai No Ku - Temporary Infinity (Box Records, 2016) (Stoner)

Haikai No Ku werd op 5 april 2012 te Newcastle-Upon-Tyne opgericht door sologitarist Mike Vest van de bands Bong, 11Paranoias en Blown Out.
Samen met Jerome Smith (Female Borstal, Charles Dexter Ward) - basgitaar en Sam Booth (Foot Hair, Bin, Obey) - drums, vormt hij de band, die vanaf 2012 met de regelmaat van de klok muziek uit brengt.
Hun debuut was de gelimiteerde genummerde cassette "Demo I", die op 20 april 2012 via At War With False Noise verscheen, waarna "Demo (II)" als gelimiteerde CD-R werd uitgebracht, eveneens in 2012 op 18 mei en de CD-R "No Blue Sky", die 7 november 2012 via het Fuckin' Amateurs label verscheen.
Daarna verschenen "Sick On My Journey" (Burning World Records, 22 juli 2013), "Blood Sunset" (CD-R; Molotov, 4 augustus 2013), "In The Haze" (Cassette; Visual Volume, 30 mei 2013), "Ultra High" (ltd edition Cassette EP; At War With False Noise, 18 juni 2014) en "Ultra High Dimensionality" (Ltd edition LP; Box Records, 15 augustus 2014).
Hun nieuwe album, dat 25 januari 2016 via Box Records verschijnt, heet "Temporary Infinity" en is geperst op 180 gram vinyl, terwijl de hoes, door Pete Burn ontworpen, van gerecycled karton is gemaakt en een download code bevat. 

"Temporary Infinity" bevat 5 nummers, waarvan "Saltes Of Human Dust" de eerste is en daarin hoor ik de band een fantastisch, bijna 10 minuten durend, zwaar stoner nummer ten gehore brengen, dat in een niet al te hoog tempo en in een hypnotiserend ritme gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna laat de band me genieten van "Temple Factory", waarin ik een geweldig hypnotiserend stoner nummer te horen krijg, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat naarmate het nummer vordert iets langzamer wordt.
Dan volgt "Blind Summit" en hierin zet de band me een vrij kort zwaar en duister klinkend stoner nummer voor, dat ook nu weer in een rustig tempo gespeeld wordt, terwijl de muziek een grote muur van geluid vormt.
Het volgende nummer heet "In Garden Of Sunken Eclipse", waarin Haikai No Ku me opnieuw een schitterend zwaar stuk stoner voorschotelt en in het laatste nummer, "Sea Of Blood" is het net of ik tegen een muur van geluid aan loop, maar desondanks weet ik toch van de heerlijke trage stoner van de band te genieten.

Het nieuwe album van Haikai No Ku, "Temporary Infinity" bevat 5 verrukkelijke nummers en is een fantastische ervaring, die ik iedere liefhebber van stoner kan aanraden.

Review: Casual Sect - The Hidden Persuaders (Box Records, 2016) (Punk)

Casual Sect is in 2015 te Londen, Engeland opgericht door Thom D. Bleasdale, Kevin Morpurgo, Robbie Judkins en Maggie Muldoon.
De band heeft begin 2016 hun debuut cassette, waarop 9 nummers staan, via het Box Records label uitgebracht, waarvan de eerste 50 cassettes met een download zijn en op een oranje cassette verschijnen en deze start met "World War Two (Part Two)", waarin ik een geweldige korte snelle old school punkrock song te horen krijg (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), die gevolgd wordt door "Fungazi", een heerlijke punk song, waarin de zang in de stijl van Johnny Rotten zit en de muziek in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en naar het einde toe over gaat in een gesproken tekst.
Daarna hoor ik "I've Seen Somethings I Can't Unsee" en daarin schotelt de band me een uitstekende heftige punk song voor met een aanstekelijk ritme, waarna "Icke Was Right" volgt en in dit nummer laat de band me genieten van een mix van psychedelica, klassiek, punk en gesproken tekst, die een vervolg krijgt in het volgende nummer, dat "I Hate Jazz" getiteld is en hierin zet Casual Sect me een swingende, vrij heftig klinkende, punk song voor, die een aanstekelijk ritme bevat en tegen het einde ook nu weer een gesproken tekst heeft.
In "You Fucked Up" krijg ik een erg korte old school punkrock song te horen, die slechts 42 seconden duurt en in "Large Hardon Collider" speelt de band opnieuw zo'n erg korte snelle swingende punkrock song van 1 minuut.
Vervolgens krijg ik nog een korte song te horen, die iets meer dan 1 minuut duurt, getiteld "Gonna Get It" en ook in dit nummer is de muziek lekker snel en in het laatste nummer, dat "Coke Bloat" heet en diverse uitstekende tempowisselingen bevat, mag ik nogmaals genieten van de schitterende punkrock, die de band maakt.

De debuut cassette van Casual Sect is weliswaar kort, maar bevat 9 fantastische punkrock songs, die in geen enkele collectie van liefhebbers van deze muzieksoort mag ontbreken en ik kan hen deze dan ook ten zeerste aanbevelen.

Review: Bismuth - Unavailing (Box Records, 2015) (Slow Heavy Rock)

Bismuth werd eind december 2011 te Nottingham, Engeland, opgericht en bestaat uit: Tanya Byrne - zang en basgitaar en Joe Rawlings - drums.
De 2LP "Unavailing" is hun debuut album, dat eveneens op cassette wordt uitgebracht en bevat 4 lange nummers, die in de Skyhammer Studios door James Plotkin zijn opgenomen, gemasterd en gemixt.
De dubbel LP wordt 25 november 2015 in een beperkte oplage van 300 stuks uitgebracht en is een samenwerking tussen de band en de labels: De Graanfabriek, Dry Cough, Box Records en Viral Age, terwijl de cassette via Tartarus Records verschijnt.

Het album begint met "Tethys", waarin ik een 15 minuten durend erg traag zwaar eentonig nummer met onverstaanbare tekst te horen krijg, waarin het net lijkt alsof de muziek in een te langzaam tempo wordt afgespeeld en dit wordt gevolgd door "Off The Weak Willed", waarin het tempo zelfs nog lager ligt en hierin laat het duo me een slaapverwekkend nummer horen, dat iets meer dan 16 minuten duurt, maar desondanks toch indrukwekkend klinkt.
Daarna schotelt Bismuth me het bijna 13 minuten durende "The Holocene Extinction" voor en daarin krijg ik opnieuw een erg traag nummer voorgezet, waarin de tekst er onverstaanbaar in geschreeuwd wordt en in het laatste nummer, dat "Solitude And Emptiness" heet en meer dan 12 minuten duurt, verandert er niet veel en gaat het duo, in een iets hoger tempo, verder met het maken van trage eentonige heavy rock met onverstaanbare teksten. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Het debuut dubbel album, "Unavailing" van Bismuth is een zwaar eentonig stuk muziek, dat zeker bij de liefhebbers van dit genre in de smaak zal vallen en ik kan hen dan ook aanraden, deze 2LP eens te gaan beluisteren.

Review: Luminous Bodies - Luminous Bodies (Box Records, 2015) (Stoner Rock, Punk)

Luminous Bodies is een band uit Londen, Engeland, die bestaat uit: Gordon Watson - sologitaar en zang, Tracy Bellaries - basgitaar, Tom Fugelsang - sologitaar, Dan Hunt - drums en Luca Zoo Franzoni - drums.
De band speelt net als The Melvins met 2 drummers en verwierf enige bekendheid door hun optredens op het Supernormal Festival in 2014 en het Raw Power Festival, dat in mei dit jaar plaats vond, waar verder onder andere: Gnod, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, The Cosmic Dead, Circle, Pharaoh Overlord, Blown Out, KK Null & Kawabata Makoto, Black Bombain, Hey Colossus en anderen optraden.
Het debuut album "Luminous Bodies", dat door Box Records, 15 augustus 2015, op 180 gram vinyl is uitgebracht, bevat 8 nummers.

De plaat begint met "Man's Milk" en daarin krijg ik een heerlijke heftige uptempo stoner rock song te horen, die diverse tempowisselingen en invloeden uit de muziek van The Stooges en Butthole Surfers  bevat en gevolgd wordt door "Stay Dead", waarin de band me een schitterende psychedelische stoner rock song met een hypnotiserend ritme voorschotelt, waarbij ik invloeden van The Liquid Sound Company en Melvins hoor.
Daarna hoor ik "Lady Graveyard", een vrij rustig gespeelde hardrock song, waarvan de tekst me bekend van voor komt en plotseling schiet me te binnen, dat het van een nummer van Tom Jones is.
Dan krijg ik "You Cheap-Arse Motherfucker!" te horen en dit is een experimentele heftige hardcore noise rock song, waarna ik "Destroyed" hoor en dit is een heftige hardcore punkrock song, die met de snelheid van het licht gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Inhaler", een fantastische stevige stoner rock song met een hypnotiserend ritme en lichte psychedelische invloeden.
In "Leatherman" krijg ik een schitterende melodische uptempo rock mix van punk, hardrock en stoner te horen en in het laatste nummer van de LP, "Om Naman Shivaya", laat de band me genieten van een vrij eentonige mantra, die in een stevig en gemiddeld tempo gespeeld wordt en licht hypnotiserend werkt.

Lumious Bodies heeft met hun debuut album een geweldig gevarieerd stuk muziek weten af te leveren, dat een genot is om te beluisteren en ik kan iedere liefhebber van stoner rock en punk dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Various Artists - Box Records Vol. 1 (Box Records, 2015) (Stoner, Punk, Elektro, Psychedelische Muziek)

Het Box Records label is sinds 2009 actief in de Britse underground scene sinds hun eerste uitgave, de split 7" vinyl single Gnod en Bong.
Na deze release volgden meerdere cassettes, 7" en 12" vinyl singles en LP's plus een 10" vinyl EP.
Op 8 juni 2015 verscheen de compilatie CD "Vol. 1", die via het label zelf, maar ook via Spotify, iTunes en andere digitale kanalen te downloaden is.
Matt Baty zegt over zijn releases: “I release music that I’m passionate about and hope other people will enjoy. I’ve got to find the music exciting and it’s got to move me in some way. I’ve said it before, but I genuinely don’t see much of a difference between the music of say, Richard Dawson and a band like Khünnt. Sure, sonically it’s completely different but both are emotionally charged, honest and true. That's the music Box Records celebrates".

De CD bevat 15 nummers, waarvan het eerste nummer "Abstehen Pt. I" van Gnod is, waarvan de bandleden allen in Manchester, Groot Brittannië, wonen, maar in feite is het een internationale band, want enkele bandleden komen uit Ierland, één uit Portugal en enkelen uit Manchester zelf en in dit nummer hoor ik de band een schitterend hypnotiserend nummer spelen, dat gevolgd wordt door "Multiverse Hypnosis" van Blown Out, een rock band uit Newcastle-Upon-Tyne, Engeland, die eveneens een fantastisch stukje hypnotiserende muziek ten gehore brengt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik Haikai No Ku uit Newcastle-Upon-Tyne, Engeland, te horen met "Looper" een vrij zwaar, maar geweldig, klinkend stuk hypnotiserende stonerrock, dat binnenkort op cassette verschijnt en ook "Destroy" van de band Luminous Bodies, uit Londen, is een nieuw nummer, dat op 12" vinyl uitgebracht gaat worden en hierin hoor ik de band een lekkere heftige punk song spelen.
Dan volgt Foot Hair uit Newcastle-Upon-Tyne, Engeland, met "King Of Scum" van de gelijknamige 12" vinyl LP, die in juli 2015 verschenen is en hierin krijg ik een progressieve mix van noise en hardcore punk te horen, die gevolgd wordt door "Black Spots" van Queer'd Science, een internationale band, waarvan de leden uit Stockholm (Zweden), Colwyn Bay (USA) en Burnley (UK) komen en in Manchester, Engeland hun basis hebben, waarin ik een eentonige elektro punk song te horen krijg met teksten, die de microfoon in geschreeuwd worden, maar desondanks een swingend geheel op leveren.
De volgende band, die ik te horen krijg heet Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs, die uit Newcastle-Upon- Tyne, Engeland komt en het nummer "Psychopomp Pt. II" ten gehore brengt, waarin ik een schitterende hypnotiserende stonerrock song te horen krijg, die in een rustig tempo begint en langzaam naar een climax
wordt gebracht, waarbij de muziek steeds heftiger wordt.
Vervolgens hoor ik Gnod met het vervolg van "Abstehen Pt. I", getiteld "Abstehen Pt. II", waarin de band verder gaat met het maken van hun hypnotiserende rock, die spacerock invloeden bevat, waarna ik opnieuw een band uit Newcastle-Upon-Tyne, Engeland, te horen krijg, genaamd Beauty Pageant, die me het nummer
"Jocks" voorschotelt en hierin hoor ik een heerlijke heftige mix van punk, avant-garde en noise.
Ook Richard Dawson komt uit Newcastle-Upon-Tyne en zijn bijdrage aan deze verzamel CD is de alternatieve versie van "Wooden Bag" en hierin krijg ik een enigszins overstuurde song te horen, die lichtelijk chaotisch op me over komt en gevolgd wordt door "Pulsars In The Marrow" van Waskerley Way, de uitlaatklep van de uit Newcastle, Engeland, afkomstige tekstschrijver, producer en beeldhouwer Michael Philip Bridgewater, die me een vrij experimentele psychedelische song horen, waarin hij me mee neemt in een heerlijke psychedelische trip.
Daarna hoor ik Khünnt uit Newcastle een zwaar en traag stonerrock nummer spelen, getiteld "The Watcher", waarna ik het tweede nummer van Haikai No Ku te horen krijg, dat "Unbroken Reign Of The Violet Yagyu" heet en in dit nummer laat de band me genieten van een zwaar stonerrock nummer, dat lichte psychedelische en progressieve rock invloeden bevat.
Het volgende nummer heet "Bong Lives" en komt van de band Bong uit Newcastle, die me een fantastische mix van psychedelische muziek, doom en zware stonerrock voorzet, die in een hypnotiserend ritme gespeeld wordt, waarmee de band me in een lichte trance brengt en me bijna 18 minuten in de ban van hun muziek weet te houden, waarna het laatste nummer, "Furtive Traits" volgt, dat Joseph Curwen uit Newcastle exclusief voor deze compilatie CD maakte en dit 11 minuten durende schitterende elektro pop nummer, dat een hypnotiserend ritme bevat, swingt als een trein en sluit de CD op gepaste wijze af.

Matt Baty van Box Records heeft met "Vol. 1" een uitstekende compilatie samengesteld, die vol staat met geweldige muziek, die zeer divers te noemen is en een aanrader voor elke liefhebber van zowel Stonerrock, alsmede Punk, Elektro en Psychedelische Muziek.

Review: Waskerley Way - Junk Playground (Box Records, 2015) (Elektro Pop)

Waskerley Way is de uitlaatklep van de uit Newcastle, Engeland, afkomstige tekstschrijver, producer en beeldhouwer Michael Philip Bridgewater, die verder onder zijn eigen naam muziek uitbrengt (Onus by Odds, 2013), maar ook onder de naam b-cátt (Sevens, 2014).
In zijn muziek weeft hij meeslepende texturen van verminkte loops en samples tijdens het spelen op kromgetrokken gitaren, zang en klarinet.
Met zijn eerdere werk hypnotiseerde hij het live publiek tijdens optredens als voorprogramma van Savages, Eagulls, Maximo Park, Dirty Beaches, Blanck Mass en Teengirl Fantasy.
Zijn nieuwe uitgave heet "Junk Playground" en is in een zeer beperkte oplage op cassette via Box Records verschenen, maar eveneens als digitale download en bevat 7 nummers.

Het album begint met "Monomorphic Quarter", waarin ik een schitterende rustige elektro pop song te horen krijg, die vol zit met loops en licht hypnotiserend klinkt en na het einde toe een tempoversnelling krijgt, waardoor de muziek een stukje heftiger wordt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Pulsars In The Marrow" en hierin laat Waskerley Way me een vrij experimentele psychedelische song horen, waarin hij me mee neemt in een heerlijke psychedelische trip, die gevolgd wordt door "Youth In Exile" en in dit nummer hoor ik een fantastische mooie rustige pop song met lichte invloeden uit de triphop en ambient.
Dan krijg ik "Do Not Entry" te horen en daarin speelt Waskerley Way een lekker in het gehoor klinkende elektro pop song met een dansbaar ritme, waarna ik "Valence" voorgeschoteld krijg en ook dit is weer zo'n uitstekende elektro pop song met een licht hypnotiserend ritme.
In "Off The Lattice" hoor ik een instrumentaal stukje experimentele elektro en in het laatste nummer, dat "Fall To The Flaw" heet, laat Waskerley Way me genieten van een schitterende rustige elektro pop song, die langzaam aan heftiger wordt, totdat er een climax is bereikt, om dan rustig af te sluiten.

"Junk Playground" van Waskerley Way staat vol lekker in het gehoor klinkende elektro pop songs en is een genot om te beluisteren, waardoor ik deze cassette van harte kan aanbevelen aan iedere liefhebber van dit genre.

Review: Foot Hair - Foot Hair (Box Records, 2015) (Noise Rock)

Foot Hair is een band uit Newcastle-Upon-Tyne, Engeland, die bestaat uit: S.B. - zang, P.M. - sologitaar, T.H. - basgitaar. M.A. - sologitaar en T.H. - drums, die eveneens in de bands Haikai No Ku en Obey actief zijn.
De band brengt hun debuut album "Foot Hair", waarop 7 nummers staan, via het Box Records label uit, op 180 gram vinyl en als digitale download .

De LP start met "King Of Scum", waarin ik een krachtige heftig klinkende noise rock song te horen krijg, die elementen van hardcore punk bevat en mijn oren behoorlijk teistert, waarna ik "Send In The Dogs" hoor en hierin gaat de band verder met het maken van hun heftige noise rock, die dit keer in een traag tempo gespeeld wordt, maar met evenveel bezieling gebracht wordt.
Daarna laat de band me de song "I See You" horen en ook deze wordt in een vrij traag tempo gespeeld, waarin Foot Hair er behoorlijk op los experimenteert en de muziek mijn hersens op hol laat slaan.
De band vervolgt met "Take That", een kort, maar heftig stukje noise rock met rauwe zang, dat gevolgd wordt door "Cool Runnings", dat net als de rest van de songs heftig klinkt en teksten bevat, die de microfoon in geschreeuwd worden.
Vervolgens schotelt de band me "Send Us Your Blood" voor en ook dit is weer zo'n heerlijke heftige rock song, waarin de band deze keer een hypnotiserend ritme speelt en me daarmee in de ban van hun muziek weet te houden.
In het laatste nummer van de LP, "Outlander", krijg ik een geweldige trage noise rock song te horen, waarin de zang me lichtelijk doet denken aan die van Arno Hintjens van TC Matic en ook dit nummer brengt me in een lichte trance.(luister naar een oudere versie van dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

"Foot Hair", de debuut LP van Foot Hair is te omschrijven als een grote muur van geluid, waarbij er toch ook nog enige lijn in de muziek te bespeuren valt en waarin de rauwe zang uitstekend tot zijn recht komt, waardoor ik deze schijf dan ook van harte kan aanbevelen aan een ieder die van dit genre muziek houdt.