Review: London Underground - Four (Musea Records, 2018) (Hammond Rock / Progressieve Rock)

London Underground uit Italië, werd in 1998 opgericht door Gianluca Gerlini Hammond orgel, piano en mellotron en Daniele Caputo - zang en drums.
In 2000 bracht de band hun debuut album "London Underground" via Record Heaven Records uit en deze  werd in 2003 gevolgd door "Through The Past Darkly", dat bij Musea Records verscheen, evenals de opvolger uit 2010, "Honey Drops".
De band had in de loop der jaren diverse bezetting wisselingen, maar Gianluca Gerlini, de drijvende kracht achter de band, was de constante factor.
Tegenwoordig bestaat de band uit: Gianluca Gerlini - Hammond orgel, Moog synthesizer, Mellotron en Clavinet, Stefano Gabbani - basgitaar en Alessandro Gimignano - drums.
Hun album "Four", dat 10 nummers, waaronder 2 extra nummers, bevat, werd in september 2018 eveneens door Musea Records uitgebracht en daarop spelen gastmuzikanten Fabio Baini - basgitaar, Riccardo Cavalieri - akoestische gitaar, sologitaar en viool en Stefano Negri - saxofoon mee.

Het album begint met "Billy Silver", een rustig startend easy listening nummer, dat na korte tijd verandert in een schitterend progressief stuk Hammond rock, dat swingt en enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "Ray Ban" volgt en ik een heerlijk aanstekelijk swingend nummer voorgeschoteld krijg, dat me in beweging zet.
Daarna hoor ik "At Home", waarin de band een geweldig rustig symfonisch rock nummer ten gehore brengt, dat progressieve rock invloeden heeft en een licht hypnotiserend ritme bevat en gevolgd wordt door "The Comete", een swingend uptempo rock nummer, dat net als de andere nummers gedomineerd wordt door het Hammond orgel.
Dan volgt "What I Say" en daarin speelt London Underground een geweldig uptempo progressief rock nummer, dat swingt, een aanstekelijk ritme heeft en me in beweging brengt (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna "Three Men Job" volgt en de band me een fantastische mix van progressieve rock en jazz voorzet, die langzaam meer snelheid krijgt en swingt als een trein.
In "Tropic Of Capricorn", een cover van Brian Auger, laat de band me genieten van een verrukkelijk rock nummer, waar Alessandro met een drumsolo een belangrijk aandeel in heeft en in "Jam" schotelt de band me een uitstekend swingend uptempo nummer rock voor , dat enkele tempowisselingen heeft en ruimtelijke geluiden bevat.
Vervolgens hoor ik de extra nummers "Mercy, Mercy, Mercy" (Joe Zawinul), een lekker in het gehoor klinkende mix van soul en Hammond rock en "Bumpin' On Sunset" (Wes Montgomery), een schitterend Hammond rock nummer, dat iets over de helft een beetje meer snelheid krijgt en swingt.

"Four" van London Underground bevat 10 heerlijke swingende nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft geboeid en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan elke liefhebber van progressieve  en Hammond rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Kotebel - Cosmology (Musea Records, 2017) (Symfonische Rock)

Kotebel is een uit Madrid, Spanje, afkomstige symfonische progrock band, die in 1999 werd opgericht door de uit Venezuela afkomstige componist, pianist Carlos G. Plaza Vegas, die behalve progrock en symfonische rock ook klassieke elementen in zijn muziek verwerkt en een groot fan is van Tony Banks.
Verder heeft hij zich laten beïnvloeden door de hedendaagse muziek van onder andere Camel, The Enid, Genesis, Steve Hacket, Anglagard, Keith Emerson, Yes, PFM, Robert Fripp, Gentle Giant en Jean-Luc Ponty en door klassieke muzikanten zoals Rachmaninoff, Ravel, Chopin, Prokofiev, Stravinsky en Debussy.
Nadat hij de CD "Structures" in 1999 solo had opgenomen, vormde Carlos zijn band Kotebel, die bestaat uit: Carlos G. Plaza Vegas- keyboards, Adriana Plaza Engelke - keyboards, César Garcia Forero - sologitaar, Jaime Pascuel Summers - basgitaar en Carlos Franco Vivas - drums en percussie en verwierf in 2000 een contract bij het Franse Musea Records.
Kotebel stond op prestigieuze festivals in Mexico (Bajaprog, 2004), Portugal (Gouveia Art Rock, 2007 en 2010) en (Go Prog, 2009), Frankrijk (Progsud, 2007) en (Crescendo, 2010), Spanje (Madrid Art Festival, 2008 en 2009).
De band bracht na "Structures" 5 albums uit en geniet met name in het thuisland en Latijns-Amerika veel bekendheid.
In 2001 werd hun tweede CD "Mysticae Visiones uitgebracht, gevolgd door "Fragments Of Light" (2003), "Omphalos" (2006), "Ourouboros" (2009) en "Concerto For Piano And Electric Ensemble" (2012).
Op deze laatst verschenen CD, die een bonus DVD bevat, staan 8 nummers, waarvan het eerste uit 4 delen bestaat en het "Concerto For Piano And Electric Ensemble" vormen.
Vervolgens verscheen in 2016 het 2CD album "Live At Prog-Résiste 2013" via Musea Records en op 6 juli 2017 werd hun album "Cosmology" door dat zelfde label uitgebracht, waarop gastmuzikant Omar Acosta op dwarsfluit mee speelt.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Post Ignem", waarin ik de band een schitterend stuk symfonische rock hoor spelen, dat in een zwaar rustig tempo begonnen wordt en al snel verandert in een vrij complex progressief nummer, dat diverse tempowisselingen bevat, bombastisch klinkt en swingt (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna de uit 4 delen bestaande "Cosmology Suite" te horen is en daarvan is "Geocentric Universe" het eerste.
Daarin krijg ik een fantastisch progressief rock nummer voorgezet, dat een heerlijk dansbaar ritme heeft, waar Zuid-Amerikaanse en jazz invloeden in zitten en dat tevens enkele prima tempowisselingen bevat, waarna "Mechanical Universe" volgt en ik een geweldig complex symfonisch rock nummer voorgezet krijg, dat tempowisselingen bevat, zo nu en dan bombastisch klinkt en swingt.
Dan brengt Kotebel "Entangled Universe" ten gehore en hierin start de muziek in een rustig tempo, om na enkele minuten te veranderen in een swingend uptempo nummer met lichte jazz invloeden, waar opnieuw enkele tempowisselingen in gebouwd zijn, waardoor de symfonische muziek diverse subtiele wendingen neemt en vervolgens krijg ik het laatste deel van de suite te horen, getiteld "Oneness", dat met prachtige rustige klanken begint, om daarna iets meer vaart te krijgen en in een aanstekelijk ritme over te gaan, dat ook nu weer erg complex in elkaar zit en gevolgd wordt door "Mishima's Dream", een geweldig zwaar symfonisch nummer, dat in een niet al te hoog tempo gestart wordt, om verder in het nummer iets meer vaart te krijgen.
In "A Bao A Qu" laat de band me genieten van een uitstekend swingend nummer, dat langzaam opgebouwd wordt en diverse tempowisselingen heeft en in "Dante's Paradise Canto XXVIII" krijg ik weer zo'n verrukkelijk spannend complex nummer te horen en in "Paradise Lost/Paraiso Perdido" krijg ik een fantastisch rustig piano nummer voorgeschotelt, dat samen met het keyboards voor een indringend stuk muziek zorgt.

"Cosmology" van Kotebel heeft me van begin tot einde aan mijn stoel gekluisterd gehouden en ik kan dit technisch hoogstaande meesterwerk van harte aanbevelen aan iedere liefhebber van symfonische rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl

Review: The Narcotic Daffodils - Cellex (Musea Records, 2014) (Rock)

The Narcotic Daffodils is te Brussel, België, opgericht en bestaat uit: Irene Csordas - zang en keyboards, Hakim Rahmouni - sologitaar, Flupk’e Declerq - basgitaar, Merlin Fourmois - drums en Simon Rigot - keyboards en sitar.
De band, die onder andere optrad in België, Nederland, Frankrijk, Engeland en Italië, bracht in 2011 hun debuut CD "The Narcotic Daffodils" via het MusicBrussels label in Europa uit en via it’s Oh! Music in Japan, terwijl het nummer The Crazy Dwarf, van hun debuut CD, in 2012 opnieuw uitgebracht werd door het Amerikaanse Trail Records label op de verzamel CD "Discovery".
Hun nieuwe album "Cellex" werd in de Noise Factory Studio en Uptown Studio opgenomen en het verscheen in 2014 via het Franse Musea Records, die ook de eerste CD van de band opnieuw heeft uitgebracht.

Het eerste nummer van "Cellex", waarop 10 songs staan, heet "Light Dry Gordon" en hierin hoor ik de band een fantastische swingende mix maken van gitaarrock, new wave, disco en avant-garde, waarin het tempo vrij hoog ligt en de muziek uitnodigt tot meebewegen.
Het volgende nummer heet "Surfer Boy", waarin de band gebruik maakt van de sitar en een licht psychedelisch sfeertje oproept, dat vergezeld gaat van een swingend uptempo ritme, waarin heerlijk gitaarspel te beluisteren is en dat zeer dansbaar is, waarna ik "Million Dollar Baby" te horen krijg, een uitstekend stukje rock en ook dit nummer swingt weer als een trein, zodat het onmogelijk voor me is hier stil bij te blijven zitten.
In "Weathered" verrast de band me op een schitterende avant-garde song, waarin een nostalgisch theater ritme zit en dit doet me lichtelijk aan de muziek van de Italiaanse band Ataraxia denken ten tijde van hun CD "Paris Sleen" uit 2007. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
"The Barber" begint dreigend, maar verandert al snel in een lekker dansbaar stuk rock muziek, dat, na een tempowisseling, over gaat in een rustig startende  melodische progressieve rock song, die langzaam sneller en heftiger wordt.
Vervolgens krijg ik "Sun For The Rest" te horen en daarin speelt de band een uitstekende rustige melodische pop song, die gevolgd wordt door "Go Love", waarin de band een mix maakt van melodische rock en musical, die in een aanstekelijk ritme gespeeld wordt.
Daarna hoor ik "Shout", een heerlijke mix van blues, progressieve rock en theater, waarin diverse prima tempowisselingen zitten, die het nummer spannend houden en in "The Sewer" schotelt de band me een spannende swingende rock song voor.
Het laatste nummer heet "Jolyne en werd in de Basilique Cathedral van Saint-Hubert werd opgenomen en hierin laat de band me genieten van een schitterend nummer, dat begint met fantastische zang, waarna de muziek wordt ingezet, die in dit nummer louter bestaat uit zang en gitaar en in een rustig tempo gespeeld wordt.

"Cellex" van The Narcotic Daffodils is een fantastische CD, die vol staat met schitterende afwisselende songs, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan deze CD dan ook van harte aanbevelen aan elke liefhebber van de betere rock songs.