zondag 19 mei 2024

Review: Johnny Moped - Quonk! (Damaged Goods Records, 2024) (Punk)

Johnny Moped uit Croydon, Engeland werd in 1977 opgericht, heette oorspronkelijk Genetic Breakdown en bestond uit: Johnny Moped (Paul Halford), Xerxes, Fred Berk, Dave Berk, Ray Burns (Captain Sensible) en Phil Burns.
De band oefende elke dag, waarbij geen nummer hetzelfde was en nam deze jams ook op, waarbij hun uiteindelijke doel was om op te treden.
Dus werd besloten in de achtertuin van Dave te gaan spelen, om op die manier wat publiek te trekken, maar hun grootste probleem was, dat ze geen goede zanger hadden.
Ray Burns veranderde zijn naam in Captain Sensible, knipte zijn haar af en voegde zich bij The Damned, maar bleef evengoed in Johnny Moped spelen, waarmee hij als voorprogramma van The Damned fungeerde.
De band had behoefte aan een gitarist en plaatste daarvoor een advertentie, waarop Slimey Toad en Chrissie Hynde (The Pretenders) reageerden, maar na enkele optredens in The Roxy werd Chrissy uit de band gezet, op voorspraak van Slimey.
In de nieuwe formatie kwam het nummer "Hard Lovin' Man" op de verzamel LP "Live At The Roxy" en verscheen de semi officiële "Johnny Moped Bootleg" in eigen beheer, voordat de ze bij het Chiswick label een contract tekenden.
Hun debuut single "No-One" / "Incendiary Device" zag in 1977 het levenslicht en werd gevolgd door "Darling, Let’s Have Another Baby", waarna in april 1978 hun debuut album "Cycledelic" werd uitgebracht, waar later een extra nummer, een zogenaamde “Mystery Track” aan werd toegevoegd.
Het tweede album van de band, "The Search For Xerxes", verscheen pas in 1991, maar de nummers waren al in 1978 opgenomen.
Damaged Goods Records bracht in 2006 het compilatie album "The Johnny Moped Bootleg Tapes Vol 1&2" uit, waarop onuitgebrachte nummers en ander mixen staan.
In 2016 werd de band opnieuw opgestart en verscheen het album "It’s A Real Cool Baby" (Damaged Goods Records), dat kort erna gevolgd werd door de her uitgave van "Cycledelic" en vervolgens kwamen er nog diverse singles uit, waaronder "Living In A Dream World" (april 2019) en "Hey Belinda!" / "Hiawatha", dat 23 augustus via Damaged Goods Records in een beperkte oplage van 600 stuks op rood vinyl verschijnt, waarbij vermeldenswaardig is, dat "Hey Belinda!" ook op hun album "Lurrigate Your Mind", dat in mei 2019 werd uitgebracht en "Hiawatha" is een bewerking van de song, die van het album "The Search For Xerxes" komt.
Johnny Moped bestaat sinds de her oprichting uit: Johnny Moped - zang, Slimey Toad - sologitaar, Rock ‘n’ Roll Robot (Rob from CASE) - sologitaar, Jacko Pistorious - basgitaar en Marty Love - drums.
Zijn album "Live At Trafelger Square", uit 2019, dat in een beperkte oplage van 600 stuks op zwart vinyl is geperst, bevat 9 nummers en werd 12 maart 1983 als "Officiële Bootleg" opgenomen, als protest tegen de jacht op zeehonden.
Het nieuwe album van de band heet "The Search For Xerxes", dat in 1991 via Deltic Records verscheen en werd op 24 juni 2022 via Damaged Goods Records als LP en als CD her uitgebracht en is uitgebreid met 4 extra nummers.
De band bestaat op dit album uit: Johnny Moped, Fred Berk, Dave Berk, Captain Sensible en Slimy Toad.
Op 23 juni 2023 bracht Damaged Goods Records de live 7" single "Tribute To Jordan Mooney" van Johnny Moped feat. Captain Sensible in een beperkte oplage van 400 stuks op grijs en 400 stuks op groen vinyl uit, die gemaakt is als eerbetoon aan punk en mode icoon Jordan Mooney, die op 3 april 2022 overleed en ter ere van de 70ste verjaardag van Johnny bracht dit label op 17 november 2023 de 7" single "Lockdown Boy" / "The Other Side" uit en deze verscheen in een beperkte oplage van 300 stuks op rood en 300 stuks op blauw vinyl en op 10 mei 2024 bracht Damaged Goods Records de single "Things May Happen" uit, dat ook op de LP "Quonk!" staat, die op 17 mei 2024 verschijnt, waarbij het vermelden waard is dat "Don't Waste My Time" de exclusieve achterkant van de single is.

"Quonk!", dat 11 nummers bevat, begint met "Heebie Jeebie Boogie", waarin Johnny Moped een uitstekende uptempo punk rock song ten gehore brengt, die swingt als een trein en gevolgd wordt door "Roxy You’re Gone", een heerlijke rock song met een gemiddeld tempo, een aanstekelijk dansbaar ritme en jaren 60 rhythm & blues invloeden en "Doggy Woggy", een geweldige swingende uptempo rock met een terugkerend ritme en een hoog meezing gehalte.
Daarna volgen het als single uitgebrachte ""Things May Happen", een swingende uptempo rock song met een aanstekelijk dansbaar ritme en een hoog meedein gehalte, "Lockdown Boy", een song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme, waarbij stil zitten niet aan de orde is en "See The Time Is Late", een heerlijke vrolijk klinkende rock song met een gemiddeld tempo.
In "Sounds Like"zet Johnny Moped me een heftige uptempo punk rock song voor, in "Funny" krijg ik een lekker in het gehoor klinkende rock song met een dansbaar ritme te horen en in "Oh Jane" laat de band me genieten van een uptempo punk rock song met een aanstekelijk ritme, dat tot dansen aanzet.
Verder volgen "I’m a Skitzoid (Mind Bender Syndrome)", een puike swingende uptempo punk rock song en 'Skin", een fantastische rock song met invloeden van acid en progressieve rock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Quonk!" van Johnny Moped staat vol schitterende punk rock songs, waar ik enorm van genoten heb en ik raad elke liefhebber van dit genre deze schijf, die wat mij betreft "Skin" als uitschieter heeft, dan ook zeer aan.




Review: Heath - Isaak's Marble (Suburban Records, 2024) (Progressieve Rock)

Heath is een internationale band uit Den Haag, Nederland, Zweden en Oostenrijk en bestaat uit: Dars Hellemond (NL) - drums, Jordy Bouter (NL) - sologitaar, Mees Vullings (NL) - zang en harp, Steve Lolicato (Oostenrijk) - basgitaar en Isak Heidenfors (Zweden) - sologitaar en zang.
De band bracht hun debuut uit met het digitale nummer "Birdie", dat op 6 januari 2023 verscheen en deze werd gevolgd door de digitale nummers "Calm The Rivers" (2 juni 2023) en "Atlantis" (30 juni 2023) en op 10 mei 2024 bracht Suburban Records hun album "Isaak's Marble" uit als LP op gekleurd en zwart vinyl en als digipack CD.

Het album, dat 4 nummers bevat, start met het titel nummer "Isaak's Marble", waarin Heath een heerlijk uptempo progressieve rock nummer speelt, dat lichte blues invloeden heeft en na 4 minuten verandert in een mooi langzaam stuk muziek, om enkele minuten later terug te keren naar de uptempo swingende progressieve rock.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgt "Wondrous Wetlands", een prima licht psychedelisch progressief rock nummer, dat langzaam begint en na enkele minuten over gaat in een gemiddeld tempo met blues invloeden en een aanstekelijk dansbaar ritme, dat 3 minuten voor het einde verandert in een stuk uptempo progressieve rock.
In "Strawberry Girl" schotelt Heath me een uitstekend commercieel klinkende uptempo song voor, die een dansbaar aanstekelijk ritme en lichte blues invloeden heeft.
Als laatste krijg ik "Valley Of The Sun" te horen en hierin laat de band me genieten van een geweldige uptempo mix van progressieve en psychedelische rock, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme en Oosterse invloeden bevat en iets over de helft van het nummer in een langzaam tempo over gaat, maar het Oosterse karakter behoudt, om kort daarna weer meer snelheid te krijgen totdat er climax bereikt is.

"Isaak's Marble" van Heath is een schitterende plaat, die puike progressieve rock bevat, die lichte invloeden van psychedelica, progressieve blues en de jaren 70 muziek bevat, waar ik enorm van genoten heb en ik raad iedere liefhebber van dit genre deze schijf dan ook zeer aan.




Review: Uncle Acid And The Deadbeats - Nell’ Ora Blu (Rise Above Records, 2024) (Progressieve Rock)

De band Uncle Acid & The Deadbeats, die in 2009 werd opgericht, komt uit Cambridge, Engeland en bestaat uit: Kevin (K.R.) Starrs (ook wel bekend als Uncle Acid) - zang, sologitaar en orgel, Yotam Rubinger - slaggitaar en zang, Itamar Rubinger - drums en Dean Millar - basgitaar.
Muzikaal is de band sterk beïnvloed door de muziek van bands als The Beatles, Black Sabbath, Alice Cooper, Blue Cheer, Blue Öyster Cult, MC5 en The Stooges en de naam Uncle Acid werd bedacht door Rusty Day, die de zanger van  de band Cactus was en later de band Uncle Acid And The Permanent Damage Band oprichtte.
Het debuut album van Uncle Acid & The Deadbeats, "Volume 1", verscheen in 2010 en werd in 2012 gevolgd door "Blood Lust" en in 2013 door "Mind Control".
Ook verschenen er diverse singles zoals: "Poison Apple" (2013), "Mind Crawler" (2013), "Runaway Girls" (2014) en "Waiting for Blood" (2015) plus "Christmas Killer", die onder de bandnaam Sharon Tate Experience werd uitgebracht en op het verzamelalbum "Something In The Water - A Rise Above Compilation" uit 2013 verscheen het nummer "Down To The Fire".
Het album "The Night Creeper" werd begin 2015 in de Toe Rag Studio's onder leiding van Liam Watson (White Stripes, Tame Impala, Electric Wizard) opgenomen en bevat 10 nummers.
Het Rise Above Records label bracht 13 oktober 2017 het debuut album "Vol.1" van de band opnieuw uit, nadat het op vrijdag 13 februari 2010 (precies 40 jaar
na Black Sabbath's debuut album) in een zeer beperkte oplage van 30 stuks op CD-R was verschenen.
"Vol.1", dat 8 nummers bevat, verscheen op 180 gram, zowel op rood als op wit vinyl en bevat een boekje en tevens werd het album op CD uitgebracht.
Op 12 oktober 2018 verscheen het album "Wasteland", waarop 8 nummers staan, via Rise Above Records, op 28 juli 2023 bracht dit label hun live album "Slaughter On First Avenue" uit als 2LP in diverse kleuren en aantallen en als 2CD en als digitaal album en op 10 mei 2024 verscheen hun album "Nell’ Ora Blu" via Rise Above Records als 2LP op turquoise vinyl, als 2LP op  en als CD.

Het album, dat 19 nummers bevat, begint met "Il Sole Sorge Sempre", waarin Uncle Acid And The Deadbeats een schitterend zwaar progressief instrumentaal nummer in een vrij traag tempo ten gehore brengt, dat een terugkerend ritme heeft en iets over de helft licht hypnotiserend wordt en dit nummer wordt gevolgd door "Giustizia Di Strada - Lavora Fino Alla Morte", dat met gesproken tekst begint, waarna de band een prachtig rustig nummer met een aanstekelijk ritme speelt, "La Vipera", een uitstekende  song met een gemiddeld tempo en een ritme waarbij stil zitten niet aan de orde is en "Vendetta (Tema)", een lekker in het gehoor klinkend instrumentaal nummer met een niet al te hoog tempo en een terugkerend ritme.
Daarna volgen "La Bara Restera Chiusa", een mooi langzaam nummer met een terugkerend ritme en een gesproken tekst, "Cocktail Party", een kort nummer met een gesproken tekst en film muziek invloeden, "Il Tesoro Di Sardegna", een instrumentaal nummer met een gemiddeld tempo en lichte jazz invloeden en het titel nummer "Nell 'Ora Blu", een langzaam instrumentaal stuk muziek dat een terugkerend ritme heeft.
In "Il Chianmante Silenziozo" zet Uncle Acid And The Deadbeats me opnieuw een traag nummer met een gesproken tekst voor, in "Tortura Al Telefono" krijg ik een langzaam instrumentaal stuk muziek te horen, dat iets voor de helft meer tempo en een terugkerend ritme krijgt, in "Pomeriggio Di Novembe Nel Parco - Occhi Che Osservano" hoor ik de band een verrukkelijk langzaam nummer spelen, dat een gesproken tekst en invloeden van film muziek bevat en enkele minuten voor het einde meer snelheid krijgt, om te veranderen in een heerlijke progressieve pop song met een aanstekelijk ritme en in "Il Retorno Del Chiamante Silenzioso" laat de band me genieten van een elektronisch nummer met een licht hypnotiserend terugkerend ritme
Dan volgen "Solo La Morte Ti Ammanetta", een prima pop rock song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme, "Il Gatto Morto", een fantastisch vrij langzaam nummer met film muziek invloeden, waarin weer een gesproken tekst voor komt, "Guidando Veloce Verso La Campagna", een geweldig swingend uptempo nummer met een licht hypnotiserend terugkerend ritme en jazz invloeden, waarbij stil zitten geen optie is en "L'Omicidio", een experimenteel stukje muziek met een gesproken tekst.
Verder hoor ik "Resti Umani", een geweldig zwaar nummer, dat een begrafenis sfeer oproept, "Sorge Anche Il Sole", een langzaam nummer met een terugkerend ritme en een gesproken tekst en "Ritorno All'Oscurità", een kort melodisch stuk muziek met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme. 

"Nell’ Ora Blu" van Uncle Acid And The Deadbeats staat vol schitterende muziek met invloeden van progressieve rock, jazz en film muziek met Italiaanse teksten, die  "Guidando Veloce Verso La Campagna" als uitschieter heeft en ik raad iedere muziekliefhebber deze meesterlijke schijf van harte aan.(luister naar dit album via de youtube link onder de recensie)
 



Review: Enablers - Almost To Who Knows Where (Atypeek Music, 2024) (Post-Rock)

Enablers uit San Francisco, Amerika, werd in 2002 opgericht en bestaat uit: Sam Ospovat - drums, piano, elektronica en timpani, Joe Goldring - solo- en basgitaar, Kevin R Thomson - sologitaar en lap steel en Pete Simonelli - zang en gesproken woord.
De band bracht op 5 januari 2004 hun debuut album "End Note" uit via Neurot Recordings en dit werd gevolgd door: "Output Negative Space" (5 mei 2006, CD en digitale download via  Neurot Recordings), "The Achievement" (27 november 2007, digitaal nummer), "Tundra" (1 september 2008, LP, CD en digitale download via Exile On Mainstream Records, Lancashire And Somerset), "Now You Can Answer My Prayers" (1 maart 2009, 10" single en digitale single via Lancashire And Somerset), "Blown Realms and Stalled Explosions" (5 oktober 2011, LP en CD via Exile On Mainstream Records, Lancashire And Somerset), "The Percentages" (22 juli 2014, digitaal nummer in eigen beheer), "Berlinesque" (22 november 2014, digitale EP in eigen beheer), "The Rightful Pivot" (7 februari 2015, LP en CD via Lancashire And Somerset), "Zones" (14 juni 2019, LP en digitale download via Exile On Mainstream Records, Lancashire And Somerset en Broken Clover Records), "Pigeon Diaries" (18 november 2018, 12" single en digitaal nummer via Exile On Mainstream Records, Lancashire And Somerset en Broken Clover Records), "Some Gift" (2 september 2022, LP en digitale download via Wrong Speed Records) en op 3 mei 2024 verscheen "Almost To Who Knows Where" als CD en als digitale download via Atypeek Music.

Het album, dat totaal 31 nummers bevat, start op CD1 met "Pauly's Days In Cinema", waarin Enablers een fantastisch post-rock nummer met een gemiddeld tempo, een gesproken tekst en een aanstekelijk terugkerend ritme ten gehore brengt, die bij tijd en wijle swingt en deze wordt gevolgd door "And Last Night?", een uitstekend nummer met een niet al te hoog tempo en een gesproken tekst, "Five O'Clock, Sundays", een langzaam nummer, dat na korte tijd iets meer snelheid krijgt en even later weer terug langzaam wordt en "Output Negative Space", een puike song met tempowisselingen en een terugkerend ritme.
Daarna volgen "Suburban Death March", een nummer met een gemiddeld tempo, gesproken tekst, een aanstekelijk ritme en tempowisselingen, "Ghosting", een heerlijke song met wisselende tempo's, "The Destruction Most Of All", een mooi rustig nummer met gesproken tekst en een aanstekelijk ritme en "Februaries", een nummer met een niet al te hoog tempo en een terugkerend ritme.
In "New Moon Knockdown" zet Enablers me een nummer met een gemiddeld tempo voor, dat zo nu en dan heftig klinkt, in "The Achievement" krijg ik een geweldig nummer met een gemiddeld tempo te horen, dat overeenkomsten met de muziek van Copernicus heeft en bij tijd en wijle heftig klinkt, in "Hy" laat de band me genieten van een schitterend nummer met een vrij rustig tempo, een terugkerend ritme en progressieve elementen en in "The Reader" hoor ik de band een puik heftig avant garde nummer met een aanstekelijk ritme spelen.
Verder volgen "Rue Girardon", een prima uptempo nummer met een aanstekelijk terugkerend ritme, "Morandi: Natura Morta #86", een prachtig langzaam nummer, dat na korte tijd iets meer snelheid krijgt en een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en "Cliff", dat in het verlengde van voorgaande nummers ligt; dat wil zeggen: een uitstekend stuk muziek met een gesproken tekst, een aanstekelijk ritme en een gemiddeld tempo.  
CD2 bevat 16 nummers en begint met "The Percentages" en hierin speelt Enablers weer zo'n mooie rock song met een gemiddeld tempo, post-rock invloeden en een gesproken tekst, die gevolgd wordt door "Solo", een geweldige song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme en subtiele tempowisselingen, "Went Right", een heftig nummer met afwisselende tempo's en "West Virginia", eveneens weer zo'n nummer met een gesproken tekst en een gemiddeld temp.
Dan volgen "She Calls After You", waarin de band verder gaat met net maken van muziek met een gesproken tekst, een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme, "Berlinesque Excerpt #1", een fantastisch nummer met een terugkerend ritme en lichte experimentele avant garde en film muziek invloeden, "Patton", een heerlijke stevige song met een aanstekelijk terugkerend ritme en een gemiddeld tempo en "And Other Oddities Of The Brain", een prachtige rustige song met een aanstekelijk ritme.
Daarna hoor ik Enablers een langzame song spelen, getiteld "Look", die een terugkerend ritme heeft en een aanstekelijk tempo bevat en na 6 minuten in een heftig stuk muziek over gaat, dat tegen het einde steeds meer snelheid krijgt, om dan weer terug te keren naar het langzame tempo en dit wordt gevolgd door "In McCullin's Photograph", een heerlijk heftig nummer met een terugkerend ritme en een gemiddeld tempo en "Furthermore", een uitstekende song me een niet al te hoog tempo, die post-rock invloeden en subtiele tempowisselingen heeft. 
In "Broke" schotelt Enablers me opnieuw een song met een gesproken tekst en een gemiddeld tempo voor, in "Zones" laat de band me genieten van een verrukkelijke post-rock song met een gemiddeld tempo, een terugkerend ritme, tempowisselingen en ruimtelijke psychedelische elementen en in "Pigeon Diaries" krijg ik een fantastische psychedelische song met een niet al te hoog tempo te horen, die iets over de helft van het nummer een beetje meer snelheid krijgt.
Verder volgen "Career​-​Minded Individual", een mooie rustige song met een licht hypnotiserend terugkerend ritme en "End Note", een geweldige song met een gemiddeld tempo, die een terugkerend ritme heeft en na enkele minuten tijdelijk heftig wordt, waarbij de muziek aanzwelt, om kort daarna weer verder in het begin tempo te gaan en enkele minuten later weer heftig en luider te gaan spelen en opnieuw terug te keren naar het begin tempo.

"Almost To Who Knows Where" van Enablers staat boordevol schitterende songs met een aanstekelijke ritme en een gesproken tekst, die invloeden bevatten van post-rock, progressieve en psychedelische muziek en terugkerende ritmes hebben.
Ik kan iedere liefhebber van één of meer van deze genres aanraden deze 2CD eens te gaan beluisteren , om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik.(luister naar dit album via de youtube link onder de recensie)




Review: Nick Nicely - Mike Hall Is Calling (Winkle, 2024) (Psychedelische Pop)

Nick Nicely werd als Nickolas Laurien in 1959 in Groenland geboren, gedurende een overstap van een trans-Atlantische vlucht van zijn ouders, maar hij groeide op in Hitchin in Hertfordshire, Engeland.
Later verhuisde het gezin naar Brockley, een conservatieve wijk in zuid Londen, die een stempel op zijn muzikale loopbaan zou drukken.
Hij groeide op met het luisteren naar de klassieke muziek van zijn ouders en de pop van de jaren 60, die hij op de radio hoorde, maar nadat hij, in 1969, het nummer "Tracy" van The Cuff Links hoorde, begon hij zich steeds verder van de pop muziek te verwijderen, om meer en meer naar experimentele en psychedelische muziek te gaan luisteren.
Nick was in 1969 begonnen met het spelen van mondharmonica, waarna hij later ook gitaar leerde spelen en creëerde in 1973 zijn muzikale alias Nick Nicely.
Halverwege de jaren 70 vormde hij samen met enkele vrienden The Nick Nicely Band, maar nadat zijn vrienden er de brui aan hadden gegeven, ging hij alleen verder, nam zijn zelf geschreven songs op en ging met de demo's daarvan diverse platenmaatschappijen af, waarbij hij een contract kreeg bij de Heath Levy publishing group, die enkele van zijn songs voor andere artiesten wilde gebruiken.
Als deel van het contract, was Nick gratis studio tijd gegeven en deze gebruikte hij om, samen met zijn vriend Jeff Leach, een klassiek geschoolde toetsenist, zijn eerste single "D.C.T. Dreams" / "Treeline" op te nemen, die via zijn eigen Voxette label verscheen en door het Hansa label eind 1980
heruitgebracht werd, nadat het regelmatig gedraaid werd en goede recensies kreeg.
In december 1980 begon hij met het maken van zijn volgende demo single "Hilly Fields (1892)", waarover hij 6 maanden deed en ten einde zijn studiotijd te betalen, verkocht hij zijn persoonlijke bezittingen.
Hansa wilde de single niet uitbrengen, maar een A&R man van EMI, was meer dan enthousiast en gaf Nick een contract.
Het nummer, dat in 1982 verscheen en "49 Cigars" als B-kant kreeg, was in Heath Levy's kleine studio en in de Alvic Studios in west Londen opgenomen, waarbij Jeff Leach - toetsen, Ian Pearce - drums, Rickman Godlee - cello en "Kate" - zang meewerkten(vele jaren gingen er geruchten, dat "Kate" Kate Bush was, die net om de hoek van de Alvic studio woonde en ook bij EMI onder contract stond).
New Musical Express maakte "Hilly Fields (1892)" single van de week en beschreef het als de beste psychedelische plaat gemaakt sinds de jaren 60, maar ondanks de vele geweldige recensies in de muziekbladen, werd de single niet op de juiste manier gepromoot door EMI, met als resultaat dat de song bijna geen Airplay kreeg en flopte.
EMI besloot echter ook de volgende single van Nicely uit te brengen, die "On The Coast" getiteld was, maar door muzikale meningsverschillen trok Nick de single terug en werd deze niet uitgebracht.
Daarna verloor EMI de interesse in Nick, die zonder apparatuur en geld om zijn verdere opnames te financieren zat en gedesillusioneerd besloot zich uit de muziek industrie terug te trekken en de volgende 20 jaar uit de spotlights bleef.
Eind jaren 80 was hij betrokken bij de opkomende acid house en rave scene in Engeland en samen met zijn vriend Gavin Mills, ook wel bekend als DJ Face, produceerde hij begin jaren 90 een aantal house nummers onder de namen Psychotropic, Freefall and Airtight.
Het duo ging een samenwerking met Jack Smooth aan onder de groepsnaam Citizen Kaned en behaalde daarmee grote commerciële successen in de top van de dance hitlijsten.
Nicely's werk inspireerde een aantal hedendaagse kunstenaars, met name XTC 's psychedelische uitloper, de band The Dukes of Stratosphear, evenals The Bevis Frond, Robyn Hitchcock en Robert Wyatt .
Na jaren van onderhandelen, werd er in 2004 een compilatie album uitgebracht van 2 van zijn singles en onuitgebrachte nummers, die tussen 1978 en 2004 werden opgenomen en deze verschenen, via het Tenth Planet label, op de vinyl LP "Psychotropia".
In 2005 werd "Psychotropia" nogmaals uitgebracht, maar nu in een CD versie met 6 extra nummers via Sanctuary en in 2010 verscheen de CD opnieuw met nog een extra nummer, getiteld "Marlon" via het Grapefruit label.
Ook verschenen er diverse songs via allerlei verzamel platen en op 11 oktober 2008 speelde Nick zijn eerste live optreden ooit, bijgestaan door vrienden en The Bevis Frond in The Luminaire te Londen.
Sinds die tijd heeft Nick een handjevol concerten gegeven, meestal onder de bandnaam Nick Nicely's Unlived Lives, inclusief het Green Man Festival in 2009, speelde hij 2 shows samen met Kasper en Herlinde Raeman (Meneer Malash te Amsterdam, Nederland en Wasteland Festival te Gent, België) en in november 2012 speelde hij samen met Ariel Pink te Hamburg, Duitsland.
In 2010 hielp Nick de geruchten de wereld uit door te vertellen dat Kate Jackson de vocalen op "D.C.T. Dreams" had gedaan en hij dezelfde tape had gebruikt voor "Hilly Fields" en er simpelweg Kate op had gezet, omdat hij haar achternaam niet wist en kondigde, eveneens in 2010, aan, dat hij aan nieuwe songs voor een nieuw album werkte en dit verscheen in juni 2011 op cassette via Burger Records, onder de naam "Lysergia", na eerst onder de werktitel "Space Of Second" bekend te hebben gestaan.
In 2011 werd door het Amerikaanse label Captured Tracks een compilatie vinyl LP uitgebracht met tussen 1979 en 1986 opgenomen songs, getiteld "Elegant Daze" en in 2012 bracht het Fruits De Mer Records label een gelimiteerde 7" vinyl single uit met een nieuwe uitvoering van "Hilly Fields" subtitel "The Mourning" met de originele versie van het nummer op de B-kant om de dertigste verjaardag van de song te vieren, terwijl Emotional Response Records de "Wrottersley Road EP" in 2013 uitbracht met daarop 3 remixen en "Space of a Second" in 2014 via Lo Records verscheen.
Het Fruits De Mer Records label bracht 7 september 2015 een nieuwe 7" EP van Nick uit in een beperkte oplage, geperst op gekleurd vinyl, waarvan geen CD of downloads is verschenen, op enkele promo's na.
Zijn album "Sleep Safari", dat 10 nummers bevat, verscheen 29 september 2017 via het Tapete Records label en werd eind mei 2017 vooraf gegaan door de single "Ghostdream", die ook op het album staat.
Daarna bracht Fruits De Mer Records op 30 april 2018 het nummer "Hilly Fields - The Mourning" uit op het album "Various Artists - Goldfish: 10 Years Of Fruits De Mer Records" en verschenen de nummers "All Along The Watchtower" en "The Doors Of Perception" op 31 december 2018 als single op dit label.
Vervolgens verschenen "Secret Life Of Chance" (album, 17 juni 2022 via The State51 Conspiracy), "Rainbow" (digitale demo 4 februari 2023), "Afterworld" (LP, 20 maart 2023 via Fruits De Mer Records) en op 10 juni brengt Winkle, het sublabel van Fruits De Mer Records de 7" single "Mike Hall Is Calling" / "Wonderful Day" in een beperkte oplage van 300 stuks uit.

In "Mike Hall Is Calling" zet Nick Nicely me een prima licht psychedelische pop song met een gemiddeld tempo voor, die een aanstekelijk ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Wonderful Day" krijg ik een swingende song te horen, die een terugkerend ritme en tempowisselingen heeft

"Mike Hall Is Calling" van Nick Nicely is een puike 7" single, die 2 uitstekende licht psychedelische nummers bevat en ik raad iedere liefhebber van deze muziekstijl deze schijf dan ook van harte aan.




zondag 12 mei 2024

Review: Hanford Flyover - Garden Of Earthly Delights (Crustacean, 2024) (Psychedelische Pop)

Hanford Flyover uit Louisville en Staffordshire, Kentucky, Amerika werd door Josh Bowler - sologitaar, keyboards en achtergrondzang en Holy Bowler - zang en keyboards opgericht, die samen met Ian Turner - bas- en sologitaar, drums en keyboards de band vormen.
De band bracht op 27 januari 2019 hun debuut single "Just Another Day" als 7" op zowel geel als blauw vinyl via Fruits De Mer Records uit en tevens als digitaal nummer, waarna op 17 februari 2019 hun digitale debuut album "FreeFall" volgde en deze werd op 22 mei 2020 gevolgd door de digitale EP "All We Have Is Now".
Op 21 juni 2021 verscheen hun album "Hanford Tape Sessions", waar 9 nummers op staan, via Friends Of The Fish als LP in een zeer beperkte oplage van 200 stuks, als CD gestoken in een LP hoes en als digitale download en op 7 april 2023 verscheen het digitale album "Source", waarop 16 nummers staan en dit werd op 11 oktober 2023 als CD uitgebracht door Friends Of The Fish.
Op 10 juni 2024 verschijnt de 7" single "Garden Of Eathly Delights" / "You Can Never Come Down" in een beperkte oplage via Crustacean, een sublabel van Fruits De Mer Records en het vermelden waard is, dat beide songs covers zijn van de band The United States Of America.

In "Garden Of Earthly Delights" laat Hanford Flyover me genieten van een fantastische uptempo psychedelische pop song, die ruimtelijke invloeden en een dansbaar ritme bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "You Can Never Come Down" zet de band me een lekker in het gehoor klinkende psychedelische song met een gemiddeld tempo voor, die ook in deze song ruimtelijke invloeden heeft en een aanstekelijk ritme bevat.

"Garden Of Earthly Delights" van Hanford Flyover bevat 2 schitterende psychedelische songs waar ik enorm van genoten heb en ik raad elke liefhebber van dit muziekgenre deze 7" single dan ook zeer aan.


Review: Intelligent Music Project VIII - Miracles Beyond (Intelligent Music Ltd., 2024) (Melodische Hardrock)

Intelligent Music Project is opgezet door Milen Vrabevski, uit Varna, Bulgarije, die met behulp van diverse muzikanten de Bulgaarse culturele erfgoed, hedendaagse muziek en podiumkunsten over de hele wereld te promoten door een uniek muzikaal product te creëren met artiesten van internationale autoriteit en faam.
Zijn project begon in 2012, toen hij het album "Intelligent Music Project I – "The Power Of Mind" uitbracht, met John Lawton (Lucifer's Friend, Uriah Heep), die de zang voor zijn rekening nam.
Daarna volgden Intelligent Music II – "My Kind O’ Lovin’" (2014) met Simon Phillips (drums), Joseph Williams (zang) en John Lawton, "Intelligent Music Project III – "Touching the Divine" (2015) met John Payne (zang), Simon Phillips , Joseph Williams, Tim Pierce (sologitaar) en Nathan East (basgitaar), Intelligent Music Project IV – Sorcery Inside" (2018) met Simon Phillips, John Payne, Joseph Williams and Carl Sentance (zang) en in 2020 verscheen Intelligent Music Project V – "Life motion" met Simon Phillips, Ronnie Romero (zang), John Payne en Richard Grisman (zang).
Ook op Intelligent Music Project VI - "The Creation", dat 12 nummers bevat, spelen diverse muzikanten de hoofdrol, zoals: Ronnie Romero (zang en achtergrondzang), Richard Grisman (zang en achtergrondzang), Carl Sentance (zang en achtergrondzang), John Payne (zang en achtergrondzang) en Todd Sucherman (drums) en deze worden bijgestaan door: Bisser Ivanov (sologitaar), Ivo Stefanov (piano en keyboards), Bobby Bondinelli (drums), Vassil Vutev (drums), Ivaylo Zvezdomirov (basgitaar), Bobi Kosatka (achtergrondzang), Slavin Slavchev (achtergrondzang) en Lina Nicole (achtergrondzang).
Op Intelligent Music Project VII - "Unconditioned", die 27 jili 2022 werd uitgebracht, spelen ook dit keer Ronnie Romero en Simon Philips weer mee.
Deze is op 15 mei 2024 gevolgd door Intelligent Music Project VIII - "Miracles Beyond", dat 14 nummers bevat en hierop spelen de volgende muzikanten: Joseph Williams - zang en achtergrondzang, John Payne - zang en achtergrondzang, Carl Sentance - zang en achtergrondzang,  Slavin Slavchev - zang en achtergrondzang, Richard Grisman - zang, Borislav Mudolov-Kosatkata - achtergrondzang, Biser Ivanov - sologitaar, Ernest Tibbs - basgitaar, Simon Phillips - drums en percussie, Ivo Stefanov piano en keyboards, Yasen Velchev - piano en keyboards, Samuel Eftimov - piano en keyboards, Sofia Gospel Choir - zang (track 7) en Rumen Boyadzhiev-Junior - orkestrale arrangementen en Intelligent Music Strings Orchestra via Quarto Quartet.

Het album start met "Intro", waarin Intelligent Music Project VIII een prachtig orkestraal nummer met een gemiddeld tempo ten gehore brengt, dat gevolgd wordt door "Thunder", een lekker in het gehoor klinkende hardrock song met melodische invloeden en "Days Rollin’", een swingende uptempo hardrock melodische song, die tempowisselingen heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgen "For You", een prima song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme, die tempowisselingen heeft, "Real", een mooie song die rustig begint, maar al snel meer snelheid krijgt en over gaat in een melodische hardrock song met een aanstekelijk ritme, "Expecting You", een uitstekende rock song met een gemiddeld tempo, die tempowisselingen heeft en "Miracles Beyond", een schitterende song met een niet al te hoog tempo en subtiele tempowisselingen.
In "Then I Knew", zet Intelligent Music Project VIII me weer zo'n puike melodische hardrock song met een aanstekelijk dansbaar ritme voor, in "Anyway" krijg ik een heerlijke langzame song te horen, waarin het pianospel een grote rol speelt, in "Right, I Said" hoor ik de band een opnieuw een swingende melodische rock song spelen en in "Believe In Love" laat de band me genieten van een song, die tempowisselingen en wisselende ritmes heeft, die zo ne dan tot meedeinen aanzetten.
Verder volgen "A New Day", een aanstekelijke melodische song met een niet al te hoog tempo, "Walls", een fantastische melodische rock song met een aanstekelijk ritme en lichte progressieve elementen en "Shine For You", een uitstekende rock song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme.

"Miracles Beyond" van Intelligent Music Project VIII staat vol lekker in het gehoor klinkende melodische hardrock nummers, waar i zeer van genoten heb en ik raad iedere liefhebber van dit genre deze schijf dan ook van harte aan.