zondag 9 mei 2021

Review: Acid's Trip - Strings Of Soul (Heavy Psych Sounds, 2021) (Hardrock / Poprock)

Acid's Trip uit Gothenburg, Zweden, werd in 2018 opgericht en bestaat uit: Acid - sologitaar en zang, Mike - sologitaar en zang, Lucas - basgitaar en Rockhard - drums.
Op 23 maart 2019 verscheen hun debuut 12" single "(Get Ready For The) Rock 'N' Roll Speedball" in een beperkte oplage via Interstellar Smoke Records, waarna de 7" singles "Demon In Your Heart", "Shell Shock" en "Firestarter" op respectievelijk 23 oktober 2019, 20 december 2019 en 13 januari 2021 via Interstellar Smoke Records volgden en de band brengt op 7 mei 2021 hun debuut album "Strings Of Soul" uit, waarop 12 nummers staan, via Heavy Psych Sounds als LP in een beperkte oplage van 150 stuks op half goud, half bruin vinyl (alleen via HPS), als LP in een beperkte oplage van 400 stuks op geel met rood en zwart gespetterd vinyl (alleen via HPS), als test persing LP in een zeer beperkte oplage van 20 stuks op zwart vinyl, als LP op zwart vinyl, als CD en als digitale download.

Het album start met "Prelude", waarin de band een prachtig intro met hemelse klanken in een niet al te hoog tempo speelt, waarna het titel nummer "Strings Of Soul" volgt en de band een schitterende mix van folk en hardrock in een gemiddeld tempo ten gehore brengt, die gevolgd wordt door "The Kiss Riff", een prima rock song, waarin de band een mix van pop en hardrock maakt.
Daarna volgen "No More Fucks", een snelle hardrock song met een aanstekelijk ritme, "High Time", een heerlijke uptempo rock song, die tot beweging aanzet en "Just A Man", een uitstekende dansbare song met een gemiddeld tempo.
In "Faster, Chopper, Boogie" zet Acid's Trip me een puike punkrock gerelateerde song voor, die met vrij hoge snelheid gespeeld wordt en swingt als een trein, in "Creature Of The Lagoon" krijg ik een schitterende uptempo poprock song met een aanstekelijk vrolijk dansbaar ritme voor en in "Get It Right" hoor ik de band weer zo'n uitstekende dansbare uptempo rock song spelen, die een hoog meezing gehalte heeft.
Verder volgen "Delusions Of Grandeur", een lekker in het gehoor klinkende uptempo rock song, die aanzet tot dansen en tempowisselingen heeft, "If Only (I Were the Only)", een swingende uptempo song met rock & roll invloeden en een aanstekelijk ritme en "Come Hell Or High Water", een song in een gemiddeld tempo en lichte progressieve rock invloeden.

"Strings Of Soul" van Acid's Trip is een lekker in het gehoor klinkende plaat, die aanstekelijke dansbare nummers bevat en invloeden van pop- en hardrock heeft en ik kan liefhebbers van deze muzieksoorten dan ook aanraden om eens naar deze schijf te gaan luisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: The Daleks - Exterminate: 40 Years Too Late! (Damaged Goods Records, 2021) (Punk)

The Daleks uit Croydon, Engeland werd in de zomer van 1977 opgericht door sologitarist Eddie Turtle en zanger Nicky Fitzgerald, maar het zou tot 1979 duren voor de band compleet was en deze bestond verder uit: Woodie Taylor – drums en Mark Adams - basgitaar, maar al snel werd Nicky vervangen door Gaz Kilner – zang en Mark door Dean Richards – basgitaar.
Tevens speelden Roland Skilton – basgitaar (5 nummers op de LP) en Les Hill - sologitaar (3 nummers op de LP) mee.
The Daleks bestond tot 1980, waarna de leden zich in 1981 opsplitsten en er 2 nieuwe bands ontstonden: Via Vess (die slechts 4 maanden bestond) (Eddie Turtle – zang en sologitaar, Woodie Taylor – drums en Tony Day - basgitaar) en Stricktly Rockers (deze band hield het 18 maanden vol) (Gaz Kilner – zang, Ian Rocker - sologitaar en Steve Rocker - drums).
Damaged Goods Records bracht 14 mei 2021 de LP "Exterminate: 40 Years Too Late!" van The Daleks en hun aanverwante bands uit in een beperkte oplage van 500 stuks op zilverkleurig vinyl en deze bevat 15 nummers, waarvan er 11 van The Daleks zijn.

Het album begint met het op single verschenen "Rejected", waarin The Daleks een heerlijke swingende uptempo punkrock song ten gehore brengt, die het geluid van eind jaren 70 punk bands goed weergeeft (luister naar dit nummer via de youtubelink onder de recensie) en dit wordt gevolgd door "Man Of The World", eveneens een lekker in het gehoor klinkende punk song met een aanstekelijk dansbaar ritme en subtiele tempowisseling, "This Life Of John Peel (Intro)", een aankondiging van de single "This Life", een schitterende uptempo song met een aanstekelijk dansbaar ritme met hoog meezing gehalte en "This Life Of John Peel (Outro)", de afkondiging van de single.
Daarna volgen "Peer Of Realm", een korte heftige punkrock song, waarbij de geluidskwaliteit nogal te wensen over laat en de muziek invloeden van die van The Sex Pistols heeft, "Daleks", eveneens een korte heftige uptempo rock song met invloeden van The Sex Pistols en "Suicide", een ‌swingende uptempo song, die aanzet tot dansen.
In de demo uit 1979 van "Rejected" zet The Daleks me een soortgelijke uptempo song voor, die een aanstekelijk ritme heeft, in "Stand By Me" van Strictly Rockers krijg ik een uptempo punk song te horen, die een dansbaar ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is en in "Tiny Town" schotelt The Daleks me een mooie poprock song in een gemiddeld tempo voor.
Dan volgen "One Small Mind", een fantastische swingende uptempo song, die invloeden van de muziek van The Clash heeft en een vrolijk ritme bevat, Strictly Rockers met "I Got You", een geweldige uptempo song met een aanstekelijk dansbaar ritme en "You Wouldn't Know" van ViaVess, een heerlijke uptempo song met een zeer dansbaar ritme.
Vervolgens hoor ik ViaVess met "Transfixion", een uitstekende song met subtiele tempowisselingen, die in iets boven gemiddeld tempo wordt gespeeld en "(I'm Not In Love With The) Rude Girl" (ViaVess), een vrolijk klinkende poppunk song, die ook nu weer aanzet tot dansen.
Verder volgen Eddie Turtle met "I'm A Runt", een korte swingende punk song van 1 minuut, waarbij hij zichzelf alleen met gitaar begeleidt en Strictly Rockers met "Miss You", een vrij rustige pop song met een terugkerend ritme.

"Exterminate: 40 Years Too Late!" van The Daleks is een schitterend tijdsdocument, waar ik met volle teugen van genoten heb en waarmee de band me tijdelijk terug voerde naar eind jaren 70, begin 80 en ik kan iedere liefhebber van punkrock deze schijf dan ook sterk aanraden. 




Review: Supervoid - The Giant Nothing (Subsound Records, 2021) (Avant Garde)

Supervoid uit Italië is een nieuw internationaal collectief, dat bestaat uit: Jacopo Pierazzuoli (Italië) -drums en percussie, Eraldo Bernocchi (Italië) - bariton gitaar, Xabier Iriondo (Japan) - sologitaar geluiden en Shahi Baaja en Jo Quail (Engeland) - cello.
De band brent op 7 mei 2021 hun debuut album "The Giant Nothing" uit, waarop 7 nummers staan, als LP via Subsound Records.

Het album begint met "1.8 Billion Light Year Structure", waarin de band een schitterend eentonig uptempo stuk muziek met een terugkerend ritme speelt, dat halverwege over gaat in een rustig tempo en invloeden van avant garde en new age heeft, dat na korte tijd verandert in een stuk progressieve rock met een terugkerend ritme en dit wordt gevolgd door "A Cold Spot", een geweldig avant garde uptempo nummer, dat tegen het einde in een rustig tempo over gaat en swingt als een trein.
Daarna volgen "Eridanus - The Biggest Thing", een heerlijk uptempo rock nummer met een licht hypnotiserend terugkerend ritme en hardrock invloeden en "The Acceleration Of The Universe", een fantastisch zwaar duister klinkend avant garde nummer, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en bij tijd en wijle swingt.
In "The Dark Flow" schotelt Supervoid me een verrukkelijk zwaar rustig nummer voor, dat een aanstekelijk ritme en invloeden van soundscapes heeft, in "A Rip In The Fabric Of Space" krijg ik opnieuw een zwaar stuk muziek voorgezet, dat een post-apocalyptische sfeer oproept en invloeden van heavy rock en soundscapes heeft en in "The Largest Structure Ever Found By Humanity" laat de band me genieten van een prachtig rustig post-rock nummer met melodische invloeden.

"The Giant Nothing" van Supervoid is een uitstekende plaat met invloeden van avant garde, post-rock, hardrock en new age, waar ik zeer van genoten heb en ik kan elke liefhebber van 1 of meer van deze muzieksoorten aanraden om eens deze schijf te gaan luisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Mushroom Giant - Painted Mantra (Bird's Robe Records, 2021) (Post-Rock)

Mushroom Giant uit Melbourne, Australië werd in 2002 opgericht en bestaat uit: Trent Horwood - drums en percussie, Simon Wade - sologitaar, Hammond orgel en Rhodes piano, Craig Fryers - basgitaar en gebogen basgitaar en David Charlton - sologitaar.
De band bracht hun debuut album "Rails" in een beperkte oplage als CD uit op 25 februari 2003, gevolgd door: "Graven Image" (radio edit) (digitaal nummer 6 juni 2006),
"Kuru" (beperkte oplage als CD 2 februari 2008), "Antarctic Angel" (beperkte oplage als CD 30 januari 2010), "Painted Mantra" (beperkte oplage als CD 24 april 2015), "Invocation" (digitaal nummer 26 april 2018) en "Chrysalis" (digitaal nummer 26 april 2018)
Om het 10 jarige bestaan van Bird’s Robe Records te vieren, bracht dit label het album "Painted Mantra", waarop 9 nummers staan, op 7 mei 2021 opnieuw als CD en als digitale download uit.

Het album begint met "The Drake Equation", waarin de band een uitstekend post-rock nummer ten gehore brengt, dat iets over de helft verandert in een stevig stuk hardrock, dat swingt en gevolgd wordt door "Four Hundred And Falling", een schitterend rustig post-rock nummer met een melodisch ritme.
Daarna volgen "Scars Of The Interior", een fantastisch nummer, dat in een rustig tempo begint, na enkele minuten meer snelheid krijgt en zo nu en dan heftig klinkt, swingt en tempowisselingen en Oosterse melodische invloeden bevat en "Aesong", een heerlijk stuk rock, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en lichte psychedelische invloeden bevat.
In "Event Loop" zet Mushroom Giant me nogmaals een swingend post-rock nummer voor, dat een terugkerend ritme heeft en tempowisselingen bevat en in "Primaudial Soup" krijg ik een geweldig swingend rock nummer te horen, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en een melodisch ritme bevat.
Dan volgen "Triptych", een mooi rustig post-rock nummer met een aanstekelijk terugkerend ritme, "Lunar Entanglement", een prachtig rustig nummer, dat eveneens een terugkerend ritme heeft en "Majestic Blackness", een verrukkelijk nummer, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en iets voor de helft van het nummer heftiger wordt, waarbij de muziek aanzwelt, om na enkele minuten terug te keren in het begin tempo.

"Painted Mantra" van Mushroom Giant is een uitstekende CD, die vol heerlijke post-rock nummers staat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Moon Coven - Slumber Wood (Ripple Music, 2021) (Stoner)

Moon Coven uit Malmö, Zweden, werd in 2012 opgericht en bestaat uit: Fredrik Dahlqvist - drums, Oscar Johansson - basgitaar en zang, David Leban - zang en sologitaar, Axel Ganhammar - sologitaar en Justin Boyesen - gitaar
De band bracht op 7 oktober 2013 hun debuut met het nummer "Ruler Of Dust", dat digitaal werd uitgebracht en deze werd gevolgd door de LP "Amanita Kingdom", die op 28 januari 2014 via Transubstans Records verscheen.
Vervolgens verschenen de digitale single "Haramukh High" ​/​ "Master Of The Sky" (2 oktober 2014), de EP "Solstice", die op 6 september 2016 als cassette in een beperkte genummerde oplage van 100 stuks via Ljudkassett! werd uitgebracht en het digitale album "Moon Coven" (4 november 2016) en op 7 mei 2021 brengt Ripple Music hun album "Slumber Wood", waarop 8 nummers staan, als LP in een beperkte oplage van 150 stuks op half zwart, half geel vinyl, als LP op zwart vinyl, als CD en als digitale download uit.

Het album start met "Further", waarin de band een uitstekende stevige rock song in een niet al te hoog tempo ten gehore brengt, die gevolgd wordt door "Ceremony", dat  eveneens in een vrij laag tempo wordt gespeeld.
Daarna volgen "Potbelly Hill", een schitterende rustige song met een terugkerend ritme en "Eye Of The Night", een song met een gemiddeld tempo en een dansbaar ritme.
In "A Tower Of Silence" zet Moon Coven me een geweldig duister instrumentaal nummer voor, dat in een traag tempo wordt gespeeld en in "Bahgsu Nag" krijg ik een fantastische post-rock song in een gemiddeld tempo te horen, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en zeer dansbaar is.
Verder volgen "Seagull", opnieuw een zware stevige song met een vrij traag tempo en een terugkerend ritme en "My Melting Mind", speelt de band nogmaals zo'n zelfde soort song in een niet al te hoog tempo en een terugkerend ritme.

"Slumber Wood" van Moon Coven is een puike stonerrock plaat, die hoofdzakelijk trage nummers bevat, waarvan ik de nummers "A Tower Of Silence" en "Bahgsu Nag" de  hoogtepunten vind en ik raad elke liefhebber van stoner dan ook aan, deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Mark & The Clouds - Waves (Gare Du Nord Records, 2021) (Psychedelische Pop)

Mark & The Clouds is een band uit Londen, Engeland, die door Marco Magnani - zang en sologitaar werd opgericht nadat zijn band Instant Flight op een dood spoor belandde.
Hun debuut LP "Blue Skies Opening" werd gemaakt met medewerking van  bevriende muzikanten uit heden en verleden, zoals: John O'Sullivan - basgitaar, Fabio Serrone - solo- en basgitaar, Michele Rossiello - basgitaar, Javier Ayensa - sologitaar, Ian Button - drums, Shin Okajima - drums, Tiberio Ventura - drums, Ray Fontana - keyboards, Tom Hammond - trompet en Joe Hammond - trombone.
De LP, die 30 juni 2014 verscheen en 11 nummers bevat, is in een gelimiteerde oplage van 250 stuks via Mega Dodo Records uitgebracht, waarvan de eerste 100 exemplaren vergezeld gingen van een CD, waarop 4 songs staan, die niet op de LP voor komen, terwijl de CD versie 13 nummers bevat.
Ook "Cumulus", dat 10 maart 2017 via het Mega Dodo Records label verscheen, werd zowel op LP (180 gram zwart vinyl), CD en als digitale download uitgebracht en verscheen tevens in een beperkte oplage van 100 stuks op 2CD, inclusief het optreden, dat de band tijdens het Games For May 2014 deed.
Vermeldenswaardig is ook dat er op de uitgave van de LP 11 nummers staan, terwijl de CD en digitale download 15 nummers bevatten.
De band, die tegenwoordig bestaat uit: Marco Magnani, John O'Sullivan en Shin Okajima en gastmuzikanten Tom Hammond en Joseph Hammond, bracht in eigen beheer de CD "Live At The Half Moon" op 12 november 2020 uit, dat 24 mei 2015 te Putney opgenomen werd en op 22 december 2020 verscheen de digitale kerst song "Santa Claus Is Out Of Tune".
Hun nieuwe album "Waves", waarop 15 nummers staan, is 14 mei via Gare Du Nord Records als CD en als digitale download verschenen en hiervan wordt in juni dit jaar een single uitgebracht en hierop spelen de volgende gastmuzikanten mee: Tom Hammond - trompet (tracks 5, 9, 10 en 13), Joe Hammond - trombone (tracks 5, 9, 10 en 13),  Rachel Kashi - keyboards (tracks 2 en 11) en achtergrondzang (track 11), Maya Kasparova - viool (track 4) en DJ Marrs Bonfire - achtergrondzang (track 8) 

Het album start met "You & Me In Space", waarin de band een schitterende licht psychedelische song in een gemiddeld tempo speelt, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, die gevolgd wordt door "Back In Time", een verrukkelijke song met een gemiddeld tempo, die door de tekst nostalgische gevoelens oproept en "You Wanna Put Me Down", een geweldige swingende uptempo rock song, die aanzet tot dansen.
Daarna volgen "Winter Song", een prachtige poprock song met lichte orkestrale invloeden, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, "All These Plans", een heerlijke aanstekelijke poprock song met een dansbaar ritme en lichte invloeden van de muziek van Paul McCartney, waarbij stil zitten geen optie is en "Free Me Now", een puike rock song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme.
In "No One Makes A Sound" schotelt Mark & The Clouds me weer zo'n lekker in het gehoor klinkende poprock song in een gemiddeld tempo voor, die swingt, in "The Same Old Dream" krijg ik een fantastische psychedelische poprock song te horen, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en in het titel nummer "Waves" zet de band me nogmaals een mooie poprock song in een niet al te hoog tempo voor, die subtiele tempowisselingen bevat.
Dan volgen "Promised Land", een uitstekende song, die een aanstekelijk ritme bevat en licht country invloeden heeft, "Peace Not Religion", een prima poprock song met een gemiddeld tempo en een vrolijk ritme, dat uitnodigt om te gaan dansen en "Miles & Miles Away", een verrukkelijke swingende uptempo rock song, die subtiele tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat, dat me weer in beweging brengt.
Verder hoor ik "These Heavy Drops Of Rain", eveneens een song met subtiele tempowisselingen, die een dansbaar ritme heeft, "In The Big Crowd" laat de band me genieten van een swingende rock song met een terugkerend ritme en in "Somebody Else" krijg ik een heerlijke poprock song voorgeschoteld, die invloeden van western muziek, surf en rock bevat en een dansbaar ritme heeft.

"Waves" van Mark & The Clouds staat vol geweldige dansbare songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van de betere pop deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Dictaphone - Goats & Distortions 5 (Denovali Records, 2021) (Oosters / Avant Garde)

Eind jaren 90 richtte Oliver Doerell (elektronica, bas- en sologitaar) uit Berlijn, Duitsland, Dictaphone op en in 2000 ging hij samen spelen met Roger Döring (saxofoon en klarinet).
Na enkele jaren met diverse gastmuzikanten gespeeld te hebben, waaronder Stephan Wöhrmann (SWOD), Malka Spigel (Minimal Compact) en enkele albums te hebben uitgebracht via het City Centres Offices labelhet album ": "M=Addiction" (2002), "Nacht" (EP, 2004) en "Vertigo II" (2006) kwam Alex Stolze (viool) in 2009 bij de band, waarna "Poems From A Rooftop" in 2012 in een zeer beperkte oplage door het Sonic Pieces label werd uitgebracht.
De band trad in de loop der jaren in meer dan 20 landen op en speelde op festivals zoals: Mutek, Transmediale, Unsound, Benicassim en meer.
Op 24 november 2017 verscheen het album "APR 70" en werd als LP en CD door het Denovali Records label uitgebracht en tevens bracht dit label de vorige uitgaven van de band opnieuw uit en op 30 april 2021 verschijnt "Goats & Distortions 5", waarop 10 nummers staan, als LP en als CD via Denovali Records.

Het album begint met "O", waarin het trio een geweldig Oosters getint nummer in een niet al te hoog tempo ten gehore brengt, dat een aanstekelijk terugkerend ritme heeft en gevolgd wordt door "Island 92", eveneens een schitterend Oosters klinkend nummer, dat na enkele minuten van ritme verandert en "808.14.4", een fantastische mix van Oosterse ritmes, erotica en dance, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft.
Daarna volgen "Goats & Distortions 1", een kort experimenteel elektronisch stukje met percussie, "Tempête Et Stress", een avant garde nummer met experimentele elementen, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en invloeden heeft van Hüsnu Senlederici en tevens een trieste ondertoon bevat en "Il Grande Silenzio", een prima experimenteel nummer met Oosterse invloeden en een terugkerend ritme, dat melancholisch klinkt.
In "M." zet Dictaphone me een heerlijk avant garde nummer in een vrij rustig tempo voor, dat experimentele invloeden heeft en in "Goats & Distortions 2" krijg ik weer zo'n puik experimenteel avant garde in een gemiddeld tempo nummer te horen.
Verder volgen "Your Reign Is Over", een fantastische mix van dance, Oosterse ritmes en terugkerende ritmes, die swingt als een trein en iets over de helft van het nummer even stopt, om na enkele seconden weer verder te gaan en "Griot Dub", een verrukkelijk avant garde nummer met Oosterse invloeden en een licht hypnotiserend  terugkerend ritme.

"Goats & Distortions 5" van Dictaphone staat vol schitterende muziek, waar ik vanaf de begin tonen van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van Oosters getinte muziek, avant garde en terugkerende ritmes deze schijf dan ook sterk aanbevelen.(luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)