zondag 24 mei 2020

Review: Neumatic Parlo - All Purpose Slicer (Unique Records, 2020) (Poprock)

Neumatic Parlo werd in 2017 te Düsseldorf, Duitsland opgericht en bestaat uit: Vincent Göttler - zang en sologitaar, Frederick Oltesdorf - basgitaar, Simon Hartmann - sologitaar, Luis Wedekind - keyboard en Justin Jansen - drums.
Op 22 mei 2020 bracht de band hun debuut EP "All Purpose Slicer" (4 nummers) als CD en als digitale download uit via Unique Records.

De EP start met "Opto Optics In Consciousness", waarin de band een heerlijke swingende mix van dance, rock en repeterende ritmes speelt, waarbij stil zitten geen optie is en deze wordt gevolgd door "Cardiac Insufficiency", een lekker in het gehoor klinkende uptempo poprock song, die invloeden van de muziek van The Stooges heeft, tempowisselingen en een terugkerend ritme bevat.
In "Science Fiction Movie" schotelt Neumatic Parlo me een mooie, vrij rustige, pop song voor, die halverwege iets meer snelheid krijgt en in "Morning Metamorphosis" hoor ik de band eveneens een rustige song ten gehore brengen, die tempowisselingen heeft en zo nu en dan begint te swingen en tegen het einde in een hoger tempo gespeeld wordt, waarbij invloeden van spacerock, post-rock en powerpop hoorbaar zijn.

Neumatic Parlo heeft met "All Purpose Slicer" een uitstekende debuut plaat gemaakt, die prima muziek bevat, waarvan ik "Morning Metamorphosis" de uitschieter vind en ik kan liefhebbers van poprock en de betere pop dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Various Artists - Virus Positions - A Quarantine Music Collection (Inner Ear Records, 2020)

Het Inner Ear Records label uit Patras, Griekenland, begon in 2007 als eenmans project en is inmiddels uitgegroeid tot één van de leidende indie muziek labels van het land en thuis basis van diverse nieuwe lokale bands.
Het label is hoofdzakelijk georiënteerd op Engelstalige alternatieve rock, pop en moderne folk, maar ook genres worden zo nu en dan gespot.
Omdat door de corona crisis er geen concerten, festivals, platenbeurzen en grammofoonplaten winkels open zijn, heeft Inner Ear Records, in samenwerking met hun bands en muzikanten, besloten een gratis digitaal download album samen te stellen, om op die manier het luisterende publiek een hart onder de riem te steken en onder de titel "Virus Positions - A Quarantine Music Collection" spelen 14 bands en muzikanten belangeloos hun muziek.

Het album, dat sinds 4 mei 2020 gratis te verkrijgen is via de Inner Ear Records bandcamp site, start met "Beginning Of The End" van Johnny Labelle, die een prachtige jaren 50 song ten gehore brengt, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en dromerige zang heeft, waarna Mazoha volgt met "Loutrino", een mooie, vrij rustige, pop song, die minimale begeleiding van een piano heeft, waar halverwege de drums bijgevoegd wordt.
Daarna volgen "Alfie Says" van My Wet Calvin, die me een prima elektro song in een gemiddeld tempo voorschotelt, "Worship Of The Sun" (Mikael Delta), een schitterende swingende mix van krautrock en elektro, die een terugkerend licht hypnotiserend ritme met disco invloeden bevat, de Pulp cover "Anorexic Beauty" (Tango With Lions), een lekker in het gehoor klinkende uptempo elektro song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en "Monitors" (Mechanimal), een op eind jaren 70, begin jaren 80 muziek geïnspireerde mix van elektro en disco, die aanzet tot dansen.
In "Frozen Eyes" speelt Sundayman een uptempo elektro song met een repeterend ritme, waarbij stil zitten niet aan de orde is, in "Dystopia" (Fonoptikon) krijg ik een geweldige uptempo elektro song voorgezet, die een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft en Goodbye Bedouin laat me in de song "Belong" genieten van een uitstekende rustige mix van blues en progressieve pop, die subtiele tempowisselingen bevat.
Dan volgen Manolis Aggelakis met "So We'll Go No More A Roving", een prima langzame song, die invloeden van Deleyaman heeft, Dury Dava, die de Bazooka cover "I Want Nature" speelt,  waarin ik een fantastische licht psychedelische song voorgeschoteld krijg, die een terugkerend dansbaar ritme heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarbij invloeden van Oosterse muziek hoorbaar zijn en Prins Obi, die "Haze Of A Dream" ten gehore brengt en daarin een mooie rustige song speelt, die ingetogen zang bevat.
Verder volgen nog "Facetoucher" van May Roosevelt, die een aanstekelijke mix van elektro en pop in een gemiddeld tempo speelt en de akoestische versie van "Mono Psemata (Only Lies)" van Foivos Delivorias feat. Nefeli Fasouli, die me een prachtige rustige pop song voorschotelen.

"Virus Positions - A Quarantine Music Collection" is een lekkere afwisselende schijf, die vol uitstekende muziek staat en ik kan elke liefhebber dan ook aanraden, deze gratis download eens te gaan beluisteren en te ontdekken, waar het Inner Ear Records label onder andere te bieden heeft.(luister naar en / of  download dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Dirty Streets - Rough And Thumble (Alive Natural Sound Records, 2020) (Progressieve Bluerock)

Dirty Streets uit Memphis, Tennessee, Amerika, werd in 2007 opgericht en bestaat uit: Justin Toland - zang en sologitaar, Thomas Storz - basgitaar en zang en Andrew Denham - drums en percussie.
De band bracht hun debuut album "Portrait Of A Man" op 12 december 2009 als digitale download uit en deze werd gevolgd door: "Movements" (dd, 1 november 2011), "Blades Of Grass" (CD via Alive Natural Sounds Records en dd 9 juli 2013), "White Horse" (dd, 27 november 2015 en CD via Alive Natural Sound Records, 2018) en "Distractions" (CD via Alive Natural Sound Records, 14 september 2018).
Op 6 mei 2020 verscheen het album "Rough And Thumble", dat 10 nummers bevat, via Alive Natural Sound Records als CD en digitale download.

Het album begint met "Good Pills", waarin de band een heerlijke uptempo progressieve bluesrock song speelt, die invloeden van de jaren 70 muziek van bluesrock bands, zoals Taste heeft en gevolgd wordt door twee covers van Joe South, waarvan de eerste "Tell The Truth" heet en hierin krijg ik weer zo'n lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song voorgezet, waarna "Walk A Mile In My Shoes" volgt en ook in dit bluesrock nummer swingt de muziek.
Daarna volgen "Itta Benna", een schitterend stuk progressieve bluesrock, dat subtiele tempowisselingen heeft en tegen het einde iets meer snelheid krijgt en  "Can't Go Back", een swingende song, die enkele tempowisselingen heeft en hierbij is stil zitten geen optie.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Think Twice" zet Dirty Streets me een song met een aanstekelijk terugkerend ritme voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en subtiele wisselingen bevat, in "Take A Walk" krijg ik opnieuw zo'n uitstekende uptempo bluesrock song voorgeschoteld en in "Trying To Remember" laat de band me nogmaals genieten van een puike rock song.
Verder volgen "The Voices", een prima mix van bluesrock en countryrock, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en "On The Way", een mooie rustige countryrock song.

"Rough And Thumble" van Dirty Streets staat vol uitstekende bluesrock songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan liefhebbers van dit genre, deze schijf van ook van harte aanbevelen.





Review: Dhidalah - Threshold (Guruguru Brain Records, 2020) (Stoner / Acid Rock)

Dhidalah werd in 2007 te Tokyo, Japan, opgericht door Church of Misery sologitarist Ikuma Kawabe, die samen met Kazuhira Gotoh - basgitaar, zang, synthesizer en noise en Konstantin Miyazaki - drums de band vormt.
De naam van de band komt van de mythologische reus Daidarabotchi, waarvan men geloofde, dat hij enorme bergen en landen creëerde.
Op 11 januari 2015 bracht de band hun debuut demo, "Adamskii", uit als digitale download en 27 januari 2017 verscheen "No Water" eveneens als digitale download, maar ook in een beperkte oplage van 300 stuks op gekleurd 10" vinyl via het Guruguru Brain Records label en op 30 november 2019 bracht de band hun eerste volledige album uit via Guruguru Brain Records en deze verscheen als LP op zwart vinyl, als LP in een beperkte oplage van 500 stuks op kosmisch gespetterd vinyl en als digitale download.

Het album, dat 4 nummers bevat, begint met "Neuer Typ", waarin de band een schitterende mix van krautrock en melodische stonerrock ten gehore brengt, die een terugkerend ritme heeft, in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein, waarna "Adamski" volgt en de band me een fantastische uptempo spacerock song voorschotelt, die invloeden van stoner en acid rock bevat en een repeterend ritme heeft.
Daarna speelt Dhidalah "Jovian Sky" en krijg ik een geweldige swingende mix van stoner- en acid rock te horen, die enkele tempowisselingen heeft en met hoge snelheid gespeeld wordt.
Dan volgt het laatste nummer, getiteld "A.U.M.", een uitstekende stonerrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft, tempowisselingen bevat, bij tijd en wijle zwaar klinkt en tevens invloeden van acid rock heeft.

"Threshold" van Dhidalah bevat 4 heerlijke nummers, die in een vrij hoog tempo gespeeld worden en is een verrukkelijke plaat om te beluisteren en ik kan liefhebbers van stoner en acid rock deze schijf dan ook zeer aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Dead Hippies - Ghost Tracks (Atypeek Records / Bruillance, 2020) (Dace / Elektro)

Dead Hippies werd in januari 2013 opgericht en bestaat uit Arnaud Fournier - zang, sologitaar en trompet, Dylan Bendall - zang en sologitaar en Julien Blanchard - zang en sologitaar, die uit Nantes, Paris en Berlijn komen.
De band bracht hun debuut album "Kill Me Sweety" in oktober 2013 als 2LP en als CD uit via Kshantu Records en deze werd 20 september 2019 gevolgd door "Resister", (waarop de Amerikaanse rapper Mr. J. Medeiros meespeelt in het titel nummer), dat op Atypeek Music en Bruillance Records verscheen als CD, LP en digitale download.
Op 29 mei 2020 verschijnt het mini album "Ghost Tracks", waarop 7 nummers staan, via Atypeek Records en Bruillance op CD en als digitale download en deze nummers zijn in dezelfde sessie opgenomen als "Kill Me Sweety" en "Resister".

Het album begint met "Drive Untill Tomorrow", waarin de band een heerlijke aanstekelijke dansbare elektro pop song ten gehore brengt, die invloeden uit folk en dance heeft en hierbij is stil zitten niet aan de orde en dit nummer wordt gevolgd door "Like"A Dog", een uitstekende uptempo elektro song, die swingt en zeer dansbaar is.
Daarna volgen "Bye Bye President", een swingende disco song, die aanzet tot dansen en "Fight Time", eveneens een zeer dansbare uptempo elektro song.
In "Walker Wanker" zet Dead Hippies me een schitterende uptempo pop song voor, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten, in "Cross The Rubicon" krijg ik opnieuw een puik stukje muziek voorgezet, dat invloeden van dance en surf heeft en een hoog meedein gehalte bevat en in "Stelliform" laat de band me genieten van een swingend instrumentaal elektro nummer, dat me weer in mijn dans modus zet.

"Ghost Tracks" van Dead Hippies is een geweldige plaat, die vol dansbare uptempo nummers staat, die me van begin tot eind in beweging hebben gehouden en ik liefhebbers van elektro en dance deze schijf dan ook sterk aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Centre El Muusa - Centre El Muusa (Sulatron Records, 2020) (Kraut- / Acidrock / Progressieve Rock)

Centre El Muusa uit Estland werd in 2015 onder de naam Centre Electronique Muusa opgericht en bestaat uit: Misha Panfilov - sologitaar, Monika Erdman - basgitaar, Volodja Brodsky - elektrische piano, Wurlitzer en synthesizer en Aleksei Semenihhin - drums.
De band brengt hun debuut album "Centre El Muusa", dat 6 nummers bevat, via Sulatron Records uit, zowel in een beperkte oplage van 500 stuks als CD (29 mei 2020) en als LP in een beperkte oplage van 500 stuks op 180 gram vinyl (29 juni 2020) en tevens als digitale download.

Het album begint met "Turkeyfish", waarin de band me een geweldig krautrock nummer voorschotelt, dat in een hoog tempo met een licht hypnotiserend ritme gespeeld wordt en invloeden van acid rock bevat, dat na enkele minuten verandert en de muziek over gaat in een rustig tempo, dat na een minuutje opnieuw verandert en de band een stuk elektronische progressieve rock ten gehore brengt, dat een terugkerend ritme heeft.
Daarna volgen "Glitter Bo", een mooi melodisch nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft, dat tegen het einde steeds meer snelheid krijgt, acid rock invloeden bevat en heftiger gespeeld wordt, om in rust te eindigen en "Ain't Got Enough Mojo", een schitterende mix van space- en krautrock, die een licht hypnotiserend repeterend ritme heeft.
Het eerste nummer van kant B heet "Burning Lawa" en hierin speelt Centre El Muusa een fantastisch licht hypnotiserend stuk muziek, dat psychedelische spacerock  en acid rock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Mia", een heerlijk melodisch nummer, dat in een gemiddeld repeterend tempo gespeeld wordt, waardoor ik in een lichte trance kom.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
In het laatste nummer, "Szolnok" laat de band me genieten van een verrukkelijke swingende mix van krautrock, acid en progressieve rock, die een aanstekelijk dansbaar terugkerend ritme heeft.

Centre El Muusa heeft met "Centre El Muusa " een uitstekend debuut album gemaakt, waarmee de band me vanaf de begintonen in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan liefhebbers van krautrock, acid rock en progressieve rock deze plaat dan ook sterk aanraden.






Review: Black Bats - Seven Day Blues (Cactus Room / Cactus Records, 2020) (Garagerock)

Black Bats uit Melbourne, Australië werd in 2015 als soloproject opgericht door David Houston - zang, solo- en basgitaar.
Samen met Jacey Ashton - drums bracht hij op 24 augustus 2018 de single "Salt" / "You're Looking Pale" (niet op het album) op zijn eigen Cactus Records uit, waarna op 15 februari 2015 het digitale nummer "Big Yellow Eye" volgde.
Op 1 maart 2019 verscheen het debuut album "Black Bats" via Cactus Records en Off The Hip, dat 11 nummers bevat en door Rhyece O’Neill opgenomen en gemixt werd, die op enkele nummers sologitaar speelt en ook hun derde single "Apache Ghosts" dat 22 augustus digitaal werd uitgebracht, staat op het album.
De band brengt in 2020 hun album "Psychic Retreat" uit en voorafgaand daaraan verscheen op 15 mei 2020 de single "Seven Day Blues" via Cactus Room / Cactus Records.

"Seven Day Blues" begint in een langzaam tempo met western en surf klanken, die voorzichtig iets meer snelheid krijgen om uit te monden in een schitterende garagerock song met blues invloeden.

"Seven Day Blues" van Black Bats is een fantastische single, die me doet verlangen naar meer en ik kijk dan ook verlangend uit om het complete album te horen.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)





zondag 17 mei 2020

Review: Uffe Lorenzen – Lad Det Gå (Bad Afro Records, 2020) (Psychedelisch)

Uffe Lorenzen, alias Lorenzo Woodrose uit Kopenhagen, Denemarken, is de frontman van Baby Woodrose en Spids Nøgenhat en vanaf heden zal hij onder zijn eigen naam zijn muziek opnemen en uitvoeren, waarbij hij zijn teksten alleen nog maar in het Deens zal zingen.
De nummers voor zijn solo album "Galmandsvaerk", dat 10 november 2017 zowel als LP, CD en digitaal via het Bad Afro Records label verscheen, nam hij op gedurende zijn verblijf op het eiland Gomera, dat bij de kust van Marokko ligt.
Het album, dat de opvolger is van zijn debuut album "Blows Your Mind!" uit 2001 (Bad Afro Records), verscheen in een beperkte oplage van 1000 stuks op zwart vinyl en werd 8 september 2017 vooraf gegaan door de single "Flippertøs”, die digitaal werd uitgebracht.
Uffe speelt hierop ander andere: sitar, tablas, bansuri, viool, sologitaar en draailier.
Op 10 mei 2019 verscheen zijn tweede solo album "Triprapport", waarvan de single "Alting Er Eet" ("Everything Is One") op 8 maart 2019 is verschenen via Bad Afro Records en vermeldenswaardig is verder, dat het album in een beperkte oplage van 1500 stuks op zwart vinyl werd geperst en tevens als CD en digitale download werd uitgebracht en hij werd op deze uitgave bijgestaan door: Anders Kjaergaard - synthesizer, Peter Knudsen - lapsteel gitaar, Vicky Singh - sitar en tablas en Adam Dreisler - dwarsfluit.
Op 11 september 2020 verschijnt zijn album "Magisk Realisme" en als voorloper hiervan bracht Bad Afro Records op 8 mei 2020 het nummer "Lad Det Gå" als single uit.

In "Lad Det Gå" laat Uffe me genieten van een schitterende uptempo song met psychedelische invloeden en deze wordt in de stijl van zijn band Baby Woodrose ten gehore gebracht en swingt dus als een trein en ik kann elke liefhebber van psychedelische poprock deze single dan ook aanraden en kijk met verlangen uit naar het complete album.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Ubi Maior - Bestie, Uomini E Dèi (AMS Records, 2020) (Symfonische Rock)

Ubi Maior uit Milaan, Italië, werd in 2000 opgericht en bestaat uit: Mario Moi - zang, viool en trompet, Gabriele Manzini - keyboards en dwarsfluit, Marcella Arganese - sologitaar en akoestische gitaar, Gianmaria Giardino - basgiraar en Alessandro Di Caprio - drums.
De band bracht hun debuut album "Nostos Ubi Maior" als digitale download uit, op gevolgd door "Senza Tempo" (dd, 30 april 2009), "Incanti Bio Meccanici" (dd, 10 februari 2015) en "Bestie, Uomini Déi", dat 8 mei 2020 als CD via AMS REcords en als dd verscheen en 6 nummers bevat.

Het album begint met "Nero Notte", waarin de band een heerlijke uptempo symfonische rock song ten gehore brengt, die enkele tempowisselingen bevat en een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot beweging en gevolgd wordt door "Misteri Di Tessaglia", een prachtige song, die in een gemiddeld tempo start en na enkele minuten over gaat in een uptempo progressieve rock song met Oosterse invloeden, die een terugkerend ritme heeft, dat licht hypnotiserend klinkt, dat iets over de helft van de song opnieuw verandert en ik een stuk symfonische rock voorgezet krijg.
Daarna volgen "Wendigo", een schitterende uptempo rock song, die diverse tempowisselingen bevat en invloeden van progressieve rock heeft en over gaat in "Nessie", waarin Ubi Maior me laat genieten van een fantastisch swingend instrumentaal nummer, dat tempowisselingen heeft en invloeden van progressieve rock en jazz bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Fabula Sirenis" speelt de band een mooie symfonische rock song met een afwisselend tempo en lichte ruimtelijke invloeden, die swingt en in het titel nummer "Bestie, Uomini E Dèi" schotelt de band me nogmaals zo'n verrukkelijke progressieve symfonische rock song voor, die tempowisselingen heeft en iets over de helft van het nummer in een trager tempo over gaat en de muziek een mooi melodisch karakter krijgt en lichtelijk nostalgisch klinkt.

"Bestie, Uomini E Dèi" van Ubi Maior bevat 6 geweldige nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan liefhebbers van symfonische en progressieve rock deze schijf dan ook van harte aanbevelen.





Review: The Bobby Lees - Skin Suit (Alive Natural Sound Records, 2020) (Surf / Garagerock)

The Bobby Lees uit Woodstock, New York, Amerika, bestaat uit: Sam WQuartin - zang en sologitaar, Kendall Wind - basgitaar en achtergrondzang, Nick Casa - sologitaar en zang en Macky Bowman - drums en achtergrondzang.
De band bracht hun debuut album "Beauty Pageant" op 2 februari 2018 als LP en als digitale download uit en op 8 mei 2020 verscheen hun album "Skin Suit", waarop 13 nummers staan, als CD en als digitale download via Alive Natural Sound Records.
The Bobby Lees, die afgelopen jaar speelden met onder andere: The Chats, Future Islands, Boss Hog, Daddy Long Legs, Shannon & The Clams en Murphy's Law, werden op deze plaat bijgestaan door underground legende Jon Spencer (The Blues Explosion), die het album produceerde.

Het album "Skin Suit" start met "Move", waarin de band een korte punkrock song in een gemiddeld tempo ten gehore brengt, die invloeden van noise heeft en tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Coin", een heerlijke swingende uptempo mix van surf en post-punk, die bij tijd en wijle vrij heftig klinkt.
Daarna volgen "Guttermilk", een geweldige garagerock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt en op single is verschenen, "Riddle Daddy", een fantastisch stuk muziek, dat een hypnotiserend terugkerend ritme heeft, garagerock invloeden bevat en swingt als een trein en "Redroom", een verrukkelijke swingende uptempo rock song, waar eveneens een repeterend ritme in zit.
In "Ranch Baby" speelt The Bobby Lees een heerlijke trage duister klinkende song, die een gesproken tekst bevat, in "Wendy", krijg ik een schitterende uptempo surf song voorgeschoteld, die aan alle kanten swingt en in "Mary Jo" hoor ik de band een swingende garagerock in een gemiddeld tempo spelen, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en invloeden van blues bevat.
Dan volgen "Drive", een swingende rock song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft, "Russell", een heerlijke aanstekelijke rock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt en "Last Song", een traag startende, vrij heftige, song, die naarmate het nummer vordert, steeds meer snelheid krijgt en naar een climax gespeeld wordt, om in rust te eindigen.
Verder hoor ik 2 covers, waarvan de eerste "I'm A Man" van Bo Diddley is en hierin laat de band me genieten van hun uitvoering, die een mix is van blues en garagerock (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en "Blank Generation" (Richard Hell And The Voidoids), een fantastische versie van dit geweldige nummer uit 1977.

The Bobby Lees heeft me met "Skin Suit" van begin tot einde weten te boeien met hun uitstekende muziek, die ik elke liefhebber van garagerock dan ook sterk kan aanraden, waarvan ik "Riddle Daddy" de uitschieter vind.





Review: Kikagaku Moyo - Masana Temples (Guruguru Brain, 2019) (Psychedelische Pop)

Kikagaku Moyo werd in de zomer van 2012 te Tokyo, Japan, door Tomo Katsurada - sologitaar en zang en Go Kurosawa - drums en zang opgericht en bestaat verder uit: Daoud Popal - sologitaar, Kotsu Guy - basgitaar en Ryu Kurosawa - sitar en keyboards.
Op 20 augustus 2013 verscheen hun debuut album "Kikagaku Moyo" via Cosmic Eye/Sound Effect Records, waarna "Forest Of Lost Children" op 20 mei 2014 door het Beyond Beyond Is Beyond Records werd uitgebracht.
Hun debuut album werd in 2014 door Burger Records op cassette her uitgebracht en dat zelfde jaar verscheen tevens "Mammatus Clouds", dat zowel op cassette (via Sky Lantern Records) als op 12" vinyl (via Cardinal Fuzz Records en Captcha Records) werd uitgebracht.
In 2015 maakte de band 2 split singles en op 13 mei 2016 verscheen de eerste persing van hun album "House In The Tall Grass" in een oplage van 500 stuks op gekleurd vinyl en 1500 stuks zwart vinyl via Guruguru Brain, terwijl er van de tweede uitgave van het album 200 stuks op gekleurd vinyl en 1800 stuks op zwart vinyl werden geperst en tevens verscheen "House In The Tall Grass" als digitale download.
Daarna volgden: "Stone Garden" (LP in een beperkte oplage van 1500 stuks op gekleurd vinyl en als digitale download, 21 april 2017), "Kikagaku Moyo" (her persing als LP zwart vinyl, in een beperkte oplage van 350 stuks op groen gespetterd vinyl en als dd, 21 april 2017), "Masana Temples" (LP op zwart vinyl in een enkele hoes, LP in een beperkte oplage van 2000 stuks op gekleurd vinyl met klaphoes, LP in een beperkte oplage van 1000 stuks op blauw vinyl in een enkele hoes, als CD en als dd, 5 oktober 2018) en op 24 februari 2020 verscheen de 7" single "Gypsy Davey" / "Mushi No Uta" via Sub Pop Records in een beperkte oplage en als dd, gevolgd op 1 mei 2020 door het digitale nummer "Ouchi Time".

Het album "Masana Temples", dat 10 nummers bevat, begint met "Entrance", waarin de band een geweldig instrumentaal Oosters nummer ten gehore brengt, waarbij de hoofdrol voor het sitarspel is en dit wordt gevolgd door "Dripping Sun", een fantastische dansbare uptempo mix van funk en melodische rock, die na 2 minuten over gaat in een rustige pop song en tegen het einde verandert in een stuk progressieve rock.
Daarna volgen "Nazo Nazo", een uitstekende pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en melodische invloeden heeft, "Fluffy Kosmisch", een heerlijke vrolijk klinkende dansbare uptempo pop song, die psychedelische invloeden heeft en "Majupose", waarin Kikagaku Moyo een lekker in het gehoor klinkende pop song, die diverse subtiele tempowisselingen heeft.
Dan volgen "Nana", een uptempo song, die dansbaar is, een terugkerend krautrock ritme bevat en Oosterse psychedelische invloeden door het sitarspel heeft , "Orange Peel", een prachtige dromerige song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "Amayadori", een mooi rustig instrumentaal nummer, dat traditionele Japanse invloeden heeft.
Verder hoor ik "Gatherings" en hierin schotelt de band me een schitterende psychedelische pop song voor met invloeden van Toearegs bands als Bombino, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft, waarmee de band me in een lichte trance brengt en iets over de helft van de song een tempoversnelling krijgt, waarbij de muziek sterke stonerrock invloeden bevat en "Blanket Song", een prima mix van blues en pop, die in een aanstekelijk terugkerend ritme gespeeld wordt en me in beweging zet.

"Masana Temples" van Kikagaku Moyo staat vol uitstekende nummers, die me geen moment hebben verveelden en wat mij betreft "Gatherings" als uitschieter hebben en ik kan iedere liefhebber van licht psychedelische pop, deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Goodbye Bedouin - The Shaking People (Inner Ear Records, 2020) (Garagerock)

Goodbye Bedouin uit Patras, Griekenland, werd in 2017 opgericht en bestaat uit: Bill Sbilias - zang, sologitaar en tamboerijn, Spyros Papaioannou - sologitaar, keyboards  en zang, Theo Papadopoulos - sologitaar en keyboards, Gerasimos Aspromallis - basgitaar en zang en George Amaxas - drums, tamboerijn en maracas.
De band bracht in december 2018 hun debuut "Submarine" / "Youth" via Inner Ear Records als 7" vinyl single en als digitale download.
Op 29 mei 2020 verschijnt hun eerste album, getiteld "The Shaking People" en deze wordt door Inner Ear Records als LP op 180 gram doorzichtig vinyl + download kaart, als LP op 180 gram zwart vinyl + download kaart en als digitale download uitgebracht.

Het album, waarop 9 nummers staan, begint met "We're On A Mission (Freak Out)", waarin de band een geweldige hypnotiserende song speelt, die invloeden van krautrock en elektronische muziek heeft en gevolgd wordt door "Blow", een swingende garagerock rock song, die een aanstekelijk terugkerend ritme heeft, dat aanzet tot dansen.
Daarna volgen "Prove Me Wrong", een schitterende uptempo garagerock song, die subtiele tempowisselingen heeft en een dansbaar ritme bevat, het op single verschenen "Pink", waarin de band een verrukkelijke uptempo mix van garagerock en surf maakt, die swingt als een trein en daarbij is stil zitten geen optie (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en "Stupid", een vrij snelle punkrock song, die een dansbaar ritme heeft.
Aan de andere kant van de single staat "Down To The Wire" en hierin laat Goodbye Bedouin me genieten van een fantastische rock song, die swingt en me opnieuw in beweging krijgt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "Some Kind Of Story", een heerlijke song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en jaren 80 powerrock invloeden heeft.
In "Toy" hoor ik de band opnieuw zo'n lekker in het gehoor klinkende swingende rock song spelen en in "Cherry Lane" krijg ik nogmaals een zelfde soort song, die jaren 80 invloeden heeft en swingt.

"The Shaking People" van Goodbye Bedouin is een puike plaat, waar ik vanaf de begintonen van genoten heb en ik kan liefhebbers van garagerock, jaren 80 powerrock en de betere pop deze schijf dan ook sterk aanraden.





Review: Electric Moon - You Can See The Sound Of ... Extended Version (Sulatron Records, 2020) (Progressieve Rock)

Electric Moon uit Neuental, Duitsland, ontstond toen multi-instrumentalist Sula Bassana - gitaren, effecten en orgel ging samen spelen met Komet Lulu - basgitaar, effecten en zang en Berni (Bernhard Fasching) - drums.
Eerdere projecten van Sula waren o.a. Liquid Visions, Südstern 44, Interkosmos en Zone Six, maar ook maakte hij diverse solo- CD's en enkele met Modulfix.
De eerste officiële CD van Electric Moon, Lunatics" verscheen in 2009 via Nasoni Records en drummer Berni, met wie de CD-R "First Takes" gemaakt werd, had zijn alias verandert in Pablo Carneval.
Daarna volgden meer releases, "Lunatics Revenge" met drummer Pablo Carneval (Nasoni, 2011), "Inferno" met drummer Alex (Sulatron, 2011), "The Doomsday Machine" met drummers Pablo Carneval en Alex (Nasoni, 2011) en de split LP met de Franse band Glowsun, "Sun And Moon" (Sulatron, 2011).
Verder verschenen er via Sulatron enkele CD-R uitgaven in zeer beperkte oplage, zoals: "Live At Epplehaus 2010" (2010), "Live At Immerhin" (2011), "Flaming Lake" (2011) "Live At Sulatron Label Night" (2011) en "Cellar Space Live Overdose" (2012), waarop Alex de drummer weer was.
Met drummer heet Marcus Schnitzler, die ook de drummer van de spacerock band The Spacelords is, werd de CD/2LP "Mind Explosion" opgenomen.
Op de 2LP/CD "Mind Explosion", die in 2013 aan het eind van de "Electric Moon Heading To South Tour 2013" tijdens het optreden in de Graf Hugo te Felkirch, Oostenrijk met slechts een stereo microfoon werd opgenomen, is Electric Moon live te beluisteren en de in 2014 verschenen 2LP "Lunatics + Lunatics Revenge" is een gelimiteerde uitgave (500 stuks) van de eerste 2 CD's.
"Theory Of Mind" werd in februari 2014 in de Kosmodrom te Heidelberg opgenomen en is 11 juni 2015 verschenen als 2LP in een oplage van 1000 stuks op zwaar zwart vinyl en als CD, waarbij het artwork zoals gewoonlijk weer door Lulu Artwork verzorgt is en de mastering door krautrock legende Eroc is gedaan.
In 2011 bracht Electric Moon hun live album "Flaming Lake" op de CD-R uit en deze was binnen de kortst mogelijke tijd uitverkocht, zodat er in 2015 werd besloten deze opnieuw uit te brengen, maar dit maal als gewone CD en als dubbel LP op 140 gram vinyl, waarbij LP 1 blauw en LP 2 oranje is, terwijl beide platen in een enkele hoes zitten.
De muzikanten, die op het album, dat slechts 4 nummers bevat en op 3 december 2015 uit kwam, spelen zijn: Sula Bassana - sologitaar, effecten en elektrische stullenbox, Komet Lulu - basgitaar en effecten, Alex - drums (1-3) en Phillipp - drums (4).
Het in 2011 bij Nasoni verschenen album "The Doomsday Machine" is 15 september 2016 via het Sulatron label in een nieuwe hoes uitgebracht, die gemaakt is door Lulu Artwork en Ulla Papel en bevat 5 nummers.
Het vijfde officiële studio abum van Electric Moon heet "Stardust Rituals" en verscheen 7 april 2017 via het Sulatron Records label op CD, terwijl de LP uitvoering op 2 juni 2017 door dit zelfde label in een beperkte oplage van 1000 stuks op 180 gram marmer kleurig vinyl werd uitgebracht en een uitvouwbare hoes bevat.
Electric Moon bestaat op dit album uit: Sula Bassana - sologitaar, elektrische sitar, orgel, mellotron, effecten en elektrische piano, Komet Lulu - basgitaar en effecten en Marcus Schnitzler - drums.
Hun album "Live In Kosmos (Planetarium Bochum 2015)" verscheen 18 juli 2016 als digitale download, maar door de vele vraag naar dit album, besloot Sulatron Records, dit op 13 juli 2018 als 3LP box uit te brengen, waarna het binnen korte tijd uitverkocht was.
Op 9 maart 2019 verscheen het digitale album "Hugodelia", dat live in Oostenrijk opgenomen werd en het bonus nummer "Ween" bevat en op 15 mei 2019 via Pancromatic Records op vinyl verscheen, waarvan er 200 op marmerkleurig en 400 op doorzichtig vinyl worden geperst en tevens brengt Sulatron Records het album op CD uit.
De band bestaat op deze plaat uit: Sula Bassana - sologitaar en effecten, Komet Lulu - basgitaar en effecten en Pablo Carneval - drums en wordt op 2 nummers bijgestaan door de organisator van dit concert Erick Coldino, die sologitaar en effecten op track 3+4 speelt en deze werd op 7 juni 2019 gevolgd door het bijna 22 minuten durende nummer "Beacon Light Hereafter", dat via Riot Season Records uitgebracht werd op een split LP met Terminal Cheescake en in een beperkte oplage van 300 stuks op blauw en in een beperkte oplage van 300 stuks op rood vinyl, plus in een tweede oplage op zwart vinyl en als digitale download.
Van hun 10" LP "You Can See The Sound Of", die op 30 januari 2013 verscheen in een beperkte oplage van 500 stuks op wit vinyl en alleen bij optredens verkrijgbaar was, is een langere versie gemaakt, die via Sulatron op 29 mei 2020 in een beperkte oplage van 500 stuks op 180 gram zwart vinyl en in een beperkte oplage van 500 stuks als CD verschijnt en 3 nummers meer bevat dan de eerste uitgave.
Op dit album, dat "You Can See The Sound Of ... Extended Version" getiteld is, bestaat de band uit: Sula Bassana, Komet Lulu en Michael Orloff (drums).

Het album, dat 6 nummers bevat (3 aan elke kant), begint met de 3 nummers van de 10" en hiervan is "The Inner Part" het eerste.
Hierin speelt de band een fantastisch swingend progressief uptempo rock nummer met spacerock invloeden en een aanstekelijk licht hypnotiserend terugkerend krautrock ritme, waarbij stil zitten geen optie is, waarna "Your Own Truth" volgt en de band me een geweldige uptempo krautrock rock song voorschotelt, die een hypnotiserend ritme heeft en invloeden van Can bevat, waardoor ik in een lichte trance kom.
Dan volgt "No Escape From Now", dat experimenteel begint en langzaam over gaat in een schitterende psychedelische acid rock song, waar een hypnotiserend ritme in zit en swingt als een trein, die halverwege in een langzamer tempo gespeeld wordt en meer naar de progressieve rock neigt.(luister naar deze 3 nummers via de bandcamp link onder de recensie)
De extra nummers van kant 2 beginnen met "Windhovers", waarin Electric Moon me een rustig startend nummer voorschotelt, dat voorzichtig steeds iets meer snelheid krijgt, waarbij de muziek langzaam naar een climax toegespeeld wordt.
Daarna volgt "The Great Exploration of Nothing", een heerlijk melodisch nummer met een zware dreigende ondertoon, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en als laatste laat de band me genieten van een  verrukkelijk stuk muziek, dat "Mushroom Cloud no.4" heet en hierin begint de muziek in een rustig tempo, dat een terugkerend ritme heeft, om na de helft van het nummer tijdelijk iets meer snelheid te krijgen en over te gaan in een swingend stuk acid rock.

Electric Moon heeft me met "You Can See The Sound Of ... Extended Version" van begin tot einde in de ban van hun meesterlijke hypnotiserende muziek gehouden, die ik elke liefhebber van acid en progressieve rock sterk kan aanraden.




Review: Dr Space's Alien Planet Trip - Vol.4 - Space With Bass (Space Rock Productions, 2020) (Krautrock / Improvisatie)

De van origine afkomstige Amerikaan Scott Heller, alias Dr Space is oprichter van het Öresund Space Collective, waarvan de overige bandleden uit Denemarken en Zweden komen.
Van de band verschenen al meer dan 20 albums en in de loop der jaren maakte Scott ook solo diverse opnamen, die niet werden uitgebracht en hierbij speelde hij: analoge synthesizers, Korg Monotron, Yamaha CS-10, Octave Cat SRM II, Custom Modular synthesizer en OSCar.
Omdat hij wel het idee had iets met deze opnamen te doen, vroeg hij Nicklas Sörensen (sologitaar en effecten) van de Deense band Papir en Richard Orlando (sologitaar en geluid manipulaties) van Alien Planetscapes uit Amerika, om op enkele nummers mee te spelen.
Dat resulteerde in het album "Vol 1", dat onder de naam Dr Space's Alien Planet Trip in maart 2017 in een beperkte oplage van 300 stuks met een klaphoes verscheen, waarvan er 100 in verschillende kleuren werden geperst en tevens verscheen het album als digitale download met 1 extra nummer (digitale bonus track, zonder Niklas), terwijl de eerste 50 exemplaren een gesigneerde poster bevatten.
Op 4 mei 2018 verscheen het tweede solo album van Dr. Space's Alien Planet Trip, getiteld "Vol.2- Gloomy Horizon" en hierop speelt Stefan Krey op bas- en sologitaar mee in 3 nummers, terwijl Daniel Lars eveneens sologitaar in deze nummers speelt.
Het album, dat 6 nummers bevat, werd door het Space Rock Productions label in een beperkte oplage van 410 stuks op 180 gram vinyl uitgebracht, waarvan er 100 op zwart, 155 op licht groen en 155 op rood vinyl werden geperst.
Precies een jaar later, op 4 mei 2019 dus, verscheen "Vol. 3 - Featuring Martin Weaver" via dit label in een zeer beperkte oplage van 318 stuks op 2LP, waarvan er 102 op zwart en 216 op lucht blauw 180 gram vinyl zijn geperst, die met de hand genummerd zijn en vermeldenswaardig is, dat er 2 extra nummers beschikbaar zijn, die alleen als digitale downloads zijn uitgebracht.
Op 5 mei 2020 verscheen de CD uitvoering van "Vol.4 - Space With Bass" in een beperkte oplage van 200 stuks via Space Rock Productions en op 30 juni 2020 brengt dit label het album in een beperkte oplage van 300 stuks als 2LP uit, waarvan er 200 op zwart en 100 op turquase 180 gram vinyl zijn geperst en met de hand genummerd zijn en een A3 poster plus een download code bevatten.
Vermeldenswaardig is verder, dat de CD 6 nummers bevat, terwijl de 2LP een extra nummer heeft en deze werden eind 2019, begin 2020 opgenomen en hierop wordt Dr.Space bijgestaan door Hasse Horrigmoe (Tangle Edge) op basgitaar, waarbij hij zelf op een analoge synthesizer en sequencer speelt.

De CD begint met "Vermis Ex-Deus Primera", waarin ik een 20 minuten durend nummer voorgeschoteld krijg, dat  invloeden van new age muziek bevat en een eentonig licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft, waardoor ik in een lichte trance raak, om halverwege ruimtelijke invloeden bijgevoegd te krijgen, waarna "Bemushroomed" volgt en Dr.Space me een elektronisch nummer voorzet, dat een niet al te hoog terugkerend ritme heeft, ruimtelijke geluiden bevat en bij tijd en wijle flink experimenteel klinkt.
Daarna volgen "3Rd Eye Into The 4Th Dimension", een heerlijk experimenteel elektronisch nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ruimtelijk ritme bevat en invloed van Atari spelletjes heeft en "Blackcloud", waarin Dr Space's Alien Planet Trip me een fantastisch stuk krautrock voorzet, waardoor ik de muziek ingezogen wordt en opnieuw in een lichte trance kom.
In "Bass Karma" mag ik nogmaals genieten van een geweldig krautrock nummer met een repeterend ritme, dat invloeden van onder andere Tangerine Dream en spacerock heeft en na iets meer dan 5 minuten verandert in een experimenteel nummer, dat na korte tijd opnieuw verandert en in een heerlijk stuk krautrock, waarin het tempo laag ligt en tegen het einde even versneld wordt, waarbij de muziek experimentele elementen bijgevoegd krijgt, om in een rustig tempo te eindigen.
Als laatste nummer van de CD volgt "Lament For The Wicked" en hierin krijg ik opnieuw een hypnotiserend nummer te horen, dat een gemiddeld tempo heeft en een eentonig ritme heeft, dat krautrock invloeden bevat.

"Vol.4 - Space With Bass" van Dr Space's Alien Planet Trip is een verrukkelijke plaat, waarmee ik van begin tot einde in de ban van de muziek ben geweest en ik kan liefhebbers van krautrock en elektronische muziek deze plaat dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





zondag 10 mei 2020

Review: Black Rainbows - Cosmic Ritual Superstrip (Heavy Psych Sounds Records, 2020) (Stoner)

Black Rainbows uit Rome, Italië, werd in 2007 opgericht en bestaat uit: Gabriele Fiori - zang en sologitaar, Edoardo Mancini - basgitaar en Filipo Ragazzioni - drums.
De band bracht op 12 mei 2011 hun debuut album "Supermothafuzzalicious!!"  als LP uit op zwart vinyl en als digitale download, die 23 maart 2018 opnieuw uitgebracht werd als CD met 2 extra nummers, die van van de digitale single 7" komen.
Daarna verschenen: "Carmina Diabolo" (26 augustus 2013, LP op zwart vinyl, LP in een beperkte oplage op doorzichtig vinyl en als dd), "7"" (26 augustus 2013, digitale single), "Farlung/Black Rainbows Split" (27 augustus 2013, digitale EP, ieder 3 nummers), "Holy Moon" (13 september 2013, EP op zwart vinyl en als dd + 23 maart 2018, her persing als CD met 2 extra nummers van de "4 band split Vol 1"), "Hawkdope" (14 mei 2014, LP in een beperkte oplage op goudkleurig vinyl, als CD en dd + 23 maart 2018, met 1 extra nummer van "HPS Sampler Vol 2"), "Stellar Prophecy" (14 april 2016, LP in een beperkte oplage op doorzichtig groen licht gevend vinyl, CD en dd + her persing in een beperkte oplage van 350 stuks op doorzichtig paars vinyl, en in een beperkte oplage van 350 stuks op geel met paars/zwart en rood gespetterd vinyl), "The Red Sky Above" (24 maart 2017, digitaal nummer), "Twilights In The Desert" (22 januari 2018, digitaal album) en "Pandaemonium" (6 april 2018, LP in en beperkte oplage op oranje licht gevend multi gekleurd vinyl, in een beperkte oplage op zilverkleurig vinyl, als CD en dd) en vermeldenswaardig is verder, dat alle her persingen voorzien zijn van anders gekleurde hoezen.
OP 22 mei 2020 verschijnt hun album "Cosmic Ritual Sdperstrip" via Heavy Psych Sounds Records en deze is verkrijgbaar als digipack CD met 2 extra nummers, als digitale download met 2 extra nummers, als LP op zwart vinyl, als LP in een beperkte oplage van 700 stuks op oranje met blauw/rood bepettert vinyl, als 2LP, met 2 extra nummers, in een beperkte oplage van 450 stuks op half blauw/half geel vinyl, als 2LP, met 2 extra nummers, in een beperkte oplage van 50 stuks op half blauw/half geel vinyl als deluxe editie, inclusief T-shirt, patche, stikker en zak (alleen via hps.com), als test persing LP in een beperkte oplage van 50 stuks op zwart vinyl met witte labels (alleen via hps.com) en als test persing 2LP met 2 extra nummers in een zeer beperkte oplage van 10 stuks op zwart vinyl (alleen via hps.com).

Het CD album, dat 12 nummers bevat, begint met "At Midnight You Cry", waarin de band een stevige uptempo stonerrock song speelt, die een aanstekelijk dansbaar ritme bevat en gevolgd wordt door "Universal Phase", een traag startende rock song, die gesproken en gezongen tekst heeft en invloeden van jaren 70 hardrock bands bevat.
Daarna volgen "Radio 666", een heerlijke rock song met een terugkerend ritme, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, aanstekelijk klinkt en melodische invloeden heeft, "Isolation" een uitstekende song met invloeden uit progressieve bluesrock, die na korte tijd iets meer snelheid krijgt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en "Hypnotized By The Solenoid", een schitterende progressieve rock song, die een terugkerend ritme heeft en invloeden van acid- en stonerrock bevat en swingt als een trein.
In "The Great Design" zet Black Rainbows me een prachtige rustige song voor, die lichte spacerock en psychedelische invloeden bevat, in "Master Rocket Power Blast" krijg ik een swingende uptempo rock song te horen, die subtiele tempowisselingen bevat en in "Snowball" schotelt de band me een verrukkelijke song in een niet al te hoog tempo voor, die een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft.
Dan volgen "Glittereyzed", een mix van progressieve rock en stonerrock, die tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat en Sacred Graal", een rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, een aanstekelijk ritme heeft en na enkele minuten meer snelheid krijgt, waardoor de muziek gaat swingen.
Verder hoor ik de 2 bonus nummers, waarvan het eerste "Searching For Satellites Part I & II" heet en daarin begint de band in een rustig tempo, dat na 2 minuten verandert in een swingend stuk rock, dat ruimtelijke en progressieve rock invloeden heeft en een terugkerend ritme bevat, waardoor er een licht hypnotiserend effect opgewekt wordt en "Fire Breather", dat met gesproken tekst begint, om na korte tijd over te gaan in een geweldige stevige uptempo hardrock song, die tempowisselingen, swingt en ruimtelijke bevat.

"Cosmic Ritual Superstrip" van Black Rainbows staat vol lekker in het gehoor klinkende rock songs, die invloeden hebben van stoner-, hardrock en progressieve rock en ik kan liefhebbers van deze genres aanraden, deze uitstekende schijf eens te gaan beluisteren.





Review: Green Seagull - Cloud Cover (Mega Dodo Records, 2020) (Psychedelische Pop)

Green Seagull werd in 2016 te Londen, Engeland, opgericht door Paul Nelson (New Electric Ride) - zang en orgel en Paul Milne (Hidden Masters / Magnetic Mind) - basgitaar.
Kort na de oprichting kwamen Sarah Gonputh - keyboards en Carlos Redondo - drums het duo versterken, waarna de band een demo in hun repetitie ruimte opnam op een oude 4 sporen cassette recorder.
Na beluistering van de demo contracteerde het Mega Dodo Records label de band onmiddellijk voor het maken van een album, dat begin 2018 verscheen en op 16 juni 2017 vooraf gegaan werd door de 7" vinyl single "Scarlet" / "They Just Don’t Know", die in de Sausage Studio's werd opgenomen onder leiding van producer Sebastian Kellig (My Drug Hell) en in een beperkte oplage van 300 stuks geperst werd.
Nadat Redondo vervangen was door Elian Dalmasso - drums en zang, bracht de band op 10 november 2017 de 7" single "(I Used To Dream In) Black And White" / "Not Like You And Me" in een beperkte oplage van 250 stuks op wit vinyl via Mega Dodo Records uit en vermeldenswaardig is verder, dat de single in stereo is en, net als hun debuut single, ook op hun album "Scarlet Fever" staat, dat 30 maart 2018 via Mega Dodo Records in een beperkte oplage van 300 stuks op 180 gram groen vinyl verscheen en tevens als CD en digitale download werd uitgebracht.
Op 3 mei 2019 verscheen de single "Simeon Brown" / "Belladonna" in een beperkte oplage van 300 stuks op groen vinyl en gestoken in een kleuren hoes via Mega Dodo Records en tevens als download, als voorloper van hun tweede album.
Een jaar nadat deze single werd uitgebracht, brengt Mega Dodo Records op 31 juli 2020 hun tweede album "Cloud Cover" uit als LP in een beperkte oplage van 300 stuks op 180 gram zwart vinyl, als CD en als digitale download.

Het album, dat 12 nummer bevat, begint met "Areosol", waarin de band een prachtige song ten gehore brengt, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, mooie samenzang en een aanstekelijk dansbaar ritme bevat en dit nummer wordt gevolgd door "Made To Be Loved", een schitterende dansbare uptempo poprock song met invloeden uit de psychedelische jaren 60 muziek.
Daarna volgen "In The Morning Time", een heerlijke licht psychedelische poprock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en subtiele tempowisselingen bevat, "Little Lady (In The Amplifier)", een uitstekende rustige song, die lichte experimentele elementen heeft en "Live In Lover", een verrukkelijke dansbare poprock song, die invloeden van disco heeft en "This Wheel", een fantastische pyschedelische song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden uit de jaren 60 bevat, waarbij het ritme me doet meedeinen met de muziek.
In "Dead And Gone" speelt Green Seagull een lekker in gehoor klinkende melodische pop song, die een vrolijk aanstekelijk dansbaar ritme heeft, in "Paper Cut" zet de band me opnieuw zo'n vrolijk klinkende pop song voor, die invloeden van jaren 60/70 muziek bevat en het is dan ook moeilijk hierbij stil te blijven zitten en in "Dream You're Living" krijg ik een mooie song voorgeschoteld, die enkele prima tempowisselingen heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan volgen "It's Too Late", een opgewekte uptempo pop song, die melodische invloeden heeft en een dansbaar ritme heeft, "Simeon Brown", een verrukkelijke licht psychedelische uptempo pop rock song, die invloeden van de muziek van Paul McCartney en The Beatles heeft en "Belladonna", een geweldige psychedelische garagerock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein en tegen het einde in een langzamer tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

Green Seagull heeft met "Cloud Cover" een lekker in het gehoor klinkend album gemaakt, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze plaat dan ook aanraden, aan elke liefhebber van eind jaren 60 muziek en aan liefhebbers van de betere pop.





Review: Shaman Elephant - Wide Awake But Still Asleep (Karisma Records, 2020) (Progressieve Rock)

Shaman Elephant uit Bergen, Noorwegen, bestaat uit: Eirik Sejersted Vognstölen - zang en sologitaar, Ole-Andreas Saebö Jensen - basgitaar, Jonas Saersten - keyboards en Jard Hole - drums.
De band bracht hun debuut EP "More" via Lyd iLöo Records uit en in 2016 verscheen hun debuut album "Crystals" via Karisma Records, die op 29 mei 2020 gevolgd wordt door "Wide Awake But Still Asleep", dat 7 nummers bevat en via Karisma Records als LP in een beperkte oplage van 250 stuks op doorzichtig oranje vinyl, als LP op zwart vinyl, als CD en als digitale download uitgebracht en deze is op 24 april 2020 voorafgegaan door de single "Ease Of Mind".
Verder kan nog opgemerkt worden, dat het album geproduceerd is door Iver Sandöy, de drummer van de band Enslaved.

Het album start met het titel nummer "Wide Awake But Still Asleep", waarin de band een heerlijke melodische progressieve rock song speelt, die subtiele tempowisselingen bevat en invloed van de muziek van de jaren 70 heeft en gevolgd wordt door "H.M.S. Death, Rattle And Roll", een fantastisch swingend nummer, dat met hoge snelheid gespeeld wordt, om iets voor de helft in een langzamer tempo over te gaan en er jazz invloeden bijgevoegd worden.
Daarna volgen "Steely Dan", een uitstekende uptempo rock song met West Coast invloeden, die tempowisselingen heeft en de single "Ease Of Mind", waarin Shaman Elephant een prachtige afwisselende song, die invloeden van pop, rock en folk met elkaar verbindt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
In "Magnets" zet de band me geweldige swingende rock song voor, die een terugkerend ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), in "Traveller" hoor ik een verrukkelijke uptempo progressieve rock song, die na 4 minuten over gaat in een rustiger tempo, om na enkele minuten terug te keren naar het begin tempo en kraut- en spacerock invloeden bijgevoegd krijgt en in rust eindigt en in "Strange Illusions" krijg ik een schitterende rock song voorgeschoteld, die rustig begint, maar al snel iets meer snelheid krijgt, tempowisselingen heeft, invloeden van progressieve rock bevat en swingt.

"Wide Awake But Still Asleep" van Shaman Elephant is een puike plaat, waar in met veel plezier naar geluisterd heb en ik kan liefhebbers van progressieve rock deze schijf dan ook zeer aanraden.





Review: Wolftooth - Valhalla (Ripple Music, 2020) (Hardrock)

Wolftooth uit Richmond, Amerika, werd in 2017 opgericht en bestaat uit: Chris Sullivan - sologitaar en zang, Jeff Cole - sologitaar, Terry McDaniel - basgitaar en Johnny Harrod - drums en zang.
de band bracht op 19 januari 2018 hun debuut album "Wolftooth" als CD met een extra nummer via Ripple Music en als digitale download via Cursed Tongue Records uit, waarna op 13 maart 2020 het digitale nummer "Firebreather" als voorloper van het album "Valhalla" volgde.
Op 22 mei 2020 verschijnt "Valhalla", waarop 10 nummers staan, als LP via Cursed Tongue Records, als cassette via Ice Age Records en als CD en als digitale download via Ripple Music.

Het album begint met "Intro", waarin de band een schitterend rustig stukje muziek ten gehore brengt, dat invloeden van folk bevat, waarna de band "The Possession" in een gemiddeld tempo speelt en me hierin een stevige hardrock song met melodische invloeden laat horen, die enkele prima tempowisselingen heeft.
Daarna volgen "Firebreather", een swingende rock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en subtiele tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), het titel nummer "Valhalla", een lekker in het gehoor klinkende uptempo rock song, die aanzet tot dansen en enkele tempowisselingen heeft en "Fear For Eternity", een stevige uptempo hardrock song, die een terugkerend ritme bevat, invloeden van de jaren 70 rock heeft en swingt.
In "Scylla & Charybdis" schotelt Wolftooth me een geweldige hardrock song, die subtiele tempowisselingen bevat en swingt als een trein, in "Molon Labe" hoor ik de band een aanstekelijke melodische rock song spelen en in "Crying Of The Wolves" krijg ik een afwisselende song met een terugkerend ritme voorgezet, die iets over de helft van de song steviger wordt.
Verder volgen "The Coven", een uptempo song met subtiele tempowisselingen en "Juneau", een fantastische swingende hardrock song, waarbij de muziek aanzet tot dansen.

"Valhalla" van Wolftooth bevat 10 heerlijke rock songs, die swingen en ik kan iedere liefhebber van hardrock deze schijf dan ook aanraden.





Review: Fairyland - Osyrhianta (Massacre Records, 2020) (Symfonische Metal)

Fairyland uit Nice, Frankrijk werd in 1998 onder de naam Fantasia opgericht, die in 2002 werd verandert in Fairyland en bestaat tegenwoordig uit: Francesco Cavalieri - zang, Sylvain Cohen - sologitaar, Willdric Lievin - basgitaar, Philippe Giordana - keyboards en JB Pol - drums.
De band bracht hun debuut album "Of Wars In Osyrhia" in 2003 uit en deze werd gevolgd door "The Fall Of An Empire" (2006) en "Score To A New Beginning" (2009).
Hun vierde studio album, "Osyrhianta", waarop 10 nummers staan, verschijnt op 22 mei 2020 via Massacre Records als CD en als digitale download en hierop spelen de volgende gastmuzikanten mee: Elisa C Martin - zang (track 4), Flora Spinelli & Victoria Cohen (zang (track 10), Tony Rabusseau - achtergrondzang, Camille cydorrh Dominique - viool en dwarsfluit en Dan Wilberg - gesproken woord (track 1).

Het album start met "The Age Of Birth", waarin Fairyland een uitstekend symfonisch stuk muziek speelt, dat ingeleid wordt door Dan Wilberg, die het nummer op vakkundige wijze voorziet van gesproken tekst, waarna de band "Across The Snow" ten gehore brengt en hierin krijg ik een geweldige uptempo symfonische metal song voorgeschoteld, die folk invloeden en diverse tempowisselingen bevat en swingt als een trein.
Daarna volgen "The Hidden Kingdom Of Eloran", een fantastische rock song, die met de snelheid van het licht gespeeld wordt en symfonische invloeden heeft en prima samenzang bevat, "Eleandra", een heerlijke uptempo rock song, die prachtige samenzang bevat, een dansbaar rime heeft en swingt en "Heralds Of The Green Lands", een swingende uptempo rock song, die enkele tempowisselingen heeft en ook nu weer met hoge snelheid gespeeld wordt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Alone We Stand" zet Fairyland me een verrukkelijke mix van symfonische rock en folkrock voor, die enkele tempowisselingen en een vrolijk aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot dansen, in "Hubris Et Orbis" krijg ik een snelle mix van metal, folkrock en symfonische rock voorgezet, die swingt en een aanstekelijk ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is en in "Mount Mirenor" verrast de band me door een meesterlijk stuk instrumentaal symfonische muziek te spelen, dat klassiek invloeden bevat.
Verder hoor ik "Of Hope And Despair in Osyrhia", een uptempo mix van metal en symfonische rock, die tempowisselingen heeft, een aanstekelijk ritme bevat, swingt en van tijd tot tijd lichtelijk bombastisch klinkt en "The Age Of Light" en daarin laat de band me genieten van een schitterende folkrock song, die symfonische invloeden heeft.

Fairyland heeft me met "Osyrhianta" van begin tot einde geboeid met hun heerlijke muziek, die een mix is van symfonische rock, folkrock en metal en ik kan liefhebbers van deze muzieksoorten, deze CD, die bij tijd en wijle meesterlijk klinkt, dan ook zeer aanraden.





Review: Geezer - Groovy (Heavy Psych Sounds Records, 2020) (Progressieve Bluesrock)

Geezer werd in 2012 te Kingston, New York, Amerika, opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Pat Harrington - zang en sologitaar, Richie Touseull - basgitaar en Steve Markota - drums en percussie.
De band bracht hun debuut album "Electrically Recorded Handmade Heavy Blues" op 10 september 2013 als digitaal album in eigen beheer uit.
Daarna volgden: "Live! Full Tilt Boogie" (28 juli 2014, beperkte oplage cassette), "Gage" (13 september 2014, LP in een beperkte oplage van 25 stuks op doorzichtig met pompoenkleurig geel en olijfkleurig groen gespetterd vinyl en een met de hand genummerde hoes, plus een inlegvel en LP in een beperkte oplage van 200 stuks op bloedrood vinyl, plus een inlegvel, dat door de bandleden gesigneerd is), "Long Dull Knife" (13 mei 2015, digitaal nummer), "Geezer" (18 november 2016, digitaal album), "A Flagrant Disregard For Happiness" (9 juni 2017, LP in een beperkte oplage van 150 stuks op goudkleurig vinyl STB Records en Kozmik Artifactz Records en dd), "Psychoriffadelia" (19 mei 2017, LP in een beperkte oplage op paars gepetterd vinyl, LP in een beperkte oplage op gespetterd vinyl, inclusief patch en poster, in een beperkte oplage als CD en dd) en "Spiral Fires" (8 februari 2019, LP in een beperkte oplage op zwart vinyl, die alleen voor de USA bestemd was, CD en dd).
Hun vierde studio album "Groovy", wordt 29 mei 2020 via Heavy Psych Sounds Records uitgebracht en verschijnt als digipack CD, als LP op zwart vinyl, als LP in een beperkte oplage van 550 stuks op doorzichtig groen vinyl, als LP in een beperkte oplage van 250 stuks op geel/fuchsia kleurig vinyl en als LP in een zeer beperkte oplage van 20 stuks als test persing op zwart vinyl met witte labels en als dd en daarop speelt Jeff Mercel op 2 nummers mee op keyboards ("Awake" en "Groovy").

Het album, dat 8 nummers bevat, begint met "Dig", waarin de band geweldige stevige swingende rock song ten gehore brengt, die invloeden van stoner- en progressieve bluesrock heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna "Atlas Electra" volgt en de band me een heerlijke progressieve rock song voorzet, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend eentonig ritme bevat.
Daarna volgen "Dead Soul Scroll", een lekkere swingende song met progressieve bluesrock invloeden en een terugkerend ritme en "Awake", een uitstekende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele tempowisselingen heeft.
In het titel nummer "Groovy" zet Geezer me een fantastische swingende song voor, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en in "Drowning On Empty" laat de band me genieten van een verrukkelijke progressieve bluesrock song, die een terugkerend ritme heeft, tempowisselingen bevat swingt.
Verder hoor ik "Slide Mountain", een schitterend instrumentaal nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme bevat en "Black Owl" en hierin speelt de band een puike progressieve rock song met invloeden van de jaren 70 muziek en lichte invloeden van de muziek van The Doors.

Geezer heeft met hun album "Groovy" van begin tot einde weten te boeien met hun jaren 70 gerelateerde progressieve bluesrock en ik kan liefhebbers van dit genre, deze plaat ten zeerste aanraden.





zondag 3 mei 2020

Review: The Strange Flowers - Songs From Imaginary Movies (Area Pirata Records, 2020) (Psychedelische Pop)

The Strange Flowers uit Pisa, Italië werd in 1987 opgericht tegenwoordig uit: Michele Marinò - sologitaar en zang, Giovani Bruno - solgitaar en zang, Alessandro Pardini - basgitaar en Valerio Bertelini - drums en percussie.
De band bracht in 1990 hun debuut 7" vinyl single "Me And The Eggman" via Unique Records uit en deze werd gevolgd door de albums: "Music For Astronauts" (Music Maniac Records, CD, 1993), "Ortoflorovivaistica" ((Beyond Your Mind Records, CD, Nasoni Records, LP, 2005), The Imaginary Travel Of The Nked Monkeys" (Beyond Your Mind Records, CD, 2007), "Aeroplanes In The Backyard" (Teen Sound Records, CD, 2008), "Vagina Mother" (Go Down Records, CD, 2009), The Grace Of Losers" (Eigen Beheer, CD, 2011), "Pearls At Swine" (Area Pirata Records, CD, 2015), "Best Things Are Yet To Come" (Area Pirata Records, 2CD, 2017) en op 2 april 2020 verscheen "Songs From Imaginary Movies" via Area Pirata Records in een beperkte oplage van 300 stuks als LP en in een beperkte oplage van 150 stuks als CD.
Ook bracht de band de CD EP "Across The River And Through The Trees" uit in 2004 via Edizioni Dei Corrieri Cosmici en verscheen de band met een nummer op de compilatie albums: "Beat-O-Mania At It's Best" (Music Maniac Records, CD, 1995), "Fuzztones Illegitimate Spawns" (Sin Records, LP, CD, 2006), "Psychedelica Vol.2" (Northern Star Records, CD, 2007), "In Fuzz We Trust" (Stag-O-Lee Records, LP, CD, 2012) en "Eighties Colours" (Psych-Out-Records, CD, 2012).
In de loop der jaren verander de band nogal eens van samenstelling, maar na 2018 bestaat The Strange Flowers uit 3 leden van het eerste uur, die aangevuld met Valerio Bartolini de huidige band vormen.
Hun album "Best Things Are Yet To Come" is een dubbel verzamel album, dat in 2017 uitgebracht is ter ere van het 30 jarige bestaan van de band en bevat 30 nummers, waarvan 5 nieuwe en op 2 april 2020 verscheen "Songs From Imaginary Movies", waar op de LP versie 11 en op de CD versie 13 nummers op staan.

Het CD album begint met "Song Of The Jungle", waarin de band een schitterende licht psychedelische dansbare pop song ten gehore brengt, die in een terugkerend aanstekelijk ritme gespeeld wordt en invloeden heeft van acid rock en gevolgd wordt door "Blue", een lekker in het gehoor klinkende song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en aanzet tot dansen.
Daarna volgen "A Little Pain", een heerlijke licht psychedelische pop song met enkele subtiele tempowisselingen, waar een aanstekelijk dansbaar ritme in zit,
"Cure Me", een fantastische song, die een terugkerend ritme bevat, in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en swingt en "Heal", een geweldig stuk psychedelische muziek voor, dat invloeden van acid rock heeft, hypnotiserend klinkt en een aanstekelijk ritme bevat en zang van Emma Cionnnini.
In "Supermodel" zet The Strange Flowers me een aanstekelijke swingende uptempo song te horen, waarbij stil zitten geen optie is, in "B.B.Runs" krijg ik een mooie, vrij rustige, pop song met een dansbaar ritme te horen en in "Anymore" hoor ik de band een prachtige melodische song met prima samenzang spelen, die tegen het einde meer snelheid en acid rock invloeden krijgt.
Dan volgen "The Girl With The Moon In Her Eyes", een uitstekende rustige song met een hoog meedein gehalte, "Apocalypse", een verrukkelijke licht psychedelische pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme heeft, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen en "Jingle Jangle In The Morning In The Outer Space", een schitterende, vrij rustige, psychedelische song met dromerige zang, waarin Emma Cionini als gast in mee zingt.
Verder hoor ik de 2 extra nummers, waarvan de eerste "Stormy Waters" heet en daarin speelt de band een geweldige mix van garagerock, beat en psychedelische muziek en "Children Of The Drain", een lekkere aanstekelijke song, die een dansbaar en terugkerend ritme heeft.

"Songs From Imaginary Movies" van The Strange Flowers is net als voorgaande albums een geweldige plaat geworden, die vol staat met aanstekelijke licht psychedelische pop songs, die ik elke liefhebber van dit genre en de betere pop kan aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Saturndust - RLC (Necio Records, 2020) (Doom)

Saturndust uit Sao Paulo, Brazilië werd in 2010 opgericht en bestaat uit: Felipe Dalam - zang, sologitaar en synthesizer, Guilherme Cabral - basgitaar en Douglas Oliveira - drums.
De band bracht hun debuut uit op 7 augustus 2012 met het digitale nummer "Mardi Gras", dat op 2 december 2012 gevolgd werd door het digitale demo nummer "SOW (Sons Of Water)", waarna op 26 januari 2015 hun digitale debuut album "Saturndust" verscheen en op 17 april 2017 bracht de band het digitale album "RLC" uit.
Dit album verscheen 5 januari 2020 via Necio Records als LP in een beperkte oplage van 300 stuks op rood en zwart gespetterd 180 gram vinyl, waarvan er 100 via bandcamp verkrijgbaar zijn.

Het album bevat 5 nummers, waarvan er 3 op de A-kant van de plaat staan en hiervan is "Negative-Parallel Dimensional" het eerste en daarin krijg ik een uitstekende zware trage song voorgeschoteld, die invloeden heeft van spacerock, doom en slugde rock heeft en zo nu en dan heftige en lichtelijk dreigend klinkt, waarna "Astral Dominion" volgt, een een trage heftige doom rock song, die tegen het einde iets meer tempo krijgt, waardoor de muziek tijdelijk begint te swingen, want de band besluit na korte tijd weer in een langzamer tempo te gaan spelen en in het titel nummer "RLC" speelt Saturndust een schitterend melodisch nummer in een niet al te hoog tempo, dat lichte psychedelische invloeden heeft.
Kant B begint met "Time Lapse Of Existence", een prima mix van doom en stonerrock, die in een langzaam tempo gespeeld wordt en enigszins dreigend over komt en halverwege een tempoversnelling en een aanstekelijk ritme krijgt, waardoor de muziek dansbaar wordt, om na korte tijd weer terug te komen in het trage tempo, waarna de band me "Saturn 12.c" voorzet, dat met verrukkelijke rustige ruimtelijke muziek start, die na een kleine 5 minuten over gaat in een hoger tempo, dat invloeden van progressieve rock bevat, om na korte tijd iets langzamer te worden en uit te monden in een schitterend rock nummer, dat diverse tempowisselingen bevat.

"RLC" van Saturndust bevat over het algemeen zware trage doom muziek, die enigszins duister klinkt, maar ook melodische en progressieve invloeden heeft, waarmee de band me met hun muziek heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van doom, deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Ricardo Donoso - Content (Denovali Records, 2020) (Avant Garde)

Ricardo Donoso is een componist, percussionist en elektronica muzikant, die in Rio De Janeiro, Brazilië geboren werd en momenteel in Boston, Massachusetts Amerika woont.
Na zijn opleiding aan Berklee College Of Music en The New England Conservatory speelde hij in diverse projecten gedurende de jaren, het laatst als drummer bij de avant-death metal band Ehnahre, maar ook maakte hij deel uit van het experimentele elektronische duo Perispirit en ging schuil achter de aliassen Embouchure en Scuba Death.
Verder was hij actief in Calliope Quartet en The Epicureans en maakte hij solo albums, waarvan de eerste, "Solo Percussion Improvisations" in 2007, als eigen uitgave op een CD-R verscheen, waarna "Progress Chance" (Digitalis Recordings, 2011), "Assimilating The Shadow" (Digitalis Recordings, 2012), "As Iron Sharpens Iron, One Verse Sharpens Another" (Digitalis Recordings, 2013), "A Song For Echo" (Kathexis, 2014), "Sarava Exu" (Denovali Records, 2014) en "Machine To Machine" (Denovali Records, 2015) volgden.
Ook werden er enkele singles en EP's uitgebracht, waaronder: "Zerovinteum" (7" gelimiteerd vinyl, Semata Productions, 2009), "One Verse Sharpens Another" (EP, Digitalis Recordings, 2013), "As Iron Sharpens Iron" (EP, Digitalis Recordings, 2013), "Iron / Verse Remixes" (12" vinyl, Digitalis Recordings, 2014) en "Beginning Of The Shape" (3xFile, MP3, EP, Denovali Records, 2014). 
Onder het alias RDTK werkt hij samen met Thiago Kochenborger (zang en basgitaar) uit Berlijn, Duitsland, met wie hij sinds zijn twaalfde bevriend is en 15 jaar geleden in een klein eenpersoons slaapkamer appartement te Rio De Janeiro een eerste poging deed samen muziek te maken.
Dat resulteerde uiteindelijk in 2018 in het album "Human Resources", dat 8 nummers bevat en 29 juni 2018 via Denovali Records op LP, CD en als digitale download werd uitgebracht.
Zijn tiende album, waarop 12 heet "Content" en verschijnt 20 mei 2020 via Denovali Records als 2LP, CD en als digitale download.

Het eerste nummer van het album heet "Chimera", waarin Ricardo een fantastisch uptempo avant garde nummer speelt, dat een swingend terugkerend ritme bevat en industriële invloeden heeft, waarbij de muziek lichtelijk chaotisch over komt en dit nummer wordt gevolgd door "Thought Contagion", een mix van elektro en industriële muziek, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgen "Kinesics", een experimenteel chaotisch klinkend nummer, dat tempowisselingen heeft, "A Consensual Hallucination" een uptempo mix van avant garde, elektro en industriële muziek, die lichte psychedelische invloeden bevat en tempowisselingen heeft (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en "Data Lake", een experimenteel nummer met een eentonig terugkerend ritme en sterke krautrock invloeden, waardoor de muziek swingt.
In "Lexical" zet Ricardo Donoso me een uitstekend stukje uptempo avant garde voor, dat een terugkerend ritme heeft, in "Simulation & Modeling" krijg ik een geweldig stuk muziek voorgezet, dat een mix is van krautrock, experimentele muziek en een terugkerend ritme en in "Forking Path" speelt hij een schitterend zwaar nummer met filmmuziek invloeden, waar een gesproken tekst in zit.
Dan volgen "By Conspiracy or Design", een experimenteel avant garde nummer met zware tonen en een terugkerend licht hypnotiserend ritme en "Crossed Destinies", een heerlijk stuk avant garde, dat een terugkerend ritme, experimentele en krautrock invloeden heeft, dat halverwege een korte onderbreking heeft
en duistere filmmuziek elementen toegevoegd krijgt.
Verder hoor ik "Smile Mask", een kort mooi eentonig nummer en "Dies Irae", een experimenteel nummer, dat met zware piano klanken begint, bij tijd en wijle heftig en chaotisch klinkt, om met prachtige piano klanken te eindigen.

"Content" van Ricardo Donoso is een niet alledaagse plaat en zal waarschijnlijk ook niet toegankelijk zijn voor de meeste muziekliefhebbers, maar zij, die het niet schuwen, om eens te gaan luisteren naar deze schijf, zullen zeker met hun oren gespitst naar deze puike experimentele avant garde belevenis luisteren.