zondag 9 mei 2021

Review: Acid's Trip - Strings Of Soul (Heavy Psych Sounds, 2021) (Hardrock / Poprock)

Acid's Trip uit Gothenburg, Zweden, werd in 2018 opgericht en bestaat uit: Acid - sologitaar en zang, Mike - sologitaar en zang, Lucas - basgitaar en Rockhard - drums.
Op 23 maart 2019 verscheen hun debuut 12" single "(Get Ready For The) Rock 'N' Roll Speedball" in een beperkte oplage via Interstellar Smoke Records, waarna de 7" singles "Demon In Your Heart", "Shell Shock" en "Firestarter" op respectievelijk 23 oktober 2019, 20 december 2019 en 13 januari 2021 via Interstellar Smoke Records volgden en de band brengt op 7 mei 2021 hun debuut album "Strings Of Soul" uit, waarop 12 nummers staan, via Heavy Psych Sounds als LP in een beperkte oplage van 150 stuks op half goud, half bruin vinyl (alleen via HPS), als LP in een beperkte oplage van 400 stuks op geel met rood en zwart gespetterd vinyl (alleen via HPS), als test persing LP in een zeer beperkte oplage van 20 stuks op zwart vinyl, als LP op zwart vinyl, als CD en als digitale download.

Het album start met "Prelude", waarin de band een prachtig intro met hemelse klanken in een niet al te hoog tempo speelt, waarna het titel nummer "Strings Of Soul" volgt en de band een schitterende mix van folk en hardrock in een gemiddeld tempo ten gehore brengt, die gevolgd wordt door "The Kiss Riff", een prima rock song, waarin de band een mix van pop en hardrock maakt.
Daarna volgen "No More Fucks", een snelle hardrock song met een aanstekelijk ritme, "High Time", een heerlijke uptempo rock song, die tot beweging aanzet en "Just A Man", een uitstekende dansbare song met een gemiddeld tempo.
In "Faster, Chopper, Boogie" zet Acid's Trip me een puike punkrock gerelateerde song voor, die met vrij hoge snelheid gespeeld wordt en swingt als een trein, in "Creature Of The Lagoon" krijg ik een schitterende uptempo poprock song met een aanstekelijk vrolijk dansbaar ritme voor en in "Get It Right" hoor ik de band weer zo'n uitstekende dansbare uptempo rock song spelen, die een hoog meezing gehalte heeft.
Verder volgen "Delusions Of Grandeur", een lekker in het gehoor klinkende uptempo rock song, die aanzet tot dansen en tempowisselingen heeft, "If Only (I Were the Only)", een swingende uptempo song met rock & roll invloeden en een aanstekelijk ritme en "Come Hell Or High Water", een song in een gemiddeld tempo en lichte progressieve rock invloeden.

"Strings Of Soul" van Acid's Trip is een lekker in het gehoor klinkende plaat, die aanstekelijke dansbare nummers bevat en invloeden van pop- en hardrock heeft en ik kan liefhebbers van deze muzieksoorten dan ook aanraden om eens naar deze schijf te gaan luisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: The Daleks - Exterminate: 40 Years Too Late! (Damaged Goods Records, 2021) (Punk)

The Daleks uit Croydon, Engeland werd in de zomer van 1977 opgericht door sologitarist Eddie Turtle en zanger Nicky Fitzgerald, maar het zou tot 1979 duren voor de band compleet was en deze bestond verder uit: Woodie Taylor – drums en Mark Adams - basgitaar, maar al snel werd Nicky vervangen door Gaz Kilner – zang en Mark door Dean Richards – basgitaar.
Tevens speelden Roland Skilton – basgitaar (5 nummers op de LP) en Les Hill - sologitaar (3 nummers op de LP) mee.
The Daleks bestond tot 1980, waarna de leden zich in 1981 opsplitsten en er 2 nieuwe bands ontstonden: Via Vess (die slechts 4 maanden bestond) (Eddie Turtle – zang en sologitaar, Woodie Taylor – drums en Tony Day - basgitaar) en Stricktly Rockers (deze band hield het 18 maanden vol) (Gaz Kilner – zang, Ian Rocker - sologitaar en Steve Rocker - drums).
Damaged Goods Records bracht 14 mei 2021 de LP "Exterminate: 40 Years Too Late!" van The Daleks en hun aanverwante bands uit in een beperkte oplage van 500 stuks op zilverkleurig vinyl en deze bevat 15 nummers, waarvan er 11 van The Daleks zijn.

Het album begint met het op single verschenen "Rejected", waarin The Daleks een heerlijke swingende uptempo punkrock song ten gehore brengt, die het geluid van eind jaren 70 punk bands goed weergeeft (luister naar dit nummer via de youtubelink onder de recensie) en dit wordt gevolgd door "Man Of The World", eveneens een lekker in het gehoor klinkende punk song met een aanstekelijk dansbaar ritme en subtiele tempowisseling, "This Life Of John Peel (Intro)", een aankondiging van de single "This Life", een schitterende uptempo song met een aanstekelijk dansbaar ritme met hoog meezing gehalte en "This Life Of John Peel (Outro)", de afkondiging van de single.
Daarna volgen "Peer Of Realm", een korte heftige punkrock song, waarbij de geluidskwaliteit nogal te wensen over laat en de muziek invloeden van die van The Sex Pistols heeft, "Daleks", eveneens een korte heftige uptempo rock song met invloeden van The Sex Pistols en "Suicide", een ‌swingende uptempo song, die aanzet tot dansen.
In de demo uit 1979 van "Rejected" zet The Daleks me een soortgelijke uptempo song voor, die een aanstekelijk ritme heeft, in "Stand By Me" van Strictly Rockers krijg ik een uptempo punk song te horen, die een dansbaar ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is en in "Tiny Town" schotelt The Daleks me een mooie poprock song in een gemiddeld tempo voor.
Dan volgen "One Small Mind", een fantastische swingende uptempo song, die invloeden van de muziek van The Clash heeft en een vrolijk ritme bevat, Strictly Rockers met "I Got You", een geweldige uptempo song met een aanstekelijk dansbaar ritme en "You Wouldn't Know" van ViaVess, een heerlijke uptempo song met een zeer dansbaar ritme.
Vervolgens hoor ik ViaVess met "Transfixion", een uitstekende song met subtiele tempowisselingen, die in iets boven gemiddeld tempo wordt gespeeld en "(I'm Not In Love With The) Rude Girl" (ViaVess), een vrolijk klinkende poppunk song, die ook nu weer aanzet tot dansen.
Verder volgen Eddie Turtle met "I'm A Runt", een korte swingende punk song van 1 minuut, waarbij hij zichzelf alleen met gitaar begeleidt en Strictly Rockers met "Miss You", een vrij rustige pop song met een terugkerend ritme.

"Exterminate: 40 Years Too Late!" van The Daleks is een schitterend tijdsdocument, waar ik met volle teugen van genoten heb en waarmee de band me tijdelijk terug voerde naar eind jaren 70, begin 80 en ik kan iedere liefhebber van punkrock deze schijf dan ook sterk aanraden. 




Review: Supervoid - The Giant Nothing (Subsound Records, 2021) (Avant Garde)

Supervoid uit Italië is een nieuw internationaal collectief, dat bestaat uit: Jacopo Pierazzuoli (Italië) -drums en percussie, Eraldo Bernocchi (Italië) - bariton gitaar, Xabier Iriondo (Japan) - sologitaar geluiden en Shahi Baaja en Jo Quail (Engeland) - cello.
De band brent op 7 mei 2021 hun debuut album "The Giant Nothing" uit, waarop 7 nummers staan, als LP via Subsound Records.

Het album begint met "1.8 Billion Light Year Structure", waarin de band een schitterend eentonig uptempo stuk muziek met een terugkerend ritme speelt, dat halverwege over gaat in een rustig tempo en invloeden van avant garde en new age heeft, dat na korte tijd verandert in een stuk progressieve rock met een terugkerend ritme en dit wordt gevolgd door "A Cold Spot", een geweldig avant garde uptempo nummer, dat tegen het einde in een rustig tempo over gaat en swingt als een trein.
Daarna volgen "Eridanus - The Biggest Thing", een heerlijk uptempo rock nummer met een licht hypnotiserend terugkerend ritme en hardrock invloeden en "The Acceleration Of The Universe", een fantastisch zwaar duister klinkend avant garde nummer, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en bij tijd en wijle swingt.
In "The Dark Flow" schotelt Supervoid me een verrukkelijk zwaar rustig nummer voor, dat een aanstekelijk ritme en invloeden van soundscapes heeft, in "A Rip In The Fabric Of Space" krijg ik opnieuw een zwaar stuk muziek voorgezet, dat een post-apocalyptische sfeer oproept en invloeden van heavy rock en soundscapes heeft en in "The Largest Structure Ever Found By Humanity" laat de band me genieten van een prachtig rustig post-rock nummer met melodische invloeden.

"The Giant Nothing" van Supervoid is een uitstekende plaat met invloeden van avant garde, post-rock, hardrock en new age, waar ik zeer van genoten heb en ik kan elke liefhebber van 1 of meer van deze muzieksoorten aanraden om eens deze schijf te gaan luisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Mushroom Giant - Painted Mantra (Bird's Robe Records, 2021) (Post-Rock)

Mushroom Giant uit Melbourne, Australië werd in 2002 opgericht en bestaat uit: Trent Horwood - drums en percussie, Simon Wade - sologitaar, Hammond orgel en Rhodes piano, Craig Fryers - basgitaar en gebogen basgitaar en David Charlton - sologitaar.
De band bracht hun debuut album "Rails" in een beperkte oplage als CD uit op 25 februari 2003, gevolgd door: "Graven Image" (radio edit) (digitaal nummer 6 juni 2006),
"Kuru" (beperkte oplage als CD 2 februari 2008), "Antarctic Angel" (beperkte oplage als CD 30 januari 2010), "Painted Mantra" (beperkte oplage als CD 24 april 2015), "Invocation" (digitaal nummer 26 april 2018) en "Chrysalis" (digitaal nummer 26 april 2018)
Om het 10 jarige bestaan van Bird’s Robe Records te vieren, bracht dit label het album "Painted Mantra", waarop 9 nummers staan, op 7 mei 2021 opnieuw als CD en als digitale download uit.

Het album begint met "The Drake Equation", waarin de band een uitstekend post-rock nummer ten gehore brengt, dat iets over de helft verandert in een stevig stuk hardrock, dat swingt en gevolgd wordt door "Four Hundred And Falling", een schitterend rustig post-rock nummer met een melodisch ritme.
Daarna volgen "Scars Of The Interior", een fantastisch nummer, dat in een rustig tempo begint, na enkele minuten meer snelheid krijgt en zo nu en dan heftig klinkt, swingt en tempowisselingen en Oosterse melodische invloeden bevat en "Aesong", een heerlijk stuk rock, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en lichte psychedelische invloeden bevat.
In "Event Loop" zet Mushroom Giant me nogmaals een swingend post-rock nummer voor, dat een terugkerend ritme heeft en tempowisselingen bevat en in "Primaudial Soup" krijg ik een geweldig swingend rock nummer te horen, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en een melodisch ritme bevat.
Dan volgen "Triptych", een mooi rustig post-rock nummer met een aanstekelijk terugkerend ritme, "Lunar Entanglement", een prachtig rustig nummer, dat eveneens een terugkerend ritme heeft en "Majestic Blackness", een verrukkelijk nummer, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en iets voor de helft van het nummer heftiger wordt, waarbij de muziek aanzwelt, om na enkele minuten terug te keren in het begin tempo.

"Painted Mantra" van Mushroom Giant is een uitstekende CD, die vol heerlijke post-rock nummers staat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Moon Coven - Slumber Wood (Ripple Music, 2021) (Stoner)

Moon Coven uit Malmö, Zweden, werd in 2012 opgericht en bestaat uit: Fredrik Dahlqvist - drums, Oscar Johansson - basgitaar en zang, David Leban - zang en sologitaar, Axel Ganhammar - sologitaar en Justin Boyesen - gitaar
De band bracht op 7 oktober 2013 hun debuut met het nummer "Ruler Of Dust", dat digitaal werd uitgebracht en deze werd gevolgd door de LP "Amanita Kingdom", die op 28 januari 2014 via Transubstans Records verscheen.
Vervolgens verschenen de digitale single "Haramukh High" ​/​ "Master Of The Sky" (2 oktober 2014), de EP "Solstice", die op 6 september 2016 als cassette in een beperkte genummerde oplage van 100 stuks via Ljudkassett! werd uitgebracht en het digitale album "Moon Coven" (4 november 2016) en op 7 mei 2021 brengt Ripple Music hun album "Slumber Wood", waarop 8 nummers staan, als LP in een beperkte oplage van 150 stuks op half zwart, half geel vinyl, als LP op zwart vinyl, als CD en als digitale download uit.

Het album start met "Further", waarin de band een uitstekende stevige rock song in een niet al te hoog tempo ten gehore brengt, die gevolgd wordt door "Ceremony", dat  eveneens in een vrij laag tempo wordt gespeeld.
Daarna volgen "Potbelly Hill", een schitterende rustige song met een terugkerend ritme en "Eye Of The Night", een song met een gemiddeld tempo en een dansbaar ritme.
In "A Tower Of Silence" zet Moon Coven me een geweldig duister instrumentaal nummer voor, dat in een traag tempo wordt gespeeld en in "Bahgsu Nag" krijg ik een fantastische post-rock song in een gemiddeld tempo te horen, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en zeer dansbaar is.
Verder volgen "Seagull", opnieuw een zware stevige song met een vrij traag tempo en een terugkerend ritme en "My Melting Mind", speelt de band nogmaals zo'n zelfde soort song in een niet al te hoog tempo en een terugkerend ritme.

"Slumber Wood" van Moon Coven is een puike stonerrock plaat, die hoofdzakelijk trage nummers bevat, waarvan ik de nummers "A Tower Of Silence" en "Bahgsu Nag" de  hoogtepunten vind en ik raad elke liefhebber van stoner dan ook aan, deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Mark & The Clouds - Waves (Gare Du Nord Records, 2021) (Psychedelische Pop)

Mark & The Clouds is een band uit Londen, Engeland, die door Marco Magnani - zang en sologitaar werd opgericht nadat zijn band Instant Flight op een dood spoor belandde.
Hun debuut LP "Blue Skies Opening" werd gemaakt met medewerking van  bevriende muzikanten uit heden en verleden, zoals: John O'Sullivan - basgitaar, Fabio Serrone - solo- en basgitaar, Michele Rossiello - basgitaar, Javier Ayensa - sologitaar, Ian Button - drums, Shin Okajima - drums, Tiberio Ventura - drums, Ray Fontana - keyboards, Tom Hammond - trompet en Joe Hammond - trombone.
De LP, die 30 juni 2014 verscheen en 11 nummers bevat, is in een gelimiteerde oplage van 250 stuks via Mega Dodo Records uitgebracht, waarvan de eerste 100 exemplaren vergezeld gingen van een CD, waarop 4 songs staan, die niet op de LP voor komen, terwijl de CD versie 13 nummers bevat.
Ook "Cumulus", dat 10 maart 2017 via het Mega Dodo Records label verscheen, werd zowel op LP (180 gram zwart vinyl), CD en als digitale download uitgebracht en verscheen tevens in een beperkte oplage van 100 stuks op 2CD, inclusief het optreden, dat de band tijdens het Games For May 2014 deed.
Vermeldenswaardig is ook dat er op de uitgave van de LP 11 nummers staan, terwijl de CD en digitale download 15 nummers bevatten.
De band, die tegenwoordig bestaat uit: Marco Magnani, John O'Sullivan en Shin Okajima en gastmuzikanten Tom Hammond en Joseph Hammond, bracht in eigen beheer de CD "Live At The Half Moon" op 12 november 2020 uit, dat 24 mei 2015 te Putney opgenomen werd en op 22 december 2020 verscheen de digitale kerst song "Santa Claus Is Out Of Tune".
Hun nieuwe album "Waves", waarop 15 nummers staan, is 14 mei via Gare Du Nord Records als CD en als digitale download verschenen en hiervan wordt in juni dit jaar een single uitgebracht en hierop spelen de volgende gastmuzikanten mee: Tom Hammond - trompet (tracks 5, 9, 10 en 13), Joe Hammond - trombone (tracks 5, 9, 10 en 13),  Rachel Kashi - keyboards (tracks 2 en 11) en achtergrondzang (track 11), Maya Kasparova - viool (track 4) en DJ Marrs Bonfire - achtergrondzang (track 8) 

Het album start met "You & Me In Space", waarin de band een schitterende licht psychedelische song in een gemiddeld tempo speelt, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, die gevolgd wordt door "Back In Time", een verrukkelijke song met een gemiddeld tempo, die door de tekst nostalgische gevoelens oproept en "You Wanna Put Me Down", een geweldige swingende uptempo rock song, die aanzet tot dansen.
Daarna volgen "Winter Song", een prachtige poprock song met lichte orkestrale invloeden, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, "All These Plans", een heerlijke aanstekelijke poprock song met een dansbaar ritme en lichte invloeden van de muziek van Paul McCartney, waarbij stil zitten geen optie is en "Free Me Now", een puike rock song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme.
In "No One Makes A Sound" schotelt Mark & The Clouds me weer zo'n lekker in het gehoor klinkende poprock song in een gemiddeld tempo voor, die swingt, in "The Same Old Dream" krijg ik een fantastische psychedelische poprock song te horen, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en in het titel nummer "Waves" zet de band me nogmaals een mooie poprock song in een niet al te hoog tempo voor, die subtiele tempowisselingen bevat.
Dan volgen "Promised Land", een uitstekende song, die een aanstekelijk ritme bevat en licht country invloeden heeft, "Peace Not Religion", een prima poprock song met een gemiddeld tempo en een vrolijk ritme, dat uitnodigt om te gaan dansen en "Miles & Miles Away", een verrukkelijke swingende uptempo rock song, die subtiele tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat, dat me weer in beweging brengt.
Verder hoor ik "These Heavy Drops Of Rain", eveneens een song met subtiele tempowisselingen, die een dansbaar ritme heeft, "In The Big Crowd" laat de band me genieten van een swingende rock song met een terugkerend ritme en in "Somebody Else" krijg ik een heerlijke poprock song voorgeschoteld, die invloeden van western muziek, surf en rock bevat en een dansbaar ritme heeft.

"Waves" van Mark & The Clouds staat vol geweldige dansbare songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van de betere pop deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Dictaphone - Goats & Distortions 5 (Denovali Records, 2021) (Oosters / Avant Garde)

Eind jaren 90 richtte Oliver Doerell (elektronica, bas- en sologitaar) uit Berlijn, Duitsland, Dictaphone op en in 2000 ging hij samen spelen met Roger Döring (saxofoon en klarinet).
Na enkele jaren met diverse gastmuzikanten gespeeld te hebben, waaronder Stephan Wöhrmann (SWOD), Malka Spigel (Minimal Compact) en enkele albums te hebben uitgebracht via het City Centres Offices labelhet album ": "M=Addiction" (2002), "Nacht" (EP, 2004) en "Vertigo II" (2006) kwam Alex Stolze (viool) in 2009 bij de band, waarna "Poems From A Rooftop" in 2012 in een zeer beperkte oplage door het Sonic Pieces label werd uitgebracht.
De band trad in de loop der jaren in meer dan 20 landen op en speelde op festivals zoals: Mutek, Transmediale, Unsound, Benicassim en meer.
Op 24 november 2017 verscheen het album "APR 70" en werd als LP en CD door het Denovali Records label uitgebracht en tevens bracht dit label de vorige uitgaven van de band opnieuw uit en op 30 april 2021 verschijnt "Goats & Distortions 5", waarop 10 nummers staan, als LP en als CD via Denovali Records.

Het album begint met "O", waarin het trio een geweldig Oosters getint nummer in een niet al te hoog tempo ten gehore brengt, dat een aanstekelijk terugkerend ritme heeft en gevolgd wordt door "Island 92", eveneens een schitterend Oosters klinkend nummer, dat na enkele minuten van ritme verandert en "808.14.4", een fantastische mix van Oosterse ritmes, erotica en dance, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft.
Daarna volgen "Goats & Distortions 1", een kort experimenteel elektronisch stukje met percussie, "Tempête Et Stress", een avant garde nummer met experimentele elementen, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en invloeden heeft van Hüsnu Senlederici en tevens een trieste ondertoon bevat en "Il Grande Silenzio", een prima experimenteel nummer met Oosterse invloeden en een terugkerend ritme, dat melancholisch klinkt.
In "M." zet Dictaphone me een heerlijk avant garde nummer in een vrij rustig tempo voor, dat experimentele invloeden heeft en in "Goats & Distortions 2" krijg ik weer zo'n puik experimenteel avant garde in een gemiddeld tempo nummer te horen.
Verder volgen "Your Reign Is Over", een fantastische mix van dance, Oosterse ritmes en terugkerende ritmes, die swingt als een trein en iets over de helft van het nummer even stopt, om na enkele seconden weer verder te gaan en "Griot Dub", een verrukkelijk avant garde nummer met Oosterse invloeden en een licht hypnotiserend  terugkerend ritme.

"Goats & Distortions 5" van Dictaphone staat vol schitterende muziek, waar ik vanaf de begin tonen van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van Oosters getinte muziek, avant garde en terugkerende ritmes deze schijf dan ook sterk aanbevelen.(luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)




zondag 2 mei 2021

Review: Stöner - Live In The Mojave Desert Vol.4 (Heavy Psych Sounds, 2021) (Stoner / Bluesrock)

Stöner uit Palm Desert, Amerika werd in 2020 opgericht en bestaat uit: Brant Bjork - zang, drums, solo- en basgitaar, Nick Oliveri - zang, basgitaar, akoestische en elektrische gitaar en Ryan Güt - drums.
Op 16 april 2021 verscheen hun debuut album "Live In The Mojave Desert Vol.4", waarop 7 nummers staan, via Heavy Psych Sounds als testpersing LP in een zeer beperkte oplage van 15 stuks op zwart vinyl (alleen via HPS), als LP in een zeer beperkte oplage van 70 stuks op half oranje, half zwart vinyl (alleen via HPS), als LP in een beperkte oplage van 150 stuks op wit met zwart en rood gespetterd vinyl (alleen via HPS), als LP in een beperkte oplage van 300 stuks op zilverkleurig vinyl, als LP op zwart vinyl, als CD en als digitale download.

Het album start met "Rad Stays Rad", waarin de band een geweldige stonerrock song in een gemiddeld tempo ten gehore brengt, die een terugkerend ritme heeft en "The Older Kids", een heerlijke rock song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme.
Daarna volgen "Own Yer Blues", een fantastische bluesrock song, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en "Nothin'", een swingende rock song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme, die aanzet tot dansen.
In "Evel Never Dies" schotelt Stöner me een uptempo rock song voor, die invloeden van hardrock heeft, dansbaar is en tempowisselingen en een terugkerend ritme bevat, in "Stand Down" krijg ik opnieuw een verrukkelijke rock song in een gemiddel tempo te horen, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en invloeden van soul en dance bevat, waarbij stil zitten niet aan de orde is en in "Tribe" / "Fly Girl", een schitterende song met een gemiddeld tempo, een terugkerend licht hypnotiserend ritme en lichte progressieve bluesrock invloeden, die halverwege verandert en in een iets lager tempo over gaat en meer blues toegevoegd krijgt.

"Live In The Mojave Desert Vol.4" van Stöner is een puike plaat met bluesrock en stoner invloeden, terugkerende ritmes bevat en bij tijd en wijle swingt en ik kan liefhebbers van deze genres dan ook aanraden, deze schijf een ste gaan beluisteren.(luister naar dit album viade bandcamp link onder de recensie)




Review: Jordsjø - Pastoralia (Karisma Records, 2021) (Progressieve Rock / Folk)

Jordsjø uit Oslo, Noorwegen bestaat, na diverse bandbezettingswisselingen, tegenwoordig uit: Håkon Oftung - zang, sologitaar, dwarsfluit, keyboards en FX en Kristian Frøland - drums en percussie.
De band bracht op 9 september 2015 hun debuut album "Jordsjø" als cassette in een beperkte oplage van 35 stuks en als digitale download uit en deze werd op 22 februari 2016 gevolgd door "Jordsjø II", ie eveneens als cassette in een beperkte oplage van 35 stuks en als dd verscheen.
Vervolgens verschenen "Songs From The Northern Wasteland", een split album met Breidablik​ (11 juli 2016, als cassette in een beperkte oplage van 50 met de hand genummerde zwarte stuks, als cassette in een beperkte oplage van 25 met de hand genummerde blauwe stuks en als dd), "Jord" (27 januari 2017, als LP in een beperkte oplage van 500 stuks op doorzichtig vinyl via Panorama Records, als gesigneerde LP op doorzichtig vinyl via Bandcamp, als CD via Karisma Records, als cassette in een beperkte oplage van 25 bruine stuks, als cassette in een beperkte oplage van 25 zwarte stuks en als dd), "Jordsjø Compilation" (6 augustus 2018, als 2LP, als 2CD en als dd), "Nattfiolen" (21 december 2018, demo, als digitaal nummer), "Nattfiolen" (24 mei 2019, album als LP in een beperkte oplage van 200 stuks op rood vinyl, als LP in een beperkte oplage van 300 stuks op zwart vinyl, als gesigneerde CD met een persoonlijke groet, als CD en als dd) en op 7 mei 2021 verschint hun album "Pastoralia" via Karisma Records als LP in een beperkte oplage van 600 stuks op 180 gram blauw vinyl, als LP op 180 gram zwart vinyl, als CD en als dd).
Hierop wordt het duo bijgestaan door: Ola Mile Bruland (Actionfredag), Håkon Knutzen, Vilde Mortensen Storesund, Mats Lemjan, Christian Meaas Svendsen en Åsa Ree (Meer, Tusmørke, Wobbler).

Het album, dat 8 nummers bevat, begint met "Prolog", waarin de band een prachtig instrumentaal progressief rock nummer in een niet al te hoog tempo speelt, dat tempowisselingen en invloeden van jazz bevat en gevolgd wordt door "Skumring I Karesuando", een puike song met invloeden van folk en progressieve rock, dat een aanstekelijk ritme bevat en tempowisselingen heeft.
Daarna volgen "Mellom Mjødurt, Marisko Og Søstermarihånd", een fantastische vrij rustige progressieve folk song, die ook nu weer tempowisselingen bevat en sterke invloeden van de jaren 70 progressieve folk bands heeft en tegen het einde in een hoger tempo over gaat, waardoor de muziek gaat swingen en het titel nummer "Pastoralia", een geweldige song in een gemiddeld tempo, dat tempowisselingen heeft, invloeden van jazz, de jaren 70 muziek en Ensemble Nimbus (Zweden) en een aanstekelijk ritme bevat.
In "Fuglehviskeren" zet Jordsjø me een uitstekend instrumentaal nummer in een gemiddeld tempo voor, dat een aanstekelijk mysterieus ritme heeft en in "Beitemark" krijg ik nogmaals een verrukkelijk stuk muziek te horen, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en subtiele tempowisselingen heeft.
Verder volgen "Vettedans", een kort instrumentaal nummer met een gemiddeld tempo en folk invloeden en "Jord III", een schitterende progressief rock nummer met een  gemiddeld tempo, folk en melodische invloeden, gesproken tekst en een aanstekelijk ritme.

"Pastoralia" van Jordsjø is een meesterlijke plaat, die vol staat met technisch hoogstaande progressieve muziek, die invloeden van jazz, folk en jaren 70 muziek bevat en ik kan elke liefhebber van deze muzieksoorten deze schijf dan ook sterk aanraden.(luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Various Artists - The Bare Essentials (Fruits De Mer Records, 2021) (Diverse Stijlen)

Het Fruits De Mer Records label brengt regelmatig gratis compilatie albums uit, die aan leden van de Fruits De Mer Records Club worden uitgedeeld, als ze een bepaalde aankoop doen.
Deze keer is dat "The Bare Essentials" en de clubleden ontvangen deze CD compilatie, waarop 10 nummers staan, waarvan sommige bands exclusief op Fruits De Mer Records verschijnen, op 17 mei 2021, als ze een bestelling hebben gedaan voor 1 of meerdere van de nieuw verschenen uitgaven van het label.

Het album begint met "Magic Cobra" van Magic Cobra uit Philadelphia, Amerika, die een uitstekende swingende uptempo progressieve rock song met psychedelische invloeden speelt, die aanzet tot dansen en deze wordt gevolgd door "Moon Landing" van Kazarus (Gdansk, Polen), waarin de band een fantastisch stuk progressieve rock ten gehore brengt, dat tempowisselingen heeft en lichte invloeden van Pink Floyd bevat.
Daarna volgen Nick Haeffner (Londen, Engeland) met "Wake Up Charlie", een Oosters klinkende song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme, dat een licht hypnotisch effect oproept, Pigsontrip (Bettona, Italië) met "Psiconauta", een geweldig progressief nummer, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en een terugkerend hypnotiserend ritme bevat en invloeden van space- en krautrock heeft, die halverwege het nummer verandert in een prachtige poprock song met een niet al te hoog tempo, die tegen het einde weer een terugkerend ritme krijgt en Mani + Zeus (Mani Neumeier / Zeus B.Held) (Stuttgard, Duitsland) met "Swallow The World", een mix van krautrock en experimentele muziek, die een terugkerend dansbaar ritme heeft en invloeden van jazz en drum 'n' bass heeft.
In "The Blue Magician's Fantasy" zet Upupayãma (Parma, Italië) me een heerlijke Oosters klinkende psychedelische song in een gemiddeld tempo voor, die een terugkerend ritme heeft en iets over de helft van het nummer tijdelijk in een langzaam tempo gespeeld wordt, om na korte tijd meer snelheid te krijgen, waardoor de muziek gaat swingen, in "Night Shuttle To Havana" van Aaron Ellis (Liverpool, Engeland) krijg ik een puik instrumentaal nummer te horen, dat een dansbaar licht hypnotiserend ritme heeft en in "The Veil Of Isis" laat Astral Magic (Finland) me genieten van een geweldig instrumentaal uptempo krautrock nummer, dat lichte Oosterse en Balkan invloeden heeft en swingt als een trein, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
Verder volgen Jonathan Morgan (Birmingham, Engeland) met "Perseverance", een prima instrumentaal rock nummer, dat wisselende tempo's heeft, lichte progressieve en psychedelische invloeden bevat en bij tijd en wijle swingt en Öresund Space Collective (Denemarken / Zweden / Portugal) met "Approach", dat bijna 21 minuten duurt en de band hun swingende energieke progressieve rock van begin tot einde in een hoog tempo ten gehore brengt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)

De exclusieve gratis verzamel CD "The Bare Essentials", die door Fruits De Mer Records verstrekt wordt aan hun club leden, bij bestelling van 1 of meerdere nieuwe uitgaven van het label, bevat 10 schitterende nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan elke muziekliefhebber dan ook aanraden, eens te overwegen, om lid te worden van deze club en ook in aanmerking te komen voor zo'n fantastische uitgave.




Review: Mountain Tamer - Live In The Mojave Desert Vol.5 (Heavy Psych Sounds, 2021) (Stoner)

Mountain Tamer werd in 2011 opgericht te San Francisco, Amerika en bestaat uit: Andrew Hall - zang en sologitaar, Dave Teget - basgitaar en Casey Garcia - drums.
Hun debuut album "Mountain Tamer" verscheen in 2016 via Argonauta Records, waarna Magic Eye en Nasoni Records hun tweede album "Godfortune // Dark Matters" uitbrachten en op 25 september 2020 bracht Heavy Psych Sounds het derde album van de band, "Psychosis Ritual", uit als LP in een beperkte oplage van 20 stuks als proef persing, als LP in een beperkte oplage van 150 stuks op half groen half oranje vinyl, als LP in een beperkte oplage van 450 stuks op blauw vinyl, als LP op zwart vinyl, als CD en als digitale download.

Het album begint met "Warlock", waarin de band een stevige trage stonerrock song speelt, die halverwege meer snelheid krijgt en over gaat in een swingend stuk rock en gevolgd wordt door "Turoc Maximus Antonis", een uitstekend progressief rock nummer met een aanstekelijk dansbaar ritme en invloeden van stoner.
Daarna volgen "Chained", een uptempo rock song met een terugkerend ritme, lichte Oosterse invloeden en subtiele tempowisselingen en "Scorched Earth", een experimenteel startend stuk muziek, dat heavy rock invloeden heeft en na korte tijd over gaat in een geweldige stonerrock song met een swingend hypnotiserend terugkerend ritme.
In "Death In The Woods" zet Mountain Tamer me een uptempo song voor met een aanstekelijk terugkerend ritme, waarbij stil zitten niet aan de orde is en in "Black Noise" krijg ik een fantastische song in een gemiddeld tempo te horen, die een terugkerend hypnotiserend ritme heeft.
Verder volgen "Funeral Of A Dog", een schitterende swingende uptempo mix van hardrock en punk met een terugkerend ritme en "Living In Vain", een verrukkelijke rock song, die ook nu weer een repeterend ritme heeft en swingt als een trein.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Live In The Mojave Desert Vol.5" van Mountain Tamer staat vol puike stonerrock songs, waar ik vanaf de begintonen van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van dit genre en van hypnotiserende ritmes, deze schijf dan ook zeer aanbevelen.




Review: Lucid Sins - Cursed! (Totem Cat Records, 2021) (Progressieve Pop)

Lucid Sins uit Glasgow, Schotland werd in 2013 opgericht en bestaat uit: Andreas Jonsson - zang en sologitaar en Ruaraidh Sanachan — solo- en basgitaar, keyboards en percussie, die na het uitbrengen van hun eerste album, "Occultation", versterking hebben gekregen van: Joe Gallagher — sologitaar, Sondre Berge Endegal — basgitaar, Martin (Eggy Beard) McKenna — viool en Stuart Coleman — keyboards .
De band bracht hun debuut album "Occultation" op 27 september 2014 via Totem Cat Records als LP plus een extra nummer in een beperkte oplage van 500 stuks en als digitale download uit en deze wordt op 3 mei 2021 gevolgd door "Cursed!", waarop 8 nummers staan, dat via Totem Cat Records als LP, als CD en als dd wordt uitgebracht.

Het album begint met "Joker’s Dance", waarin de band een heerlijke swingende uptempo poprock song ten gehore brengt, die een melodisch terugkerend ritme heeft en lichte progressieve rock invloeden bevat en gevolgd wordt door "The Serpentine Path", een prima rock song met een gemiddeld tempo en tempowisselingen, die lichte psychedelische invloeden bevat.
Daarna volgen "Sun And The Moon", een fantastische progressieve rock song, die in een gemiddeld temp wordt gespeeld en psychedelische invloeden heeft en "The Devil’s Sign", een schitterende poprock song, die in een rustig tempo start, om halverwege een gemiddeld tempo te krijgen, waarbij ook de muziek progressief wordt.
In het titel nummer, "Cursed", zet Lucid Sins mee een verrukkelijke swingende uptempo progressieve poprock song met een aanstekelijk terugkerend ritme voor, dat aanzet tot dansen en tempowisselingen heeft en in "Snake Eyes" krijg ik een puike rock song te horen, die een afwisselend tempo heeft, progressieve elementen bevat en zo nu en dan dreigend klinkt.
Dan volgen "By Your Hand", een uptempo rock song met een terugkerend ritme, dat een licht hypnotisch effect teweeg brengt en "The Forest", een schitterende uptempo rock song met invloeden van folk, die een vrolijk terugkerend ritme bevat, waarbij stil zitten geen optie is en tegen het einde in een rustig tempo over gaat.

"Cursed!" van Lucid Sins is een heerlijke plaat om te beluisteren, waar ik dan ook zeer van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van progressieve poprock deze schijf van harte aanraden.(luister naar 2 nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: LTO - Daear (Denovali Records, 2021) (Avant Garde)

LTO - zang, piano, synthesizer, snaar instrumenten en percussie, uit Bristol, Engeland is een producer van elektronische muziek, die deel uitmaakt van het collectief Old Apparatus.
Op 30 maart 2015 bracht hij zijn  debuut solo EP "No Pasa Nada" als digitale download uit, die op 23 juni 2017 gevolgd werd door het album "Storybook", dat als LP in een beperkte oplage van 500 stuks en als dd werd uitgebracht, waarna het album "Déjà Rêvé" op 26 oktober 2018 als LP, als CD en als dd verscheen en op 30 april 2021 brengt Denovali Records zijn album "Daear", waarop 8 nummers staan, als LP, als CD en als dd uit.

Het album begint met "Noachia", waarin LTO een langzaam nummer speelt, dat een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en eentonige zang bevat en dit wordt gevolgd door "Elysium", een mooi rustig elektronisch avant garde nummer, dat melodische invloeden heeft, tempowisselingen bevat en tegen het einde zwaarder wordt.
Daarna volgen "Cad Goddeu", een schitterend stuk avant garde, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en een duister terugkerend ritme heeft en "Tharsis", een prima rustig nummer, dat een eentonig terugkerend ritme heeft.
In "Bendigeidfran" zet LTO me een melodisch stuk muziek met symfonische invloeden voor, dat ook nu weer een langzaam tempo heeft en in "Annwn" krijg ik een vrij zwaar nummer te horen, dat lichtelijk triest klinkt en na enkele minuten over gaat in een uitstekend post-rock nummer met een gemiddeld tempo.
Verder volgen "Nisien", een fantastisch langzaam nummer met invloeden van avant garde en een trieste ondertoon en "Derwyddon", een verrukkelijk rustig avant garde  nummer met een terugkerend licht hypnotiserend ritme en experimentele en post-rock invloeden. 

"Daear" van LTO is een prima plaat met mooie rustige nummers, die ik iedere liefhebber van avant garde en post-rock kan aanraden.(luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Astral Magic - Visions Of Infinity (Space Rock Productions / Sapphire Records, 2021) (Spacerock)

Astral Magic uit Finland is het solo project van basgitaar speler Santtu Laakso van de in 1991 opgerichte psychedelische spacerock band Dark Sun.
Op zijn eerste solo album "Visions Of Infinity", waarop 9 nummers staan, bespeelt hij alle instrumenten zelf en krijgt daarbij hulp van gastmuzikanten Martin Weaver (ex-Dark en Wicked Lady) - sologitaar (behalve op "Ancient Mysteries", "Onboard The Spaceship" en "Creatures From Beyond"), Scott Heller - synthesizer (op "Winds Of Time") en Samuli Sailo - ukelele (op "Winds Of Time").
Het album wordt via Space Rock Productions en Sapphire Records uitgebracht, als LP in een beperkte oplage van 250 stuks op 180 gram marmer kleurig vinyl, die met de hand genummerd zijn, als CD in een beperkte oplage van 150 stuks, die met de hand genummerd zijn en als digitale download en vermeldenswaardig is verder, dat het album opgedragen wordt aan Sylvi Maria Laakso (23.12.1923 – 1.6.2020), de moeder van Santtu.

Het album begint met "Chrononaut", een schitterende vrij rustige spacerock song, die een terugkerend ritme en invloeden heeft van de muziek van Hawkwind en deze wordt gevolgd door het titel nummer "Visions Of Infinity", een uptempo rock song met een aanstekelijk terugkerend ritme, dat aanzet tot dansen.
Daarna volgen "Ancient Mysteries", een heerlijke rustige song, die ruimtelijke invloeden en een dansbaar ritme bevat en "Rocking With The Aliens", een swingende uptempo mix van kraut-, spacerock en elektro, waarbij stil zitten geen optie is. 
In "Onboard The Spaceship" laat Astral Magic me genieten van een geweldige instrumentale mix van spacerock en progressieve rock, die een terugkerend ritme heeft en swingt als een trein, in "I Was Abducted" zet de band me een verrukkelijke uptempo rock song voor, die een aanstekelijk terugkerend dansbaar ritme heeft, dat beweging oproept en in "Creatures From Beyond" krijg ik een uitstekende song te horen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft.
Verder volgen "Winds Of Time", een prachtige poprock song met een rustig tempo en melodische spacerock invloeden van de muziek van Kitaro en "Wizards", een fantastische spacerock song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, een zeer dansbaar terugkerend ritme heeft en lichte krautrock invloeden bevat.

"Visions Of Infinity" van Astral Magic is een geweldige plaat, die lekker in het gehoor klinkende dansbare spacerock muziek bevat, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van de muziek heeft gehouden en ik kan iedere liefhebber van spacerock deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar 2 nummers van het album via de bandcamp link onder de recensie)




zondag 25 april 2021

Review: Howling Giant - Alternation (Eigen Beheer, 2021) (Rock)

Howling Giant uit Nashville, Amerika, werd in 2014 opgericht en bestaat uit: Zach Wheeler - drums en zang, Tom Polzine - sologitaar en zang, Sebastian Baltes - basgitaar en zang en Marshall Bolton - keyboards en synthesizer.
De band bracht hun debuut EP "Howling Giant" op 13 januari 2015 als digitale download uit, op 12 augustus 2016 gevolgd door "Black Hole Space Wizard: Part 1", dat als CD en als dd verscheen.
Daarna volgden: "Black Hole Space Wizard: Part 2" (25 augustus 2017, CD en dd), "Howling Giant" (geremasterde uitgave) (22 maart 2019, 10" LP in een beperkte oplage van 300 stuks op oranje vinyl, 10" LP in een beperkte oplage van 200 stuks op kosmos blauw, komeet geel vinyl, als 10" test persing LP wordt geleverd met een met de hand vervaardigde, gezeefdrukte omslaginzet met afwisselend kleurenschema en als dd), "The Space Between Worlds" (27 september 2019, LP in een beperkte oplage, CD in een beperkte oplage en dd), split album met Sergeant Thunderhoof "Turned To Stone Chapter 2: Masamune & Muramasa" (7 augustus 2020, LP, CD en dd) en op 20 april 2020 verscheen de instrumentale EP "Alternation", waarop 4 nummers staan, als digitale download in eigen beheer. 

De EP begint met "Understudy", waarin de band een stevig uptempo rock nummer speelt met invloeden van progressieve rock en hardrock, dat een terugkerend ritme bevat en gevolgd wordt door "Luring Alluring Rings", een schitterend rock nummer, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en melodische invloeden heeft.
In "Enemy Of My Anemone" laat Howling Giant me nogmaals genieten van een vrij stevig nummer, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en lichte folkrock invloeden bevat en in "Farmer Maggot’s Crop", (feat. Mike T. Kerr), krijg ik opnieuw een lekker in het gehoor klinkend nummer in een gemiddeld tempo voorgezet.

"Alternation" van Howling Giant is een prima EP, die 4 uitstekende instrumentale nummers bevat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan ieder liefhebber van rock deze digitale schijf dan ook van harte aanraden.(luister naar deze EP via de bandcamp link onder de recensie)




Review: GangAwry - New High (Bird's Robe Records, 2021) (Rock)

GangAwry uit Sydney, Australië, werd halverwege de jaren 80 opgericht en bestond uit: Nick Norton - sologitaar en zang, Brendan Jones - sologitaar, Tim West - basgitaar en  Warren Power - drums.
De band bracht in 2005 hun debuut en enige EP "New High", waarop 4 nummers staan, via Flashpoint Music als CD uit en deze wordt op 30 april 2021 als digitale download heruitgebracht via Bird's Robe Records.

De EP begint met "Needing A New High", waarin de band in een rustig tempo start, om na enkele seconden in een iets hoger tempo over te schakelen en een prima rock song met hiphop invloeden ten gehore te brengen.
Daarna volgt "Shooting Comets", een schitterende alternatieve rock song met een terugkomend ritme, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, dat invloeden van progressieve rock heeft en subtiele tempowisselingen bevat.
In "Dig What Wires Me" laat GangAwry me genieten van een uptempo mix van hiphop en rock, die tempowisselingen heeft en lichte invloeden van "O Well" van Fleetwood Mac bevat.
Als laatste volgt "Let The World End", een uitstekende vrolijk klinkende poprock song met een aanstekelijk dansbaar ritme, die tempowisselingen heeft.

"New High" van GangAwry is een puike EP, die 4 lekker in het gehoor klinkende nummers bevat en ik kan deze download dan ook aanraden, aan een ieder, die van de betere pop en rock houdt.(luister naar 2 nummers van de EP via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Forest Evil - Into The Woods (Kozmik Artifactz Records, 2021) (Stoner)

Forest Evil uit Savannah, Amerika, werd in 2019 opgericht en bestaat uit: Ryan Goss - sologitaar, Daniel Stephens - zang, Christian Perez - drums en Chris Gamble - basgitaar.
De band brengt op 30 april 2021 hun debuut album "Into The Woods" via Kozmik Artifactz Records uit als LP in een beperkte oplage van 300 stuks op 180 gram rood vinyl, als LP in een beperkte oplage van 200 stuks op 180 gram goud/zwart stoffig vinyl (alleen via Kozmik Mailorder Editie) en als digitale download.
 
Het album, dat 8 nummers bevat, begint met "Sent From Hell", waarin de band een trage zware stonerrock song speelt, die lichte invloeden van de muziek van Black Sabbath heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt  gevolgd door "Adler", dat eveneens in een zwaar en traag tempo wordt gespeeld en "White Stage", een prima stonerrock song met een niet al te hoog tempo en een terugkerend ritme, dat iets over de helft van het nummer meer snelheid krijgt.
Daarna volgen het titel nummer "Into The Woods", een heerlijke swingende rock song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk terugkerend ritme, die lichte progressieve bluesrock invloeden heeft en "Brimstone Boogie", waarin Forest Evil me opnieuw zo'n uitstekende mix van stoner en progressieve bluesrock voorschotelt, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en tempowisselingen heeft.
Verder volgen "Kingdom Come" en hierin speelt de band nogmaals een trage stonerrock song, die tempowisselingen heeft en lichte invloeden van de muziek van Black Sabbath bevat, "Burn The Witch", dat niet veel verschilt van de vorige nummers en de band dus in een traag tempo hun muziek blijft maken en "See Her Die", een verrukkelijke akoestische poprock song, die in een vrij rustig tempo wordt gespeeld, alleen zang met gitaar begeleiding heeft en een terugkerend ritme bevat.

"Into The Woods" van Forest Evil is een puike stonerrock plaat, die weliswaar hoofdzakelijk trage nummers bevat, maar desondanks toch gewoon lekker klinkt en als hoogtepunt "See Her Die" heeft, wat mij betreft in ieder geval en ik raad liefhebbers van heavy rock en stoner dan ook aan om deze schijf eens te gaan beluisteren.




Review: Dalhous - The Composite Moods Collection Vol.2: Point Blank Range (Denovali Records, 2021) (Avant Garde)

Dalhous uit Edinburgh, Schotland werd in 2009 als Young Hunting opgericht en bestaat uit: Marc Dall en Alex Ander. 
Het duo bracht op 7 november 2010 hun debuut album "Young Hunting - Attachment In A Child And The Subsequent Condition" uit als CD in een beperkte oplage van 100 stuks en als digitale download, gevolgd door: "Young Hunting - The Night Of The Burning" (15 december 2011, dd), "Mitchell Heisman" (7 december 2012, digitale single), "Subject Of The Stenographic Figure" (10 oktober 2013, digitaal nummer), "An Ambassador For Laing" (6 december 2013, CD en dd), "A Feminine Response" (8 april 2014, digitaal nummer), "Visibility Is A Trap" (14 april 2014, 12"EP, dd), "Bestial Mouths - Movement (Dalhous remix)" (1 mei 2014, digitaal nummer), "Will To Be Well" (9 mei 2014, LP, CD en dd), "Lost, Discarded Or Simply Forgotten (demos 2009​-​13)" (9 mei 2014, dd), "DSM​-​III" (alternatieve versie) (28 oktober 2014, digitaal demo nummer), "Acceptance Is Reality" (7 augustus 2015, digitaal nummer), "Blanck Mass - Dead Format (Dalhous remix)" (11 maart 2015, digitaal nummer), "The Composite Moods Collection Vol​.​1: House Number 44" (11 maart 2015, 2LP, CD en dd), "Lines To Border" (alternatieve versie) (26 september 2015, digitaal nummer), "Run For The Shadows" (27 maart 2016, 7" single in een beperkte oplage van 250 stuks en digitaal nummer), "Young Hunting - A List Of Indignities" (31 oktober 2018, 7" single in een beperkte oplage van 5 stuks op grijs vinyl en digitaal), "Brick Reds, Black Mauves - Cabochon (Dalhous remix)" (24 april 2019, 12" EP op wit vinyl via Lapsus Records en als  digitaal nummer) "P​.​I​.​L​.​A​.​R - Karoshi (Dalhous remix)" (2 juli 2020, digitaal nummer), "Live Recordings (2014 - 2016)" (2 juli 2020, dd) en op 30 april 2021 verschijnt het album "The Composite Moods Collection Vol.2: Point Blank Range", waarop 14 nummers staan, via Denovali Records als 2LP en als dd

Het album start met "Transcievers", waarin Dalhous een heerlijk experimenteel avant garde nummer in een niet al te hoog tempo speelt, dat naadloos overgaat in "A Mould Beyond Perception", een avant garde nummer in een gemiddeld tempo met invloeden van dance en ook dit loopt door in "False Fusion", een prachtig stuk avant garde, dat in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en over gaat in "The Bird Of Paradise", een mooi vrij rustige stukje muziek met invloeden uit filmmuziek.
Daarna volgen "Everything Is Bleeding", een zwaar nummer, dat een vervolg geeft aan de vorige stukken en zo nu en dan lichtelijk bombastisch klinkt, "Self-Mutilation', een uitstekende mix van avant garde en filmmuziek, die in een langzaam tempo gespeeld wordt en "Phantasies From The Schema", een schitterend nummer, dat op de ingeslagen weg verder gaat en dus in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en invloeden van filmmuziek en avant garde bevat.
In "Scope" vervolgd Dalhous het nummer door op dezelfde voet verder te gaan (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), in "Hallucinatory Violence" wordt de muziek iets zwaarder en experimenteel en in "Grotesque. Empty. Spaces" verandert er nog steeds weinig en gaat het duo verder met het maken van hun mix van avant garde en filmmuziek.
Dan volgen "Open As A Glade Unfolding", een zelfde soort nummer, waarin het tempo niet al te hoog ligt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), "Emersion", een fantastisch zwaar duister traag stuk muziek met subtiele tempowisselingen, "Intramuscular Administration", een geweldig stuk muziek met zware klanken, die zo nu en dan melodisch klinken en bombastisch over komen en "Locked Within Herself", eveneens een zwaar avant garde nummer.

"The Composite Moods Collection Vol.2: Point Blank Range" van Dalhous, waarin de nummers in elkaar vloeien, is één lange duistere trip, waar ik van begin tot einde zeer van genoten heb en ik raad liefhebbers van zware duistere avant garde en filmmuziek dan ook aan deze schijf eens te gaan beluisteren en zelf te oordelen.




Review: Black Ink River - Through The Unknown (GMR Music Group, 2021) (Hardrock / Progressieve Bluesrock)

Black Ink River uit Västeras, Zweden, werd in 2016 opgericht en bestaat uit: Bosse Karlsson - sologitaar, Anders Modd - basgitaar, Daniel Wahlstrom - zang en Roger Johanessen - drums. 
De band bracht op 5 oktober 2018 hun debuut album "Headstrong" als LP uit via GMR Music Group en via dit label verscheen op 29 januari 2021 ook het CD album "Through The Unknown", waarop 12 nummers, inclusief 2 extra nummers staan en tevens verscheen het album op LP met daarop 10 nummers en vermeldenswaardig is, dat Chasmin Marquez in het nummer "When I’m Gone" de zang mede voor haar rekening neemt.

Het album begint met "Through The Unknown", waarin de band een schitterend kort progressief rock nummer speelt, dat als intro dienst doet en gevolgd wordt door "Sulphur Sky", een uptempo hardrock song met tempowisselingen, die invloeden van de jaren 70 bands, zoals Deep Purple, heeft.
Daarna volgen "No No No", een heerlijke swingende uptempo rock song met een aanstekelijk terugkerend ritme, "Midnight Cowboy", een prima vrij rustige melodische song, waarbij het ritme aanzet tot schuifelen en "When I’m Gone" is een schitterende rustige rock song met progressieve bluesrock invloeden.
In "Seabeast" laat Black Ink River me genieten van een fantastische uptempo progressieve bluesrock song in de stijl van Deep Purple en Siena Root, die tempowisselingen heeft en swingt, waarbij stil zitten niet aan de orde is, in "Echoes In Me" krijg ik opnieuw een puike bluesrock song te horen, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en in "Echoes In Me" zet de band me weer een swingende hardrock song voor, die tempowisselingen bevat en aanzet tot dansen.
Dan volgen "Fools Are Running The Show", een swingende uptempo progressieve bluesrock song met tempowisselingen, "In A Daze" nogmaals zo'n lekker in het gehoor klinkende progressieve bluesrock song met tempowisselingen en het laatste nummer van de LP, "I Am Fire", eveneens een geweldige uptempo rock song met een aanstekelijk ritme en tempowisselingen.
Verder hoor ik de bonus nummers van de CD, waarvan de eerste "Wonderchild" heet en hierin speelt de band opnieuw een verrukkelijke rock song met progressieve bluesrock invloeden (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en "Dementia", een mooie rustige rock song, die halverwege iets meer snelheid krijgt

De CD "Through The Unknown" van Black Ink River bevat 12 uitstekende hardrock en progressieve bluesrock nummers met invloeden van Deep Purple en Siena Root, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van deze muzieksoorten deze schijf dan ook sterk aanraden.




Review: Sacred Shrines - Enter The Woods (Rebel Waves Records, 2021) (Psychedelische Pop)

Sacred Shrines uit Brisbane, Australië werd in 2013 opgericht en bestaat uit: Phil Usher - zang en sologitaar, Matt Weatherall - sologitaar, Robbie Zawada - basgitaar, Beata Maglai - keyboards en zang en Mat Von Diehm - drums. 
De band deelde het podium met onder andere: The Dandy Warhols, The Upside Down, The Demon Parade, Flyying Colours, Tumbleweed, The Murlocs, ORB, Stonefield en anderen en bracht hun 7" debuut single met dubbele A-kant "Apollo"​/​"Hung Up On Your Wall" op 4 maart 2014 uit en deze werd gevolgd door "The Badge And The Gun" (digitaal nummer, 5 januari 2015), "Pilgrim's Son" (digitaal nummer, 5 januari 2015), "Collisions" (digitaal nummer, 17 juni 2016), "Come Down From The Mountain" (LP en digitaal album, 21 juli 2016 via Rogue Wave Records), "Trail To Find" (digitale EP, 26 mei 2017), "Every Christian Lion Hearted Man Will Show You" (digitaal nummer, 12 oktober 2017) en "Front Row Future" (digitaal nummer, 12 oktober 2018), waarna hun tweede album "Enter The Woods", waarop 13 nummers staan, op 23 april 2021 volgt en via Rebel Waves Records als LP en als digitale download wordt uitgebracht. 

Het album start met het titel nummer "Enter The Woods", waarin Sacred Shrines een prachtige korte licht psychedelische song in een langzaam tempo ten gehore brengen, die over gaat in "Trail To Find", een geweldige swingende psychedelische song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en in de jaren 60 gemaakt had kunnen zijn, waarna "Front Row Future" volgt, een uitstekende garagerock song, die invloeden van de muziek van The Pretty Things heeft.
Daarna volgen "Keep All The Sunshine", een lekker in het gehoor klinkende pop song met een gemiddeld tempo, "Take The Fall", een schitterende uptempo psychedelische song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en "Through The Haze", een mooie rustige song met psychedelische invloeden.
In "Paint The Sky" schotelt Sacred Shrines me een heerlijke pop song met een gemiddeld tempo en een dansbaar ritme voor, die lichte psychedelische invloeden heeft, in "Stranger" krijg ik opnieuw zo'n verrukkelijke psychedelische song met een aanstekelijk ritme in een niet al te hoog tempo te horen, die sterke invloeden van de jaren 60 muziek heeft en in "Never Far From Where We Are" speelt de band een rustig stukje pop muziek met lichte psychedelische invloeden.
Dan volgen "Aching Bones", een zeer dansbare uptempo mix van powerrock en pop, die een aanstekelijk ritme heeft en "Shadow Man", een puike psychedelische song met lichte invloeden van de muziek van Tom Petty And The Heartbreakers, die tempowisselingen bevat.
Verder hoor ik "The Hunter", een geweldige song met een gemiddeld tempo, psychedelische invloeden en tempowisselingen en een licht hypnotiserend terugkerend ritme, die tegen het einde tijdelijke heftiger wordt en acid rock invloeden toegevoegd krijgt en "Pass Like A Parade", een prima, vrij rustige, pop song die een eentonig terugkerend ritme heeft.

"Enter The Woods" van Sacred Shrines is een uitstekende plaat, die heerlijke psychedelische nummers bevat, waar ik vanaf de begintonen van genoten heb en ik kan liefhebbers van dit genre en de betere pop deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Views - Mother Tapes Anthology 1986-1990 (Area Pirata Records, 2021) (Poprock / Rock)

Views uit Bescia, Italië werd in 1984 opgericht door Giovanni Ferratio - zang, sologitaar, akoestische gitaar, keyboards, percussie en basgitaar, Dario Pironi - drums en percussie, Nico Meteo - basgitaar, Luca Rug - keyboards, accordeon en zang en Livio  Rug - sologitaar, saz en viool.
De band bracht hun debuut nummer "Expectations" uit via Tramite Records op het compilatie album "Rockbeef", dat door de Franse DJ en culturele activist Jean-Luc Stote samen met Guido Biagi opgericht was.
Vervolgens verscheen het mini album (6 nummers) "Namby-Pamby" in 1998 via Tramite Records, dat in 1990 gevolgd werd door het album "Mummycat The World N.2", waarop 10 nummers staan, via Crazy Mannequin Records.
De band nam daarna nog een tweede album op, getiteld "Warm", maar deze werd niet uitgebracht, omdat hun nieuwe label ten onder ging, waarna Views besloot te stoppen.
Area Pirata Records besloot de mini LP, "Namby-Pamby" samen met de LP "Mummycat The World N.2" en aangevuld met demo's en live opnames als 2CD uit te brengen, om zo een goed beeld te geven van de band en de underground scene uit de periode 1986-1990.

De 2 CD, die totaal 28 nummers bevat, start op CD1 (16 nummers) met de nummers van "Mummycat The World N.2", waarvan het eerste "Say It!" heet, waarin Views een heerlijke licht psychedelische poprock song ten gehore brengt, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en invloeden van de jaren 60 bevat en gevolgd wordt door "The Raining Man", een swingende uptempo powerrock song met subtiele tempowisselingen en een aanstekelijk ritme, dat aanzet tot dansen en de cover van het The Beatles nummer "Everybody's Got Something To Hide Except Me And My Monkey", een schitterende uitvoering van dit nummer, dat invloeden van punk heeft en in een sneller tempo dan het origineel gespeeld wordt.
Daarna volgen "Red Flowers Moon Light", een dansbare uptempo powerrock song met een aanstekelijk ritme, "Patty Flan", een mooie song in een niet al te hoog tempo, die in 1987 thuis opgenomen werd, "Mummycat", een prachtige rustige song met een terugkerend ritme en experimentele geluiden, "Circle", een schitterende swingende uptempo rock song met een terugkerend ritme en "She's Going Out", een uitstekende poprock song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en een terugkerend ritme heeft.
In "We're Gonna Have A Real Good Time Together" zet Views me opnieuw een prima uptempo aanstekelijke popsong voor met een dansbaar ritme, in "The Mirror" krijg ik een een uptempo song te horen, die invloeden van punk heeft, waarna de nummers van "Namby-Pamby" volgen, die beginnen met "Till The Money Gone", een vrolijk klinkende uptempo poprock song, die aanzet tot dansen en in "Please Linda Talk" schotelt de band me weer een mooie vrij rustige poprock song voor.
Verder volgen "Ocean", een geweldige uptempo rock song met western invloeden, die swingt als een trein, "Flowers On The Desert Sand", een fantastische vrij rustige licht psychedelische poprock song met een aanstekelijk dansbare ritme, "Enough For You", een verrukkelijke aanstekelijke uptempo powerrock song, waarbij stil zitten geen optie is en "Tell You Something", een geweldige swingende uptempo rock song met een terugkerend ritme, dat me nogmaals in beweging zet.
CD2 begint met het nummer "Expectations" van de compilatie LP "Rockbeef" en hierin speelt Views een fantastische uptempo song ten gehore brengt, die een aanstekelijk dansbaar ritme en licht psychedelische invloeden heeft, waarna de cover "Citadel" (The Rolling Stones) volgt en de band een puike psychedelische live uitvoering van dit nummer speelt.
Vervolgens hoor ik de demo "Wild Pig" (1986), een psychedelische uptempo song met een gemiddeld tempo, "Self-Made Man" (demo, 1987), een verrukkelijke uptempo rock & roll song met een aanstekelijk dansbaar ritme en tempowisselingen, waarbij het niet mogelijk is stil te blijven zitten en "So You Want To Be A Rock & Roll Star (The Byrds cover, demo, 1987), een prima dansbare uptempo song, die swingt.
Dan volgen "Not So Easy" (demo, 1988), een heerlijke aanstekelijke uptempo poprock song met een vrolijk ritme, "Help Yourself" (live, 1989), een geweldige swingende uputempo rock song, die halverwege iets minder snel gespeeld wordt en "Good Pics Got You" (demo, 1989), een lekker klinkende rock song met een gemiddeld tempo. 
In "I Don't Know Why I Got You" zet Views me een prima licht psychedelische poprock song in een niet al te hoog tempo voor, in krijg ik "How They Live" (demo, 1989), een puike uptempo rock song te horen, die een aanstekelijk swingend ritme heeft en in "Oh Dear" laat de band me genieten van een uitstekende poprock song met een gemiddeld tempo.
Het laatste nummer van de 2CD heet "Fear" (demo, 1989) en daarin speelt de band een lekkere swingende uptempo rock song, die halverwege verandert in een rustige song met licht psychedelische invloeden, om iets voor het einde terug te keren in het begin tempo.

"Mother Tapes Anthology 1986-1990" van Views is een heerlijke 2CD, die vol uitstekende songs staat, waar ik zeer van genoten heb en ik kan liefhebbers van powerrock, poprock en rock in het algemeen deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)



 

Review: Tony Spinner - Love Is The Answer (Grooveyard Records, 2020) (Funk / Bluesrock)

Zanger, sologitaar speler Tony Spinner uit Jonesboro, Amerika, die jaren lang met Toto, Paul Gilbert en Pat Travers toerde, bracht zijn debuut solo album "Saturn Blues" in 1993 uit via Shrap Records, waarna de volgende albums verschenen: "My '64" (1995, Blues Bureau), "Crosstown Sessions" (1996, Blues Bureau), "Chicks & Guitars" (2005, Eigen Beheer), "Live In Europe" (2007, Grooveyard Records), "Rollin' And Tumblin" (2009, Grooveyard Records), "Down Home Mojo" (2011, Grooveyard Records), "Rare Tracks" (2011, Grooveyard Records) en "Earth Music For Aliens" (2013, Grooveyards Records).
Zijn album "Love Is The Answer", dat 12 nummers bevat, maakte hij samen met de Nederlanders Michel Mulder - basgitaar en Alex Steier - drums en dit verscheen op 27 december 2020 als CD via Grooveyard Records.

Het album begint met "Same As It Ever Was", waarin Tony een schitterende uptempo bluesrock song met een aanstekelijk dansbaar ritme speelt en dit wordt gevolgd door "Dizzy", een uptempo song met een funky dansbaar ritme en subtiele tempowisselingen.
Daarna volgen "Pony Ride", een geweldige swingende rock song met invloeden van bluesrock, funk en de muziek van Prince, waarbij stil zitten niet aan de orde is, "Someone To Bring Me Love", een prima rock song met een gemiddeld tempo en een terugkerend aanstekelijk dansbaar ritme en "U.F.O.", een lekker in het gehoor klinkende funky rock song, die swingt als een trein en subtiele tempowisselingen bevat.
In "Caroline" zet Tony Spinner me opnieuw een heerlijke bluesrock song voor, die een gemiddeld tempo heeft en een aanstekelijk ritme bevat, in "Love Is The Answer" krijg ik een prachtige rustige popsong te horen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "True Love", een fantastische bluesrock song met sterke invloeden van de muziek van Bo Diddley.
Dan volgen "Honey Doll", een uptempo bluesrock song met een ritme dat aanzet tot dansen en "Chun-Key", een schitterende funky song, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten.
Verder volgen "Big River", een puike mix van funk en bluesrock, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en "I Gotta Go", een geweldige bluesrock song met een aanstekelijk terugkerend ritme.

"Love Is The Answer" van Tony Spinner is een uitstekende CD, die vol lekker in het gehoor klinkende bluesrock en funk nummers staat en ik kan liefhebbers van deze muzieksoorten dit album dan ook sterk aanraden.




zondag 18 april 2021

Review: Godhead Lizard - V838 (Kozmik Artifactz Records, 2021) (Stoner / Heavy Rock)

Godhead Lizard uit Québec City, Canada, werd in 2016 opgericht en bestaat uit: Vincent-Xavier St-Laurent - zang, Nicolas Cloutier - sologitaar, Philippe White - basgitaar en Jonathan Aubin - drums.
De band bracht op 1 april 2018 hun debuut album "Godhead Lizard" als digitale download uit en deze wordt op 30 april 2021 gevolgd door het album "V838", dat 7 nummers bevat en via Kozmik Artifactz Records als LP in een beperkte oplage op 180 gram goud in zwart vinyl, als LP in een beperkte oplage op doorzichtig 180 gram groen vinyl en als digitale download verschijnt.

Het album start met "Vertigo", waarin de band een stevige uptempo heavy stoner rock song ten gehore brengt, die invloeden van het gitaarspel van Stefan Koglek (Colour Haze) heeft en tempowisselingen bevat, waarna "Cracks & Mirror" volgt, eveneens een stevige rock song met een gemiddeld tempo.
Daarna volgen "Chiskar", een schitterende trage rock song met tempowisselingen en een aanstekelijk ritme en "W-AT O.D", weer zo'n uitstekende stevige rock song, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
In "Monocretoris" laat Godhead Lizard me genieten van een fantastisch vrij rustig instrumentaal stuk psychedelische stoner, dat tegen het einde over gaat in een heftig ritme en acid rock invloeden bevat, in "Bending Waters" zet de band me een puike stoner rock song voor, die tot halverwege in een vrij langzaam tempo wordt gespeeld, maar dan een hoger tempo krijgt en de muziek gaat swingen, om na korte tijd dit nogmaals te herhalen en in "Gates Of Kurnugi" krijg ik een opnieuw een swingende stevige rock song voorgeschoteld.

"V838" van Godhead Lizard staat vol stevige rock songs, die gewoon lekker klinken en ik kan deze schijf dan ook aanbevelen aan elke liefhebber van stoner en heavy rock.




Review: Heave Blood & Die - Post People (Fysik Format, 2020) (Post-Rock)

Heave Blood & Die uit Troms en Finnmark, Norwegen, bestaat uit: Kenneth Mortensen - drums, Karl Pedersen - basgitaar en zang, Mads Ystmark - sologitaar en zang, Jonas Helgesen Kuivalainen - sologitaar en zang en Marie Sofie Langeland Mikkelsen - synthesizer
Op 29 april 2016 bracht de band hun debuut album "Heave Blood & Die" uit via het Blues For The Red Sun label als LP in een beperke oplage van 200 stuks op wit vinyl, als LP op zwart vinyl en als CD en deze werd op 19 januari 2018 gevolgd door het album "Vol.2", dat als LP in een beperkte oplage van 100 stuks op kersenrood vinyl, als LP en als digitale download via Blues For The Red Sun verscheen en op 5 februari 2021 bracht Fysik Format het album "Post People", waarop 8 nummers staan als LP, als CD en als dd uit.

Het album begint met "Radio Silence", waarin de band een lekker in het gehoor klinkende uptempo post-rock song speelt, die een dansbaar ritme heeft en gevolgd wordt door "Kawanishi Aeroplane", een prachtige poprock song, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en subtiele tempowisselingen heeft en "Metropolitan Jam", een heerlijk swingend kort uptempo rock nummer, dat invloeden van progressieve en powerrock heeft en tegen het einde tijdelijk even langzamer wordt.
Daarna volgen "True Believer", een uitstekende uptempo rock song met post-rock en new wave invloeden en "Everything Is Now", een zwaar duister klinkend nummer met een terugkerend ritme.
In "Continental Drifting" zet Heave Blood & Die me een schitterende uptempo song voor, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, in "Geometrical Shapes" krijg ik een prima uptempo post-rock nummer te horen, dat aanzet tot dansen en iets over de helft van het nummer steeds heftiger wordt en in het titel nummer "Post People" hoor ik de band een aanstekelijke poprock song in een gemiddeld tempo spelen, die een dansbaar ritme heeft.

"Post People" van Heave Blood & Die is een puike plaat, die vol lekkere uptempo post-rock nummers staat en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)