zondag 17 februari 2019

Review: Mark Sultan - Let Me Out (Dirty Water Records / Modern Sky Records, 2019) (Garagerock)

Mark Sultan, die onder de naam BBQ samen met King Kahn muziek maakte, bracht op 12 oktober 2018 zijn album "Let Me Out" via Dirty Water Records uit op CD en in een beperkte oplage als LP en tevens als cassette en digitale download.
De in Montreal geboren Canadees nam zijn album, waarop 13 nummers staan, in een woud net buiten Berlijn, Duitsland, op en deze werd in 2017 vooraf gegaan door de via Wick Records verschenen 7" single "Let Me Out" / "Be The Blood", die in een beperkte oplage op gekleurd vinyl geperst werd.
Eerder verschenen ook zijn solo albums: BBQ Mark Sultan - "Mark Sultan" (2003), "The Sultanic Verses" (2007), "$" (2010), "Whatever I Want" (2011) en "Whenever I Want" (2011).

Het album begint met "Coffin Nails" en hierin speelt Mark een geweldige swingende licht psychedelische garagerock song in een gemiddeld tempo, die sterke jaren 60 invloeden bevat en gevolgd wordt door "The Other Two", een heerlijke uptempo rock song, die swingt en een aanstekelijk ritme heeft.
Daarna volgt "Everybody Knows", een vrij rustige song, waar licht psychedelische invloeden in zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit dit nummer wordt gevolgd door "Believe Me", een uitstekende garagerock song, die diverse tempowisselingen heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
In "Don't Bother Me" speelt Mark een fantastische uptempo mix van garagerock en rock & roll, die enkele tempowisselingen heeft, in "Last Chance" hoor ik hem een licht psychedelische song spelen, waar invloeden van de muziek van Gene Pitney in zitten en in "Humilation" krijg ik een aanstekelijke pop song te horen, die subtiele tempowisselingen heeft en sterke jaren 60 invloeden heeft.
Dan volgt "Let Me Out", een swingende uptempo garagerock song met rock & roll invloeden, die een zeer dansbaar ritme heeft en daarbij is stil zitten geen optie en deze wordt gevolgd door "Heed This Message", een verrukkelijke rock & roll song, die met hoge snelheid gespeeld wordt en 60er jaren invloeden heeft.
Vervolgens schotelt Mark me "Black Magic" voor en hoor ik een snelle garagerock song, waarin het psychedelische orgeltje een belangrijke rol speelt en "The Problem", een licht psychedelische garagerock song, die swingt en enkele subtiele tempowisselingen bevat.
Verder speelt Mark "Tragedy", een lekker in het gehoor klinkende dansbare rock song, waar diverse tempowisselingen in zitten en ook hierin zorgt het orgel voor de psychedelische invloed en "Wasting Away", een licht psychedelische song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden van de jaren 60 muziek bevat.

"Let Me Out" van Mark Sultan bevat 13 uitstekende songs, waarin de invloed van de muziek van de jaren 60 sterk in door klinkt en ik kan liefhebbers van garagerock en jaren 60 muziek deze plaat dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Lower Slaughter - Some Things Take Work (Box Records, 2019) (Stoner /Hardrock)

Lower Slaughter is een Britse band uit Brighton, die bestaat uit: Graham Hebson - drums , Barney Wakefield - basgitaar , Jon Wood - sologitaar en Sinead Young - zang, die sinds eind 2015 bij de band zit.
De band trad regelmatig in de UK op en speelde onder andere met: Hey Colossus, The Cosmic Dead, Pigs x7, Gnod, JK Flesh, Joanna Gruesome, Perfect Pussy en vele anderen.
Hun debuut EP "Hands", die in 2015 werd opgenomen, verscheen 19 februari 2016 via Cupboard Music in een beperkte oplage van 100 stuks op CD, waarop hun eerste zanger Max Levy te horen is.
Op 15 september 2017 verscheen hun debuut album "What Big Eyes" via het Box Records label met daarop 10 nummers en deze wordt op 29 maart 2019 gevolgd door het album "Some Things Take Work", dat vooraf gegaan wordt door de single "The Measure Of A Man".

Het album, waarop 10 nummers staan, start met "Gas", een zware stoner song, die in een zeer langzaam tempo begonnen wordt, maar na enkele minuten meer snelheid krijgt en ontaardt in een vrij heftige hardrock song, die tegen het einde terug in het langzame tempo komt en gevolgd wordt door "Reboundaries", een swingende dansbare rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft.
Dan volgt de titel song "Some Things Take Work", waarin de band een heerlijke swingende mix van stoner en hardrock ten gehore brengt, die in een hoog tempo gespeeld wordt en deze wordt gevolgd door "Into The Woods", dat zeer langzaam begint, om na korte tijd in een iets sneller tempo gespeeld wordt en daarin krijg ik een vrij heftige mix van stoner en hardrock voorgezet.
In "Revenant" speelt Lower Slaughter nogmaals een zware mix van hardrock en stoner in een niet al te hoog tempo en in "Hindsight" zet de band me een snelle rock song voor, die halverwege iets langzamer gespeeld wordt.
Daarna volgt "Splits", een verrukkelijke uptempo mix van stoner en punk, waar een terugkerend ritme en enkele tempowisselingen in zitten en deze wordt gevolgd door de single "The Measure Of A Man", waarin de band een schitterende uptempo hardrock song speelt, die stoner invloeden bevat.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Vervolgens hoor ik "A Portrait Of The Father", een afwisselende stoner song, die diverse tempowisselingen en een licht hypnotiserend ritme heeft en "The Body", een vrij heftige rock song, die swingt.

"Some Things Take Work" van Lower Slaughter is een uitstekende plaat, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan hen die van stoner en hardrock houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Love Trap - Rosie (Wild Honey Records, 2019) (Pop)

Love Trap uit Torino, Italië, bestaat uit Stefano Isaia - zang, sologitaar en orgel en Marco Spigariol - sologitaar.
Stefano speelde onder andere in: Movie Star Junkies en LAME en Marco in La Piramide Di Sangue, Vermillion Sands en Krano.
In april 2018 besloten beiden samen te gaan jammen in een kleine kamer, waar 2 stoelen, een piano, een gitaar en enkele percussie instrumenten stonden en deze jam kreeg een vervolg van 7 dagen, waarbij 8 nummers werden opgenomen.
Het resultaat is het album "Rosie", dat onder de naam Love Trap wordt uitgebracht door Wild Honey Records en op 15 februari 2019 vooraf gegaan is door de digitale single "Another Day Another Sin" .

Het album start met "Another Day Another Sin", waarin het duo een rustige pop song ten gehore brengt, die invloeden uit de jaren 60 heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "Huckleberry Finn", een aanstekelijke pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een hoog meedein gehalte heeft.
Daarna volgt de titel song "Rosie", een heerlijke swingende pop song met een nostalgisch ritme, die gevolgd wordt door "There She Blows", een uitstekende licht psychedelische song, die een niet al te hoog tempo heeft.
In "On The Corner" speelt Love Trap een mooie rustige ingetogen song en in "When You Were 21" zet de band me een uitstekende licht psychedelische pop song voor, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Verder volgen "God Spoke To People By Name", een fantastische swingende pop song , die een aanstekelijk ritme heeft en daarbij is stil zitten geen optie en "And I Fall Apart" en daarin speelt het duo opnieuw een prima rustige pop song met een zeer aangenaam ritme.

"Rosie" van Love Trap is een prachtige plaat, die zeker in de smaak zal vallen bij liefhebbers van mooie rustige pop muziek en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Station 17 - Ausblick (Bureau B Records, 2019) (Krautrock)

Het muziek collectief Station 17 werd in 1989 te Hamburg, Duitsland opgericht en bestaat uit leden met en zonder beperking, waaronder: Kai Boysen - zang en basgitaar, Alex Tsitsigias - sologitaar, Peter Tiedeken - sologitaar, Tobias Bade - drums, Sebastian Stuber - keyboards en samples, Christian Fleck - synthesizer, Hoss Becker - sologitaar, Nils Kacirek - vibrafoon, Andreas Lehrke - zang, elektronica en percussie, Christian Mevs - keyboards, Katharina Bromka - zang, Marc Huntenberg - sologitaar, Birgit Hohnen - orgel, Lisa Radziejewski - zang, Philip Riedel - keyboards, marimba en percussie, Felix 'Ernesto' Schnettler - sologitaar, Harre Kühnast -  drums en Wolfgang Kiebach - zang.
Op hun debuut album "Station 17" uit 1990 werkte de band samen met artiesten zoals: Michael Rother, Holger Czukay en F.M.
Daarna verschenen de albums: "Genau So" (1993), "Scheibe" (1997), "Bravo" (1999), "Hitparade - Remix Album" (2001), "Mikroprofessor" (2006), "Goldstein Variationen" (2008), "Goldstein Variationen Remix" (2011), "Fieber" (2011) en "Alles für Alle" (2014) en deze werden door diverse labels uitgebracht, waaronder: Whats So funny About, Mute Records, Mercury en hun eigen label 17 Records.
Op hun tiende album "Blick", dat 9 maart 2018 via het Bureau B records op LP en CD verscheen en 9 nummers bevat, doet weer een scala aan bands en artiesten mee.
Ook op het album "Ausblick", dat 1 februari 2019 als CD via Bureau B Records werd uitgebracht, spelen diverse bands en artiesten mee, zoals: Guenter Schickert, Faust, Schneider TM, Ulrich Schnauss, Pyrolator, Datashock, Harals Grosskopf & Eberhard Kranemann en Andreas Dorau.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Geisterstunde, Baby", waarop Pyrolator meespeelt en daarin speelt de band een heerlijk swingend elektro nummer met dance en krautrock invloeden (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), dat gevolgd wordt door "Un Astronaute" met Guenter Schickert & Schneider TM, waarin Station 17 een uitstekende aanstekelijke eentonige mix van krautrock en pop in een gemiddeld tempo ten gehore brengt.
Daarna volgt "Die Mittegsonne Friert" (met Faust), een melodische mix van pop en krautrock, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft en dit wordt gevolgd door een experimenteel stukje muziek van Staion 17 met Datashock, getiteld "Dauerglimmer", dat halverwege licht hypnotiserend wordt.
In "..And Beyond" (met Harald Grosskopf & Eberhard Kranemann) zet de band me een swingende mix voor van jazz, krautrock en dance, die experimentele invloeden heeft en in "Eine Halbe Portion Glueck" met Andreas Dorau speelt de band een dansbare commerciële disco song, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan hoor ik "Miniaturen", waarin Andreas Spechtl meespeelt en hierin krijg ik een prima aanstekelijk elektro nummer voorgeschoteld, dat een terugkerend ritme heeft en disco invloeden bevat, waarna het langste nummer van het album volgt, dat samen met Ulrich Schnauss wordt gespeeld, getiteld "Suedwesthoern" en daarin speelt de band een fantastisch nummer, dat in een rustig tempo licht psychedelisch experimenteel wordt gestarten halverwege over gaat in een geweldig  stuk krautrock, waarna het laatste nummer volgt en de band met met Guenter Schickert laat genieten van een verrukkelijk psychedelisch stuk muziek, dat in een rustig tempo gespeeld wordt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 10 februari 2019

Review: The Telescopes - Exploding Head Syndrome (Tapete Records, 2019) (Dark Wave)

The Telescopes, die zich muzikaal liet inspireren door band als Suicide, The Velvet Underground en The 13th Floor Elevators werd in 1987 te Burton Upon Trent, Staffordshire, Engeland, door Stephen Lawrie opgericht.
De eerste formatie van de band bestond uit: Stephen Lawrie - zang en akoestische gitaar, Joanna Doran - achtergrond zang en slaggitaar, David Fitzgerald - sologitaar, Robert Brookes - basgitaar en Dominic Dillon - drums en percussie.
In de periode 1987 tot heden speelden er 27 verschillende muzikanten in The Telescopes, met als enige constante Stephen Lawrie en werden er platen uitgebracht via 18 verschillende labels.
De band heeft sinds de oprichting 21 singles en 17 albums via diverse labels uitgebracht, waaronder 2 live albums, 6 compilaties en 9 studio albums.
Hun eerste single was "Forever Close Your Eyes" uit 1988, die als split 7" flexi-disc uitgebracht werd samen met de band met Loop en via het Cheree label verscheen, waarna het debuut album "Taste" in 1989 volgde.
"As Light Return", dat 7 juli 2017 werd uitgebracht, is hun negende studio album en, na "Hidden Fields" uit 2015, het tweede, dat via het Tapete Records label is verschenen.
De opvolger hiervan heet "Exploding Head Syndrome", dat 8 nummers bevat en deze verscheen op 1 februari 2019 als CD via Tapete Records en als LP in een beperkte oplage op paars vinyl en tevens op zwart vinyl en download.

Het eerste nummer van de plaat heet "All The Way Around (Tout Est Dans Le Moment)" en daarin speelt de band een geweldige dark wave song met een eentonig licht hypnotiserend ritme en deze wordt gevolgd door "Everything Turns Into You", een fantastiche licht psychedelische dark wave song, die een eentonig ritme
heeft.
Daarna volgt "You Were Never Here", een zeer rustige dark wave song, die opnieuw een terugkerend ritme heeft en gevolgd wordt door "Until The End", waarin de band eveneens een zelfde soort rustig nummer ten gehore brengt.
In "Don't Place Your Happiness In The Hands Of Another" speelt The Telescopes een heerlijke swingende pop song, die invloeden uit de elektro heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "I Know You've Got Something Inside" laat de band me genieten van een swingende licht psychedelische elektro wave song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan volgen "Nothing Was Held", een zware rustige donkere wave song met een terugkerend ritme, dat een licht hypnotiserende werking heeft en "Why Are We Doing This To Each Other?", een verrukkelijke dark wave song met een aanstekelijk dansbaar ritme, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

"Exploding Head Syndrome" van The Telescopes is een uitstekende dark wave plaat, waarmee de band me van begin tot eind in een lichte trance heeft weten te houden en ik kan deze schijf dan ook zeer aanraden, aan elke liefhebber van licht hypnotiserende muziek en de donkere kanten van de new wave.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Spacelords - On Stage (Tonzonen Records, 2019) (Spacerock)

De band The Spacelords uit Reutlingen en Metzingen/Neuhausen, Duitsland werd in april 2008 opgericht, toen Marcus Schnitzler - zang, drums, percussie en djembé, muziek begon te maken met Matthias Wettstein - sologitaar en Klaus Werz - basgitaar.
Matthias en Klaus hadden al verschillende ideeën voor songs en na enkele weken, was al bijna de helft van hun debuut CD uitgewerkt.
De achtergronden van de bandleden waren verschillend; Marcus studeerde traditionele ritmes in West Afrika en was al 25 jaar bezig met psychedelische muziek,
Matthias was beïnvloed door de muziek uit India, waar hij sinds de jaren 70 naar toe ging en speelde al 30 jaar gitaar en Klaus begon in 1978 als drummer in Rusland, maar schakelde al spoedig over op sologitaar en in 2006 werd dat basgitaar.
Het vierde Spacelords lid, Reinholt - dwarsfluit, kwam in 2008 bij de band en speelt op de debuut CD mee, maar verliet de band in 2009.
Hun debuut CD "Spacelords", uit 2009, werd in eigen beheer gemaakt en gedistribueerd door het Italiaanse BTF label, waarna de band in 2011 "Dimension 7" uitbracht, gevolgd door een "Live" CD-R in 2013, beide opnieuw in eigen beheer.
Hun album "Synapse" werd in 2014 door Sulatron Records uitgebracht in een gelimiteerde eerste oplage van 500 stuks op gekleurd 180 gram vinyl en door de band zelf als CD en gevolgd door de albums "Liquid Sun" (beperkte oplage op groen, geel en wit vinyl, plus 180 gram vinyl, CD en digitale download, 23 januari 2016) en "Water Planet" [beperkte oplage LP (1000 stuks) op blauw-wit gespetterd vinyl, CD en digitale download, 20 oktober 2017], die via Tonzonen Records verschenen en op deze plaat is Klaus vervangen door Akee Kazmaier.
Op 22 februari 2019 brengt  Tonzonen Records de live plaat "On Stage" in een beperkte oplage van 500 stuks als 2LP uit, waarvan er 400 op zwart en 100 op marmer rood vinyl zijn geperst en tevens verschijnt het album in een beperkte oplage van 1000 stuks op CD.

Het album, dat 5 nummers bevat, begint met "Spaceflowers", waarin de band een geweldig spacerock nummer in een niet al te hoog tempo ten gehore brengt, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en langzamerhand iets opgevoerd wordt, waarna "Metamorphosis" volgt, een fantastisch uptempo progressief rock nummer, dat een terugkerend ritme heeft, waardoor er een licht hypnotisch effect ontstaat.(luister naar deze 2 nummers via de soundcloud link onder de recensie)
Daarna speelt The Spacelords een rustig psychedelisch startent nummer, getiteld "Nab Kanya", dat langzaam wordt opgevoerd en verandert in een schitterend swingend progressief rock nummer, om tegen het einde in een rustig tempo uitgespeeld te worden.
In "Plasma Thruster" begint de muziek in een vrij rustig tempo en laat de band me genieten van een verrukkelijk stukje spacerock, dat iets meer snelheid krijgt en invloeden uit psychedelische en Oosterse muziek bevat.
Het laatste nummer heet "Frau Kuhnkes Kosmos" en daarin speelt de band een heerlijke swingende licht hypnotiserende uptempo mix van progressieve rock en krautrock en daarbij is stil zitten niet aan de orde.

The Spacelords heeft me met het album "On Stage" van begin tot eind in de ban van hun muziek gehouden, door me een fantastische langdurende trip voor te zetten en ik kan deze plaat dan ook ten zeerste aanraden, aan een ieder, die van progressieve rock, spacerock en hypnotiserende ritmes houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Bazooka - Zero Hits (Inner Ear Records, 2019) (Rock)

De Griekse band Bazooka werd in 2008 te Volos opgericht en verhuisde vervolgens naar Athene.
De band, die bestaat uit: Xanthos Papanikolaou – zang en sologitaar, Vasilis Zelepis - sologitaar, Aris Rammos - basgitaar, Panos Papanikolaou - keyboards en percussie en John Voulgaris – drums en percussie, bracht hun debuut single "Shame Take My Brain" / "Ravening Trip” in 2011 via het Inch Allah Records label uit, waarna hun EP “I Want To Fuck All The Girls In My School” in 2012 door het Amerikaanse Slovenly Records label verscheen.
Vervolgens werd hun debuut album "Bazooka" in 2013 uitgebracht door Slovenly Records en in 2016 gevolgd door de single "Tied To Your Bed” (Sound Effect Records) en hun volgende album “Useless Generation” (Slovenly, 2016).
Op 27 november 2017 is hun 7" EP "Zougla" (Jungle) via het Inner Ear Records label zowel op vinyl en als digitale download verschenen en op 18 januari 2019 bracht de band hun album "Zero Hits", via Inner Ear Records, in een beperkte oplage op zwart en licht blauw vinyl uit en tevens als CD en digitale download.

"Zero Hits", dat 14 nummers bevat, start met "Ela", waarin de band een schitterende, in het Grieks gezongen, mix van pop en punk ten gehore brengt, die swingt en invloeden van surf muziek heeft (luister naar dit nummer via de youtuber link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Filaki", een heerlijke uptempo punkrock song in de stijl van de bands uit eind jaren 70, waarbij stil zitten geen optie is.
Daarna speelt de band "Keno", een dansbare mix van pop, soul en rock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en deze wordt gevolgd door "Monos", dat  rustig begint, om na korte tijd over te gaan in een swingende pop song, die diverse subtiele tempowisselingen en invloeden van punk heeft.
In "Oi Vlakes Kanoune Parelashi" speelt de band weer zo'n fantastische eind jaren 70 gerelateerde uptempo rock song, waarbij het moeilijk is niet in beweging te komen, in "Eho Kourasti" laat de band me genieten van een geweldige swingende poprock song, die met hoge snelheid gespeeld wordt en punk invloeden heeft en in "Mesa Stin Poli" krijg ik nogmaals zo'n swingende poprock song voorgeschoteld, waarmee Bazooka me in beweging houdt.
Dan volgt "Kati Eho Prodosi", een lekker in het gehoor klinkende dansbare rock song, die me lichtelijk aan The Clash doet denken, waarna "Vradani Vardia" volgt en ook hierin klinken invloeden van de LP's "Sandinista" en "London Calling" van The Clash door, maar ook bevat dit uptempo nummer progressieve rock en Oosterse invloeden.
Vervolgens zet de band me "To Hroma Tow Trelou" voor en hoor ik weer een heerlijke dansbare mix van pop en post punk en deze wordt gevolgd door "Adiafores Maties", een prima poprock song met een licht progressief karakter, diverse subtiele tempowisselingen en invloeden van bands als TC Matic.
Verder volgen "Min Kitas Piso", een dansbare pop song met invloeden van traditionele muziek en folk, die een aanstekelijk ritme heeft en me aan de muziek van
Banda Bassotti doet denken, "Soultana", een swingende mix van punk en poprock die een licht hypnotiserend effect heeft en "Ta Spad Ola", een fantastische swingende rock song met een aanstekelijk ritme, waarbij stil zitten niet aan de orde is.

"Zero Hits" van Bazooka bevat 14 swingende Griekse rock songs, die hoofdzakelijk in een hoog tempo gespeeld worden en zeer dansbaar zijn en ik kan deze geweldige plaat dan ook aanraden, aan liefhebbers van punk en poprock, maar ook aan hen, die van uptempo muziek houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




zondag 3 februari 2019

Review: The Lunar Effect - Calm Before The Calm (Kozmik Artifactz Records, 2019) (Progressieve Rock)

The Lunar Effect werd in 2011 te Londen, Engeland opgericht en bestaat sinds 2016 uit: Jon Jefford - zang, sologitaar, piano en harmonium, Dan Jefford - drums, Brett Halsey - basgitaar en Josh Gosling - zang.
Op 1 mei 2016 verscheen hun debuut EP "Strange Lands” in een beperkte oplage op LP, die al snel uitverkocht was, net als hun tweede uitgave van 100 stuks en op 25 januari 2019 verscheen het album "Calm Before The Calm", waarop 8 nummers staan, als CD en in een beperkte oplage als LP op 180 gram vinyl.

Het eerste nummer van de plaat is het op video single uitgebrachte "Woman" en daarin brengt de band een uitstekende progressieve bluesrock song in een gemiddeld tempo ten gehore, die sterke invloeden heeft van de jaren 70 bands.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna schotelt de band me "Stare At The Sun", een uptempo progressieve rock song, die wisselende tempo's en hardrock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Call It In", een schitterende rustige rock song met invloeden uit jaren 70 hardrock bands als Led Zeppelin.
In "Weaver" krijg ik opnieuw een heerlijke rustige rock song voorgezet, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en bij tijd en wijle vrij heftig klinkt en in "Daughter Of Mara" speelt The Lunar Effect nogmaals zo'n geweldige jaren 70 gerelateerde song, die subtiele tempowisselingen bevat.
Dan volgt "Filterdog", waarin ik de band een lekker in het gehoor klinkende rock song hoor spelen, die een gemiddeld tempo heeft en gevolgd wordt door "Deep Blue Sky", dat eveneens in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en tevens licht psychedelische invloeden bevat.
Het laatste nummer is de titel song "Calm Before The Calm", die met gesproken tekst begint, waarna de band me een fantastische progressieve rock song voorschotelt, die ook nu weer in een rustig tempo gespeeld wordt en invloeden uit de jaren 70 heeft.

"Calm Before The Calm" van The Lunar Effect is een prima plaat, die vol prachtige rustige nummers staat, die me van begin tot eind hebben geboeid en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen, aan elke liefhebber van hardrock, progressieve rock en jaren 70 gerelateerde muziek.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Bongolian - Outer Bongolia (Blow Up Records, 2019) (Hammond Rock)

In 2001 nam multi-instrumentalist (en Big Boss Man voorman) Nasser Bouzida, uit Harlow, Engeland, onder de naam The Bongolian zijn eerste solo opnamen op, die invloeden uit Latin, funk, soul en jazz bevatten.
Deze opnamen verschenen in februari 2002 via het Blow Up Records label op zijn debuut album "The Bongolian", die werd gevolgd door "Blueprint" (februari 2006), "Outer Bongolia" (februari 2008) en "Bongos For Beatniks" (mei 2011), maar ook verscheen er een album, dat hij maakte in samenwerking met Fay Hallam, getiteld: "Lost In Sound" (juni 2012).
Tevens verscheen zijn eerste 7" vinyl solo single "Bongohead" / "The Farisian" op 12 november 2001 via het Blow Up records label, waarna "The Riviera Affair" (digitale single 7 februari 2011), "Give It To Me (On The Left Side)" (digitale single 6 juni 2011) en "Strange Lovers" (digitale single 26 december 2011) werden uitgebracht.
"Moog Maximus", dat in Beat Mountain Studio te Wales is opgenomen en te Oslo, Noorwegen, in de High Voltage Audio Studio is gemixt door Nick Terry, terwijl de mastering te Londen werd gedaan, is zijn vijfde solo plaat, dat via Blow Up Records verschijnt (5 augustus 2016) en hierop krijgt Nasser medewerking van Louisa Hygate (3 nummers) en Jeff Walls (1 nummer).
Het derde album van The Bongolian "Outer Bongolia", dat oorspronkelijk in het najaar van 2007 verscheen, is in januari 2019 samen met het derde Big Boss Man album als viering van het 25 jarig bestaan van het Blow Up Records label in een beperkte oplage van 500 stuks opnieuw uitgebracht op 180 gram doorzichtig vinyl, terwijl er van de Big Boss Man 500 stuks op 180 gram wit vinyl werden geperst.

Het album, dat 14 nummers bevat, beging met "Talking Synth", een schitterend swingend nummer, dat een zeer dansbaar ritme heeft en lichte soul invloeden heeft, waarna "Feel It" volgt en deze dansbare 60er jaren gerelateerde song heeft invloeden van filmmuziek en funk.(luister naar dit nummer via de youtube link onde de recensie)
Daarna speelt de band "The Champion", een fantastisch swingend instrumentaal Hammond rock nummer met soul invloeden en daarbij is stil zitten geen optie en dit nummer wordt gevolgd door "Rock Me", een geweldig licht psychedelisch uptempo Hammond rock nummer, dat zeer dansbaar is.
Dan volgt "Lucky Seven", een heerlijk dansbaar rock nummer, dat swingt en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna Nasser "All Aboard" speelt en ik weer zo'n swingend Hammond rock nummer voorgeschoteld krijg, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten.
In "The Horn" krijg ik een dansbaar rock nummer voorgezet, waar een enigszins bekend thema in voor komt, al kan ik niet op de naam hiervan komen en in "Saturns Eye" laat hij me nogmaals genieten van een lekker psychedelisch nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens zet Nasser me "Bongo Mambo" voor en hoor ik hem een Latijns Amerikaans swingend stuk muziek spelen, dat me weer in beweging brengt en gevolgd wordt door "Space Meter", een swingend nummer, dat lichte spacerock invloeden heeft .
Verder speelt hij "The Wolf", een verrukkelijke pop song met jaren 60 invloeden uit de rock & roll, "Paris Colonade", een fantastisch swingend nummer mat jazz invloeden, dat een aanstekelijk ritme bevat, "Marimba Down At The Hare", een geweldige uptempo mix van Latijns Amerikaanse ritmes en jazz en "The Gospel According To The Bongolian", een heerlijk aanstekelijk uptempo Hammond rock nummer, dat swingt als een trein.

"Outer Bongolia" van The Bongolian staat vol met dansbare Hammond rock nummers, waarbij stil zitten niet aan de orde is en ik kan deze swingende muziek, dan ook ten zeerste aanraden, aan een ieder, die van dit genre houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Beechwood - Trash Glamour (Alive Natural Sound Records, 2019) (Poprock)

Beechwood werd in 2012 te New York City, New York, Amerika opgericht door Gordon Lawrence - zang en sologitaar, Andy Manzanares - basgitaar en Isa Tineo - drums.
Op 12 februari 2012 verscheen hun debuut single "Beach Babe"/"?The Crawl" als digitale download en deze werd op 4 september 2014 gevolgd door het debuut album "Trash Glamour", dat via Lolipop Records op cassette verscheen.
Daarna verscheen de 7" vinyl single "Uptown Daughter"/"It's Not Wrong" op 16 oktober 2015 bij Lefse Records, waarna het album "Songs From The Land Of Nod" op 4 augustus 2017 door Burger Records op cassette werd uitgebracht en vervolgens via Alive Natural Sound Records als LP (22 september 2017), CD (28 januari 2018), CDr (2018) plus als LP in een beperkte oplage op starburst vinyl (22 september 2017 en 23 februari 2018) verscheen.
Hun laatst verschenen album "Inside The Flesh Hotel" kwam 8 juni 2018 eveneens via Alive Natural Sound Records uit en verscheen op CD, LP en in een zeer beperkte oplage van 50 stuks op starburst vinyl, voorzien van handtekeningen, een CD, poster en T-shirt en op dit album, dat 12 nummers bevat, is basgitarist Andy Manzanares vervangen door Sid Simons.
Hun album "Trash Glamour", dat in 2013 opgenomen werd en in 2014 door Lolipop Records op cassette werd uitgebracht, is in 2019 in een geremasterde uitvoering op CD opnieuw verschenen via Alive Natural Sound Records.
De opnames werden gedaan met een enkele microfoon in de kelder van Gordon's ouders en de bandleden waren in die tijd 17 en 18 jaar.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "(I'm Your) Other Man", waarin de band een schitterende rauwe rock song ten gehore brengt, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Milk", een prima vrij rustige pop song met licht psychedelische invloeden.
Daarna volgt "I Can't Stop It", een heerlijke pop song met invloeden uit de jaren 60 en 70 muziek en deze wordt gevolgd door "City Boy Blue", een uitstekende swingende pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In "Genocide" speelt Beechwood een schitterende heftige uptempo rock song, die invloeden punkrock en de muziek van The Stooges heeft en in "Don't Walk Away" krijg ik opnieuw zo'n lekkere punkrock gerelateerde song voorgezet, die swingt en slechts anderhalve minuut duurt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan volgt "Bleach Blonde", een uptempo rock song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Run Away", een licht psychedelische rock song, die afwisselend rustig en heftig klinkt.
Verder hoor ik "Rich Cunt", een heftige rauwe uptempo rock song, die swingt als een trein en invloeden van de muziek van The Stooges heeft en de titel song  "Trash Glamour" en hierin laat de band opnieuw de invloed van The Stooges horen en speelt een swingende rauw klinkende rock song, die en gemiddeld tempo heeft.

"Trash Glamour" van Beechwood is een uitstekende plaat, die vol lekkere rock nummers staat en liefhebbers van dit genre, zullen deze schijf dan ook zeker op waarde weten te schatten en ik kan hen dan ook aanraden, eens naar deze heerlijke muziek te gaan luisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 27 januari 2019

Review: Uluru - Acrophilia (Tonzonen Records, 2019) (Stonerrock)

Uluru werd in november 2014 te Kadiköy, Turkije opgericht en bestaat uit: Ege Caldemir - sologitaar en synthesizer, O"gulcan Ertürk - basgitaar en Ümit Büyüksel - drums.
De band bracht hun debuut EP "Dazed Hill" als digitale download uit op 17 november 2015 uit en deze werd op 21 maart 2016 gevolgd door de digitale download EP "Imaginary Sun", waarna beide door Tonzonen Records als 2CD en in een beperkte oplage als LP op rood en zwart 180 gram vinyl onder de naam "Imaginary Sun" werden uitgebracht.
Op 7 januari 2019 verscheen hun album "Acrophilia", dat 7 nummers bevat, via Tonzonen Recordsin een beperkte oplage van 500 stuks als CD en tevens in een beperkte oplage van 400 stuks op LP, waarvan er 300 op zwart en 100 op marmerblauw vinyl werden geperst.

Het album start met "Insidious Queen" en daarin brengt de band een stevig uptempo melodisch stonerrock nummer ten gehore, dat diverse tempowisselingen heeft en invloeden van de progressieve rock uit de jaren 70 bevat (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Sark", waarin de band melodisch begint en het nummer verder uit bouwt door er een geweldig swingend stukje stoner aan toe te voegen, dat een licht hypnotisch ritme bevat en in vrij hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Siderae", een schitterend aanstekelijk uptempo rock nummer, dat swingt als een trein, een terugkerend ritme bevat en hardrock invloeden heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Constantine", een prachtig, vrij rustig, licht melodisch nummer met Oosterse invloeden en langzaam iets meer snelheid krijgt.
In het titel nummer "Acrophilia" speelt Uluru opnieuw zo'n fantastisch swingend uptempo rock nummer, waar 70er jaren invloeden in zitten en iets over de helft in een verhoogd tempo gespeeld wordt, waarna de band het nummer tegen het einde afbouwt door in een rustig tempo te eindigen en in "Sin 'N Shamash" schotelt de band me nogmaals een swingend startend melodisch rock nummer voor, dat na korte tijd over gaat in een erg rustig tempo, waardoor er een een verrukkelijk stuk licht psychedelische melodische muziek ontstaat.
Dan volgt het laatste nummer "Aeternum", dat met een terug kerend ritme in een gemiddeld tempo begint, langzaam iets wordt opgevoerd en een licht hypnotiserend ritme bevat.

"Acrophilia" van Uluru bevat 7 heerlijke nummers, die me van begin tot einde hebben geboeid en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van stonerrock en jaren 70 muziek houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Black Heart Death Cult - The Black Heart Death Cult (Oak Island Records, 2019) (Psychedelische Rock)

The Black Heart Death Cult uit Melbourne, Australië bestaat uit: Sasha L Smith - zang en sologitaar, Bill Patching - sologitaar, Deon Slavieros - basgitaar, Gab Potochnik - keyboards, Nick Hastings - sologitaar en dwarsfluit en Andrew Nunns - drums.
Op 28 oktober 2016 bracht de band hun 7" debuut single "She's a Believer" / "Heroin" / "Setting Sun" via hun eigen Death Cult Records in een beperkte oplage uit en tevens als digitale download en deze werd op 21 juli 2017 gevolgd door de EP "Black Rainbow", die alleen als digitale download verscheen.
Oak Island Records bracht 18 januari 2019 hun debuut album met gelijknamige titel in een beperkte oplage van 300 stuks op gekleurd vinyl uit, waarvan er 200 op doorzichtig en 100 (alleen mail-order) op transparant groen geperst zijn.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "Setting Sun", waarin de band een stevige mix van psychedelische rock en melodische ritmes in een gemiddeld tempo  speelt en dit nummer wordt gevolgd door "She's a Believer", een heerlijke psychedelische rock song met sterke invloeden van de jaren 60.
Dan schotelt de band me "Black Rainbow" voor en hierin krijg ik een uitstekende afwisselende rock song te horen, die prima samenspel van de sologitaristen heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna de band "The Magic Lamp" ten gehore brengt, een schitterende psychedelische pop song met lichte folk invloeden, die in een rustig tempo wordt gespeeld.
In "Aloha From Hell" laat The Black Heart Death Cult me nogmaals genieten van een fantastische psychedelische rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in het eerste nummer van de B-kant "Rainbow Machine" schotelt de band me een geweldig instrumentaal rock nummer voor, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en lichte spacerock invloeden heeft.
Daarna volgt "Davidian Dream Beam", een fantastische psychedelische rock song met dromerige zang en deze wordt gevolgd door "Seven Gods", waarin de band me nogmaals zo'n verrukkelijke psychedelische rock song laat horen, die sterke invloeden van de muziek van The Beatles bevat en in het laatste nummer "We Love You" speelt de band een prachtige rock song in een gemiddeld tempo, die invloeden van de jaren 80 New Wave bands heeft.

"The Black Heart Death Cult" van The Black Heart Death Cult is een geweldig debuut album, dat vol heerlijke psychedelische rock muziek staat en ik kan liefhebbers van dit genre, deze schijf dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Honey Pot - Bewildered Jane (Mega Dodo Records, 2019) (Pop)

Crystal Jacqueline werd in Wiltshire, Engeland geboren en al op jonge leeftijd ontwikkelde ze haar talent en liefde voor muziek.
Ze trad regelmatig in en rond Bath op, die haar lof en een waardevolle ervaring opleverden en verhuisde later verder naar het zuiden van het land, waar ze in verscheidene bands speelde, die in binnen en buitenland optraden.
Ze woont in Devon met haar varken, katten, ganzen en haar partner Icarus Peel.
Samen spelen ze in de band The Honey Pot, die in 2012 startte en in het begin uit 5 personen bestond, maar nadat, in 2013, hun zanger en ook hun basgitarist de band verlieten, nog maar bestond uit: Crystal Jacqueline - zang en piano, Icarus Peel - alle andere instrumenten en Brian Rushbrooke - drums.
In 2010 bracht ze haar solo debuut album "Heal Yourself" via Psychedandy Records uit en in 2012 verscheen haar eerste album met The Honey Pot, getiteld "To The Edge Of The World" op het Mega Dodo label.
In november 2012 nam ze de EP "A Fairy Tale" op met daarop 3 covers: "Cousin Jane" (Troggs), "A Fairy Tale" (Second Hand), "Play With Fire" (Rolling Stones), die door Fruits De Mer Records werd uitgebracht.
Daarna verscheen de LP "Sun Arise" in 2013 via het Mega Dodo Records label op de markt en deze bevat 16 nummers, inclusief de songs van de EP "A Fairy Tale".
Het album Crystal Jacqueline And The Honey Pot, "Electronic Memory", uit 2015, is in een zeer gelimiteerde box oplage van 100 stuks verschenen en bevat een 12 pagina's tellend boekje, 2 ansichtkaarten en een badge.
Ook de uitgave van de band, "Inside The Whale", die 26 februari 2016 door het Mega Dodo Records label werd uitgebracht, verscheen in een beperkte oplage en daarop zijn keyboards speler John Wyatt en basgitarist Simon Fear, die sinds begin 2015 bij de band zitten, voor het eerst te horen.
Het album, dat 9 nummers bevat, is op 180 gram zwart vinyl op LP uitgebracht in een gelimiteerde oplage van 300 stuks, waarvan de eerste 150 stuks gesigneerd en genummerd zijn door de band.
De CD uitgave bevat 2 extra nummers, terwijl er van de beperkte uitgave van de 3CD versie slechts 150 verschenen en deze bevat het album "Inside The Whale", het exclusieve live album "Live In London" (opgenomen tijdens het Games For May optreden), de single "Lisa Dreams" plus 2 bonus nummers en een interview met Icarus Peel en Crystal Jacqueline, waarbij het geheel verpakt is in een speciaal genummerd blik met waarzeggende vis.
De single "Dr. Crippen's Waiting Room" van The Honey Pot is een voorloper van de 100ste vinyl uitgave van het Fruits De Mer label, dat sinds 2008 bestaat.
De 100ste uitgave is de 2LP "Ascending Scales" van The Honey Pot, die 12 december 2016, op gekleurd vinyl in een klaphoes verscheen en daarop staat een mix van klassieke en obscure psychedelische en progressieve rock covers plus nieuwe nummers.
Om dit heugelijke feit te vieren, vroeg Icarus Peel een aantal artiesten om medewerking aan hun album te verlenen en Dick Taylor (Pretty Things), James Lowe (Electric Prunes), Tom Newman (July), Peter Cook (July), Nick Saloman (The Bevis Frond), Adrian Shaw (The Bevis Frond), Anton Barbeau, Judy Dyble, Us And Them, Jack Ellister, Bruce Woolley (Buggles) en anderen spelen hierop mee.
Omdat het dubbel album snel uitverkocht was, besloot Keith Jones van Fruits De Mer Records het in 2017 in een speciale editie als 3CD uit te brengen, waarbij CD 3 opnamen bevat, die niet op de eerste uitgave voorkomen.
De opvolger van dit triple album is de LP ""Bewildered Jane", die op 29 maart 2019 via Mega Dodo Records in een beperkte oplage van 300 stuks op 180 gram zwart en wit vinyl wordt uitgebracht, waarvan de eerste 99 exemplaren voorzien zijn van een met de hand geschreven inlegvel en een extra live CD, die in september 2018 op het Onboard The Craft Festival werd opgenomen.
De band bestaat op deze plaat uit: Crystal Jacqueline - zang en keyboards, Icarus Peel - sologitaar en zang, John Wyatt - zang, keyboards en slide gitaar, Andy Budge - basgitaar en Wayne Fraquet - drums, terwijl Lizzy Wayne dwarsfluit in 1 nummer speelt.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met op kant A met "Hadron Kaleidoscope", waarin de band de muziek in een stevig ritme in zet en dit progressieve rock nummer wordt met wisselende tempo's gespeeld en gevolgd door "A Simple Act", een swingende licht psychedelische progressieve rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan schotelt de band me een mooie rustige pop song voor, getiteld "Await You Here" en deze wordt gevolgd door "Light Splinters", een opgewekt klinkende pop song met een aanstekelijk dansbaar ritme en progressieve rock invloeden, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het laatste nummer van de A-kant is "Dust Drawn Maps" en hierin laat The Honey Pot me genieten van een schitterende rustige melodische pop song, waarna de band op de B-kant begint met de titel song "Bewildered Jane" en een uptempo rock song ten gehore brengt, die swingt als een trein.
In "Harmony Ambassador" krijg ik een uitstekende melodische pop song voorgezet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en prima samen zang bevat en in "Time And Tide" speelt de band een prachtige melodische rustige pop song.
Verder hoor ik "The Partisan Returns", eveneens een heerlijke rustig pop song, die langzaam iets versneld wordt en in rust eindigt en "Waving Good-bye", een fantastische aanstekelijke rock song, die lichte progressieve invloeden heeft, een terugkerend ritme bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

"Bewildered Jane" van The Honey Pot is een lekker in het gehoor klinkende plaat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik deze schijf dan ook van harte aanbevelen, aan een ieder, die van de betere pop houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Lonesome Shack - Desert Dreams (Alive Natural Sound Records, 2019) (Blues / Pop)

Lonesome Shack werd te Seattle, Amerika opgericht en bestaat uit: Ben Todd - sologitaar en zang, Luke Bergman - basgitaar en Kristian Garrard - drums.
Ben Todd bracht als solo artiest onder de naam Lonesome Shack op 1 januari 2007 zijn debuut album "Whiskey's What I Crave?/?Tryin' To Get Home" als digitale download uit, dat hij in zijn thuis studio te Phoenix, Arizona opgenomen had.
In oktober 2009 verscheen de EP "Falling Down On Your Floor", die 28 januari 2010 gevolgd werd door het album "Bound To Die / Falling Down On Your Floor", dat als digitale download, CD en als LP werd uitgebracht en dit was het eerste album, waarop ook Kristian Garrard mee speelde en deze werd in de kelder studio in Kristian's huis opgenomen.
Op 19 november 2010 bracht het duo de plaat "Slidin Boa" als digitale download, CD en LP (beperkte oplage van 500 stuks) uit, waarna "City Man" (26 oktober  2012, digitale download en CD) volgde en daarop speelden Luke Bergman - solo- en basgitaar en Andrew Swanson - saxofoon mee.
Daarna verscheen het album "More Primitive" (20 mei 2014, digitale download, CD en LP in een beperkte oplage op gekleurd vinyl) via Alive Natural Sound Records en hierop is de band voor het eerst in hun huidige formatie als trio te horen en deze werd op 24 juni 2016 gevolgd door "The Switcher", dat zowel als digitale download, CD (beperkte oplage), 2LP (beperkte oplage) en als cassette (beperkte oplage van 20 stuks) uit kwam.
De band, die tegenwoordig in Londen, Engeland woont brengt op 1 maart 2019 hun album "Desert Dreams" uit via Alive Natural Sound Records en dit verschijnt als digitale download, CD en LP.

Het album, dat 10 nummers bevat, begint met "On The One", een licht psychedelische blues song, die country invloeden heeft en in een hypnotiserend ritme gespeeld wordt, waarna "Past The Ditch" volgt en de band een swingende blues song ten gehore brengt, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en een terugkerend ritme bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgt "New Dreams" en aanstekelijke dansbare mix van country en traditionele muziek, die swingt en deze wordt gevolgd door "Lonely", een prima swingende uptempo mix van blues en pop, die met een terug kerend ritme gespeeld wordt.
In "Only One" speelt Lonesome Shack een schitterende rustige pop song, waarin de zang sterke overeenkomsten heeft met die van John Lennon en in "Too Bad" laat de band me genieten van een swingende aanstekelijke blues song met een terugkerend ritme, die me in beweging zet.
Dan volgt "King Clone", een geweldige, vrij rustige, blues song, die licht psychedelische invloeden en een terugkerend ritme heeft en gevolgd wordt door "No Way Back", een heerlijke licht hypnotiserende pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en blues invloeden heeft.
Vervolgens hoor ik  "The City Is A Desert", een uitstekende mix van blues, pop en psychedelische muziek, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en het titel nummer "Desert Dreams", een swingende dansbare mix van pop en blues met een terugkerend ritme.

"Desert Dreams" van Lonesome Shack staat vol lekker in het gehoor klinkende blues gerelateerde songs, die me als muziek in de oren klinken en ik kan deze schijf dan ook aanbevelen, aan iedere liefhebber van blues en pop.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 20 januari 2019

Review: Blue Dream - Volume Won (Kozmik Artifactz Records, 2019) (Rock)

Blue Dream uit Chicago, Illinois, Amerika werd in september 2011 opgericht en bestaat uit: Cook - sologitaar, Justin Sanetra - zang en sologitaar, Jimmy Russell - zang en basgitaar en Danny Awisha - zang en drums.
Op 13 juli 2014 verscheen het digitale album "Demo" en deze werd op 7 december 2017 gevolgd door de single "Freedom Eyes" / "Who Stole The Flowers", dat op 7" vinyl door Treehouse Records werd uitgebracht.
Daarna verschenen "Volume Won" (1 januari 2018, digitale download) en "Volume Blue" (21 september 2018, digitale download) en op 25 januari 2019 wordt "Volume Won" in een beperkte oplage op gekleurd vinyl via Kozmik Artifactz Records voor het eerst op LP uitgebracht.

Het album, dat 11 nummers bevat, begint met "!", een duister stukje sologitaar, dat slechts anderhalve minuut duurt, waarna de band vervolgt met "UFO", een swingende uptempo mix van bluesrock en progressieve rock, die diverse tempowisselingen heeft en deze wordt gevolgd door "Freedom Eyes", een heerlijke rock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt, hardrock invloeden bevat en enkele prima tempowisselingen heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik "Iz What It Iz" voorgezet en daarin hoor ik een mooie stonerrock song, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en tempowisselingen bevat, waarna het uitstekende "Locked In A Daze" volgt en hierin is de muziek rustig en melodisch.
In "Turn On & Tune In" speelt Blue Dream een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song, die soul en acid rock invloeden heeft en in "Dropouts" laat de band me genieten van een prachtig kort nummer, dat rustig begint en over gaat in een melodische rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Swiss Alps", een mooie, vrij rustige, melodische pop song met ingetogen zang en een aanstekelijk ritme en dit nummer wordt gevolgd door "Sippin' The Sauce", een prima mix van funk, pop en lichte psychedelische invloeden, die wisselende tempo's bevat.
Verder hoor ik "The Battle Of Cicero", een bijna 13 minuten durend nummer, waarin de band met trakteert op een schitterende drumsolo, waarbij op de achtergrond psychedelische geluiden te horen zijn, waarna tegen het einde de rest van de band het nummer naar een climax speelt en in "Vibrations" zet de band me een schitterende progressieve stonerrock song in een gemiddeld tempo voor, waar diverse tempowisselingen in zitten.

"Volume Won" van Blue Dream is een uitstekende plaat, die vol staat met heerlijke rock songs en die ik dan ook kan aanraden aan elke liefhebber van stoner-, hardrock en rock in het algemeen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Kungens Män - Chef (Riot Season Records, 2019) (Krautrock / Psychedelische Rock)

Kungens Män werd in 2012 te Stockholm, Zweden opgericht en bestaat uit: Mikael Tuominen – sologitaar, Hans Hjelm – sologitaar, Gustav Nygren – sologitaar, Magnus Öhrn – basgitaar, Peter Erikson – synthesizer en Mattias Indy Pettersson – drums.
De band bracht hun debuut album als digitale download uit op 6 mei 2013, waarna er een sclala van uitgaves volgde, waarvan de meeste als digitale download, maar ook verschenen er via Adansonia Records.
Hun album "Fuzz På Svenska" verscheen op 20 augustus 2018 in een beperkte oplage van 150 stuks als 2LP op rood/wit gespetterd 180 gram vinyl, die met de hand genummerd zijn en in een beperkte oplage van 350 stuks op wit (kant A en B) en rood (kant C en D) 180 gram met de hand genummerd vinyl als 2lp via Adansonia Records en tevens werd het album in een beperkte oplage als 2CD uitgebracht.
Op 15 februari 2019 verschijnt de 24ste uitgave van de band, getiteld "Chef", dat op LP door Riot Season Records wordt uitgebracht en 4 nummers bevat.

De A-kant van het album start met "Fyrkantig Böjelse", een fantastisch swingend krautrock nummer, dat in een gemiddeld tempo en licht hypnotiserend ritme gespeeld wordt en melodische progressieve rock invloeden heeft en dit wordt gevolgd door "Öppen För Stängda Dörrar", een schitterend licht psychedelisch acid rock nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Kant B start met "Män Med Medel", waarin Kungens Män een heerlijk swingend licht hypnotiserend uptempo krautrock nummer speelt, dat invloeden van Can bevat en bij tijd en wijle met veel fuzz gespeeld wordt en in "Eftertankens Blanka Krankhet" laat de band me genieten van een verrukkelijk psychedelisch nummer, dat in een gemiddeld tempo en terugkerend hypnotiserend ritme gespeeld wordt, waardoor ik in een lichte trance raak.

Kungens Män heeft me met "Chef" van begin tot eind weten te boeien met hun geweldige muziek en ik kan dit album dan ook van harte aanraden, aan een ieder, die van krautrock en psychedelische rock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Paul Collins - Out Of My Head (Alive Natural Sound Records, 2018) (Pop / Powerrock)

Paul Collins uit Los Angeles, Amerika richtte in 1979 zijn band The Beat (later Paul Collins' Beat) op en bracht dat zelfde jaar zijn gelijknamige LP uit via Columbia Records en onder deze naam (The Beat) verscheen ook de EP "To Beat or Not to Beat" (Passport Records, 1983).
Onder de naam Paul Collins' Beat verschenen: "The Kids Are the Same" (Columbia Records, 1981), "Long Time Gone" (Closer Records, 1985), "Live at the Universal" (Twins, 1986), "One Night" (Closer, 1989), "Flying High" (Rock Indiana, 2004 / Lucinda Records, 2006), "Ribbon Of Gold" (Rock Indiana, 2008) en "1979" ?(beperkte oplage 1 kant bespeelbare LP, Lady Kinky Karrot Records, 2012, plus 12 singles.
En solo maakte hij: "Paul Collins" (LP, CD, DRO, 1992), "Live in Spain" (CD, Wagon Wheel Records, Phono Music, 1997), "From Town to Town" (LP, CD Caroline Records/Wagon Wheel Records, 1999) "Let's Go" (Paul Collins with the Yum Yums) (Pop the Balloon, 1999), "Live in Europe: The Concert Free Web Download CD" (CD, Wagon Wheel Records, 2008), "Live at Berkely Theatre with Eddie Money" (CD, Bill Graham Catalog on Wolfgang's Vault, 2009), "King of Power Pop!" (LP, CD, Alive Natural Sound Records, 2010) en "Feel the Noise" (LP, CD, Alive Natural Sound Records, 2014), plus 7 singles.
Op 1 september 2018 verscheen zijn album "Out Of My Head" via Alive Natural Sound Records als CD, LP (zwart vinyl) en in een beperkte oplage op starburst vinyl.
De muziek op dit album wordt gespeeld door: Paul Collins - zang, sologitaar en drums, Jason Perrillo - sologitaar (1 nummer) en keyboards (3 nummers), Paul Stingo - basgitaar, tamboerijn en achtergrondzang en Tony Leventhal - achtergrondzang (1 nummer).

Het album, dat 11 nummers bevat, start met "In And Out Of My Head" en daarin hoor ik de band een mooie ingetogen pop song in een gemiddeld tempo spelen, waar western invloeden in zitten, waarna "Go" volgt en ik een geweldige swingende uptempo powerrock song voorgeschoteld krijg, die de sfeer van eind jaren 70 begin jaren 80 uit wasemt.
Daarna laat de band me opnieuw genieten van nog zo'n aanstekelijke song, die in Paul's begin periode gemaakt had kunnen zijn, getiteld "Kind Of Girl" en deze wordt gevolgd door "Just Too Bad You're Leaving", een uptempo swingende jaren 80 gerelateerde song met jaren 60 invloeden, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Emily" speelt Paul een prachtige rustige song, waar invloeden van de jaren 60 in zitten en in "Midnight Special" zet de band me weer een heerlijke uptempo powerrock song voor, die enkele tempowisselingen heeft en swingt.
Dan hoor ik "You Belong To Me", een uitstekende rock song, die start met de tonen van "It's All Over Now" (The Rolling Stones) en daarin schotelt de band me een dansbare song voor, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Killer Inside", een aanstekelijke rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, lichte western invloeden heeft en een hypnotiserend ritme bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Vervolgens hoor ik "Lost Again", een schitterende rustige pop song, die een aangenaam ritme heeft, "Tick Tock", waarin Paul eveneens een lekker in het gehoor klinkende rustige song speelt en "Beautiful Eyes" en hierin krijg ik nogmaals zo'n prachtige rustige pop song voorgeschoteld.

"Out Of My Head" van Paul Collins is een prima plaat, die vol staat met heerlijke afwisselende nummers en ik kan deze plaat dan ook van harte aanbevelen, aan
elke liefhebber van de betere pop muziek, maar ook aan hen, die van powerrock houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Arc Of Ascent Zone Six Split LP - Black Seed / Hyperspace Overdrive (Headspin Records, 2018) (Stonerrock / Psychedelische Rock)

Op 7 december 2018 verscheen het split album Arc Of Ascent / Zone Six via Headspin Records in een beperkte oplage van 300 stuks op zwart vinyl en in een beperkte oplage van 200 stuks op paars/wit vinyl.
Arc Of Ascent werd in 2008 te Hamilton, Nieuw Zeeland opgericht en bestaat uit: Craig Williamson - zang en basgitaar, Matt Cole-Baker - sologitaar en Mark McGeady - drums, die de oorspronkelijke drummer John Strange heeft vervangen.
De band bracht op 14 april 2010 hun debuut album "Circle Of The Sun" als digitale download en in een beperkte oplage als CD uit, waarna "The Higher Key" op 28 maart 2012 (digi?tale download, CD en beperkte oplage zwart vinyl LP) en 19 april 2017 "Realms Of The Metaphysica" (digitale download, CD, beperkte oplage van 200 stuks op 180 gram zwart vinyl, inclusief poster en download kaart, beperkte oplage van 200 stuks op 180 gram marmer kleurig vinyl, inclusief poster en download kaart en beperkte oplage van 100 stuks op 180 gram zwart/wit gespetterd vinyl, inclusief, poster, download kaart, wierook en houten wierook houder) volgden.
Zone Six uit Duitsland werd in 1997 opgericht en bestaat uit: Sula Bassana - sologitaar, keyboards en drums, Komet Lulu - basgitaar en Pablo Carneval - drums.
De band bracht hun debuut album met gelijknamige titel op 7 oktober 1997 op CD en digitale download uit en deze werd op 14 november 2011 gevolgd door "Untertassen", dat digitaal verscheen.
Daarna verschenen: "Love Monster" [digitale download, CD (Sulatron, 2015) en Ltd edition LP (Deep Distance Recordings, 14 september 2016)], "Forever Hugo" (1 maart 2017, digitale download) en "Live Spring 2017" [21 juni 2017, digitale download, LP (Pancromatic Records) beperkte oplage van 500 stuks zwart 180 gram vinyl].

Het split album, waar 3 nummers op staan, start op de A-kant met Arc Of Ascent, die 2 nummers ten gehore brengen, waarvan "Black Seed" het eerste is en daarin krijg ik een stevige stonerrock song voorgeschoteld, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en hoofdzakelijk in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en dit nummer wordt gevolgd door "Serpent 25", dat van een heel ander kaliber is, want hierin laat de band me genieten van een schitterende psychedelische song met folk en 70er jaren invloeden, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Op kant B staat het iets meer dan 21 minuten durende "Hyperspace Overdrive" van Zone Six, waarin de band me een verrukkelijke swingende mix van spacerock en  psychedelische muziek voorzet, die in een hoog tempo gespeeld wordt en een hypnotiserend ritme bevat, dat op een derde van het nummer langzamer en melodischer wordt, om enkele minuten later weer versneld te worden, waarbij de muziek heftig klinkt en het nummer naar een climax gespeeld wordt, waarna het  nummer de laatste minuten rustig en psychedelisch afgesloten wordt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)

Met de split LP "Black Seed" / "Hyperspace Overdrive" hebben Arc Of Ascent en Zone Six me van begin tot einde in de ban van hun muziek gehouden en ik kan deze geweldige plaat dan ook ten zeerste aanraden aan elke liefhebber van stoner-, spacerock en psychedelische rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 13 januari 2019

Review: The Post Lovers - The Post Lovers (Inner Ear Records, 2018) (Pop)

Post Lovers is het solo project van Eleni Karageorgou uit Athene, Griekenland, die sinds 1997 in de muziek scene actief is.
Ze speelde in de periode 2014-2015 in de band Household (Athene) en bracht in die periode ook haar eerste EP uit.
Haar officiële debuut single, die ze onder de naam The Post Lovers maakte, was "Melbourne"/"Going Anyway”, die 1 augustus 2017 in een beprkte oplage op 7" vinyl uitkwam, via het speciale project van Inner Ear Records, getiteld “A Distant Victory Singles Club” en tevens is de single als digitale download uitgebracht.
Op 10 december 2018 verscheen haar debuut album met gelijknamige titel via Inner Ear Records op zowel zwart als groen vinyl en als digitale download.
De muzikanten, die op dit album mee spelen zijn: Nikos Tselios – sologitaar en zang, Stavros Georgiopoulos – basgitaar en zang, Danae Eco – keyboards, percussie en zang en Danae Palaka – drums, terwijl Eleni zelf akoestische gitaar, sologitaar en keyboards speelt en zingt.

Het album, dat 13 nummers bevat, start met "Act Sister Act", een mooie rustige melodische pop song met een aanstekelijk ritme, die gevolgd wordt door "Being"
en daarin hoor ik de band een heerlijke song in een gemiddeld tempo spelen, die zeer dansbaar is.
Daarna zet de band me "Look Around" voor en krijg ik opnieuw een vrij rustige song te horen, die enkele prima tempowisselingen heeft en tegen het einde een hypnotiserend ritme krijgt, waarna de band "Tiger" ten gehore brengt en ik een prachtige melodische pop song in een gemiddeld tempo hoor.
In "On Sundays" schotelt de band me een swingende jaren 80 gerelateerde uptempo song voor, waar een aanstekelijk dansbaar ritme in zit en in "Fed Up" krijg ik een schitterende vrolijke song te horen, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en een hoog meedein gehalte heeft.
Dan speelt The Post Lovers "Healing", een uitstekende rustige melodische song, die gevolgd wordt door "Missing Dots", een dansbare pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en lichte country invloeden heeft.
Vervolgens krijg ik "Not Here" te horen en hierin zet de band me een korte song voor met prima samenzang, die gevolgd wordt door "Kick Off", een geweldige swingende jaren 80 gerelateerde rock song, die invloed van Fisher Z heeft.
Verder hoor ik "To Do List", een vrij rustige melodische pop song, "Dream Session", een aanstekelijke dansbare song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "Love Left", een lekker in het gehoor klinkende song met enkele subtiele tempowisselingen en een aanstekelijk dansbaar ritme.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"The Post Lovers" van The Post Lovers is een uitstekende plaat, die vol aangename, vrij rustige, dansbare pop songs staat en ik kan liefhebbers van de betere pop deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Robert J Zimmer? - Robert J Zimmer? (R.A.I.G. Records, 2018) (Experimenteel / Jazz / Progressieve Rock)

Robert J Zimmer? uit Chicago, Illinois, Amerika, werd in 2013 op de universiteit van Chicago opgericht en bestaat uit: Psalm Brown - sologitaar, Louis Clark - piano, keyboard en  synthesizers, Benno Giammarinaro - klarinet, Isaac Krone - trompet, Mike Harrison - tuba, Jivan Gandhi - percussie en Will Davis - drums.
Op 4 mei 2018 bracht de band hun debuut album "Robert J Zimmer?" als digitale download uit en op 19 november 2018 verscheen het album, dat in juni 2017 live in Logan Center for the Arts werd opgenomen, op CD via R.A.I.G. Records.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "A Capella Is The Paleo Diet Of Music" en daarin schotelt de band me een heerlijk stukje muziek voor, dat invloeden van, jazz, improvisatie en Zuid Amerikaanse muziek bevat en in een afwisselend tempo gespeeld wordt, waarna "Loopy Fiasco" volgt en de band een geweldig avant garde nummer ten gehore brengt, dat improvisatie en film invloeden plus diverse tempowisselingen heeft.
Dan krijg ik "6//7" te horen en ook hierin laat de band me genieten van een experimenteel improvisatie nummer met jazz invloeden en wisselende tempo's, dat bij tijd en wijle swingt en tevens hardrock en kamer muziek invloeden heeft en gevolgd wordt door "Heard Bobby Doesn't Even Do Math Anymore", een fantastisch avant garde nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, Zuid Amerikaanse invloeden heeft en halverwege verandert in een uitstekend progressief stuk muziek.
In "Progestant Work Ethic" laat Robert J Zimmer? me genieten van een swingend progressief nummer, dat een licht hypnotiserend eentonig ritme bevat (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en in "Haute Garbage" zet de band me een schitterend uptempo progressief rock nummer voor, dat met een opzwepend ritme begint en na korte tijd over gaat in een zeer experimenteel klinkend stuk muziek, dat op zijn beurt verandert in een lekker rustig nummer, dat verder gaat in "Simulacroix", een swingend avant garde nummer, dat diverse tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat.
Het laatste nummer heet "Light Dawns Slowly Over The Whole (Foods)" en daarin schotelt de band me opnieuw een prachtig nummer voor, dat invloeden uit jazz , Zuid Amerikaanse muziek en improvisatie bevat en enkele tempowisselingen heeft.

"Robert J Zimmer?" van Robert J Zimmer? bevat 8 verrukkelijke nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook aanbevelen, aan een ieder, die van avant garde, improvisatie, experimentele muziek en progressieve rock houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Handsome Jack - Everything's Gonna Be Alright (Alive Natural Sound Records, 2018) (Bluesrock)

Handsome Jack is een band uit Lockport, Buffalo, New York en startte, in 2009, op highschool, als een blues garagerock band, maar nadat de bandleden van high school af waren, veranderde de stijl van de muziek en begon de band een mix van boogie en soul te spelen, zonder de blues uit het oog te verliezen.
De band, die bestaat uit: Jamison Passuite - sologitaar en zang, Joey Verdonselli - basgitaar en zang, Phil Allport - orgel en sologitaar en Chad Salmeri - drums, deelde het podium met onder andere: The Sheepdogs, Blue Cheer, J.Geils The Hold Steady, Robert Randolph en Gov't Mule.
Hun debuut CD "Super Moon" verscheen in 2011 via het Radiator Records label en de band wordt, op hun tweede album "Do What Comes Naturally", bijgestaan door de gastmuzikanten: Forrest Horn - mondharmonica, Bob Nave - Hammond orgel en Kristen Kreft en Beth Harris - achtergrond zang, terwijl het album geproduceerd is door Zachary Gabbard van de Buffalo Killer, terwijl het album door Alive Natural Sound in 2014 op CD en in een beperkte oplage van 150 stuks op starburst vinyl werd uitgebracht.
De opvolger van dit album heet "Everything's Gonna Be Alright", dat 19 oktober 2018 via Alive Natural Sound Records op LP verscheent in een beperkte oplage van 200 stuks op starburst vinyl en op CD.

Het album bevat 11 nummers en begint met "Keep On", een swingende bluesrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "City Girls", een heerlijke dansbare song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en waar invloeden van The Rolling Stones in zitten.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna zet de band me een swingende rock song voor getiteld "Getting Stronger" en daarin is de zang behoorlijk heftig en de muziek stevig en afwisselend en dit nummer wordt gevolgd door "Baby Be Cool", een uitstekende song met subtiele tempowisselingen en soul invloeden, die in een dansbaar gemiddeld tempo gespeeld wordt en blazers bevat.
In "Holding Out" laat de band me genieten van een geweldig swingend stukje bluesrock, waarbij het tempo niet al te hoog ligt en in "Bad Blood" krijg ik een fantastische song voorgeschoteld, die ook nu weer subtiele tempowisselingen bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan hoor ik het titel nummer "Everything's Gonna Be Alright", waarin Handsome Jack me trakteert op een verrukkelijke mix van gospel en bluesrock en deze wordt bij tijd en wijle in een vrij eentonig swingend ritme gespeeld en gevolgd door "Why Do I Love You The Way I Do", een lekker in het gehoor klinkende soul song, die zeer dansbaar is.
Vervolgens speelt de band "Hey Mama (Put Your Red Dress On)", een swingende bluesrock song, waar een gemiddeld tempo in zit, "Do You Dig It?", een schitterende rock song met een slepend ritme en subtiele tempowisselingen en "Got It Bad", een prachtige aanstekelijke soul song, waar rock invloeden in zitten.

"Everything's Gonna Be Alright" van Handsome Jack staat vol fantastische nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan liefhebbers van zowel bluesrock als soul deze schijf ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl