zondag 14 april 2019

Review: The Galileo 7 - Too Late (State Records, 2019) (Beat)

Allan Crockford - zang en sologitaar richtte in 2009  de band The Galileo 7 op, die naar een episode van Star Trek is genoemd.
Hij was eerder actief in andere bands en enkele daarvan heten, The Solarflares, The Prisoners, JTQ en Thee Headcoats en hij maakt ook deel uit van de band Graham Day & The Forefathers.
Samen met Viv Bonsels - orgel en zang, Mole Brooks - basgitaar en zang en Russ Baxter - drums vormde hij de eerste formatie van The Galileo 7, die uit Medway, Londen, Engeland komt en tegenwoordig bestaat uit: Allan Crockford - zang en sologitaar, Viv Bonsels - orgel en zang, Paul Moss - basgitaar en zang en Mole Brooks - drums en zang.
The Galileo 7 bracht tot nu toe 3 albums uit.
In 2010 was dat "Are We Having Fun Yet?" via Misty Lane Records en in 2012 "Staring At The Sound" via State Records, waarna "False Memory Lane" uit 2014 op het eigen Fool's Paradise label verscheen en deze werd zowel op vinyl, als op CD en als download uitgebracht, waarbij opgemerkt kan worden, dat de bij vinyl versie een CD met 3 nummers, die niet meer op de LP pasten, is bijgevoegd, plus een download code.
De band heeft in 2015 een nieuwe single gemaakt, getiteld "One Lie At A Time" / "The God Of Gaps", die 16 maart via het State Records label in een gelimiteerde oplage van 500 stuks verscheen, waarvan de eerste 250 exemplaren vergezeld gingen van een CD met daarop de nummers van de single plus een exclusieve extra song, die nergens anders op staat.
Ook de nieuwe 7" vinyl single "Cruel Bird", die een dubbele A kant heeft, is 28 maart 2016 via het State Records label uitgebracht in een beperkte oplage van 500 stuks, waarvan de eerste 200 exemplaren op paars vinyl zijn geperst, die alleen via de band zelf of via State Records verkrijgbaar zijn en tevens is vermeldenswaardig, dat de single in mono is verschenen.
Tijdens de opnames voor de single, speelde de band ter opwarming diverse oudere nummers en wisten daarbij onmiddellijk, dat ze deze eveneens zouden gebruiken.
Het resultaat daarvan is te horen op de CD "The Live-O-Graphic Sessions", die 24 januari 2016 in de Barker's Lithographic Printers, te Rochester, werd opgenomen en net als de single 28 maart 2016 via het Fools Paradise Records is verschenen.
Hun nieuwe album "Tear Your Minds Wide Open" werd 10 november 2017 door het Damaged Goods label in een beperkte oplage van 300 stuks op vinyl uitgebracht en bevat tevens een gratis CD, waarop een extra exclusief nummer staat en tevens verscheen het album als digitale download.
Op 26 april 2019 verschijnt de 7" mono single "Too Late" / "The World Looks Different Today" in een beperkte oplage van 500 stuks via State Records, als voorloper van hun album "There Is Only Now", dat in juni 2019 door Damaged Goods Records wordt uitgebracht.

Op de A-kant, "Too Late", speelt de band een aanstekelijke swingende uptempo powerpop song, die invloeden van garagerock en sixties beat heeft en in "The World Looks Different Today" laat The Galileo 7 me genieten van een prachtige 60er jaren gerelateerde song, die in een gemiddeld tempo ten gehore gebracht wordt en prima samenzang heeft.

"Too Late" van The Galileo 7 bevat 2 heerlijke songs, die me als muziek in de oren klinken en ik kan deze single dan ook zeer aanraden aan liefhebbers van zestiger jaren muziek, maar ook zij, die van de betere pop houden zullen deze schijf op waarde weten te schatten.(luister naar gedeeltes van de single via de soundcloud link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Ultra Zook - Ultra Zook (Gnougn Records/Atypeek Music, 2019) (Experimentele Rock)

Ultra Zook werd in september 2011 te Clermont-Ferrand, Frankrijk,opgericht en bestaat uit: Ben Bardiaux - zang en klavier, Manu Siachoua - zang, basgitaar en dwarsfluit en Remi Faraut - zang en drums.
De band bracht op 25 juni 2012 hun debuut EP "EPUZ" op 12" vinyl en als digitale download uit, op 13 maart 2013 gevolgd door de EP "EPUZZ", die eveneens als digitale download en op 12" 180 gram vinyl verscheen (Gnougn Records), waarna deze in januari 2015 als tweede persing verscheen en op 15 december 2014 werd "EPUZZZ" (Gnougn Records) op 12" 180 gram zwart vinyl en als digitale download op de markt gebracht.
22 Maart 2019 bracht Gnougn Records/Atypeek Music hun vierde album "Ultra Zook" zowel als LP, CD en digitale download uit en daarop speelt doedelzak speler André Ricros als gastmuzikant mee in 2 nummers.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "What Kind Of Juicy Fruit Are You?" en hierin speelt de band een zeer experimenteel nummer, dat na korte tijd in een iets hoger tempo gespeeld wordt, dance invloeden krijgt en tevens diverse tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Conderougno", een swingende mix van Afrikaanse ritmes, theater, dance en Oosterse muziek, waar enkele tempowisselingen in zitten.
Daarna volgt "La Plasticite Mentale Du Monsieur", een uitstekende mix van dance, samenzang en experimentele muziek, die swingt en enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "Gibeli Gibelo", een vrolijke uptempo mix van volksmuziek, kinderliedjes, dance en experimentele muziek, die halverwege meer snelheid krijgt.
In "Ping Pong" schotelt de band me een spannende song met diverse tempowisselingen voor, die van improvisaties aan elkaar hangt, hoewel er zeker enige samenhang in de muziek te bespeuren valt en in "Hmong Song" speelt Ultra Zook een geweldige swingende experimentele song met dance invloeden, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
Dan volgt "En Veux Tu?  En V'La!", een uitstekende spannende song met tempowisselingen, experimentele elementen, dance invloeden en prima samenzang, die gevolgd wordt door "Frangipanier", een geweldige uptempo song met Zuid Amerikaanse ritmes, tempowisselingen, dance en Afrikaanse invloeden, die swingt.
Verder hoor ik "Espions Du Ciel" en daarin krijg ik opnieuw een aanstekelijke swingende experimentele song voorgezet, die dance invloeden heeft en dansbaar is en "Kawani", dat zeer dansbaar is, vrolijk klinkt en gedomineerd wordt door elektronische begeleiding, terwijl het stemgeluid van de zang op die van het getekende Franse figuurtje La Ligne lijkt.

"Ultra Zook" van Ultra Zook is een prima album om te beluisteren, waarbij ik me soms heb moeten inspannen, om maar niets van de muziek te missen en ik kan iedere muziekliefhebber aanraden, deze plaat eens te gaan horen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Kamala - Your Sugar (Tonzonen Records, 2019) (Poprock)

Kamala uit Leipzig, Duitsland, werd in 2016 opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Christian Kamper - zang, Theo Rolfs - sologitaar, Eric Glatzel - sologitaar, Hannes Gernot Peter Gröschner - basgitaar en Henry Mitko - drums.
Op 9 januari 2017 verscheen de debuut EP "Kamala" als digitale download, toen de band nog maar uit 4 personen bestond en daarop maakt basgitarist Frederik Kleimann nog deel uit van de band.
Het debuut album "Radial Perception", dat als CD en digitale download verscheen, werd op 24 maart 2018 in de huidige samenstelling uitgebracht en daarop spelen gastmuzikanten Jörn Kleinbrahm - saxofoon en Noel Lardon - percussie mee.
Hun tweede album "Your Sugar" werd op 22 maart 2019 door Tonzonen Records zowel als digitale download, CD (beperkte oplage) en als LP (beperkte oplage op 180 gram gekleurd vinyl) uitgebracht en bevat 7 nummers, waarbij verder vermeldenswaardig is, dat gastmuzikant Jörn Kleinbrahm in 3 nummers op saxofoon te horen is.
Ook speelde de band op festivals, zoals: Burg Herzberg Festival, Zytanien Festival, Reverberation Festival en Feast Of Friends en toerde door Duitsland met Chickn (Griekenland) en Love Machine (Duitsland).

Het album begint met "Morning Sighs", waarin de band een heerlijke swingende uptempo poprock speelt, die dansbare progressieve jazz invloeden heeft en gevolgd wordt door "Chronic Burden", eveneens een swingende poprock song en daarbij is stil zitten geen optie. 
Daarna speelt de band de titelsong "Your Sugar", een lekker in het gehoor klinkende popsong, die zeer dansbaar is envloeden uit de jaren 80 muziek heeft, waarna "Azuncena" volgt en Kamala een uitstekende song ten gehore brengt, die een aanstekelijk ritme heeft en enkele tempowisselingen bevat.
In "Country Dog" maakt de band een dansbare mix van jazz en poprock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Absorber" swingt de muziek en heeft enkele prima tempowisselingen en lichte funk en jazz invloeden.
Het laatste nummer "Losing It Sometimes" is weer zo'n dansbare swingende song met subtiele tempowisselingen en een aanstekelijk ritme.

"Your Sugar" van Kamala is een heerlijke plaat, die me geen moment verveeld heeft en ik kan liefhebbers van poprock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Nik Turner - The Final Frontier (Cleopatra Records, 2019) (Spacerock)

Nik Turner - zang, dwarsfluit en saxofoon was samen met Dave Brock de oprichter van de band Hawkwind, de eerste band die spacerock maakte en onder andere Lemmy Kilmister in de gelederen had.
Hij zat in de band van 1969-1976 en na een aantal LP's en onenigheid met Brock, ging Turner uit de band, om tussen 1982-1984 weer deel uit te maken van Hawkwind, maar er opnieuw uit te gaan.
Nadat hij de eerste keer uit de band was, speelde hij tussen 1977 en 1986 in Sphinx met Steve Hillage en The Inner City Unit.
Verder speelde hij onder andere met: Youth, Robert Calvert, Sting, Twink, Steve Peregrin Took (T.Rex), Jello Biafra, Simon House, Michael Moorcock en andere muzikanten en maakte deel uit van bands als: The Stranglers, Mother Gong, Space Ritual Band, Galaktikos, The Space Mirrors, Flame Tree, Brand New Space Ritual en Nik Turner's Fantastic All Stars en andere.
In 1994 maakte hij zijn eerste solo album "Prophet Of Time", waarna hij op diverse platen te horen was, waarvan zijn laatste "Space Gypsy" (2013), "Space Fusion Odyssey" (2015), "Live In Space" (2017) en "Pharaohs From Outer Space (Painted World)" (2018 met Youth) waren.
Zijn album "The Final Frontier", dat 9 nummers bevat, werd 8 maart 2019 via Cleopatra Records in een beperkte oplage als LP op geel vinyl uitgebracht en verscheen tevens als CD en als digitale download.
Nik wordt op de plaat bijgestaan door: Nicky Garratt - sologitaar, Kephara Moon - keyboards, Bryce Sheldon - basgitaar, Simon House - viool, Jürgen Engler - Moog synthesizer, solo- en basgitaar, Chris Lietz - keyboards en Jason Willer - drums en tevens spelen Paul Rudolph - sologitaar (1 nummer) en Adan Hamilton - drums (1 nummer) op dit album mee.

Het album start met "Out Of Control", waarin een eentonig intro zit, dat na korte tijd over gaat in een geweldig uptempo stuk spacerock met Arabische invloeden, dat gevolgd wordt door het schitterende "Interstellar Aliens", een prachtige rustige spacerock song, dat een aanstekelijk ritme heeft.
Daarna speelt de band "Thunder Rider", een uitstekende rock song, die een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft, zeer dansbaar is en progressieve jazz invloeden heeft, waarna "The Final Frontier Part 1" volgt en daarin laat de band me genieten van een schitterende rustige licht psychedelische song met ruimtelijke effecten, waar een gesproken tekst in zit en dat tevens folk invloeden bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Back To The Ship" zet Nik Turner me opnieuw een vrij rustig nummer met gesproken tekst, ruimtelijke en progressieve jazz invloeden voor, dat halverwege meer snelheid krijgt, waardoor er een fantastische swingende rock song ontstaat en in "Calling The Egyptians" speelt de band een verrukkelijke licht mystieke rock song met Arabische invloeden en een hypnotiserend ritme.
Dan Volgt "Strange Loop", een aanstekelijk swingend instrumentaal nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en hierbij stil zitten is geen optie.
Verder hoor ik "The Final Frontier Part 2", een kort nummer met gesproken tekst, dat enigszins experimenteel klinkt en "PAD4", een heerlijk instrumentaal nummer met psychedelische ruimtelijke folk invloeden.

"The Final Frontier" van Nik Turner is een schitterende plaat, waarin spacerock met folk, psychedelische en Arabische muziek gecombineerd wordt en ik kan elke muziekliefhebber dan ook aanraden, deze plaat eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Orsak:Oslo - Orsak:Oslo (Kapitän Platte, 2019) (Krautrock / Post-Rock)

Orsak:Oslo is een band uit Gothenburg, Zweden en Oslo, Noorwegen, die bestaat uit: Christian - sologitaar, Bjarne - keyboards en sologitaar (sinds 2014), Peter - basgitaar (sinds 2016) en Öyvind - drums.
De band bracht hun eerste EP "Torggata Sway" op 1 juli 2014 uit als digitale download en in een beperkte oplage van 200 stuks op 12" vinyl.
Daarna volgden de EP's: "All Will Return" (12 juli 2015, digitale download), "031 Gøteborg" (28 december 2015, dd), "As We Fall" (26 augustus 2016, dd), "Flodvåg)" (10 februari 2017, dd), "You're All Gone" (6 juni 2017, dd), "Tipping Point" (17 november 2017, dd), "Nordstan" (18 mei 2018, dd) en "Ghost Gear" (8 februari 2019, dd).
Op 29 maart 2019 bracht Kapitän Platte het compilatie album "Orsak:Oslo" uit, waarop 6 nummers staan van de 6 van de 9 EP's en deze verscheen zowel op CD als op LP.

Het eerste nummer van de plaat komt van de EP "Tipping Point" en dit is het titelnummer "Tipping Point", waarin de band een schitterend uptempo krautrock nummer speelt, dat een aanstekelijk hypnotisch terugkerend ritme heeft, waarna "Flodvag" (EP "Flodvag") volgt en de band een heerlijk progressief rock nummer ten gehore brengt, dat experimenteel begint, in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, diverse tempowisselingen bevat en een licht hypnotiserend ritme heeft.
Daarna speelt de band "As We Fall" (EP "As We Fall") en hierin krijg ik een fantastisch progressief rock nummer voorgeschoteld, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt een een terukerend ritme bevat, waardoor de muziek licht hypnotiserend wordt.
In "Sleepwalker" (EP "You're All Gone") speelt Orsak:Oslo een heerlijk traag melodisch stoner nummer met een eentonig ritme, waarmee de band me in de ban van hun muziek houdt en in "Crying For Sleep" (EP "Tipping Point") laat de band me genieten van een aanstekelijk melodisch nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en langzaam eindigt.
Het laatste nummer heet "Ghost Gear" (EP "Ghost Gear") en daarin begint de muziek met een drumsolo, waarna de rest van de band invalt en een uitstekend eentonig nummer met een terugkerend ritme speelt, zodat de muziek hypnotisch wordt, waardoor ik er als het ware ingezogen wordt.

"Orsak:Oslo" van Orsak:Oslo is een verrukkelijke compilatie, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van muziek heeft gehouden en ik kan deze schijf dan ook sterk aanraden, aan een ieder, die van progressieve rock, krautrock en post-rock houdt.(luister naar het album via de bandcamp link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Organik - Organik (Space Rock Productions, 2019) (Progressieve Spacerock / Psychedelische Rock)

Organik werd in augustus 2014 te Odense, Denemarken, opgericht en bestaat uit: Per Brems-Therkelsen - sologitaar, Brian Bentzen - basgitaar en Stephan Green - drums en percussie.
Op 23 maart 2019 verscheen hun debuut album "Organik", dat op 6 maart 2018 als digitale download werd uitgebracht, in een beperkte oplage van 310 met de hand genummerde exemplaren, waarvan er 140 op zwart en 170 op roze 180 gram vinyl werden geperst via Space Rock Productions.
Vermeldenswaardig is dat de digitale download 2 nummers meer bevat en dat MC Einar - gesproken woorden (1 nummer), Michael Marienlund - didgeridoo (1 nummer) en Valdemar Reinhold von Ölenschlaeger - keyboards (1 nummer) als gastmuzikanten op deze plaat meespelen.

Het album, dat 4 nummers bevat, begint met "Black Desert" en daarin speelt de band een schitterend psychedelisch nummer met een hypnotiserend ritme in een gemiddeld tempo en space- en stonerrock invloeden, die tegen het einde heftiger worden.
Daarna volgt "Soul Manure", dat lichtelijk psychedelisch begint en spacerock invloeden heeft en na enkele minuten progressieve rock invloeden toegevoegd
krijgt, waarna het nummer meer aan snelheid wint en over gaat in een swingend spacerock nummer, om tegen het einde weer iets rustiger te worden.
Kant B start met "Liquid Embrace" en daarin begint de muziek mysterieus en heftig, om na korte tijd te veranderen in een mix van stoner en spacerock met melodische en progressieve rock invloeden, die halverwege over gaat in een rustig tempo, om tegen het einde terug te keren naar de mix van spacerock en stoner.
In "Caged" speelt Organik een fantastisch rustig melodisch progressief rock nummer met lichte psychedelische invloeden, dat gesproken tekst bevat.

"Organik" van Organik is een heerlijk debuut album, waar 4 uitstekende nummers op staan, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van spacerock, psychedelische en progressieve rock, alsmede stoner, dit album ten zeerste aanraden.(luister naar de digitale download via de bandcamp link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 7 april 2019

Review: Pythagoras - Live At Pulchri (Correlated Music, 2019) (Dance / Funk / Progressieve Rock)

Pythagoras werd in 1979 te Den Haag, Nederland, opgericht door René De Haan - keyboards, synthesizer en mellotron en Bob De Jong - drums.
Het duo, dat door diverse gastmuzikanten werd bijgestaan, bracht in de jaren 80 enkele elektronische progressieve rock albums uit: "Journey To The Vast Unknown" (1980) en "After The Silence" (1981).
Na stilte van 27 jaar verscheen in 2011, via Musea Records, de 2CD "The Correlated ABC", waar diverse onuitgebrachte nummers uit 1984 op staan en daarop speelt de in 2000 overleden toetsenist Pieter Courtens mee en tevens staan er nummers op van een live registratie uit 1983, die te Delft, Nederland, in mei van dat jaar werd opgenomen.
"Live At Pulchri" is het eerste album dat de band maakte, nadat oprichter Bob De Jong op 7 december 2011 overleed, kort nadat "The Correlated ABC" werd uitgebracht.
Het album, dat 27 april 2019 via Correlated Music in een beperkte oplage van 500 stuks op LP en tevens als CD verschijnt en 6 nummers bevat, werd op 15 november 2015 live in Pulchri te Den Haag opgenomen en op deze plaat bestaat de band uit: René De Haan - synthesizer en mellotron, Bob Bothof - D-Robber aangepaste looper, Peer Wassenaar - basgitaar en Joshua Samson - drums en percussie.

De plaat begint met "A Cat's Tale", dat uit 4 delen bestaat, waarvan het eerste "Part I Manifesto" is en daarin speelt de band een geweldig swingend progressief rock nummer, dat een eentonig licht hypnotiserend ritme heeft en industriële en funk invloeden bevat en dit wordt gevolgd door "Part II Anecdote" en daarin laat de band me genieten van een schitterende uptempo mix van progressieve rock, funk en elektronische rock, die swingt als een trein.
Het nummer gaat verder in "Part II Conundum", een fantastisch swingend stuk dance muziek met een zeer dansbaar terugkerend ritme en bas & drums en funk invloeden, dat tegen het eind langzaam wordt uitgespeeld en naadloos doorloopt in "Part IV Nightwatch", een langzaam startend nummer, dat na korte tijd meer snelheid krijgt, een terugkerend hypnotiserend swingend ritme bevat en progressieve rock, dance, funk en lichte krautrock invloeden heeft.
Daarna volgt "Sapristi!", waarin Pythagoras een heerlijk experimenteel elektronisch nummer speelt en ook dit wordt vervolgd in het volgende nummer, getiteld "A Cat's Tail" en daarin speelt de band me een verrukkelijk dance nummer met een aanstekelijk ritme, dat ook nu weer swingt als een trein.

"Live At Pulchri" van Pythagoras is een lange aaneenschakeling van geweldige swingende nummers, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan iedere liefhebber van dance, funk en progressieve elektronische muziek, dit bijna 80 minuten durende meesterwerk dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Sorry! Nog geen video beschikbaar.


Review: Electric Moon - Hugodelia (Live) (Sulatron Records, 2019) (Progressieve Rock/ Acid Rock / Psychedelische Rock)

Electric Moon uit Fulda, Hessen, Duitsland, ontstond toen multi-instrumentalist Sula Bassana - gitaren, effecten en orgel ging samen spelen met Komet Lulu -
basgitaar, effecten en zang en Berni - drums.
Eerdere projecten van Sula waren o.a. Liquid Visions, Südstern 44, Interkosmos en Zone Six, maar ook maakte hij diverse solo- CD's en enkele met Modulfix.
De eerste officiële CD van Electric Moon, Lunatics" verscheen in 2009 via Nasoni Records en drummer Berni, met wie de CD-R "First Takes" gemaakt werd, was
toen reeds vervangen door Pablo Carneval.
Daarna volgden meer releases, "Lunatics Revenge" met drummer Pablo Carneval (Nasoni, 2011), "Inferno" met drummer Alex (Sulatron, 2011), "The Doomsday Machine" met drummers Pablo Carneval en Alex (Nasoni, 2011) en de split LP met de Franse band Glowsun, "Sun And Moon" (Sulatron, 2011).
Verder verschenen er via Sulatron enkele CD-R uitgaven in zeer beperkte oplage, zoals: "Live At Epplehaus 2010" (2010), "Live At Immerhin" (2011), "Flaming
Lake" (2011) "Live At Sulatron Label Night" (2011) en "Cellar Space Live Overdose" (2012), waarop Alex de drummer weer was.
Hun nieuwe drummer heet Marcus Schnitzler, die ook de drummer van de spacerock band The Spacelords is en met hem werd de CD/2LP "Mind Explosion" opgenomen.
Op de 2LP/CD "Mind Explosion", die in 2013 aan het eind van de "Electric Moon Heading To South Tour 2013" tijdens het optreden in de Graf Hugo te Felkirch, Oostenrijk met slechts een stereo microfoon werd opgenomen, is Electric Moon live te beluisteren en de in 2014 verschenen 2LP "Lunatics + Lunatics Revenge" is een gelimiteerde uitgave (500 stuks) van de eerste 2 CD's.
"Theory Of Mind" werd in februari 2014 in de Kosmodrom te Heidelberg opgenomen en is 11 juni 2015 verschenen als 2LP in een oplage van 1000 stuks op zwaar zwart vinyl en als CD, waarbij het artwork zoals gewoonlijk weer door Lulu Artwork verzorgt is en de mastering door krautrock legende Eroc is gedaan.
In 2011 bracht Electric Moon hun live album "Flaming Lake" op de CD-R uit en deze was binnen de kortst mogelijke tijd uitverkocht, zodat er in 2015 werd besloten deze opnieuw uit te brengen, maar dit maal als gewone CD en als dubbel LP op 140 gram vinyl, waarbij LP 1 blauw en LP 2 oranje is, terwijl beide platen in een enkele hoes zitten.
De muzikanten, die op het album, dat slechts 4 nummers bevat en op 3 december 2015 uit kwam, spelen zijn: Sula Bassana - sologitaar, effecten en elektrische stullenbox, Komet Lulu - basgitaar en effecten, Alex - drums (1-3) en Phillipp - drums (4).
Het in 2011 bij Nasoni verschenen album "The Doomsday Machine" is 15 september 2016 via het Sulatron label in een nieuwe hoes uitgebracht, die gemaakt is door Lulu Artwork en Ulla Papel en bevat 5 nummers.
Het vijfde officiële studio abum van Electric Moon heet "Stardust Rituals" en verscheen 7 april 2017 via het Sulatron Records label op CD, terwijl de LP uitvoering op 2 juni 2017 door dit zelfde label in een beperkte oplage van 1000 stuks op 180 gram marmer kleurig vinyl werd uitgebracht en een uitvouwbare hoes bevat.
Electric Moon bestaat op dit album uit: Sula Bassana - sologitaar, elektrische sitar, orgel, mellotron, effecten en elektrische piano, Komet Lulu - basgitaar en effecten en Marcus Schnitzler - drums.
Hun album "Live In Kosmos (Planetarium Bochum 2015)" verscheen 18 juli 2016 als digitale download, maar door de vele vraag naar dit album, besloot Sulatron Records, dit op 13 juli 2018 als 3LP box uit te brengen, waarna het binnen korte tijd uitverkocht was.
Op 9 maart 2019 verscheen het digitale album "Hugodelia", dat live in Oostenrijk opgenomen werd en het bonus nummer "Ween" bevat en op 15 mei via Pancromatic Records op vinyl verschijnt, waarvan er 200 op marmerkleurig en 400 op doorzichtig vinyl worden geperst en tevens brengt Sulatron Records het album op CD uit.
De band bestaat op deze plaat uit: Sula Bassana - sologitaar en effecten, Komet Lulu - basgitaar en effecten en Pablo Carneval - drums en wordt op 2 nummers bijgestaan door de organisator van dit concert Erick Coldino, die sologitaar en effecten op track 3+4 speelt.

Het album, dat 5 nummers bevat, start met het titelnummer "Hugodelia", een iets meer dan 20 minuten durend stuk, waarin de band in een langzaam tempo begint, maar na enkele minuten over gaat in het maken van progressieve rock in een hoger tempo, dat steeds meer opgevoerd wordt, totdat er een climax is bereikt, om daarna verder te gaan in een gemiddeld tempo, dat stoner invloeden heeft, opnieuw meer snelheid te krijgen, naar een nieuwe climax gewerkt te worden en tegen het einde weer terug te komen naar het langzame tempo.
Daarna volgt "Transmitter", dat eveneens 20 minuten duurt en hierin speelt de band een stevig stoner nummer met psychedelische invloeden in een gemiddeld tempo en een licht hypnotiserend terugkerend ritme, dat halverwege verandert en de muziek invloeden van acid rock krijgt, terwijl het tempo vrij hoog ligt.
In "Cellar Grime" schotelt Electric Moon me geweldig swingend progressief rock nummer voor, dat een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft, waarbij stil zitten niet aan de orde is en in "Cellar Slime" krijg ik een schitterend melodisch klinkend nummer te horen, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Het laatste en tevens langste nummer (23 minuten), "Ween", is een licht psychedelisch stuk muziek, dat in een rustig tempo wordt gespeeld en iets over de helft van het nummer heftiger wordt en ontaardt in een fantastisch acid rock nummer, waarin de band de muziek naar een climax speelt, om in rust te eindigen.

"Hugodelia" van Electric Moon is, net als vorige albums, een verrukkelijke plaat, die vol staat met progressieve, psychedelische en acid rock, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan deze schijf dan ook zeer aanraden, aan hen, die van deze muzieksoorten houden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Green Pajamas - Phantom Lake: Northern Gothic 3 (Green Monkey Records, 2018) (Pop)

In 1984 namen Jeff Kelly - sologitaar, zang, drums, basgitaar, orgel, percussie, mandoline en Joe Ross - basgitaar, zang, sologitaar, percussie, zither, banjo, snare drum en doedelzak hun eerste nummers op in het huis van Joe's ouders te West Seattle.
De naam van de band, die eerst Felix The Cat Explodes was, werd veranderd in The Green Pajamas, genoemd naar een song, die door Jeff geschreven was en bestaat behalve uit Jeff Kelly en Joe Ross uit: Eric Lichter - keyboards, zang en percussie, Laura Weller - zang en sologitaar en Karl Wilhelm - drums.
Vanaf dat moment ging het snel met de band en na hun debuut album "Happy Halloween" uit 1984, die via het Endgame Records label werd uitgebracht, volgden de albums: "Summer Of Lust" (1984), "Book Of Hours"(1986), "November"(1988) en "Ghosts Of Love"(1990) elkaar met de regelmaat van de klok op en werden via Green Monkey Records uitgebracht.
Na een stilte van 7 jaar verschenen hun volgende 2 albums "Strung Behind The Sun" en "All Clues Lead To Meagan's Bed" bij het Camera Obscura label, waarna het Woronzow label het stokje over nam en "Seven Fathoms Down And Falling" (1999) en "This Is Where We Disappear" (2001) uitbracht en vervolgens verschenen "Lust Never Sleeps" (2002, Endgame Records) en "Northern Gothic" (2002, Camera Obscura).
Daarna werden hun albums "Ten White Stones" (2004), "21st Century Séance" (2005), "The Night Races Into Anna" (2006), "Box Of Secrets: Northern Gothic Season 2" (2007) en "Poison In The Russian Room" (2009) door het Hidden Agenda Records label uitgebracht, terwijl het St. Brigid Records label in 2007 het album "If You Knew What I Dreamed..." op de markt bracht.
De laatste jaren verschijnen de albums weer via het Green Monkey Records label, waarvan "Green Pajama Country!" uit 2011 de eerste was, waarna "Summer Of Lust" (2012, her uitgave) "Death By Misadventure" (2012) volgden.
Ook hun album "To The End Of The Sea" uit 2016 is door Green Monkey Records uitgebracht en daarop bestaat de band uit: Jeff Kelly - zang, piano, sologitaar, mellotron, synthesizer en percussie, Laura Weller - zang, piano, mellotron en dwarsfluit, Scott Vanderpool - drums, Natalie Gray - viool, Vito Inman - trompet Elise Hirschi - zang (2 nummers) en Phil Hirschi - cello en zang (1 nummer).
Op hun album "Phantom Lake: Northern Gothic 3", dat 12 nummers bevat en 7 februari 2018 werd uitgebracht, bestaat de band uit: Jeff Kelly, Laura Weller, Phil Hirschi, Scott Vanderpool, Eric Lichiter - zang, piano en keyboards, Joe Ross - sologitaar en Natalie Grey - viool (1 nummer).

Het album start met "Lisa Lou", waarin de band een mooie rustige pop song ten gehore brengt, die na korte tijd iets sneller wordt en prima samenzang bevat en
gevolgd wordt door "Long Black Shadow", een uitstekende swingende uptempo poprock song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "Paulina" volgt en de band een fantastische meeslepende song ten gehore brengt, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna zet de band me "Cognac" voor en daarin speelt de band een triest klinkende, vrij rustige, song, die gevolgd wordt door "Real Bird", dat eveneens in een traag tempo gespeeld wordt met invloeden uit de volksmuziek.
In "Ana (All The Way Down)" zet The Green Pajamas me een aanstekelijke swingende song met een terugkerend ritme voor, die een rustig einde heeft en in "Monica Talks To Angels" krijg ik een afwisselende pop song voorgeschoteld, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "No Way Outta This" maakt de band een lekker swingende uptempo mix van countryrock en pop.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan volgt "Amy's Gonna Take You Down", een schitterende licht progressieve rock song, die diverse tempowisselingen heeft en deze wordt gevolgd door "The Rosebergs", een prachtige aanstekelijke song, die subtiele tempowisselingen heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Verder volgen "The Shepard Well", een heerlijke pop song met een gemiddeld tempo, die invloeden uit de jaren 80 en western films heeft en "Phantom Lake", een prachtige rustige song, die licht overstuurd lijkt.

"Phantom Lake: Northern Gothic 3" van The Green Pajamas is een prima album, waarop mooie rustige pop nummers staan en ik kan iedere liefhebber van de betere pop deze schijf dan ook aanbevelen/

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Tag Ohne Schatten - Ein Besserer Ort (Zygmatron Records, 2019) (Punk / Rock)

Tag Ohne Schatten werd in 2014 te Hannover, Duitsland opgericht en bestaat uit: Zahni - zang en basgitaar, Basti - sologitaar en Alex - drums.
Op 10 mei 2019 brengt de band hun debuut album "Ein Bessener Ort", waar 8 Duitstalige nummers op staan, in eigen beheer uit en wordt daarop in 2 nummers bijgestaan door Ana Muhi van Deamon's Child en deze worddt vooraf gegaan door de digitale download single "Das Ist Dein Leben".

Het album start met "Weil Sie Glauben", waarin de band een heerlijke mix van punk en metal maakt, die in een sneltreinvaart mijn gehoorgang binnen komt en gevolgd wordt door "Mer Platz", een schitterende uptempo rock song met punk en melodische invloeden, die swingt als een trein.
Dan volgt de titelsong "Ein Besserer Ort" en daarin gaat de band voort in het spelen van hun snelle aan punk gerelateerde muziek (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de revensie) en ook "Sie Sind Weg" bevat een uptempo en hierin krijg ik een aanstekelijke rock song voorgeschoteld, die een dansbaar ritme heeft en enkele subtiele tempowisselingen bevat.
In de single "Das Ist Dein Leben" speelt Tag Ohne Schatten opnieuw een mix van punk en rock in een hoog tempo en in "Post Aus America" krijg ik nogmaals een heerlijke swingende mix van hardrock en punk te horen, waarop ook Ana Muhi te horen is.
Daarna volgen nog "Schuld Und Bekentenis" (met Ana), een lekker in het gehoor klinkende uptempo rock song en "Alles Out", waarin de band eveneens met hoge snelheid door dendert en een aanstekelijke punk song ten gehore brengt.

"Ein Besserer Ort" van Tag Ohne Schatten bevat 8 uptempo punk songs, waar de energie vanaf spat en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan elke liefhebber van deze muzieksoort.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl






Review: Gentleman Jesse & His Men - Bryan / Hate To See You Stay (Wild Honey Records, 2019) (Punkpop)

Jesse Smith uit Atlanta, Amerika, bracht in 2006 onder de naam Gentleman Jesse & His Men de debuut 7" single "Don't Wanna Know (Where You Been Tonight)" via Douchemaster Records uit, waarna er enkele split singles volgden, die via Rob's House Records en Die Slaughterhaus with Fever B verschenen.
De band toerde met The Black Lips en Paul Collin's Beat, om in het najaar van 2008 hun debuut album "Introducing Gentleman Jesse & His Men" via Douchemaster Records uit te brengen.
Daarna verschenen in 2010 de singles "You've Got the Wrong Man" (Hozac Records) en "She's a Trap" (Douchemaster) plus een cassette met singles en rarities, die door Burger Records werd uitgebracht, waarna in 2012 het tweede album van de band verscheen, getiteld "Leaving Atlanta".
Van deze plaat selecteerde Jesse 2 nummers voor een 7" single, die op het Wild Honey Records verscheen en in een zeer beperkte oplage op het 2 daagse Spaanse garagerock festival "Fuzzville Festival" op 22 en 23 maart 2019 te Benidorm te koop was.

Op de A-kant van de single speelt Gentleman Jesse & His Men een heerlijke aanstekelijke swingende dansbare mix van pop en punk in een gemiddeld tempo, die me in beweging brengt en "Bryan" heet.
De B-kant heet "Hate To See You Stay" en daarin krijg ik een eveneens een uitstekende aanstekelijke song voorgeschoteld, waarbij stil zitten geen optie is, die zeer dansbaar is.

"Bryan" / "Hate To See You Stay" van Gentleman Jesse & His Men is een vrolijk klinkende single, waar ik van begin tot eind van genoten heb en deze heerlijke  plaat zal volgens mij dan ook zeker in de smaak vallen bij liefhebbers van punkpop.(luister naar de single via de bandcamp link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: 3Rd Ear Experience With Dr Space - Ear To Space (Space Rock Productions, 2019) (Spacerock)

3Rd Ear Experience uit Joshua Tree, Amerika, werd door Robbi Robb - sologitaar en gitaars synthesizer en Amritakripa - zang, keyboards en kyminies en bestaat verder uit: Jorge Bassman Carrillo - basgitaar, Erick Ryan - glissando gitaar, John Whooliluri - B3 orgel en saxofoon, Ryan Post - percussie en Richard Stuverud - drums.
De band bracht hun debuut album, "Peacock Black", in 2012 als CDr in eigen beheer uit en tevens als MP3 album in 2013 via Graceful Productions.
Daarna volgden: "Boi" (2013) eigen beheer CD en digitale download, "Peacock Black" (11 november 2014) beperkte oplage op LP (blauw) Ruralfaune Records en CDr Ruralfaune Records, "Incredible Good Fortune" (11 november 2015) als CDr en dd in eigen beheer en in een beperkte oplage op 2LP via Space Rock Productions,
"Stones Of A Feather" (11 november 2016) in een beperkte genummerde oplage op 2LP (goud, zilver en zwart vinyl) via Space Rock Productions, als CD in eigen beheer en als dd, "Stoned Gold" (20  december 2017) in een beperkte genummerde oplage op 2LP met "The Art Of The Jam Band" plus boek via Space Rock Productions, in een beperkte oplage op CD met "The Art Of The Jam Band"via Space Rock Productions en als dd.
Ook verschenen de split MP3 albums: Fever Dog & 3rd Ear Experience - "Dog Ear" (3rd Ear Experience met 2 nummers) in 2014 via Interstellar Overlord Records en Amritakripa With 3rd Ear Experience - "Kiss Of Bliss" (9 nummers) in eigen beheer (21 juli 2015).
Op 23 maart 2019 werd "Ear To Space" door 3Rd Ear Experience With Dr Space via Space Rock Productions in een beperkte oplage van 512 met de hand genummerde exemplaren op 2LP uitgebracht, waarvan er 202 op zwart, 310 op groen (kant A/B) en paars (kant C/D) 180 gram vinyl werden geperst en tevens verscheen het album in een beperkte oplage van 496 stuks op CD en vermeldenswaardig is dat Dr Space analoge synthesizer speelt.

Het album, dat 5 nummers bevat, start met "Screams Of Eagle Bone", waarin de band een swingend uptempo spacerock nummer speelt, dat invloeden van de muziek van Nik Turner en progressieve jazz heeft en swingt als een trein, om halverwege te veranderen en in een langzamer tempo gespeeld te worden, waar licht psychedelische invloeden in zitten en vervolgens tegen het einde terug te keren naar het uptempo, waar mee begonnen werd.
Daarna speelt de band "Anam Cara" en daarin maakt 3Rd Ear Experience With Dr Space een geweldige mix van progressieve rock, spacerock en indianen zang, die na enkele minuten verandert in een rustig stukje ruimtelijke psychedelische muziek en halverwege weer te veranderen en verder te gaan in een uptempo stuk met een heerlijk licht hypnotiserend ritme, dat op zijn beurt over gaat in een swingend uptempo progressief nummer.
In "Dreams Of The Caterpillar" begint 3Rd Ear Experience With Dr Space met ruimtelijke synthesizer geluiden, die over gaan in een schitterend stuk krautrock, waar een hypnotiserend  terugkerend ritme in zit en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, om tegen het einde iets experimenteler te worden.
Dan volgt "Coin In The Desert", dat eveneens langzaam start en indianen muziek invloeden heeft en na korte tijd meer snelheid krijgt, waardoor de muziek gaat swingen en er jazz invloeden aan toegevoegd worden.
Het laatste nummer, "Sue's Dream World" bestaat uit mooie rustige synthesizer klanken met ruimtelijke invloeden, die in een niet al te hoog tempo gespeeld worden, waardoor er een prachtig stuk new age muziek ontstaat.

"Ear To Space" van 3Rd Ear Experience With Dr Space in een verrukkelijke plaat, die me van begin tot eind heeft geboeid en ik kan elke liefhebber van spacerock en progressieve rock deze schijf dan ook volledig aanraden, maar ook zij, die van ambient en new age houden, raad ik aan eens naar de muziek van deze band te gaan luisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 31 maart 2019

Review: Shapeless Void - The Inner Journey (Eigen Beheer, 2019) (Psychedelische Pop)

Shapeless Void uit Milaan en Brescia, Italië, bestaat uit: Marco Turra - zang, sologitaar en orgel, Tommaso Gavazzi - sologitaar en effecten, Matteo Marcheselli - basgitaar en orgel en Diego Pellegrini - drums.
De band bracht in 2015 hun debuut EP "Oberheim” uit, die in 2016 gevolgd werd door de EP Telema", waarop ook de single "Black Candles" staat.
Hun single "The Inner Journey”, werd 22 maart 2019 in eigen beheer uitgebracht als voorloper van het debuut album “Kaleidospace”, dat later dit jaar zal verschijnen.

Op de single hoor ik de band een schitterende mix maken van pop, psychedelische en progressieve muziek, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"The Inner Journey" van Shapeless Void is een uitstekende plaat, waarvan ik zeer genoten heb en ik kan liefhebbers van psychedelische pop deze heerlijke schijf dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Skanska Mord - Blues From The Tombs (Transubstans Records, 2019) (Hardrock)

Janne Bengtsson - zang, mondharmonica en sologitaar en Patric Carlsson - basgitaar, die beiden uit de band Half Man kwamen, richtten te Örkelljunga, Zweden, in 2006, samen met Patrik Berglin - sologitaar, Petter Englund - sologitaar en zang en Thomas Jönnsson - drums en percussie, die alle drie in de band Mothercake speelden, een nieuwe band op, genaamd Skanska Mord.
Skanska Mord, die het podium deelde met onder andere Graveyard, Spiders, Abramis Brama, Imperial State Electric en meerdere hardrock bands, bracht in 2010 hun debuut album "The Last Supper" uit, gevolgd in 2012 door "Paths To Charon", die beide via het Small Stone Recordings label verschenen.
Daarna kwam de band bij het Transubstans label terecht en het resultaat is te beluisteren op de 12" vinyl EP "Skanska Mord" uit 2014, waarop de legendarische sologitarist Janne Schaffer als gast mee speelt.
Op 17 mei 2019 verschijnt het album "Blues From The Tombs", waarop 8 nummers staan, via Transubstans Records op CD en LP.

Het album begint met "Snow", waarin de band een uitstekende hardrock song ten gehore brengt, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, enkele  tempowisselingen bevat en invloeden van jaren 70 hardrock bands, zoals Deep Purple heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Simon Says", een aanstekelijke  swingende uptempo song, die na korte tijd van tempo verandert, waarna de muziek rustiger en wordt en melodische invloeden heeft, om iets na de helft weer meer snelheid te krijgen en te gaan swingen.
Daarna volgt de band "Edge Of Doom" en daarin speelt de band een schitterende trage song, die enkele tempowisselingen heeft, waarna "The Never Ending Greed" aan de beurt is en hierin krijg ik een heerlijke hardrock song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en jaren 70 invloed bevat.
In "Blinded By The Light" laat Skänska Mord me genieten van een geweldige rustige song, die een melodisch karakter heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Sun" speelt de band opnieuw een fantastische rustige song.
Dan volgen "Death Valley Blues", een verrukkelijke progressieve bluesrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en "The Coming Of The Second Wave", een lekkere swingende rock song met jaren 70 invloeden en subtiele tempowisselingen, die tijdelijk iets sneller wordt.

"Blues From The Tombs" van Blues From The Tombs staat vol uitstekende hardrock songs, die over het algemeen vrij rustig gespeeld worden, maar me geen moment hebben verveeld en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan hen, die van jaren 70 hardrock houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Datura4 - Blessed Is The Boogie (Alive Natural Sound Records, 2019) (Progressieve Bluesrock / Pop)

Datura4 werd in 2011 te Fremantle, Australië opgericht door Dom Mariani - zang en sologitaar en Greg Hitchcock - zang en sologitaar.
Dom speelde eerder in de legendarische garagerock bands The Stems en DM3 en Greg in You Am I en New Christs.
Samen met Stu Loasby - basgitaar en Warren Hall - drums, die in The Drones speelde vormen ze de band, waarmee ze al snel een goede reputatie met hun live optredens opbouwden in hun woonplaats.
Hun debuut album,"Demon Blues", met een fantastische psychedelische hoes, die door Joshua Marc Levy van Asheville Art Family is gemaakt, is in juli 2015 door het Alive Natural Sound Records label uitgebracht en ook hun album "Hairy Mountain", dat 28 oktober 2016 werd uitgebracht, verscheen op dit label, waarbij het hoesontwerp opnieuw van Joshua Marc Levy komt, terwijl het album zowel op CD als in een zeer beperkte oplage van 150 stuks op 180 gram gekleurd vinyl uit kwam.
Op 5 april 2019 verschijnt het album "Blessed Is The Boogie", waarop 10 nummers staan, via Alive Natural Sound Records in een beperkte oplage als LP, als CD en als digitale download.

Het album start met "Black Dog Keep Running", waarin de band een heerlijke swingende progressieve bluesrock song ten gehore brengt, die invloeden van de jaren 70 muziek bevat en enkele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door het titelnummer "Blessed Is The Boogie", een schitterende aanstekelijke boogie, waarbij stil zitten niet aan de orde is en in deze song zijn invloeden van het nummer "Boogie" van UFO te ontwarren.
Daarna schotelt de band me "Looper" voor en krijg ik een fantastische stevige progressieve rock song te horen, die enkele tempowisselingen heeft en swingt als een trein en gevolgd wordt door "Run With Lucy", waarin de band een uitstekende dansbare rock song speelt, die bluesrock invloeden heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Ooh Poo Pah Doo" speelt Datura4 een aanstekelijke bluesrock song met een zeer dansbaar ritme, waarbij het Hammond orgel een belangrijke rol heeft en in "Sounds Of Gold" laat de band me een lekker in het gehoor klinkende powerrock song horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Evil People Pt.2", een geweldige progressieve rock song met een licht hypnotiserend terugkerend ritme en deze wordt gevolgd door "Not For Me", een
prachtige jaren 70 gerelateerde melodische pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Verder volgen "Cat On A Roof", eveneens een prima klinkende pop song, waar progressieve rock elementen in zitten en "The City Of Lights" en ook daarin speelt de band een uitstekende pop song, die diverse subtiele tempowisselingen bevat en tegen het eind een meer progressief karakter krijgt.

"Blessed Is The Boogie" van Datura4 staat vol verrukkelijke songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan liefhebbers van progressieve bluesrock en de betere pop muziek.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Öresund Space Collective - Good Planets Are Hard To Find (Space Rock Productions, 2019) (Spacerock)

Öresund Space Collective is een spacerock band uit Öresund, Denemarken, die uit ongeveer 20 muzikanten bestaat en een muzikale mix maakt van improvisaties, funk, reggae, jazz en spacerock, wat betekent, dat geen enkel optreden hetzelfde klinkt en is sinds 2004 actief.
Leidende kracht achter de band is Scott Heller, alias Dr. Space, een Amerikaan, die naar Denemarken verhuisde en tegenwoordig in Portugal woont.
De band is een collectief, dat regelmatig van bezetting wisselt, waarvan de leden hoofdzakelijk uit Kopenhagen, Denemarken en Malmö, Zweden komen en de vaste kern bestaat uit Scott Heller, alias Dr. Space - synthesizer en Mogens - synthesizer, waarbij vermeldenswaardig is, dat de band al meer dan 25 officiële albums heeft uitgebracht.
Op 9 mei 2018 verscheen het album "Chatoyant Breath" via Space Rock Productions in een beperkte oplage van 500 stuks als 180 gram 2LP, waarvan er 200 op zwart, 180 op donker geel en 120 stuks op oranje vinyl geperst worden, die een klaphoes bevatten en met de hand genummerd zijn, waarbij verder vermeldenswaardig is, dat alle jams van het album in 1 dag opgenomen werden, waarvan de nummers op de vinyl uitgave de bewerkte versies van de jams zijn.
Het album wordt tevens als 2CD in een beperkte oplage van 500 stuks uitgebracht, waarbij opgemerkt kan worden, dat de 2CD uitgave 1 nummer extra bevat en op de CD uitgave hoor je de uitgebreide, dus onbewerkte versies van de jams.
Op  23 maart 2019 verscheen via Space Rock Productions het album "Good Planets Are Hard To Find", dat in 2009 door Transubstans Records werd uitgebracht, in een beperkte oplage van 383 stuks op 2LP, waarvan er 120 op zwart, 159 op blauw en 104 op geel 180 gram vinyl geperst werden, terwijl de hoezen met de hand genummerd zijn.
De muzikanten, die op dit album meespelen zijn: Dr Space - synthesizer, Mogens - synthesizer, KG - sitar, Tobias - sologitaar, PIB - drums en percussie, Luz - drums en percussie, Thomas - basgitaar en Jocke - basgitaar.

Het 2LP album, dat 6 nummers bevat, start op kant A met het titelnummer "Good Planets Are Hard To Find" (extended) en daarin speelt de band een schitterend licht hypnotiserend psychedelisch Oosters klinkend nummer, in een niet al te hoog tempo, dat iets na de helft iets meer snelheid krijgt en gevolgd wordt door "Space Fountain", een uitstekend swingende uptempo mix van spacerock en psychedelische rock met symfonische invloeden.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgen de 2 nummers van de B-kant, waarvan "Orbital Elevator" het eerste is en hierin krijg ik een heerlijk afwisselend nummer voorgeschoteld, dat iets voor de helft experimentele invloeden heeft, waarna de muziek over gaat in een swingend stuk spacerock met een licht hypnotiserend ritme, waarbij stil zitten geen optie is en dit wordt gevolgd door "My Beard Has A Heel", waarin Öresund Space Collective rustig begint, om na korte tijd de muziek over te schakelen naar een hoger tempo, waar een terugkerend hypnotiserend ritme in zit, dat geweldig gitaarspel bevat en swingt.
Kant C bevat het nummer "PP746-3", een geweldig aanstekelijk uptempo progressief rock nummer met spacerock invloeden, dat swingt als een trein en heerlijk gitaarspel heeft en een terugkerend ritme bevat en na de helft van het nummer in een rustiger tempo gespeeld wordt, waarbij de muziek naar symfonische rock neigt.
Het laatste nummer "MTSST" (extended) beslaat kant D en daarin laat de band me nogmaals genieten van een verrukkelijk psychedelisch Oosters nummer, waarin de sitar de hoodrol speelt en het ritme licht hypnotiserend is, terwijl de muziek tevens enkele spacerock invloeden bevat.

"Good Planets Are Hard To Find" van Öresund Space Collective is een heerlijke 2LP om naar te luisteren en ik kan liefhebbers van zowel spacerock, progressieve rock alsmede psychedelische rock deze dubbelaar dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Limboos - Baia (Penniman Records, 2019) (Rock & Roll)

The Limboos, die in 2013 te Madrid, Spanje werd opgericht, bestaat uit: Roi Fontoira - zang en sologitaar, Marcos Mascato - basgitaar, Sergio Alarcón - percussie, sologitaar en orgel en Daniela Kennedy - drums.
De band maakte hun debuut met de 7" vinyl single "Not a soul around" / "Space Mambo", die via Penniman Records verscheen.
Hun debuut LP "Space Mambo" uit 2014, waarop 12 nummers staan, werd vooraf gegaan door de single "Big Chef" / "Limbootic", die net als de LP ook nu weer door Penniman Records werd uitgebracht.
Op hun album "Limbootica", dat 3 maart 2107 als CD en digitale download verschenen is, speelt de band in een nieuwe bezetting en is Marcos vervangen door Santiago Sacristan - dubbele bas, basgitaar en zang en is ook Dani Niño - bariton saxofoon bij de band gekomen.
Verder spelen er diverse gastmuzikanten op het album mee, zoals: Marc Tona - achtergrond zang en percussie, Leonardo Torres - trompet, Marc Ferrer - piano, Jordi Casas - conga en percussie en Paul Domingo - trombone en kan er nog opgemerkt worden, dat het album op 5 mei 2017 door Penniman Records op vinyl werd uitgebracht.
Op 1 maart 2019 verscheen hun derde album "Baia", waarop 11 nummers staan, via Penniman Records op zowel CD als op LP (180 gram vinyl) en als digitale download en deze werd vooraf gegaan door de video's "Where Did She Go?" (15 januari 2019) en "Big Shot" (16 februari 2019).

Het album start met "Big Shot", waarin de band een geweldige swingende uptempo rock & roll song speelt, die invloeden van de jaren 50 en 60 bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "La Descarga", een heerlijke swingende song met Zuid Amerikaanse invloeden, die een zeer dansbaar aanstekelijk ritme heeft.
Dan volgt "Do Right", een verrukkelijke dansbare uptempo song met invloeden uit rock & roll en blues en deze wordt gevolgd door "Till The End Of Time", een vrij rustige 50er jaren gerelateerde song met soul invloeden.
In "All Over My Soul" speelt de band een mysterieus Oosters klinkende rock song met een aanstekelijk terugkerend ritme, die swingt en rock & roll invloeden heeft en in "Uncle Sailed Away" laat de band me genieten van een schitterende aanstekelijke rock song met invloeden uit de jaren 50 en 60.
Daarna speelt The Limboos "The First Degree", een fantastische rock song met een terugkerend licht hypnotiserend ritme, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "Waiting For You" volgt en daarin speelt de band weer zo'n swingende song met Zuid Amerikaanse invloeden, die zeer dansbaar.
Verder hoor ik "Where Did She Go?", een uitstekende dansbare song, die swingt, "Nightbird", een geweldige swingende rock song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en "WaY Too Long", een jaren 60 gerelateerde song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme bevat.

"Baia" van The Limboos is net als voorgaande albums een swingende plaat geworden, die me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan een ieder, die van rock & roll en swingende muziek houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





zondag 24 maart 2019

Review: Green Seagull - Simeon Brown (Mega Dodo Records, 2019) (Psychedelische Pop)

Green Seagull werd in 2016 te Londen, Engeland, opgericht door Paul Nelson (New Electric Ride) - zang en orgel en Paul Milne (Hidden Masters / Magnetic Mind) - basgitaar.
Kort na de oprichting kwamen Sarah Gonputh - keyboards en Carlos Redondo - drums het duo versterken, waarna de band een demo in hun repetitie ruimte opnam op een oude 4 sporen cassette recorder.
Na beluistering van de demo contracteerde het Mega Dodo Records label de band onmiddellijk voor het maken van een album, dat begin 2018 zal verschijnen en op 16 juni 2017 vooraf gegaan werd door de 7" vinyl single "Scarlet" / "They Just Don’t Know", die in de Sausage Studio's werd opgenomen onder leiding van producer Sebastian Kellig (My Drug Hell) en in een beperkte oplage van 300 stuks geperst werd.
Nadat Redondo vervangen was door Elian Dalmasso - drums en zang, bracht de band op 10 november 2017 de 7" single "(I Used To Dream In) Black And White" / "Not Like You And Me" in een beperkte oplage van 250 stuks op wit vinyl via Mega Dodo Records uit en vermeldenswaardig is verder, dat de single in stereo is en, net als hun debuut single, ook op hun album "Scarlet Fever" staat, dat 30 maart 2018 via Mega Dodo Records in een beperkte oplage van 300 stuks op 180 gram groen vinyl verscheen en tevens als CD en digitale download werd uitgebracht.
Op 3 mei 2019 verschijnt de single "Simeon Brown" / "Belladonna" in een beperkte oplage van 300 stuks op groen vinyl en gestoken in een kleuren hoes via Mega Dodo Records en tevens als download, als voorloper van hun tweede album, dat later dit jaar zal worden uitgebracht.

In "Simeon Brown" laat Green Seagull me genieten van een fantastische licht psychedelische pop song, die invloeden van de muziek van The Beatles bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
De andere kant van de single "Belladonna" is een schitterende uptempo psychedelische song, die wisselende tempo's heeft, swingt als een trein en tegen het eind in een langzamer tempo gespeeld wordt.

De single "Simeon Brown" / "Belladonna" van Green Seagull is een psychedelisch meesterwerkje, dat ik iedere liefhebber ten zeerste kan aanraden en ik kijk dan ook reikhalzend uit naar het complete album.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Lamp Of The Universe - Align In The Fouth Dimension (Sulatron Records, 2019) (Psychedelisch)

In 1999 startte basgitarist en zanger Graig Williamson, uit Hamilton, Nieuw Zeeland, zijn soloproject Lamp Of The Universe, waarbij hij een combinatie maakt van acid folk, spacerock en psychedelische rock en alle instrumenten, zoals: akoestische gitaar, sitar, percussie, rock gitaar en basgitaar bespeelt.
Zijn eerste album "The Cosmic Union" werd in 2001 uitgebracht via zowel het Cranium als het Astral Projection label, gevolgd door "Echo in Light", dat in een gelimiteerde genummerde oplage van 400 stuks op zwart vinyl en in een zeer beperkte uitgave van 99 stuks op groen vinyl inclusief een gesigneerd boekje en een draagtas verscheen.
Vervolgens verschenen "Heru" in 2005 via het Barl Fire label, "Earth, Spirit and Sky" (Cranium, 2006), "From the Mystic Rays of Astrological Light" (Astral Projection, 2006), "Arc of Ascent", dat alleen als cassette uitgebracht werd in een zeer gelimiteerde oplage van 100 stuks (Astral Projection, 2007), "Acid Mantra" gelimiteerde oplage van 200 stuks zwart, 200 stuks rood en 100 stuks Die Hard Fan uitgave rood/geel vinyl + wierook (Astral Projection, 2009) en "Transcendence" gelimiteerde oplage van 200 stuks zwart, 200 stuks blauw en 100 stuks Die Hard Fan uitgave rood/blauw vinyl inclusief een extra button en een Lamp Of The Universe mobiel.
Zijn album "The Doors Of Perception" uit 2014 is gekoppeld aan "Superkraut" van de Duitse band Krautzone, waarvan er gelimiteerd 300 stuks op zwart vinyl en 200 stuks op zilver/zwart marmer vinyl verschenen, waarbij nog vermeld kan worden, dat de schitterende zilver glossy geprinte hoes door Lulu artwork is gemaakt.
Ook het album "Align In The Fouth Dimension", dat 12 april 2019 verschijnt, wordt door Sulatron Records op CD en LP in een beperkte oplage van 500 stuks op 180 gram turquoise vinyl uitgebracht en opgemerkt kan worden, dat de LP 7 nummers heeft, terwijl de CD uitvoering 1 extra nummer bevat.

Het album start met "Visitors", waarin ik Graig een prachtige rustige psychedelische song hoor spelen, die spacerock invloeden bevat en gevolgd wordt door "Rite Of The Spheres", een fantastische psychedelische song met een licht hypnotiserend ritme, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna schotelt hij me "Light Receiver" voor en krijg ik een heerlijke aanstekelijke song te horen, die invloeden van folk heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna "New Forms" volgt en hij een mooie rustige Oosters georiënteerde song speelt.
In "The Leaving" laat Graig me nogmaals genieten van een prachtige, vrij rustige, licht psychedelische song (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Absolution Through Your Third Eye" speelt hij een schitterende aanstekelijk klinkende song met Oosterse invloeden en een licht hypnotiserend ritme.
Dan volgt het extra nummer op de CD, getiteld "Call From Beyond", waarin hij een uitstekende rustige song ten gehore brengt, die folk invloeden heeft en gevolgd wordt door "Seasons Of Love", een geweldige psychedelische song met folk, spacerock en Oosterse invloeden, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.

"Align In The Fouth Dimension" van Lamp Of The Universe is een heerlijke rustige psychedelische plaat, waarmee hij me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van psychedelische muziek, deze schijf dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: Various Artists - The 16th Dream Of Dr. Sardonicus - Live (Regal Crabomophone, 2019) (Spacerock/Folk/Progressieve Rock/Psychedelisch)

Ieder jaar wordt er in Cardigan, Wales, een zomer festival georganiseerd door Fruits De Mer Records en Sendelica, dat "The Dream Of Dr. Sardonicus" heet en van de optredens van 2018 zijn opnames gemaakt, waarvan 13 nummers van 9 bands/artiesten op een 2LP terecht zijn gekomen, die op gekleurd vinyl wordt uitgebracht door Regal Crabomophone, een sub label van Fruits De Mer Records.

De 2LP begint op kant 1 met Elfin Bow uit Liverpool, Engeland, die "Who Know Where The Time Goes" ten gehore brengt en daarin speelt ze een mooie rustige song, waarop ze door gitaarspel begeleid wordt en dit wordt gevolgd door "Grimshaw And The Finger Claw", waarin ze een aanstekelijke dansbare folk song in een gemiddeld tempo speelt.
Dan volgt I Am Voyager 1, die eveneens uit Engeland komt met "Songbird" en daarin schotelt de band me een heerlijk psychedelische folk song voor, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna 2 nummers van Stay uit Spanje volgen, waarvan het eerste "Old Man" heet en hierin laat de band hun uitvoering van deze door Neil Young geschreven song horen, die gevolgd wordt door "Rock'n Roll Woman", een uitstekende swingende song met progressieve rock invloeden, die diverse tempowisselingen heeft.
Kant 2 van de 2LP start met de uit Wales afkomstige band Consterdine, die me "A Spell For Leonard" voorzet en daarin hoor ik de band een geweldig swingend spacerock nummer spelen, die een licht hypnotiserend ritme heeft, dat iets na de helft van het nummer langzamer en meer psychedelisch wordt, waarna de band  Fellowship Of Hallucinatory Voyagers (Engeland), het solo/sideproject van Pete Bingham (Sendelica), dat hij samen met Craig Padilla vormt, volgt, waarin ook  Marc Swordfish (Astralasia), Colin Consterdine, Lindsay Smith, Lisa Button, Viginia Tate en Lee Relfe (Sendelica) actief zijn.
Hierin speelt de band "Moonlight Moorings", een prachtig rustig progressief nummer, dat diverse tempowisselingen heeft, na enkele minuten meer snelheid krijgt en industriële invloeden heeft, waarna het laatste nummer van deze kant volgt getiteld "Drifting South", een lekker in het gehoor klinkende uptempo progressieve rock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en enkele subtiele tempowisselingen bevat, dat door The Alain Pire Experience uit België gespeeld wordt.
Kant 3 bestaat uit 2 nummers van Sendelica (Engeland), waarvan "BS" het eerste is en daarin hoor ik de band een fantastisch uptempo progressief rock nummer, dat een hypnotiserend ritme en progressieve jazz invloeden heeft en tegen het einde versneld wordt om tot een climax gebracht te worden en gevolgd wordt door "Maggot Brain", een langzaam startend nummer, dat progressieve jazz en rock invloeden bevat en langzamerhand steeds meer versneld wordt, om halverwege een terugkerend heftig eentonig ritme te krijgen, waar omheen de band hun geweldige muziek speelt.
Daarna volgt de laatste kant (kant 4) waarin The Fertility Cult uit Finland met "Cosmic Kaishakunin" begint en hierin krijg ik een schitterend progressief rock nummer voorgeschoteld, dat jazz invloeden heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat tegen het eind versneld wordt.
In " Steppenwolf" van Nik Turner's New Space Ritual (Engeland) hoor ik de band een uitstekende mix van jazz, spacerock en progressieve rock spelen, die diverse tempowisselingen, bluesrock invloeden en een gesproken tekst bevat en in "Walking Backwards" laat de band me genieten van een verrukkelijke dansbare spacerock song met een licht hypnotiserend ritme en een aangenaam ritme met een hoog meezing gehalte, waar invloeden van jazz en de muziek van The Hawklords  in zitten.

"The 16th Dream Of Dr. Sardonicus - Live" is een schitterende afwisselende 2LP waarvan ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze live uitgave dan ook van harte aanraden, aan liefhebbers van spacerock, progressieve rock en folk.(luister naar gedeeltes van de nummers van het album via de youtube link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl





Review: The Pirate Ship Quintet - Emitter (Denovali Records, 2019) (Neo Klassiek)

The Pirate Ship Quintet uit Bristol, Engeland werd in 2006 opgericht en bestaat uit: Sandy Bartai - cello, Alphie Matthews - sologitaar, Alex Hobbis - sologitaar, Jonathan Ziapour - basgitaar en Jonathan Sturgess - drums.
De band bracht hun debuut EP "The Pirate Ship Quintet" via Sound Devastation op 1 januari 2007 in een zeer beperkte oplage van 200 stuks op vinyl uit, gevolgd door het album "Rope For No Hopers", dat 25 mei 2012 op CD en LP via Denovali Records verscheen en 29 maart 2019 brengt dit label "Emitter" op LP en CD uit.
Als gast muzikanten spelen: Emily Hall - zang (2 nummers), Blythe Pepino - zang, Emily Barker - zang (1 nummer) en Andrew Hayes - saxofoon op deze plaat mee.

Het album, dat 9 nummers bevat, start met "One" en daarin speelt de band een mooi rustig gitaar nummer, dat tegen het einde heftiger en sneller wordt, om in rust te eindigen en over te gaan in "Companion", dat bijna 17 minuten duurt en eveneens rustig begint, om na enkele minuten in een geweldig klassiek aandoend nummer te veranderen, waar hemelse achtergrondzang in zit en dit krijgt iets meer snelheid naarmate het nummer vordert, om iets over de helft terug te keren naar het rustige tempo en dit nummer gaat verder in "Third", waarin de band een prachtig rustig stukje klassiek aandoende muziek ten gehore brengt.
Daarna volgt het titel nummer "Emitter", een 12 minuten durende mix van jazz, soundscapes, progressieve rock en klassieke muziek, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Fifth", eveneens een zeer rustig stukje muziek, dat een vervolg van het vorige nummer is en naadloos doorloopt in "Wreath", dat met trieste tonen begint en muzikaal tussen klassiek en avant garde in zit en ook hierin zit schitterende achtergrondzang en wordt het nummer vervolgd in "Seventh", een kort stukje gitaarspel.
In "Symmetry Is Dead" speelt The Pirate Ship Quintet een geweldig progressief nummer, dat enkel prima tempowisselingen heeft en klassieke invloeden bevat, waarbij de muziek overeenkomsten heeft met bands als IWKC (I Will Kill Cheeta, Rusland) (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Ninth" zet de band me nogmaals zo'n mooi rustig nummer voor.

"Emitter" van The Pirate Ship Quintet staat vol fantastische rustige nummers, die aaneengesloten gespeeld worden en daardoor heb ik het idee, dat ik naar 1 lang nummer van iets meer dan een uur heb zitten luisteren.
Ik kan iedere liefhebber van neo klassiek aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren, want zij zullen bij het horen van deze heerlijke muziek zeker aan hun trekken komen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl