Review: 62 Miles From Space - Time Shifts EP (Mega Dodo Records, 2017) (Spacerock / Psychedelische Muziek)

62 Miles From Space is een duo uit Moskou, Rusland, dat bestaat uit: Neil Davidson - sampels en programering en Roman Kutnov - sologitaar en zang, dat via e-mail en virtuele instrumenten muziek maakt, die geïnspireerd is door de 60er en 70er jaren filmmuziek, krautrock en vroege synthesizer muziek en op het internet wordt gezet.
"Time Shifts EP", die 20 oktober 2017 via Mega Dodo Records verschijnt, is het debuut van de band op 12" vinyl, die in een beperkte oplage van 300 stuks op rood vinyl geperst wordt en is exclusief verkrijgbaar via Mega Dodo Mail Order, HeyDay Mail Order en Clear Spot en tevens als download.

De EP, die 4 nummers bevat, start met het titel nummer "Time Shifts", waarin het duo een schitterende licht psychedelische song ten gehore brengt, die spacerock invloeden heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt (luister nar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "The Scope", een verrukkelijke dansbare instrumentale mix van spacerock en psychedelische rock.
Daarna krijg ik "Outside" voorgeschotelt en daarin hoor ik 62 Miles From Space een fantastische psychedelische song spelen, waarbij de synthesizer een belangrijke rol speelt en in "Bad Actors" laat het duo me genieten van een licht hypnotiserend instrumentaal nummer, dat in een film gespeeld had kunnen worden en een eentonig ritme bevat.

"Time Shifts EP" van 62 Miles From Space is een heerlijke plaat om te beluisteren, waarmee het duo me van  begin tot eind in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan iedere iefhebber van zowel psychedelische muziek, spacerock als synthesizer muziek.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: N-1 - Macht Ihr Mal, Ich Hab Schon (R.A.I.G., 2017) (Progressieve Rock / Krautrock)

N-1 uit Krefeld, Duitsland, werd in 1998 opgericht en bestaat uit: Steven Hein - sologitaar, Maziar Yazdkhasti - basgitaar, Udo Hanten - synthesizer en Thorsten Marach - drums.
De band bracht 5 maart 2017 hun debuut album "Nomma" op CD via het Russische R.A.I.G. Records label uit en deze is verpakt in een kartonnen klaphoes.
De nummers werden op 2 december 2016 in de Wehligbunker, New Damage-Studio te Krefeld door Thorsten Marach opgenomen en door Steven Hein in zijn thuis studio gemixt en gemasterd, die tevens het hoesdesign maakte, terwijl de coverfoto door Hanna Weyhe gemaakt werd.
"Macht Ihr Mal, Ich Hab Schon" is de tweede uitgave van de band en werd in november 2015 door de band op het web gezet, terwijl de muziek op 7 augustus 2017 via R.A.I.G. Records op CD verscheen.

Het album, dat 11 nummers bevat, start met"801", een 40 seconden durend stukje volksmuziek, dat gevolgd wordt door "Ooch Wennet Nich Wills", een heerlijk progressief rock nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en waarin de band flink improviseert.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna laat de band me genieten van "Zippo Melkert Nicht", een lekker in het gehoor klinkend rock nummer, dat een enigszins eentonig ritme bevat, waarna "Drecksterne" volgt en ik een bijna 12 minuten durend fantastisch stuk psychedelische rock voorgeschoteld krijg, dat in een rustig tempo gespeeld wordt, diverse prima tempowisselingen heeft en tegen het eind heftiger wordt.
Dan hoor ik "Die Eckhaltung", waarin de band een verrukkelijk uptempo rock nummer laat horen, dat een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en swingt als een trein, om gevolgd te worden door "Interseven", een swingend rock nummer met een eentonig terugkerend ritme.
In "Lovexette Repriser" zet N-1 me opnieuw een uitstekend stukje rock voor, dat swingt en in "Empty Fridge", waarbij stil zitten niet aan de orde is, krijg ik weer zo'n geweldig lekker swingend nummer te horen, dat tegen het einde iets heftiger wordt.
Vervolgens schotelt de band me "Der Karton Halt Sich Selber" voor en daarin krijg ik nogmaals een swingend progressief rock nummer te horen, waarna "Auslas" volgt en de band een 38 seconden durend rock nummer speelt en gevolgd wordt door het langste en tevens laatste nummer van het album, getiteld "Gabriel".
Hierin neemt de band me mee op een bijna 22 minuten durende trip van krautrock en progressieve rock, die tegen het einde experimenteler wordt.

"Macht Ihr Mal, Ich Hab Schon" van N-1 is een fantastische opvolger van "Nomma", die ik elke liefhebber van progressieve rock en krautrock kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Lost Moon - Through The Gates Of Light (Pink Tank Records, 2017) (Hardrock / Stoner)

Lost Moon is een Italiaanse band uit Rome en Benevento, die al sinds begin jaren 90 bestaat en opgericht werd door Stefano Paolucci - zang en sologitaar en Pierluigi Paolucci - drums, die, na diverse bezettingswisselingen, samen met Adolfo Calandro - basgitaar en Mauro Colloca - percussie de band vormden.
Na eerst uit 4 man bestaan te hebben, is de band tegenwoordig een trio en bestaat uit: Stefano en Pierluigi Paolucci en Adolfo Calandro.
Hun eerste demo “First Breath” uit 1998, geeft al goed weer, welke richting de band met hun muziek uit wilde en door de goede recensies van nationale en internationale muziektijdschriften, kreeg Lost Moon optredens in eigen land en Zwitserland.
In 2002 verscheen hun debuut CD “Lost Moon” in eigen beheer, waarna de band in 2003 Mauro Lost Moon zag verlaten en hij werd vervangen door Francesco Panarese, die tot 2011 deel van de groep zou uitmaken.
Nadat de band in 2007 een samenwerking was aangegaan met Alkemist-Fanatix Europe management, werd hun album “King Of Dogs” op 21 januari 2008 door het Britse Division Records uitgebracht en wereldwijd door P.H.D./CODE7 gedistrubiteerd.
In de volgende maandenstartte de band een promotie toer door Italië, die een vervolg kreeg doordat de band op festivals in binnen- en buitenland, zoals Grottafree fest en S.H.O.D. speelde.
Nadat Francesco Panarese de band had verlaten, ging Lost Moon as trio verder en bracht 31 maart 2013 een concept album uit, getiteld "Tales from the Sun", waarbij Francesco Panarese - percussie, Giovanni Nazzaro - didgeridoo en Craig Perit - zang een muzikale bijdrage leverden.
Vervolgens ging de band in 2015 weer toeren en deed landen als Duitsland, Oostenrijk, Nederland, Denemarken en Italië aan, waarbij er opgetreden werd op  festivals als Kalifornia Crossing Festival, The Heavy Music Live Machine 2015, Fehmarn Rock(t) Festival , Sweet Leaf Festival en Stoner Night Live waar onder andere Boneman, Craang, Camel Driver, The Operators, Buddha Sentenza, Libido Fuzz, Sautrus, Wild Eyes, Toner Low, Karma to Burn, Zippo, Teverts, Ira del Baccano en anderen optraden.
Eind september, begin oktober komt hun album "Through The Gates Of Light" via het Pink Tank Records label uit in een gelimiteerde oplage van 300 stuks op 180 gram  donker hout kleurig vinyl, inclusief download code.
De hoes weegt 350 gram en bevat een geprint inlegvel, terwijl alle exemplaren een echte gesigneerde band foto hebben (dus geen print).

Het album bevat 8 nummers, waarvan het titelnummer "Through The Gates Of Light" het eerste is en daarin hoor ik de band een schitterend instrumentaal stuk  psychedelische stonerrock, in een niet al te hoog tempo, spelen, dat gevolgd wordt door "Dawn", een heerlijke stevige swingende hardrock song.
Daarna zet de band me "Prayer" voor en hoor ik een geweldige swingende hardrock song, waarin enkele subtiele tempowisselingen zitten en de band gebruik maakt van de didgeridoo.
Dan hoor ik "Pilgrimage", een lekker in het gehoor klinkende mix van hardrock en stoner, die diverse tempowisselingen bevat en bij tijd en wijle een hypnotiserend ritme heeft en abrupt eindigt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "I Got Drunk Again" volgt en Lost Moon een fantastische, vrij heftige, rock song ten gehore brengt, die  prima tempowisselingen bevat, die het nummer spannend houden.
In "Light Inside" schotelt de band me opnieuw een uitstekende stevige rock song voor, die swingt en enkele tempowisselingen heeft en in "The Day We Broke The Spell" laat de band me genieten van een lekker afwisselende swingende hardrock song, waarbij stil zitten geen optie is.
vervolgens verrast de band me met "Visions", dat met Oosterse sitar klanken start, waarna ik een verrukkelijke progressieve psychedelische rock song te horen krijg, die een aanstekelijk en hypnotiserend ritme heeft.

"Through The Gates Of Light" van Lost Moon is een heerlijke plaat om te beluisteren, waarmee de band me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan iedere liefhebber van hardrock en stoner.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Toby Twirl - Toby Twirl (Mega Dodo Records, 2017) (Psychedelisch)

Toby Twirl was een band uit Newcastle, Engeland, die in 1968 opgericht werd en bestond uit:  Dave 'Holly' Holland  - zang, Nick Thorburn - sologitaar, Dave Robson - basgitaar, John Reed - drums en Barrie Sewell - keyboards
De band maakte eind jaren 60 3 singles ("Back In Time"/"Harry Faversham"; "Toffee Apple Sunday"/"Romeo & Juliet '68" en "Movin' In"/"Utopia Daydream"), die op het Decca label uitgebracht werden en tevens werden er diverse demo's opgenomen in verschillende opname studio's, waarvan gedacht werd, dat ze voor altijd verloren waren gegaan, totdat Reed ze in een stoffige doos op zijn zolder terug vond.
Op de banden stond materiaal van zowel eigen nummers als covers en bevat zang van zowel Dave "Holly" Holland (kant 1) als Steve Pickering (kant 2).
Het Mega Dodo Records label brengt 6 oktober 2017 de lang verwachte debuut LP van de band uit in een beperkte oplage van 300 stuks, die op 180 gram zwart vinyl geperst zijn, een inlegvel bevatten, waarop de geschiedenis van de band staat en geïllustreerd is met onuitgebrachte foto's uit de jaren 60, terwijl de LP in een klaphoes gestoken is en tevens verschijnt het album als CD met 3 bonus nummers en een 8 pagina's tellend boekwerkje.

Het album start met "Baby What Good Is Love", waarin ik de band een swingende beat song hoor spelen, die enkele prima tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door het prachtige "Dark Time Of The Year", waarin de band een rustige melodische song ten gehore brengt met harmonieuze zang, terwijl de muzie me enigszins doet denken aan die van The Hollies.
Daarna schotelt de band me "Something In Your Eyes" voor en krijg ik een schitterende opgewekte uptempo song te horen, die een aanstekelijk ritme bevat, waarna "Love Is Love" volgt en de band me een heerlijke aanstekelijke song met een zeer dansbaar ritme voorzet.
Het volgende nummer heet "Baby You’re A Rich Man" en hierin laat de band me hun versie van de Beatles song horen en die klinkt zeker niet slecht en deze song wordt gevolgd door "Movin’ In", een lekker in het gehoor klinkende uptempo song, die me aanzet tot dansen. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan speelt Toby Twirl de cover van Steppenwolf "Born to Be Wild", waarin de zang naar mijn mening niet rauw genoeg klinkt, maar verder prima is, waarna "Marjorine" te horen is en ik een schitterende progressieve rock song voorgeschoteld krijg.
In "Something" laat de band me hun voorliefde voor de muziek van The Beatles horen, door een geweldig goede uitvoering van dit nummer te spelen en in "When Will I Be Loved" hoor ik opnieuw een uitstekende cover, waarin, door het gebruik van het orgel, lichte psychedelische invloeden zitten.
Vervolgens speelt de band "Gonna Have A Good Time (Good Times)" en zet ze me een heerlijke rock song voor, die swingt en gevolgd wordt door "American Woman", en ook hierin vind ik de zang niet rauw genoeg klinken, ondanks dat de band een fantastische versie van dit nummer speelt.
Verder staan de bonus nummers "Let’s Spend The Night Together", een cover van het Rolling Stones nummer en hieraan had de band zich beter niet gewaagd, waarna "Hollies Medley" ("Here I Go Again", "Just One Look" en "Sorry Suzanne" volgt en ik een verrukkelijke medley te horen krijg, waarin de band op zijn best is, want ik hoor nauwelijks verschil met de muziek van The Hollies en in het laatste nummer "Toffee Apple Sunday" schotelt de band me weer een swingende song voor, die een aanstekelijk ritme bevat.

"Toby Twirl" van Toby Twirl is een uitstekende plaat, waarin ik me heb terug laten voeren naar de jaren 60 en ik kan hen, die een voorliefde voor de muziek uit deze periode hebben, deze plaat dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Paint Fumes - If It Ain't Paint Fumes It Ain't Worth A Huff (Get Hip Records, 2016) (Garagerock / Punkrock)

Paint Fumes, die tegenwoordig bestaat uit: Elijah von Cramon  zang en slaggitaar, Brett Whittlesey - sologitaar, Ben Carr - basgitaar en Ian Rose - drums, bracht hun debuut album "Uck Life" via Slovenly Records uit.
Op 30 september 2016 bracht de band, die uit Charlotte, North Carolina, Amerika, komt, hun album "If It Ain't Paint Fumes It Ain't Worth A Huff" via het Get Hip Records label uit in een beperkte oplage van 500 stuks, waarvan er 300 op 150 gram multi gekleurd vinyl en 200 op 150 gram zwart vinyl werden geperst en een download coupon bevatten, terwijl het album tevens op CD verscheen.
De 10 nummers van het album werden door Jorge Mundo opgenomen in de Eldorado studio's te Caimito, Puerto Rico, toen de band daar op vakantie was.

Het album start met "Bad Rituals", waarin ik een heerlijke swingende punkrock song voorgeschoteld krijg, die enkele prima tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Brick Wall", een lekker in het gehoor klinkende, zeer dansbare, garagerock song, die swingt als een trein.
Dan hoor ik "Massive Confusion" en daarin laat de band me genieten van een snelle swingende song, waarbij ik niet stil kan blijven zitten en deze wordt gevolgd door "Golden Child", een uitstekende uptempo rock song met enkele subtiele tempowisselingen en een aanstelkelijk ritme.
In "Puddle Of Blood" laat de band me opnieuw een swingende uptempo garagerock song horen, waarbij stil zitten geen optie is en in "Black Lodge" zet Paint Fumes me een afwisselende rock song voor, waarin de muziek soms snel en soms rustig gespeeld wordt.
Daarna krijg ik "Weird Talking" te horen en ook in dit nummer ligt het tempo hoog, waarbij de muziek swingt en gerelateerd is aan de punk van eind jaren 70.
Vervolgens speelt de band "Planetary Plans", dat een eentonig terugkerend ritme bevat en de muziek steeds sneller gespeeld wordt, "Tunnel Vision", een fantastische punkrock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt en "Die Strasse Disaster", een geweldige rock song, die weer swingt als een trein.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)

"If It Ain't Paint Fumes It Ain't Worth A Huff" van Paint Fumes is een verrukkelijke plaat, die vol staat met uptempo punk en garagerock en ik kan hen, die van deze muzieksoorten houden, deze schijf dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Nick Nicely - Sleep Safari (Tapete, 2017) (Elektronisch / Pop)

Nick Nicely werd als Nickolas Laurien in 1959 in Groenland geboren, gedurende een overstap van een trans-Atlantische vlucht van zijn ouders, maar hij groeide op in Hitchin in Hertfordshire, Engeland.
Later verhuisde het gezin naar Brockley, een conservatieve wijk in zuid Londen, die een stempel op zijn muzikale loopbaan zou drukken.
Hij groeide op met het luisteren naar de klassieke muziek van zijn ouders en de pop van de jaren 60, die hij op de radio hoorde, maar nadat hij, in 1969, het nummer "Tracy" van The Cuff Links hoorde, begon hij zich steeds verder van de pop muziek te verwijderen, om meer en meer naar experimentele en psychedelische muziek te gaan luisteren.
Nick was in 1969 begonnen met het spelen van mondharmonica, waarna hij later ook gitaar leerde spelen en creëerde in 1973 zijn muzikale alias Nick Nicely.
Halverwege de jaren 70 vormde hij samen met enkele vrienden The Nick Nicely Band, maar nadat zijn vrienden er de brui aan hadden gegeven, ging hij alleen verder, nam zijn zelf geschreven songs op en ging met de demo's daarvan diverse platenmaatschappijen af, waarbij hij een contract kreeg bij de Heath Levy publishing group, die enkele van zijn songs voor andere artiesten wilde gebruiken.
Als deel van het contract, was Nick gratis studio tijd gegeven en deze gebruikte hij om, samen met zijn vriend Jeff Leach, een klassiek geschoolde toetsenist, zijn eerste single "D.C.T. Dreams" / "Treeline" op te nemen, die via zijn eigen Voxette label verscheen en door het Hansa label eind 1980
heruitgebracht werd, nadat het regelmatig gedraaid werd en goede recensies kreeg.
In december 1980 begon hij met het maken van zijn volgende demo single "Hilly Fields (1892)", waarover hij 6 maanden deed en ten einde zijn studiotijd te betalen, verkocht hij zijn persoonlijke bezittingen.
Hansa wilde de single niet uitbrengen, maar een A&R man van EMI, was meer dan enthousiast en gaf Nick een contract.
Het nummer, dat in 1982 verscheen en "49 Cigars" als B-kant kreeg, was in Heath Levy's kleine studio en in de Alvic Studios in west Londen opgenomen, waarbij Jeff Leach - toetsen, Ian Pearce - drums, Rickman Godlee - cello en "Kate" - zang meewerkten(vele jaren gingen er geruchten, dat "Kate" Kate Bush was, die net om de hoek van de Alvic studio woonde en ook bij EMI onder contract stond).
New Musical Express maakte "Hilly Fields (1892)" single van de week en beschreef het als de beste psychedelische plaat gemaakt sinds de jaren 60, maar ondanks de vele geweldige recensies in de muziekbladen, werd de single niet op de juiste manier gepromoot door EMI, met als resultaat dat de song bijna geen airplay kreeg en flopte.
EMI besloot echter ook de volgende single van Nicely uit te brengen, die "On The Coast" getiteld was, maar door muzikale meningsverschillen trok Nick de single terug en werd deze niet uitgebracht.
Daarna verloor EMI de interesse in Nick, die zonder apparatuur en geld om zijn verdere opnames te financieren zat en gedesillusioneerd besloot zich uit de muziek industrie terug te trekken en de volgende 20 jaar uit de spotlights bleef.
Eind jaren 80 was hij betrokken bij de opkomende acid house en rave scene in Engeland en samen met zijn vriend Gavin Mills, ook wel bekend als DJ Face, produceerde hij begin jaren 90 een aantal house nummers onder de namen Psychotropic, Freefall and Airtight.
Het duo ging een samenwerking met Jack Smooth aan onder de groepsnaam Citizen Kaned en behaalde daarmee grote commerciële successen in de top van de dance hitlijsten.
Nicely's werk inspireerde een aantal hedendaagse kunstenaars, met name XTC 's psychedelische uitloper, de band The Dukes of Stratosphear, evenals The Bevis Frond, Robyn Hitchcock en Robert Wyatt .
Na jaren van onderhandelen, werd er in 2004 een compilatie album uitgebracht van 2 van zijn singles en onuitgebrachte nummers, die tussen 1978 en 2004 werden opgenomen en deze verschenen, via het Tenth Planet label, op de vinyl LP "Psychotropia".
In 2005 werd "Psychotropia" nogmaals uitgebracht, maar nu in een CD versie met 6 extra nummers via Sanctuary en in 2010 verschen de CD opnieuw met nog een extra nummer, getiteld "Marlon" via het Grapefruit label.
Ook verschenen er diverse songs via allerlei verzamel platen en op 11 oktober 2008 speelde Nick zijn eerste live optreden ooit, bijgestaan door vrienden en The Bevis Frond in The Luminaire te Londen.
Sinds die tijd heeft Nick een handjevol concerten gegeven, meestal onder de bandnaam Nick Nicely's Unlived Lives, inclusief het Green Man Festival in 2009, speelde hij 2 shows samen met Kasper en Herlinde Raeman (Meneer Malash te Amsterdam, Nederland en Wasteland Festival te Gent, België) en in november 2012 speelde hij samen met Ariel Pink te Hamburg, Duitsland.
In 2010 hielp Nick de geruchten de wereld uit door te vertellen dat Kate Jackson de vocalen op "D.C.T. Dreams" had gedaan en hij dezelfde tape had gebruikt voor "Hilly Fields" en er simpelweg Kate op had gezet, omdat hij haar achternaam niet wist en kondigde, eveneens in 2010, aan, dat hij aan nieuwe songs voor een nieuw album werkte en dit verscheen in juni 2011 op cassette via Burger Records, onder de naam "Lysergia", na eerst onder de werktitel "Space Of Second" bekend te hebben gestaan.
In 2011 werd door het Amerikaanse label Captured Tracks een compilatie vinyl LP uitgebracht met tussen 1979 en 1986 opgenomen songs, getiteld "Elegant Daze" en in 2012 bracht het Fruits De Mer Records label een gelimiteerde 7" vinyl single uit met een nieuwe uitvoering van "Hilly Fields" subtitel "The Mourning" met de originele versie van het nummer op de B-kant om de dertigste verjaardag van de song te vieren, terwijl Emotional Response Records de "Wrottersley Road EP" in 2013 uitbracht met daarop 3 remixen en "Space of a Second" in 2014 via Lo Records verscheen.
Het Fruits De Mer Records label bracht 7 september 2015 een nieuwe 7" EP van Nick uit in een beperkte oplage, geperst op gekleurd vinyl, waarvan geen CD of downloads is verschenen, op enkele promo's na.
Zijn nieuwe album "Sleep Safari", dat 10 nummers bevat, verschijnt 29 september 2017 via het Tapete Records label en werd eind mei 2017 vooraf gegaan door de single "Ghostdream", die ook
op het album staat.

Het album start met "Solar Wind" en daarin hoor ik Nick een uitstekende mix van elektronische muziek en dance spelen, die diverse tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Gliding (Call Centre Splendour)", waarin hij eveneens een mix van dance en elektronische muziek maakt, waardoor de muziek zeer dansbaar is, terwijl de zang licht vervormd wordt.
Daarna krijg ik "Sound Of The Moon" voorgeschoteld en hoor ik een lekker in het gehoor klinkende song, waarbij stil zitten geen optie is, waarna "London South (Grasscut Remix)" volgt en Nick me een schitterende rustige pop song voorzet, waar jaren 80 invloeden in zitten en ook in "Rainmaker" laat hij me genieten van een verrukkelijke rustige pop song, die dance invloeden heeft.
Dan hoor ik "Step Away", een prachtige jaren 80 gerelateerde pop song met een dansbaar ritme, die gevolgd wordt door "Ghostdream (met Boars)" en daarin krijg ik opnieuw een heerlijke dansbare jaren 80 song voorgeschoteld, waarin de zang enigszins vervormd is en de muziek invloeden van bands als Visage en OMD bevat.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
In "Souvenir" speelt Nick ook nu weer een uitstekende jaren 80 pop song met wisselende tempo's in een dansbaar ritme en in "Heavens Kate" krijg ik een fantastische rustige song te horen, waarna het laatste nummer volgt, getiteld "Dance Away" en hierin hoor ik een licht psychedelische song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en de zang weer lichtelijk vervormd is.

"Sleep Safari" van Nick Nicely bevat 10 lekker in het gehoor klinkende songs, die in de jaren 80 gemaakt hadden kunnen zijn en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan liefhebbers van jaren 80 muziek.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Brockmann Bargmann - Licht (Bureau B, 2017) (Elektronisch / Krautrock)

Franz Bargmann - sologitaar en Timm Brockmann - keyboards, synthesizers en effecten uit Berlijn, Duitsland en beide afkomstig uit de band Camera, brengen hun debuut album "Licht", waarop 12 nummers staan, op 20 oktober 2017 via het Bureau B label uit.

Het album bevat 12 nummers, waarvan het eerste "Aura" heet en daarin hoor ik het duo een mooi rustig elektronisch stukje muziek spelen, dat slechts anderhalve minuut duurt en gevolgd wordt door "Deepmind", een lekker in het gehoor klinkend elektronisch nummer met een eentonig ritme, dat licht hypnotiserend is.
Daarna volgt "Softarps", een heerlijk rustig nummer, dat de richting van de new age muziek op gaat (luister naar een gedeelte van dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), waarna het duo me "Horizont" voorschotelt en ik een mix van elektronische muziek en disco te horen krijg, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
Dan hoor ik "Prisma", een schitterend, vrij zwaar, elektronisch nummer, dat gevolgd wordt door "Sylvester", een verrukkelijk psychedelisch stukje elektronische muziek.
In "Spektrum" zet Brockmann Bargmann me opnieuw een heerlijk rustig nummer voor, dat mijn gedachten tot rust brengt en in "Muezzin" speelt het duo een fantastisch krautrock nummer, dat me in beweging brengt.
Vervolgens hoor ik het langste nummer van het album, getiteld "Schatten", waarin ik iets meer dan 10 minuten mag genieten van een geweldig swingend dreigend nummer, dat gedomineerd wordt door de drums en synthesizer, waarna ik "Meer" voorgezet krijg en daarin speelt het duo een prachtig rustig nummer, waar de gitaar en piano de belangrijkste rol voor zich op eisen.
Verder krijg ik "Puls" voorgeschoteld, dat tot halverwege een schitterend zwaar dreigend nummer is, waarna het duo over gaat in het maken van een swingende dansbare mix van krautrock en elektronische muziek.
Het laatste nummer, "Hyper", dat weer een mooi rustig nummer is en op op gitaar en synthesizer gespeeld wordt, duurt bijna 3 minuten, waarna de muziek stopt, om vervolgens na iets meer dan 14 minuten weer te starten en daarin krijg ik een heftig chaotisch en experimenteel stuk muziek te horen.

"Licht" van Brockmann Bargmann is een zeer afwisselend album, waarvan ik ten volle heb genoten en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van elektronische muziek houdt, maar ook zij, die van krautrock houden, zullen zeker van dit album weten te genieten.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl