Review: Holly Golightly - Do The Get Along With (Damaged Goods Records, 2018) (Pop)

Holly Golightly uit Londen, Engeland, die, vanaf 1991, 4 jaar in de band Thee Headcoatees speelde, startte in 1995 haar solo carrière en woont tegenwoordig in Georgia, Amerika.
Haar solodebuut was de EP "Jiggy-Jiggy With Holly Golightly", die in 1994 via Vinyl Japan op CD en 7" vinyl verscheen, waarna er nog 17 singles van haar werden uitgebracht.
Het album debuut "The Good Things" komt uit 1995 en werd door Damaged Goods Records dat jaar op CD en als 10" vinyl uitgebracht en in 2009 als LP her uitgebracht.
Daarna volgden: "The Main Attraction" (CD, LP, Teenage Kicks, 1996), "Laugh It Up!" (CD, LP, Vinyl Japan, 1996, Damaged Goods Records, 2006), "Painted On" (CD, LP, Sympathy For The Record Industry, 1997, Damaged Goods Records, 2009), "Up The Empire" (CD, LP, Sympathy For The Record Industry, 1998), "Serial Girlfriend" (CD, LP, Damaged Goods Records, 1998), "God Don't Like It" (CD, LP, Damaged Goods Records, 2000), "Live In America" (CD, Majestic Twelve Records, 2000), "Truly She Is None Other" (CD, LP, Damaged Goods Records, 2003), "Slowly But Surely" (CD, LP, Damaged Goods Records, 2004), "Down Gina's At 3 (Live)" (CD, LP, Sympathy For The Record Industry, 2004), "Slowtown Now!" (CD, LP, Damaged Goods Records, 2015), "Live in London" (LP, Sympathy For The Record Industry, 2016), plus Billy Childish & Holly Golightly "In Blood" (CD, LP, Wabana Ore Limited, 1999), Holly Golightly & Dan Melchior "Desperate Little Town" (CD, LP, Sympathy For The Record Industry, 2000) en een sampler getiteld "3 Albums Sampler" (CDr promo, Damaged Goods Records, 2009).
Vermeldenswaardig is ook, dat ze samen met multi instrumentalist Lawyer Dave onder de naam Holly Golightly & The Brokeoffs 9 blues / Americana albums uitbracht.
Op 16 november 2018 verschijnt het album "Do The Get Along With", dat 12 nummers bevat, via Damaged Goods Records op CD, LP en als digitale download en daarop bestaat de band uit: Holly Golightly - zang, Bradley Burgess - sologitaar, Ed Deegan - sologitaar, Matt Radford - dubbele bas en Bruce Brand - drums.

Het eerste nummer van de plaat heet "Obstacles", waarin ik Holly een swingende pop song hoor spelen, die diverse subtiele tempowisselingen heeft en invloeden uit eind jaren 50 en begin 60 bevat en gevolgd wordt door "Satan Is His Name", een cover van Steve King & The Echelons en daarin krijg ik een rustige, zwoel gezongen, song voorgezet, die lichte surf invloeden heeft.
Daarna volgt "Quicksand", een heerlijke swingende uptempo pop song met een aanstekelijk ritme, waarbij stil zitten niet aan de orde is  en dit nummer wordt gevolgd door het titel nummer "Do The Get Along", waarin ik de band een schitterende dansbare pop song hoor spelen, die invloeden uit de jaren 60 heeft, waarin de zang wederom zwoel klinkt.
In "Ladies Excuse Me" hoor ik een swingende pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en deze heeft lichte invloeden uit country, rock en blues en in de cover van The Knight Bros., "Love (Can't You Hear Me)", zet Holly Golightly me een geweldige rhythm & blues song voor, die diverse tempowisselingen heeft en swingt als een trein.
Dan volgt "Hypnotized", een schitterende swingende uptempo pop song, die sterke invloeden uit de jaren 60 muziek bevat en een licht hypnotiserende ritme heeft en deze wordt gevolgd door "Pretty Clean", een aanstekelijk klinkende swingende song, die aanzet tot dansen en daarin is de muziek van de jaren 60 eveneens te ontwarren.
Vervolgens brengt de band "Lost" ten gehore en krijg ik een mooie rustige song voorgeschoteld, waarna de derde cover volgt "I Don't Know" van Ruth Brown en hierin speelt de band opnieuw een heerlijke zwoele pop song, die in de jaren 50 gemaakt had kunnen zijn en wel iets weg heeft van de muziek van Peggy Lee.
Verder ze de band me "I'm Yours" voor en hoor ik nogmaals zo'n aanstekelijke swingende pop song, die me terug brengt naar de jaren 50 en "Like Time" en daarin laat de band me genieten van een uitstekende rustige country song.

"Do The Get Along With" van Holly Golightly is een prima plaat, die vol lekkere songs staat en liefhebbers van de muziek van eind jaren 50, begin 60 zullen hier zeker van genieten, maar ook zij, die van de betere pop en de muziek van Caro Emerald houden, zullen dit album op waarde weten te schatten. (Sorry, nog geen video beschikbaar)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Slocks - Holy Motor (Voodoo Rhythm Records, 2018) (Noise Rock)

Sloks uit Turijn, Italie, werd in 2015 opgericht en bestaat uit: Ivy Claudy - zang en basgitaar, Buddy Fuzz - sologitaar en Peter Chopstick - drums.
De band bracht 18 april 2016 hun album "OneUp 10' online" als digitale download uit en deze werd op 4 maart 2016 vooraf gegaan door de gratis digitale download "Bootleg Of Our Live At Spazzio 211, 4 March 2016" en gevolgd door de 7" single "Sloks", die via Resurrections Records, SOB Records en Double Face Records verscheen en tevens als digitale download werd uitgebracht.
Op 21 september 2018 bracht Voodoo Rhythm Records hun album "Holy Motor", waarop 10 nummers staan, op LP, CD en als digitale download uit en vermeldenswaardig is, dat Lo Spider op 1 nummer als gastmuzikant mee speelt op sologitaar.

Het eerste nummer van het album heet "One Up" en daarin schotelt de band een heftig klinkende song voor, die in een eentonig rustig tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme heeft, dat halverwege verandert en Slocks een licht chaotisch stuk muziek ten gehore brengt, waarna "Rat" volgt en de band een prima mix van noise en pop in een gemiddeld tempo speelt, waarbij het ritme opnieuw vrij eentonig klinkt.
Daarna volgt het titelnummer "Holy Motor", waarin ik een swingende uptempo mix van noise, rock en blues voorgezet krijg en deze wordt gevolgd door "Jazz Is Dead", een uitstekende noise rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en diverse subtiele tempowisselingen heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
In "Killer" zet Slocks me een korte rock song voor en in "Dad Can Dance" hoor ik een schitterende korte uptempo mix van rock en noise.
Dan volgt "The Swamp" en hierin maakt de band een mix van rock & roll, noise en experimentele rock en deze wordt in een hoog tempo gespeeld en gevolgd door "Crashing", een heftige song, die een afwisselend tempo heeft en invloeden van noise, rock en punk heeft.
Vervolgens schotelt de band me "Lost Memories" voor en krijg ik een heerlijke eentonige mix van blues en noise te horen, die een aanstekelijk ritme heeft en in "By The River" gaat de band verder met het maken van muziek in dit tempo en ritme.

"Holy Motor" van Slocks bevat 10 vrij heftige songs, die vrij heftig klinken en invloeden van blues, rock en uit de begin periode van muziek van Yoko Ono hebben en ik kan liefhebbers van noise rock dan ook aanbevelen deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Hair Of The Dog - The Road To Roadburn (Kozmik Artifactz Records, 2016) (Hardrock)

Hair Of The Dog uit Edinburgh, Schotland, werd in 2013 opgericht door Adam Holt - zang en sologitaar, Ian Thomson - basgitaar en Jonathan Holt - drums.
Beide broers kenden Ian al sinds hun high school tijd en speelden regelmatig jams, maar omdat elk na school zijn eigen weg volgde, duurde het tot 2013 voordat de band echt een feit was.
De band schreef die zomer voldoende nummers, om een EP op te nemen en noemde zichzelf Hair Of The Dog naar een album van de Schotse band Nazareth en ook hun EP "Hair Of The Dog" verscheen begin 2014 via bandcamp onder die naam.
Door hun schare fans groeide hun populariteit en velen deelden de EP via internet, waardoor de interesse van kleine onafhankelijke labels steeg en Kozmik Artifactz Records de band een contract aan bood voor de verkoop van 300 vinyl albums, waarna de EP ook verscheen in zwart en in een beperkte oplage op transparant vinyl.
Op 10 juli 2015 werd hun debuut album "The Siren's Song" in een beperkte oplage op zowel zwart als marmer kleurig paars vinyl uitgebracht en tevens op CD en als digitale download, waarna "This World Turns" op 14 juli 2017 volgde en deze verscheen in gekleurde uitgave van 180 gram op roze en blauw marmer en eveneens op zwart vinyl, CD en als digitale download.
Hun eerste live album, "The Road To Roadburn" werd op 19 oktober 2018 door Kozmik Artifactz Records in gekeurd vinyl uitgebracht, waarvan 200 op geel, wit en blauw marmer kleurig vinyl, waarvan er 111 met de hand genummerd zijn en deze worden alleen via mail order verkocht, terwijl de resterende via de band en enkele distributeurs verkocht worden, maar ook worden er 100 op zwart vinyl geperst.
Vermeldenswaardig is ook, dat de opnamen van het album, dat 7 nummers bevat, plaats vonden tijdens hun optreden op het Roadburn festival in 2016.

Het album begint met "The Siren's Song", waarin ik de band een swingende afwisselende hardrock song hoor spelen met progressieve rock invloeden, waarin de zang helaas niet erg verstaanbaar is en deze wordt gevolgd door "Gypsy Eyes", een aanstekelijke swingende dansbare uptempo rock song, die me in beweging zet.
Daarna speelt Hair Of The Dog "Empty As The Wind", een swingende rock song, die diverse tempowisselingen bevat en "Strangers In The Darkness", een heerlijke rustige rock song, waar diverse subtiele tempowisselingen in zitten.
In "Weary Bones" zet de band me opnieuw een prachtige rustige song voor, die langzaam iets meer snelheid krijgt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "This World Turns" brengt de band een uitstekende swingende rock song met hardrock en progressieve rock invloeden, die langzaam opgebouwd wordt, waarna de band halverwege besluit het tempo weer te veranderen en verder gaat in een rustig tempo, dat opnieuw versneld wordt.
Het laatste nummer, "Wage With The Devil", wordt net als de rest van de nummers volgens hetzelfde stramien opgevoerd, dat wil zeggen afwisselende tempo's en een aanstekelijk ritme.

"The Road To Roadburn" van Hair Of The Dog is een uitstekende plaat met swingende muziek, die ik liefhebbers van hardrock kan aanraden, eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Seid - Weltschmerz, Baby (Sulatron Records, 2018) (Progressieve Rock)

Seid, die in 1993 werd opgericht, komt uit Arendal, Noorwegen en verhuisde naar Trondheim, waar ook de leden van de band Motorpsycho wonen en bestaat uit 5 bandleden: Jörgen Kosmos - gitaar en zang, Burt Rocket - basgitaar en zang, Janis - gitaar, Jan Spaice - drums en Organ Morgan - orgel en analoge synthesizer en P7s2g - analoge synthesizer en keyboards.
Hun debuut album, "Among The Monster Flowers Again", verscheen oorspronkelijk in 2002 op CD via het Luftwaffel Records label en werd in 2012 via Sulatron Records opnieuw uitgebracht, maar nu enkel in beperkte oplage op LP.
In 2006 verscheen het album "Creatures Of The Underworld" op Sulatron Records en op 1 december 2016 werden "Wettläufers Enke" (LP en als digitale download) en "Music from Wettlaufers Enke" (LP) door Gild Fu Music uitgebracht.
Tevens werd, in 2015, de 3CD box "Seid" in een beperkte oplage in eigen beheer uitgebracht, waarin de albums "Among The Monster Flowers Again", "Creatures Of The Underworld" en "Magic Handshake" (Black Widow Records, 2012) zitten.
Op 9 november 2018 verschijnt het album "Weltschmerz, Baby" via Sulatron Records op CD en in een beperkte oplage van 500 stuks op vinyl (LP) en daar op bestaat de band uit: Burt Rocket - orgel, mellotron, analoge synthesizer, elektrische en akoestisch piano, basgitaar, 12 snarige sologitaar, nylon gitaar, timpani en percussie, Jürgen Kosmos - sologitaar and bariton gitaar, Janis Lazzaroni - sologitaar, Martin Victor - Modular synthesizer en percussie en Stina Stjern - zang.

Het album, dat 7 nummers bevat, start met "Haukoye", waarin de band een swingende in het Noors gezongen nummer speelt, dat in een gemiddeld tempo begint en langzaam aan snelheid wint, diverse subtiele tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Trollmannens Hytte", een heerlijk, vrij eentonig nummer met een licht hypnotiserend ritme.
Daarna schotelt de band me "Satan I Blodet" voor en hoor ik de band een fantastische licht hypnotiserende mix van spacerock en progressieve rock maken, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna ik het titel nummer "Weltschmerz, Baby" hoor en hierin speelt Seid een geweldige swingende rock song, die met hoge snelheid mijn gehoorgang binnen komt en lichte surf invloeden heeft.
In "Coyoteman" zet de band me geweldig progressief uptempo rock nummer voor, dat swingt, lichte Oosterse invloeden bevat en een licht hypnotiserend aanstekelijk ritme heeft en rustig eindigt gevolgd wordt door "Moloch Vs Gud", een Oosters startend nummer, dat een gesproken tekst heeft en een hypnotiserend ritme bevat en naadloos over loopt in "Mir (Drogarna Börjar Värka)" een verrukkelijk aanstekelijk progressief rock nummer, dat swingt en daarbij is stil zitten niet aan de orde.

Seid heeft me met "Weltschmerz, Baby" van begin tot einde weten te boeien met hun schitterende progressieve rock en hypnotiserebnde ritmes en ik kan iedere liefhebber progressieve deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Alan Simon Excalibur I - The Legend Of The Celts (Babaika Productions, 2018) (Folk / Symfonische Rock)

Het verhaal over King Arthur en zijn magische zwaard Excalibur is al vaak verteld, maar Alan, die in Bretagne, Frankrijk woont, weet hier toch een nieuw stuk aan toe te voegen.
Vanaf 1994 verschenen er, met de regelmaat van de klok, albums over King Arthur van de hand van Alan, waarvan de eerste "Le Petit Arthur" was en deze werd in 1998 gevolgd door "Excalibur I: The Legend Of The Celts (La Légende Des Celtes)", waaraan diverse bekende muzikanten hun medewerking verleenden zoals: Rodger Hodson (Supertramp), Fairport Convention, Angelo Branduardi en verder spelen: Bruno Le Rouzic, Dan Ar Braz, Bohinta, Gabriel Yacoub, Denez Prigent, Carlos Núñez Et L'Orchestre Symphonique De Prague, Nikki Matheson, Tri Yann en Choeurs Orthodoxes Bulgares "Philippopolis".
Daarna verscheen in 2007 "Excalibur II: The Celtic Ring", waarop: Alan Parsons, John Wetton, Martin Barre, Jon Anderson, Andreas Vollenweider, Fairport Convention, Maddy Prior, Justin Hayward, John Anthony Helliwell, Lunasa, Flook, Karan Casey, Jacqui McShee, Les Holroyd, Didier Squiban, Carlos Núñez en St. Nazaire Pipe Band meespelen.
Vervolgens bracht hij in 2012 het album "Excalibur III: The Origins" uit samen met een scala aan muzikanten, zoals: Jeremy Spencer, Mick Fleetwood, John Anthony Helliwell, Billy Preston, Dave Pegg, John Wetton, Geoff Downes, Moya Brennan, Brankica Vasic, Chris Leslie, Cécile Corbel, Guido Ripoli, James Wood, Maria Collien, Paolo Marchini, Dun Aengus, Les Holroyd, Lulendo, Konan Mevel, Bob Callero, Chris Leslie, Lee Holdridge, Gerry Conway, Andrea Malladone, Claude Samard, Martin Lancelot Barre, Pat O'May, Manuel Delgado, Cillian Vallely, Manose Singh, Olivier Rousseau, Jean Roussel, Bruce Guthro, Jimme O'Neill, Jacqui McShee, Kohann, Morgan Creac'h, Simon Nicol, Les Tambours Du Bronx, Marco Fadda, Steve Shehan, Sushila Amatya, Navaraj Gurung, Basile Leroux, Chris Leslie, Didier Lockwood, Ric Sanders, Marco Canepa en Budapest Symphony Orchestra.
Ook "Excalibur IV - The Dark Age Of The Dragon" is een rock opera, waarvan de muzikanten uit verschillende bekende bands hun krachten gebundeld hebben onder leiding van Alan Simon, die de nummers voor de opera tussen oktober 2015 en januari 2017 schreef.
"The Dark Age Of The Dragon", dat in 2018 uitgebracht werd, is het 15e album van Alan Simon en op deze uitgave, de vierde in de Celtic Rock Opera serie, spelen de volgende gast muzikanten mee: Alan Stivell, John Helliwell (Supertramp), Martin Barre (Jethro Tull), Michael Sadler (Saga), Jesse Siebenberg (Supertramp), Moya Brennan (Clannad), Roberto Tiranti (Labyrinth), Bernie Shaw (Uriah Heep), Sonja Kristina (Curved Air), John Kelly (The Kelly Family), Maite Itoiz (Elfhental) en Siobham Owen.
Ook werden in 2018 de eerste 3 delen opnieuw uitgebracht, waarvan er van deel 1 hier een kleine beschrijving volgt en daarbij kan opgemerkt worden, dat Alan net als bij de andere 3 delen bijna alle nummers schreef, componeerde, arrangeerde en produceerde.
Alan begon in 1997 de eerste nummers voor "Excalibur I - The Legend Of The Celts" te schrijven en benaderde voor dit album weer divese muzikanten, waaronder: Rodger Hodson, Simon Nicol, Gabriel Yacoub, Angelo Branduardi, Jean Luc Dietrich, Aine en Martin Furey, TriYann, Jean Reno, Nikki Matheson en Denez Prigent (allen zang), Jean-Pierre Arnoux, Gildazs Arzel, Martin Barre, Dominic Bouchard, Dave Pegg, Ric Sanders, Nick Russell, Chris Leslie, Fanch Landreau, Brian Finnegan, Jean-Luc Chevalier, Jerome Cahanier, Dan Ar Braz, Jean Chocun, Patrick Clementin, Gerry Conway, Andy Garbi-Harmii, Gerard Coron, Meivelyan Jaquot, Yannick Hardouin, Jean-Louis Jossic, Christphe Le Helley, Bruno Le Rouzic, Didier Lockwood, Garry Low, Dave Mattacks, Olivier Rousseau, LouisMarie Seveno, Stepan Konicek, Carlos Nunez, Nicolas Yvan Mingot, Jean-Paul Corbineau, het symfonie orkest van Praag, het orthodoxe koor 'Philippolis' uit Bulgarije en Le Bagade De St-Nazaire.

Het album, dat 17 nummers bevat, start met "Dihun", een schitterend kort zwaar orkestraal nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en licht dreigend over komt en eindigt met een in het Frans gesproken woord en dit wordt gevolgd door "Pour L'Amour De La Reine", een heerlijke swingende vrolijk klinkende aanstekelijke folk song, die aanzet tot dansen en ook hierin eindigt het nummer met gesproken woorden, waarna "The Elements" volgt, een mooie rustige melodische song.
Daarna hoor ik "Castle Rock", een fantastische swingende Oosters aandoende swingende mix van folk en symfonische rock, waarbij stil zitten geen optie is, die iets over de helft van het nummer een tijdelijke tempowisseling heeft en weer eindigt met gesproken woorden en deze wordt gevolgd door "Morning Song", een rustige pop song.
In "Celtic Dream" zet Alan me een verrukkelijk aanstekelijk swingende mix van dance en folk voor (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), in "Ad Libitum" krijg ik een mooie kerkelijke song te horen, die orkestraal begeleid wordt en folk invloeden heeft en nogmaals voorzien is van gesproken tekst en in "Morgane" laat Alan me genieten van een prima rustige song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft.
Dan schotelt hij me "The Gest Of Gauvain" voor en brengt opnieuw een heerlijke folk song ten gehore, waar enkele tempowisselingen in zitten en deze wordt gevolgd door "Davet Ar Baradoz", een geweldige Franstalige, vrij zware, folk song met kerkelijke invloed en "La Complainte De Parcival", een aanstekelijke Franstalige symfonische rock song, die orkestraal ondersteund en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens hoor ik "The Quest", een kort kerkelijk nummer, waarin het Bulgaarse orthodoxe koor schittert, "The Will Of God", een fantastische licht psychedelische pop song, waarin de muziek me lichtelijk aan die van The Beatles en The Hollies doet denken en "Camlann", een prachtige folk song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Verder hoor ik "L'Appel De Galahad", een schitterend rustig orkestraal nummer met Franstalige zang, die opnieuw eindigt met een gesproken tekst en over gaat in "Excalibur" en daarin krijg ik een geweldig swingend instrumentaal rock nummer voorgeschoteld met orkestrale begeleiding en lichte progressieve rock en  folk invloeden en "Vers: I'Lle D'Avalon", een prachtig kort rustig folk nummer, waarin de doedelzak een hoofdrol vertolkt.

"Excalibur I - The Legend Of The Celts" van Alan Simon staat vol heerlijke nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden, aan een ieder, die van folk, symfonische rock en prachtige muziek houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Astral Son - Wonderful Beyond (Sulatron records / Headspin, 2018) (Psychedelische Rock)

Leonardo 'Soundweaver' Wijma is een Nederlandse muzikant/producer, die sinds 2003, jaarlijks, hoofdzakelijk digitale albums op de markt brengt en in zijn studio produceerde hij reeds meer dan 25 albums, variërend van elektronische muziek (dance, kosmische muziek, elektro) tot psychedelisch (spacerock, krautrock) en van mantra's tot dichtkunst.
Zijn muzikale invloeden zijn onder andere: Pierre Henry, Kid Baltan, Tangerine Dream, Klaus Schulze, Jean-Michel Jarre, Kitaro, Vangelis, Tomita, Bo Hansson, ELP, Cream, Hendrix, Spirit, Moody Blues, Incredible String Band, Caravan, Camel, Gong, Steve Hillage, Pink Floyd, Ash Ra Tempel, Beatles, Sun Dial, Zappa, Brainticket,  Hawkwind, Classical Indian music, Aphrodite´s Child, Eno, Aes Dana, Crosby, Stills & Nash, Bowie, Kraftwerk, Kula Shaker, Led Zeppelin, Mike   Oldfield, Massive Attack, Witthüser & Westrupp en vele anderen.
Al jong leerde hij elektronisch orgel spelen en toen hij 16 jaar was, kreeg hij zijn eerste synthesizer, waarna hij na zijn twintigste ook eigen composities begon te maken en toen hij 26 was, leerde hij elektrische gitaar spelen.
Daarna begon hij nummers te schrijven en had reeds diverse synthesizers, orgels en effecten apparaten, die hij samen gekoppeld had in een kleine huis studio.
De komst van de computer opende nieuwe deuren voor Leonardo en van 1999 tot 2003 werkte hij erg gedreven en maakte veel nummers, waarbij hij het gevoel kreeg, dat het mogelijk was kwalitatief hoogstaande muziek te maken.
Tot 2003 bracht hij "All that is Energy" (EP), "Window" (EP), "Spiritworld 1,2 & 3" (elektronische muziek/dance) uit en in 2003 verscheen zijn eerste officiële album, getiteld "Origine" (elektronische muziek), gevolgd in dat zelfde jaar door de EP "Sadja".
Daarna volgden: "Soundweaver" (psychedelische elektronische muziek, 2003, 2004, 2005), "Dharma" (elektronische muziek, 2004), "Singing Electronic Devices" (elektronische muziek, EP, 2005), "Turn on, Tune in, Drop out" (spacerock, psychedelische muziek, 2005, remix 2007, unreleased) "Samsara" (2005), "Electronic Reality" (elektronische muziek, 2005), "Collective Memory Generator" (synthesizer, 2006), "Temple" (krautrock, 2007), "Open" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "The Turning Point" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "Sabda" (elektronische muziek, 2008), "Elements" (elektronische muziek, 2008), "The Fascinating Vibes of Electronic Waves" (elektronische muziek, 2009), "Voor Een Dag Van Morgen" (2009) (geproduceerd voor H.C. Feiler, 2005-2009), "Quantum Generation" (elektronische muziek, 2010), "Imagine" (ambient en dance, 2010), "Magical Extension" (psychedelische muziek, 2011, niet uitgebracht), "Inner Space Dimension" (psychedelische elektronische muziek, 2011), "Músarrindill" (2011, CD met Egbert Hovenkamp II), "InSpiratie" (2011, met Egbert Hovenkamp II, onuitgebracht), "Waar Het Stroomt" (2011 met zang, Nederlandse gedichten door Leoweyn, onuitgebracht), "Drones" (ambient, krautrock, 2012), "Chants According To..." (vedische mantra's, 2012, met G.N. Rao, niet uitgebracht), "AARDE" (2012, CD met Egbert Hovenkamp II), "Mantra Electronique" (elektronische muziek, 2013), "A Drop In The Ocean" (Boedhistische mantra's, 2013, CD met Lhamo Dukpa van Bhutan).
Onder de naam Astral Son bracht hij 2 albums op vinyl via het Headspin label uit.
Dat waren "Gurumaya" in 2014 en "Silver Moon" in 2015 en deze verschenen tevens als digitale download, terwijl "Silver Moon" in 2016 ook via het Sulatron label op CD werd uitgebracht.
Zijn album, "Mind's Eye", dat 7 oktober 2016 op CD door Sulatron werd uitgebracht, kwam tevens op LP uit via het Headspin label, evenals als zijn album "Wonderful Beyond", dat 26 oktober 2018 op CD verschijnt via Sulatron Records en ook op LP door Headspin uitgebracht wordt, in een beperkte oplage van 200 stuks zwart en 300 stuks doorzichtig blauw vinyl.

"Wonderful Beyond", dat 11 nummers bevat (de CD 12), start met "She", waarin ik Astral Son een schitterende, vrij rustige, psychedelische song hoor spelen, die diverse tempowisselingen en spacerock invloeden heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Matrix Of Creation", eveneens een geweldige psychedelische song, die een aanstekelijk ritme heeft en daarin is de invloed van de muziek van The Beatles sterk hoorbaar.
Daarna zet hij me "Time And Space" voor en hierin krijg ik een erg rustige song te horen, die minimale begeleiding heeft en lichte Oosterse invloeden bevat, waarna "Your Mind" volgt, een heerlijke aanstekelijke uptempo pop song met een vrolijk eentonig ritme.
In "Moving Slowly" speelt hij opnieuw een lekker in het gehoor klinkende rustige licht psychedelische song met enkele tempowisselingen, die me aan de muziek van Balduin (Zwitserland) en Big Boy Pete (UK) doet denken en in "The Universe" schotelt Astral Son me een fantastische song voor, die met een gesproken tekst begint, om na korte tijd over te gaan in een song met een gemiddeld tempo, waar Oosterse invloeden in zitten en een licht hypnotiserend ritme.
Dan schotelt hij me "Cheap Magic Spells" voor en laat me genieten van een verrukkelijke psychedelische song, die rustig begint en langzaam meer vaart krijgt en tevens spacerock invloeden bevat en enkele subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Nothing New", een dansbare psychedelische song, die me in beweging brengt en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens speelt Astral Son "The Well" en ook hierin brengt hij een uitstekende psychedelische pop song ten gehore in een niet al te hoog tempo uitgevoerd wordt en na de helft van het nummer iets meer snelheid krijgt en steviger wordt, waarna "Journey" volgt en hij me een geweldig dansbaar eentonig stuk muziek voorschotelt, waarbij stil zitten geen optie is.
Verder hoor ik "Morning Dew", een prachtige rustige song, waar enkele prima subtiele tempowisselingen zitten en het extra nummer "Quiet Love", een mooie   rustige psychedelische pop song, die eind jaren 60 gemaakt had kunnen zijn.

Astral Son heeft me met "Wonderful Beyond", waarin veel nummers in elkaar over lopen, een stuk terug gevoerd in de tijd en even waande ik me weer in het hippie tijdperk van einde jaren 60 en ik kan deze plaat dan ook zeer aanraden, aan hen, die van heerlijke psychedelische pop houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Big Lad - Pro Rock (Box Records, 2018) (Elektro /Dance)

Big Lad uit Londen, Engeland, werd in 2015 onder de naam Shitwife opgericht en bestaat uit: Henri Grimes - drums en Wayne Adams - synthesizer.
Het duo bracht hun debuut album "Big Lad" in een beperkte oplage van 300 stuks op 28 augustus 2015 uit via Sapien Records Ltd en deze werd gevolgd door "Death To The Metal EP", die 15 juni 2016 op 10" vinyl verscheen en op 25 september 2017 kwam hun split 7" single "Shitwife"/"Maruosa" via Omega Warfare Records op de markt.
Hun album "Pro Rock", dat 12 nummers bevat, werd op 19 oktober 2018 door Box Records in een beperkte oplage op doorzichtig geel vinyl uitgebracht en tevens als digitale download.

Het album start met "Intro", een 7 seconden durende aankondiging, die gevolgd wordt door "Ricky Balboa", een geweldig swingend uptempo elektro dance nummer, dat diverse tempowisselingen heeft en daarbij is stil zitten niet aan de orde.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Daarna zet het duo me "Jimmy's Bazole Plant" voor en hoor ik een kort heftig noise nummer, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt, waarna ik "Dave Akoi" te horen krijg en daarin is de muziek een swingende uptempo mix van elektro, heavy rock en melodische muziek, die tegen het einde van het nummer in een rustig tempo over gaat en naadloos over loopt in "Macho Randy Savage", waarin prachtige rustgevende synthesizer klanken een minuut lang te horen zijn.
In "Banana Split" schotelt Big Lad me een schitterende mix van elektro en drum & bass voor, die diverse tempowisselingen heeft en in "Ted Banger" laat het duo me genieten van een heftige mix van elektro, noise en house, die een hypnotiserend ritme bevat en swingt als een trein en over gaat in "Micheal J  Decaprio" en hierin begint de muziek rustig en verandert langzaam in een fantastische mix van noise en elektro, waarin heerlijk drumspel en een licht hypnotiserend ritme zit en tevens enkele prima tempowisselingen heeft, waarna het nog geen minuut durende "Party Salad" volgt en ik een mooi melodisch stukje synthesizer spel hoor.
Dan brengt Big Lad "Donald Tramp" ten gehore, waarin het duo me, na een kort rustig begin, een swingende uptempo mix van elektro, house en drum & bass voorzet, die diverse tempowisselingen bevat, waarna ik "Eating Food And Fighting Wizards" hoor en hierin start het duo met Japans aandoende klanken, die een heftig ritme toegevoegd krijgt, dat in een hoog tempo gespeeld wordt, waardoor de muziek verandert in een heerlijk swingend dansbaar nummer, waar enkele tempowisselingen in zitten en vervolgens hoor ik het laatste nummer, dat "Outro" heet en slechts 5 seconde duurt.

"Pro Rock" van Big Lad staat vol uitstekende swingende muziek, die me van begin tot eind heet weten te boeien en ik kan iedere liefhebber van elektro, noise en dance, dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl