Review: Oteme - Un Saluto Alle Nuvole (Ma.Ra.Cash Records, 2020) (Improvisatie / Avant Garde)

In 2010 richtte Stefano Gianotti (tekstschrijver, gitarist, auteur, performer, film-maker), uit Lucca, Italië, de band OTEME op.
Stefano deed de opleiding voor het maken van muzikale composities bij Pietro Rigacci en was assistent van Alvin Curran bij "Crystal Psalms" en "Tufo Muto".
Tussen 1983 en 1990 trad hij in verscheidene Europese landen op met Trio Chitarristico Lucchese, een kamermuziek groep en in 1997 startte hij een samenwerking met de Italiaanse choreograaf Roberto Castello.
Vervolgens woonde hij van 1998 tot 1999 in Berlijn als uitwisselingsgast van het Duitse Academische Uitwisselings Programma DAAD, waarna hij in 2000 de gast was van de Kuenstlerhaus Schloss Wiepersdorf te Brandenburg en in 2002 kreeg hij een uitnodiging in Worpswede van het ministerie van Niedersachsen en won hij de Karl-Sczuka-Preis te Baden-Baden, Zwitserland met zijn werk "Il Tempo Cambia" en deze prijs won hij in 2007 nogmaals voor zijn radio stuk "Geologica".
Hij trad van 1991 tot 2002 met Ensemble Il Teatro Del Faro op en speelde van 1994 tot 2005 in het ensemble Vaga Orchestra, voordat hij in 2010 de band OTEME oprichtte.
Zijn muziek werd uitgevoerd in onder andere: Narni (Italië, 1989), Florence (Italië, 1989), Gent (België, 1991 en 1999), Wroclaw (Polen, 1991 en 1994), Helsinki (Finland, 1993), Faroer Eilanden (1995), Berlijn (duitsland, 1998 en 1999)Philadelphia (Amerika, 2000), Yokohama (Japan, 2001), Hong Kong (Japan, 2002) Rome (Italië, 2004), Crest (Frankrijk, 2010) en nog een heleboel andere plaatsen over de gehele wereld.
De band OTEME bestaat uit: Valeria Marzocchi - fluit, piccolo, en zang, Nicola Bimbi - oboe en Engelse hoorn, Lorenzo del Pecchia - clarinet en bas clarinet, Maicol Pucci - trompet en flugelhoorn, Valentina Cinquini - harp en zang, Emanuela Lari - piano, orgel en zang, Gabriele Michetti - basgitaar, dubbele bas en zang, Matteo Cammisa - drums, xylofoon en tympani en Stefano Gianotti - zang, klassieke en elektrische gitaar, banjo, harmonica, synthesizer en enkele niet zo alledaagse instrumenten zoals bijvoorbeeld een plastic fles en als gastmuzikant speelt Thomas Bloch, die eerder werkte met Tom Waits, Radiohead, John Cage en Gorillaz, mee in 1 nummer (Mattino).
Alle 11 stukken muziek van "Il Giardino Disincantato", het debuut album van OTEME uit 2013, werden gecomponeerd door Stefano in de periode tussen 1990 en 2011, waarna in 2015 het tweede album van de band verscheen, getiteld "L'Agguato, L'Abbandono, Il Mutamento".
Op 4 mei 2018 werd het derde album "Il Corpo Nel Sogno" via het MaRaCash label uitgebracht en daarop bestaat de band uit: Valeria Marzocchi - fluit, piccolo, en zang, Lorenzo del Pecchia - clarinet en bas clarinet, Maicol Pucci - trompet picolo trompet en flugelhoorn, Marco Fagioli - bas tuba, trombone en siphon, Stefano Gianotti - zang, solo- en basgitaar, percussie, harmonica, synthesizer, elektronica en speelgoed piano, Emanuela Lari - piano en zang, Valentina Cinquini - harp en zang, Riccardo Ienna - drums en percussie en Gabriele Stefani en Edgar Gomez - zang, plus gastmuzikant Antonio Caggione - vibrafoon in 2 nummers.
Op 19 juni 2020 verscheen het album "Un Saluto Alle Nuvole", dat een eerbetoon is aan de zusters, doktoren en staf van Hospice of San Cataldo, die elke dag belangrijk werk doen en terminale zieken helpen, om hen zo pijnloos mogelijk op hun laatste reis te begeleiden.
Stefano kwam op het idee om een opera over dit thema te maken, omdat zijn vrouw, die in het ziekenhuis werkt, interviews deed met de zustere en doktoren, die daar werken en hij deze interviews omzette in teksten en muziek.
Op deze CD wordt hij bijgestaan door: Irene Benedict - zang, dwarsfluit en picolo, Valeria Marzocchi - zang en recorderfluit, Lorenzo Del Pecchia - klarinet, Elia Bianucci - klarinet en bas klarinet, Emamuele Lari - zang, keyboards, klavecimbel en piano, Valentina Cinquini - zang en harp, Vittorio Fioramonti - dubbele basgitaar, mondharmonica en zang, Riccardo Ienna - drums, Antaonio Caggiano - vibrafoon, Blaine L. Reininger - viool, Edgar Gomez - zang en Gabriele Stefani - zang en gebruikt zelf sologitaar, componium, programmering, loops, orgel, banjo en zang.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Chiudere Quella Porta", dat met gesproken woord begint en na 1 minuut over te gaan in een schitterende rustige avant garde song, die subtiele tempowisselingen bevat en na nog 1 minuut experimenteel wordt, om tegen het einde terug te komen bij de avant garde  en door loopt in "E C'e Qualcuno", dat met gesproken woord begint, om na korte tijd te veranderen in een mooie rustige pop song en deze wordt gevolgd door "Un Ricordo Bello", waarin de band opnieuw een prachtige rustige pop song ten gehore brengt, die lichte invloeden van smooth jazz heeft.
Daarna volgen "Dieci Giorni", een schitterende progressieve song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, een terugkerend ritme heeft, avant garde en improvisatie bevat, spannend klinkt en explosief eindigt en "Gli Angeli Di San Cataldo (Bolero Quarto)", een heerlijk stuk avant garde, dat wisselende tempo's bevat en experimentele improvisaties heeft.
In "Quando La Sera" laat Oteme genieten van een geweldige afwisselende song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, experimentele jazz, klassieke  en lichte Oosterse invloeden heeft en hemelse zang bevat en in "Turni" krijg ik een uitstekende mix van een pop song en een terugkerend ritme te horen, dat een licht hypnotiserende werking op me heeft en een aanstekelijk dansbaar ritme bevat.
Vervolgens zet de band me "Una Mamma Disperata" voor en hierin krijg ik een heerlijke aanstekelijke song te horen, die experimentele elementen herbergt, een drumsolo bevat, in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en progressieve invloeden heeft, "Per I Giorni A Venire", een uptempo melodisch nummer, dat tegen het einde experimenteel wordt en in een traag tempo gespeeld wordt en het titel nummer "Un Saluto Alle Nuvole", een schitterend rustig stukje muziek, waarin de harp de hoofdrol speelt.

"Un Saluto Alle Nuvole" van Oteme staat vol fantastische muziek, die spannende improvisaties, avant garde en experimentele invloeden bevat en niet voor iedereen toegankelijk zal zijn, maar de echte muziekliefhebber, zal deze schijf zeker op waarde weten te schatten.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Marchesi Scamorza - Hypnophonia (Ma.Ra.Cash Records, 2015) (Symfonische Progressieve Rock)

In mei 2009 besloten Enrico Bernardini - zang en akoestische gitaar, Lorenzo Romani - sologitaar, mandoline en keyboards, Paolo Brini - basgitaar, Chiara Scaglianti - keyboards en Alessandro Padovani - drums te Ferrara, Italië, een uniek project te starten, onder de naam Marchesi Scamorza.
Na een zomer lang covers te hebben gespeeld, vonden ze het tijd zelf nummers te gaan schrijven en dat resulteerde in hun eerste eigen song "L’Uomo Dall’Ombra Lunga".
In het begin van de zomer van 2010 verliet Chiara de band en werd vervangen door Enrico Cazzola, die de band muzikaal naar een hoger niveau bracht en in 2011 bracht de band 3 eigen nummers op de EP "Sentieri Di Carta" uit.
De band begon in februari 2012 te werken aan hun debuut album "La Sposa del Tempo", dat 8 nummers plus een intro bevat, waarna de band in de zomer van dat jaar de eerste prijs tijdens San Patrizio Rock contest behaalde.
Hun in oktober 2012 verschenen debuut CD, die via het Synphonic label werd uitgebracht, kreeg positieve recensies uit Italië en van daar buiten, waarna de band de video van het nummer "Autunno" op nam.
Marchesi Scamorza begon in 2013 vervolgens door Europa te toeren, dankzij Marco Bernar van het Franse Musea Records label en het Finse Colossus Project, die in contact met hen gekomen waren voor het maken van een nummer, dat gebaseerd was op het boek "Decamerone" van Giovanni Boccaccio.
Nadat het album "Colossus Project - Decameron"verscheen, werden ze opnieuw benaderd om nog een nummer op te nemen voor het  tweede deel van dit project, de 4CD "Colossus Project - Decameron: Ten Days In 100 Novellas - Part II", waarin een unieke combinatie van muziek en literatuur gemaakt wordt.
Ook neemt de band in november 2014 hun tweede CD "Hypnophonia" op, die in november 2015 is verschenen via het Ma.Ra.Cash Records label en, net als de nummers voor het Colossus Project, in Mike 3rs's Prosdocimi Studio werd opgenomen.

"Hypnophonia" bevat 5 nummers, waarvan "1348" de eerste is en hierin krijg ik een fantastische progressieve symfonische rock song te horen, die een aanstekelijk swingend ritme heeft, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna laat de band me genieten van het bijna 14 minuten durende "Il Cammino Delle Luci Erranti", waarin ik een schitterende progressieve rock song voorgeschoteld krijg, die vrij zwaar en bombastisch klinkt en diverse uitstekende tempowisselingen bevat.
Dan volgt "Campi Di Marte" en ook in dit nummer, dat enkele prima tempowisselingen heeft, maakt de band een heerlijke swingende mix van progressieve en symfonische rock, waarna ik "L'Uomo Col Fiore In Bocca" voorgezet krijg en daarin speelt de band opnieuw een aanstekelijke swingende song, die halverwege verandert in een prachtig vrij rustig nummer.
Het laatste nummer van de CD, het 13 en een halve minuut durende "La Via Del Sognatore", bestaat uit 3 delen, waarvan het eerste "Pt.1 La Notte" heet en gevolgd wordt door "Pt.2 Il Sogno" en "Pt.3 Il Risveglio".
In dit nummer hoor ik de band een schitterend stuk progressieve rock spelen, dat rustig en symfonisch begint, waarna het tempo langzaam iets versneld wordt en de muziek dansbaar wordt, om vervolgens weer rustiger te worden en ik een fantastisch mooi stukje piano muziek te horen krijg, dat samen met de zang de rest van de song bepaald.

Het album "Hypnophonia" van Marchesi Scamorza is een verrukkelijke CD om naar te luisteren en ik kan hem iedere liefhebber van symfonische en progressieve rock dan ook aanraden.

Review: Conqueror - Un' Altra Verità (Ma.Ra.Cah Records, 2015) (Symfonische Rock)

Conqueror uit Sicilië, Italië, bestond van 1994 tot 1999 in diverse bezettingen en na een periode van 3 jaar rust, besloot oprichter Natale Russo om Simona Riga bij de band te halen, waarna de band vanaf die tijd een vaste bezetting kent, die sinds 2003, met de regelmaat van de klok, hun muziek uitbrengt.
"Un' Altra Verità" is het zesde album van de Italiaanse symfonische rock band Conqueror en de opvolger van het in 2014 verschenen album "Stems".
De band bracht verder nog de EP "sprazzi Di Luce" (2009) en de CD's "Madame Zelle" (2010), "74 Giorni" (2007), "Storie Fuori Dal Tempo" (2005) en "Istinto" (2003) uit en verscheen op diverse tribuut CD's met een nummer.
Tegenwoordig bestaat de band nog uit 4 personen, want Sabrina Rigano – fluit / saxofoon, Mario Pollino – sologitaar en Gianluca Villa – basgitaar zitten niet meer in de band en zijn vervangen door Ture Pagano en Peppe Papa, zodat de band momenteel bestaat uit: Simona Rigano – zang / synthesizer, Natale Russo – drums / percussie, Ture Pagano - sologitaar en Peppe Papa - basgitaar.

De CD/DVD "Un' Altra Verità", die via het Ma.Ra.Cash Records label is uitgebracht, bevat live opnames van het concert, dat op 16 mei 2014 te Naxos gespeeld werd, waarop van alle albums, helaas op "Madame Zelle" na, nummers te beluisteren zijn en waarvan de eerste 5 nummers van hun laatst verschenen album "Stems" komen en start met "Gina", waarin ik een heerlijke progressieve symfonische rock song te horen krijg, die diverse uitstekende tempowisselingen bevat, waardoor de band het bijna 11 minuten durende nummer spannend weet te houden.
Daarna krijg ik "Di Notte" voorgeschoteld en hierin laat de band me genieten van een schitterende symfonische rock song, waarin ook nu weer enkele prima  tempowisselingen zitten en de band overschakelt van rustig naar sneller om vervolgens terug te komen in het ritme waarmee de song begon. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan volgt "False Idee", dat tot halverwege het nummer instrumentaal gespeeld wordt, waarna de zang van Simona er bij komt en het nummer verandert in een prachtige mix van pop en symfonische rock.
In "Un' Altra Realtà" krijg ik opnieuw een heerlijke mix van pop en rock te horen met daarin diverse tempowisselingen, die swingt als een trein en in  "Sigurtà" laat de band me weer genieten van een uitstekende swingend symfonische song, waar verscheidene tempowisselingen in zitten.
Vervolgens krijg ik een nummer te horen van het album "Istinto", getiteld "Pensieri Fragili", waarin ik een fantastisch rustig nummer te horen krijg, dat ook nu weer enkele uitstekende tempowisselingen bevat, waarna "No Photo" van het album "Storie Fuori Dal Tempo" volgt, dat in een lekker swingend ritme gespeeld wordt en licht Oosterse invloeden bevat, maar na een tempowisseling halverwege het nummer in een rustiger tempo over gaat en ik een heerlijk progressief rock nummer te horen krijg.
Het volgende nummer heet "La Strada Del Graal" en komt van het album "Istino" en ook hierin laat de band me weer genieten van een lekker in het gehoor klinkende mix van progressieve en symfonische rock, die verscheidene tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Cormorani" van de CD "74 Giorni", een kort nummer, dat alleen op piano gespeeld wordt en vlekkeloos over gaat in het laatste nummer van het album, getiteld "L'Ora Del Parlare (end Entropia)" van "Istino", waarin het tempo gemiddeld te noemen is, de muziek een swingend ritme kent en prima tempowisselingen het nummer spannend weten te houden.
De DVD bevat een extra song, getiteld "Echi Di Verità" en in dit schitterende nummer van "Stems" krijg ik een fantastische swingende song te horen, die net als de andere nummers enkele uitstekende tempowisselingen bevat.

Conqueror heeft me met "Un' Altra Verità" meer dan eens bewezen een geweldige band van grote klasse te zijn, die hun live uitvoeringen precies zo weet te spelen, alsof ze in de studio opgenomen zijn en ik heb dan ook met volle teugen van dit album genoten, waardoor ik iedere liefhebber van symfonische rock de CD/DVD kan aanraden.

Review: Empirical Time - Songs Poems And A Lady (Ma.Ra.Cash Records, 2013) (Symfonische Rock)

Empirical Time uit Padua, Italië werd in 2011 opgericht door Riccardo Scarparo - keyboards en zang en Andrea Baggio - basgitaar, die samen met Giovanni Croatto - sologitaar, Fedrico Galleani - sologitaar en Robert Jameson - drums de band vormen.
Kort na de oprichting stopt Andrea er om persoonlijke redenen mee en wordt Andrea Puma de nieuwe basgitarist.
In september 2011 maakt de band een EP, waarop 5 eigen nummers staan, in de True Colours Studio te Padua en in januari 2012 komt Andrea Baggio terug in de band als basgitarist.
Na de eerste prijs tijdens een bandjes wedstrijd van de Big Bowling Contest te Rubano (Padua) gewonnen te hebben, maakt de band in juni 2012 een videoclip voor de song "Diamond Lady".
In december 2012 start Empirical Time de samenwerking met producer Mike 3rd, die ze bijstaat in het maken van hun debuut album in de Prosdocimi Recording Studio in maart 2013.
Het album wordt gemastered door Ronan Chris Murphy, die met onder andere King Crimson, Steve Morse, Tony Levin, Terry Bozzio en Steve Stevens werkte, waarna de band in juli 2013 in een lokale TV show van JoyTV verschijnt en 2 nummers ten gehore brengt.
Op 17 oktober speelt de band live in het Don Bosco Theater te Padua om hun debuut album "Songs Poems And A Lady" te promoten, dat wereldwijd uitgebracht wordt door Ma.Ra.Cash Records en ook via de website van dit label verkrijgbaar is.(luister naar de teaser van het album via de youtube link onder de recensie)

Op het album staan 11 nummers, waarvan de eerste "A Slumber Did My Spirit Seal" heet en dit is een meteen een schitterende psychedelische symfonische rocksong, die rustig gespeeld wordt en enkele uitstekende tempowisselingen bevat.
Daarna vervolgt de band met het eveneens rustige "Strange Fits Of Passion", waarin invloeden van de samenzang van The Beatles hoorbaar zijn, maar dan schakelt de band halverwege de song over naar het maken van heftige experimentele klanken en hoor ik ook invloeden van The Sensational Alex Harvey Band, waarna de band terug keert naar het maken van een prachtige rustige pop song.
Dan krijg ik "She Dwelt Among The Untrodden Ways" te horen en opnieuw laat de band me zo'n fantastische rustige symfonische song horen, waarin deze keer lichte invloeden van Pink Floyd te ontwaren zijn, waarna er overgeschakeld wordt naar een heerlijk symfonisch uptempo nummer, dat "Three Years She Grew In Sun And Shower" heet en invloeden van E.L.P. bevat, plus enkele prima tempowisselingen.
Vervolgens speelt de band "I Travelled Among Unknown Men" en hierin krijg ik ook nu weer een schitterende progressieve rock song voorgeschoteld, waarin ik een loopje herken van "Only Women Bleed" van Alice Cooper.
Het volgende nummer heet "Diamond Lady Pt.1" en dit is een geweldig lekker klinkende symfonische rock song, die klassieke invloeden en invloeden van E.L.P. heeft en erg spannend klinkt door de diverse uitstekende tempowisselingen.
In "Untamed" laat de band me een fantastisch swingend stukje instrumentale progressieve rock horen, waarin enkele prima tempowisselingen zitten en in "Overshadowed  Breathing" speelt de band een uitstekende rustige symfonische rock song.
"Diamond Lady Pt.2" kent invloeden van de muziek van Pink Floyd, maar ook van Al Stewart en ook dit is een geweldig mooie symfonische rock song.
Met "Whispers From The Past" laat de band me opnieuw een schitterend instrumentaal progressief symfonisch nummer horen, dat vlekkeloos over gaat in het laatste nummer, "Dancing On Saturno" en daarin speelt de band een waanzinnig goed stukje instrumentale experimentele psychedelische symfonische rock, waarmee de CD op passende wijze afgesloten wordt.

"Songs Poems And A Lady" is een geweldige debuut CD van Empiricaal Time, die vol staat met schitterende songs en instrumentale nummers en een genot is voor het oor en ik kan iedere symfonische en progressieve rock liefhebber dan ook aanraden deze CD eens te gaan beluisteren en te genieten van de muziek van deze Italiaanse band.