Review: The Crazy World Of Arthur Brown - Live 1967-1968 (Gonzo Multi Media, 2016) (Progressieve Rock)

Arthur Brown, die in 1942 te Whitby, Engeland, geboren werd, is ongetwijfeld één van de kleurrijkste figuren uit de progressieve rock scene uit de jaren 60 en is nog steeds een veel gevraagde artiest.
Zijn band The Crazy World Of Arthur Brown, waarmee hij zijn vuur act opvoerde, werd in 1967 opgericht en bestond uit: Arthur Brown - zang, Vincent Crane - orgel, Sean Nicholas Greenwood – basgitaar en Drachen Theaker – drums.
The Crazy World Of Arthur Brown zou in eerste instantie tot 1970 blijven bestaan en in 1968 werd Theaker vervangen door Carl Palmer, die op zijn beurt de stokjes in 1969 over gaf aan Jeff Cutler en Dick Henninghem verving in 1969 Vincent Crane, waarna hij dat zelfde jaar nog vervangen werd door Pete Solley.
De band ging in 1970 uit elkaar en Brown richtte daarna de band Kingdom Come op, die 3 LP's uitbracht (Galactic Zoo Dossier, Kingdome Come en Journey), maar ook speelde hij in bands als The Puddletown Express, Arthur Brown With The Diamonds, The Amazing World Of Arthur Brown en The Arthur Brown Set.
Verder maakte hij als solo artiest albums met onder andere: Greg Leon ("The Complete Tapes Of Atoya"), Klaus Schulze ( "Dune" en "Live"), Richard Wahnfried ("Time Actor"), Vincent Crane ("Faster Than The Speed Of Light"), Alan Parsons Project ("Tales Of Mystery And Imagination"), Jimmy Carl Black ("Brown, Black And Blue"), Judge Smith ("Curly's Airships"), All Living Fear ("Fifteen Years After") en als Arthur Brown, Rick Patten ("The Magic Hat" in een zeer beperkte oplage van 200 stuks, die tijdens optredens verkocht werden).
Tevens verschenen de solo albums: "Dance", "Chisholm In My Bosom", "Requiem", "Speak No Tech", "The Legboot Album - Arthur Brown On Tour" en "Voice Of Love".
Sinds 2000 is hij weer actief met The Crazy World Of Arthur Brown, die tegenwoordig bestaat uit: Arthur Brown - zang, Z-Star – zang en achtergrond zang, sologitaar, keyboards en percussie, Lucie Rejchrtova – keyboards, Jim Mortimore – basgitaar, achtergrond zang en sologitaar, Samuel Walker – drums en achtergrond zang en Malcolm Dick – digitale artiest en video projecties en sinds 2011 is ook sologitariste Nina Gromniak bij de band gekomen.
Vanaf 2000 werden de albums "Tantric Lover" (CD, Voiceprint Records, 2000), "Vampire Suite" (CD, Track Records, 2003), "Voice Of Love" (CD, Zoho Music,2007), "The Crazy World of Arthur Brown Live At High Voltage" (alleen op vinyl in een limited edition van 1000 stuks, opgenomen tijdens het optreden op het High Voltage Festival, 2011) en "Zim Zam Zim" (2013) uitgebracht onder de naam The Crazy World Of Arthur Brown.
Verder verschenen de albums "The Crazy World Of Arthur Brown" (Track/Polydor, 1968), "Strangelands" (The Long Lost 2nd Album, opgenomen in 1969, Reckless Records, 1988), "Order From Chaos" (Live, 2013) en "Live In Bristol 2002" (Gonzo Multi Media, 2015), plus de singles: "Devil's Grip" / "Give Him a Flower" (Track, 1967),  "Fire" / "Rest Cure" (Track, 1968), "Nightmare" / "Music Man" (ook wel bekend als "What's Happening") (Track, 1968) en "I Put a Spell on You" / "Nightmare" (Track, 1968).
Zijn nieuw verschenen album "Live 1967-1968", dat in 2016 door Gonzo Multi Media is uitgebracht, bevat live opnamen uit die periode en is aangevuld met de bonus nummers "The Creation" en "The Frankenstein Opera".

Het album begint met "Prelude" en daarin krijg ik een lekker klinkende swingende progressieve rock song te horen, die gevolgd wordt door "I Put A Spell On You", waarin Arthur een geweldige uitvoering van dit nummer ten gehore brengt, die swingt als een trein.
Daarna zet de band me de hit "Fire" voor, die nogal vlak klinkt, maar desondanks toch uitstekend uit de verf komt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna ik "Spontaneous Apple Creation" te horen krijg en in dit nummer hoor ik de band een fantastische progressieve rock song spelen, die diverse tempowisselingen bevat en lichtelijk experimenteel is voor die tijd.
Dan volgt "Come And Buy", een schitterend stukje mysterieus klinkende progressieve rock, dat gevolgd wordt door "Child Of My Kingdom", een heerlijke progressieve song, die in een niet al te hoog tempo start, maar na enkele tempowisselingen uitmondt in een swingende uptempo blues.
Vervolgens staat er een stukje interview uit Zweden op, waarna de bonus nummers volgen, die uit de Puddleton Studio's komen.
In "The Creation", een 21 minuten durend nummer, dat vrij heftig start, laat The Crazy World Of Arthur Brown me genieten van een schitterend stuk muziek, dat afwisselend experimenteel, psychedelisch, progressief en hypnotiserend klinkt en in "The Frankenstein Opera", uit 1970, schotelt Arthur me een verrukkelijke rock opera voor, die uit 7 verschillende korte stukken bestaat, waarin hij door een compleet orkest begeleid wordt en de muziek zo nu en dan iets weg heeft van die van Kurt Weill en Bertolt Brecht.

"Live 1967-1968" van The Crazy World Of Arthur Brown bevat heerlijke muziek, die het tijdsbeeld goed weergeven, terwijl de onbekende bonus nummers een pure verrijking zijn van zijn zestiger jaren periode, waardoor het album extra interessant is voor verzamelaars van sixties muziek en ik kan hen deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

Review: Sankt Otten + N - Männerfreundschaften Und Metaphysik (Denovali Records, 2016) (Avant Garde)

Het Duitse duo Sankt Otten, dat bestaat uit: Stephan Otten - drums, synthesizers en programma's en Oliver Klemm - sologitaar, basgitaar en synthesizer, startte reeds in 1999 en bracht al 9 albums uit.
De band heeft sinds 2009 een contract met het Denovali Records label en hun CD/2LP "Messias Maschine" is de eerste, die in 2013 via dit label is verschenen.
Tussen 2013 en 2015 verscheen er een trilogie van de band, bestaande uit de albums "Gottes Synthesizer, Sequeencer Liebe", "Messias Maschine" en "Engtanz Depression" ("Close Dance Depression").
Hun nieuwe album, het tiende, dat eind september 2016 uit komt, is een samenwerkingsverband met gitarist Hellmut Neidhardt en heet "Männerfreundschaften Und Metaphysik" en wordt, ook deze keer, door het Denovali Records label uitgebracht.

"Männerfreundschaften Und Metaphysik" bevat 8 nummers, waarvan "Eigentlich Ist Alles Schön" het eerste is en hierin hoor ik de band met zware tonen, die in een traag tempo gespeeld worden, een dreigend nummer ten gehore brengen, dat gevolgd wordt door "Massiere Die Maschine", waarin ik, bijna 13 minuten lang, een verrukkelijk krautrock nummer met een hypnotiserend ritme te horen krijg, waarbij stil zitten niet aan de orde is.
Daarna zet de band me "Manchmal Schmeckt Nichtmal Der Kaffee" voor en speelt daarin een langzaam stuk muziek met een licht hypnotiserend ritme en een trieste ondertoon, waarna "Heile Welt" volgt en ik opnieuw een rustig nummer te horen krijg, dat lichtelijk dreigend klinkt en kerkelijke invloeden bevat (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie).
Dan schotelt Sankt Otten + N me een heerlijk avant garde nummer voor, getiteld "Auf Drei Lasen Wir Los" en daarin zitten tevens krautrock en soundscapes invloeden, zodat het geheel fantastisch klinkt.
In "Milchmädchen Und Herrenchocolade" laat de band me genieten van een uitstekend swingend avant garde nummer, waar een hypnotiserend ritme in zit en in "Diese Bessre Welt Ist Auch Nicht Besser" zet de band me weer zo'n schitterend rustig zwaar klinkend avant garde nummer voor, dat tevens van hemelse klanken voorzien is en door dit contrast sereniteit uit wasemt.
Het laatste nummer van het album heet "Am Ende Der Fahenstange" en daarin krijg ik een prachtig stuk soundscape te horen, die door een eentonige synthesizer  klank wordt ondersteund.

"Männerfreundschaften Und Metaphysik" van Sankt Otten + N is een werkelijk schitterend album, dat me van begin tot eind heeft geboeid en ik kan elke liefhebber van avant garde deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

Review: Gravitysays_I - Quantum Unknown (Inner Ear Records, 2016) (Progressieve Rock / Pop)

Gravitysays_I werd op 11 maart 2003 te Piraeus, Griekenland opgericht en bestaat uit: Manos Paterakis - zang, santur en sologitaar, Mampre Kasardjian - basgitaar, Nikos Sotiropoulos - sologitaar, Costas Stergiou - keyboards, Vangelis Katsarelis - trompet en Nikos Retsos - drums en synthesizer.
De band maakte in 2007 hun debuut album "The Roughest Sea" en bracht dit via het Sirius label van de beroemde Griekse componist Manos Hadjidakis uit, waarna op 1 mei 2011 het album "The Figures of Enormous Grey and The Patterns of Fraud", waarop 2 lange nummers staan, volgde, dat via het Restless Wind label verscheen en tevens werd op 17 juni 2011 de gratis download "Cry-Out" uitgebracht.
5 Jaar na het verschijnen van "Cry-Out" brengt de band 16 september 2016 een nieuw album uit, getiteld "Quantum Unknown", dat via het Inner Ear Records label verschijnt.

"Quantum Unknown" bevat 6 nummers, waarvan "More Than A Matter Of Instinct" de eerste is en daarin hoor ik de band een schitterende mix van progressieve rock, elektronische muziek en pop maken, die een zeer hoog dansgehalte bevat, waarna ik "Of Woe / Migratory Birds" voorgezet krijg en hierin laat de band me  in het eerste deel van het nummer genieten van een lekker in het gehoor klinkende dansbare elektro song, die diverse tempowisselingen bevat en over gaat in een ander ritme voor het tweede gedeelte van de song, waarin de muziek en stijl van zingen me lichtelijk aan die van Sting doen denken.
Daarna schotelt Gravitysays_I me "Dowser" voor en hoor ik een fantastische licht psychedelische progressieve rock song, die tevens jazz invloeden heeft en gevolgd wordt door "An Ivory Heart", waarin de band een uitstekende zeer dansbare pop song speelt, waar invloeden van jazz, Pink Floyd en de muziek van Sting in zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
In "Every Man" start de muziek erg rustig, maar gaat al snel over in een gemiddeld tempo, dat een aangenaam dansbaar ritme bevat en diverse tempowisselingen heeft en ook in dit nummer hoor ik invloeden van Sting.
Het laatste nummer is de titel song "Quantum Unknown", een geweldige dansbare mix van new wave, symfonische rock en elektronische muziek, die met een licht hypnotiserend ritme gespeeld wordt en tegen het einde over gaat in een vrij experimenteel progressief rock nummer.

"Quantum Unknown" van Gravitysays_I is een heerlijk album, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan iedere liefhebber van progressieve rock en pop dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Icarus Peel - Forget-Me-Not Under Pussy Willow (Mega Dodo Records, 2016) (Pop)

Icarus Peel uit Devon, Engeland, maakte in 2009 zijn eerste solo CD album, getiteld "Tea At My Gaffe", die in 2010 gevolgd werd door "The Sunflower Army" en in 2013 door "Sing!".
Ook maakte hij in 2013 met de band The Honey Pot, die hij in 2010 oprichtte, het album "To The Edge Of The World" voor het Mega Dodo label en onder de naam Crystal Jacqueline And The Honey Pot, verscheen er een dubbele 7" vinyl single bij het Fruits De Mer label in 2014 en verder kwam er een song van de band op het album "Home For Christmas", waarvan de opbrengst voor een goed doel was.
Verder is hij te beluisteren op het solo album "Sun Arise" van zijn vrouw Crystal Jacqueline, dat in 2014 bij Mega Dodo Records werd uitgebracht, gevolgd door de LP "Sun Arise" in 2015, die via het Mega Dodo Records label op de markt kwam en deze bevat 16 nummers, inclusief de songs van de EP "A Fairy Tale". maar ook verscheen het album Crystal Jacqueline And The Honey Pot, "Electronic Memory", in 2015 en dit is in een zeer gelimiteerde box oplage van 100 stuks uitgebracht en bevat een 12 pagina's tellend boekje, 2 ansichtkaarten en een badge, waarna "Inside The Whale", die 26 februari 2016 door het Mega Dodo Records label werd uitgebracht, in een beperkte oplage van 300 stuks op 18o gram zwart vinyl verscheen, waarvan de eerste 150 stuks door de band gesigneerd en genummerd zijn en daarop zijn keyboards speler John Wyatt en basgitarist Simon Fear, die sinds begin 2015 bij de band zitten, voor het eerst te horen.
De CD uitgave bevat 2 extra nummers, terwijl er van de beperkte uitgave van de 3CD versie slechts 150 verschenen zijn en deze bevat het album "Inside The Whale", het exclusieve live album "Live In London" (opgenomen tijdens het Games For May optreden), the single "Lisa Dreams" plus 2 bonus nummers en een interview met Icarus Peel en Crystal Jacqueline, waarbij het geheel verpakt is in een speciaal genummerd blik met waarzeggende vis.
Tevens werd de single "Lisa Dreams" in een beperkte oplage van 150 stuks op gekleurd vinyl speciaal voor leden van de Mega Dodo Records club geperst en deze is ook op zwart vinyl verschenen.
Met Mordecai Smyth maakte Icarus Peel in 2014 de gelimiteerde 10" vinyl split LP "Barnburner" (Mega Dodo Records), waarbij elk 3 nummers speelt en de LP op blauw vinyl in een oplage van 250 stuks geperst is, waarvan de eerste 100 vergezeld zijn gegaan van een A3 kleuren poster + sticker.
Ook zijn nieuwe album "Forget-Me-Not Under Pussy Willow", dat 7 oktober 2016 via het Mega Dodo Records label verschijnt, wordt in een gelimiteerde editie van 250 stuks 180 gram zwart vinyl op LP uitgebracht en er verschijnt een zeer beperkte oplage van 100 stuks als 4CD in een handgemaakte, individueel genummerde houten doos, die de geremasterde versies van "Tea At My Gaffe", "The Sunflower Army" en "Sing!" plus zijn nieuwe album "Forget-Me-Not Under Pussy Willow" bevat.
De CD "Forget-Me-Not Under Pussy Willow" is natuurlijk ook apart verkrijgbaar en bevat een extra nummer, dat van de 10" EP "Barnburner" komt en dus niet op de LP staat.

Het CD album, dat 14 nummers telt, start met "Introduction", dat nog geen minuut duurt en daarin hoor ik Icarus een gesproken tekst spreken, die door een stukje psychedelische muziek vergezeld gaat en gevolgd wordt door "Forget-Me-Not", een heerlijke rustige psychedelische song, die folk invloeden heeft.
Daarna zet Icarus me "Job Shiver" voor en hoor ik hem een uitstekende aanstekelijke dansbare pop song ten gehore brengen, die diverse tempowisselingen bevat, waarna "Planting People" volgt, een schitterende licht psychedelische pop song, die in een rustig tempo gespeeld wordt.
Dan krijg ik "It's Raining" voorgeschoteld en hierin laat hij me genieten van een lekker in het gehoor klinkende, zeer dansbare, swingende psychedelische pop song, die ook op het album "Electronic Memory" van Crystal Jacqueline And The Honey Pot staat (luister naar de live uitvoering van dit nummer via de youtube link onder de recensie), gevolgd door "We Came, We Saw", waarin ik een aanstekelijke opgewekte mix van pop en country te horen krijg.
In "Something I Should Say" start de song met een gesproken tekst, om over te gaan in een schitterende melodische pop song, waarin Crystal Jacqueline in de achtergrond zang te horen is en in "Catch Your Breath" speelt Icarus een mooie rustige pop song, zichzelf begeleidend op gitaar.
Vervolgens krijg ik "Melody May" voorgezet, waarin de muziek weer met een gesproken tekst begint en Icarus me een lekker klinkende rustige licht  psychedelische pop song laat horen en het extra nummer, "Auntie Powders Her Nose", is een fantastische opgewekte swingende pop song en in dit nummer hoor ik Icarus een schitterende psychedelische rock song spelen, waarin de zang me enigszins aan Steve Harley van Cockney Rebel doet denken en de muziek een aanstekelijk ritme heeft.
Verder hoor ik "Intimidation", een prachtige melodische pop song met een licht hypnotiserend ritme, "Just Deserts", een lekker in het gehoor klinkende swingende pop song, waarin de zang me opnieuw aan die van Steve Harley doet denken, "Here's The News", een kort aanstekelijk psychedelisch nummer met gesproken tekst en "Endings Happily", een fantastische rustige song, met diverse prima tempowisselingen, waarin de muziek me lichtelijk aan die van "Tommy" van The Who doet denken.

"Forget-Me-Not Under Pussy Willow" van Icarus Peel is een heerlijk album, dat vol met lekker in het gehoor klinkende songs staat en ik kan elke liefhebber van de betere pop en licht psychedelische muziek, deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

Review: Baby Woodrose - Freedom (Bad Afro Records, 2016) (Psychedelische Rock)

De Deense band Baby Woodrose, uit Kopenhagen, bestaat sinds 2001 en brengt in september 2016 hun achtste studio CD "Freedom" via het Bad Afro Records label uit, na eerder "Blows Your Mind!" (een soloproject van Lorenzo Woodrose) (Bad Afro, 2001), "Money For Soul" (Bad Afro, 2003), "Live At Gutter Island" (Bad Afro, 2003), "Dropout!" (Bad Afro, 2004), "Love Comes Down" (Bad Afro, 2006), "Chasing Rainbows" (Bad Afro, 2007), "Baby Woodrose" (Bad Afro, 2009), "Mindblowing Seeds and Disconnected Flowers" (Bad Afro, 2011) en "Third Eye Surgery" (Bad Afro, 2012) te hebben uitgebracht.
De naam Baby Woodrose komt van de plant Argyreia Nervosa, die voor hallucinerende effecten kan zorgen en in Hawai bekend staat als baby woodrose.
De band bestaande uit: Lorenzo Woodrose - zang en sologitaar, ("The Moody Guru") Riky Woodrose - basgitaar en ("Fuzz Daddy") Rocco Woodrose - drums werd in 2004 genomineerd voor de Danish Music Awards, maar won die niet.

"Freedom", dat op LP wordt uitgebracht, bevat 9 nummers, waarvan "Reality" het eerste is en daarin hoor ik de band een fantastische swingende psychedelische rock song ten gehore brengen, waarbij er lichte echo op de zang zit en ik heerlijk gitaarspel voorgeschoteld krijg.
Daarna laat de band me genieten van de tweede single, "21st Century Slave", die van het album getrokken is en hierin speelt de band een lekker in het gehoor klinkende psychedelische rock song met een aanstekelijk ritme, dat me in beweging zet (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), om gevolgd te worden door "Open Door", dat eerder op single verscheen en ook in dit nummer krijg ik een uitstekende dansbare rock song voorgezet.
Dan volgt "Mind Control Machine", een schitterende swingende psychedelische rock song met lichte spacerock invloeden en een hypnotiserend ritme, waarna ik  "Peace" te horen krijg, waarin Baby Woodrose een prachtige rustige pop song speelt.
In de titel song "Freedom" laat de band me weer genieten van een swingende uptempo psychedelische rock song, waarbij stil zitten geen optie is en in "Red The Sign Post" krijg ik een geweldige uptempo psychedelische progressieve rock song te horen, die diverse tempowisselingen bevat.
Vervolgens hoor ik "Mantra", een erg mooie rustige psychedelische rock song, die enkele prima subtiele tempowisselingen heeft en in het laatste nummer, dat "Termination" heet, laat de band me genieten van een meer dan acht minuten durende verrukkelijke psychedelische rock song met een hypnotiserend ritme, waarvan ik in een lichte trance kom.

"Freedom" van Baby Woodrose bevat 9 heerlijke songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan dit fantastische album dan ook van harte aanbevelen aan hen die van psychedelische rock houden.

Review: Lacrimas Profundere - Hope Is Here (Oblivion, 2016) (New Wave / Melodische Rock)

Lacrimas Profundere, die door Oliver Nikolas – sologitaar werd opgericht, bestaat al sinds 1993 en komt uit München, Duitsland.
De band maakte in 1995 hun debuut album "… And The Wings Embraced Us", dat in eigen beheer en via Perverted Taste werd uitgebracht.
Hun tweede album "La Naissance D’un Rêve" verscheen in 1997 via Witchhunt Records, waarna in 1999 "Memorandum" volgde, dat hun eerste op NapalmRecords was. Daarna volgden: "Burning: A Wish", (2001), "Fall, I Will Follow" (2002),de limited edition "Ave End" (2004), die binnen 3 weken was uitverkocht, de EP "Again It’s Over" (2006), "Filthy Notes For Frozen Hearts" (2006), "Songs For The Last View" (2008), "The Grandiose Nowhere" (2010) en "Antiadore" (2013), die allemaal via NapalmRecords verschenen.
Ook werden "The Fallen Years" in 2002 (Scarecrow Records, Mexico) als 2 CD DIGIPACK, "La Naissance D’un Rêve", re-release (Sail Productions, 2002, Korea) en "… And The Wings Embraced Us", re-release (Irond Records, 2003, Rusland) op de markt gebacht.
In de loop der jaren wisselde de band ook regelmatig van bezetting en bestaat tegenwoordig uit: Oliver Nikolas – sologitaar, Rob Vitacca – zang (sinds 2007), Anton 'Tony' Michael Berger – sologitaar (sinds 2005), Clemens 'Clea' Schepperle – basgitaar (sinds 2013) en Christopher 'Chris' Schmid – drums (sinds 2013).

Hun nieuwe album, "Hope Is Here", werd in augustus 2016 door het Oblivion label uitgebracht en daarop staan 12 nummers, waarvan "The Worship Of Counting Down" het eerste is.
Daarin hoor ik de band een prima mix van new wave en melodische rock maken, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "My Halo Ground", een swingende uptempo new wave song met rock invloeden.
Daarna zet de band me de titel song "Hope Is Here" voor en krijg ik een prachtige rustig startende rock song te horen, die diverse tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna ik "Aramis" hoor, een swingende uptempo rock song met new wave invloeden en enkele subtiele tempowisselingen.
Dan volgt "A Million Miles", waarin de band een mix maakt van hardrock en new wave ook dit wordt uptempo gespeeld, om gevolgd te worden door "No Man's Land", eveneens een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo rock song met new wave invloeden.
In "Pageant" schotelt Lacrimas Profundere me een schitterende, vrij rustige, aanstekelijke rock song voor, die lichte invloeden van gothic heeft en diverse subtiele tempowisselingen bevat en in "You, My North", krijg ik een mooie mix van rock en new wave voorgezet, die afwisselende tempo's bevat en zo nu en dan vrij heftig klinkt.
Vervolgens speelt de band me "Awake" en ook daarin klinkt de muziek vrij heftig en mag ik genieten van een schitterende mix van new wave, gothic en hardrock, die door strijkers begeleid wordt, waarna "The Path Of Broken Homes" volgt en ik een kort licht symfonisch nummer te horen krijg, voorzien van vogelgeluiden.
Verder volgen "Timbre", een uitstekende uptempo mix van new wave, hardrock en melodische rock en "Black Moon", een schitterende rustige rock song, waarmee de band het album op passende wijze afsluit.

"Hope Is Here" van Lacrimas Profundere staat vol prettig in het gehoor klinkende songs, die ik iedere liefhebber van zowel new wave als melodische rock kan aanraden.

Review: Pan/Scan - Cinematic Lies (Cineploit, 2016) (Filmmuziek)

Pat/Scan is een mysterieus project, maar is waarschijnlijk het alter ego van Christian Rzechak uit Düsseldorf, Duitsland, die tevens lid is van de band Sospetto.
Op 15 augustus 2016 is het debuut album "Cinematic Lies" zowel op CD als op LP verschenen via het Cineploit label.

De CD, die 13 nummers bevat, waaronder 2 bonus nummers, start met "Not So Safe", waarin ik een heerlijke dansbare mix van krautrock, dance en filmmuziek te horen krijg (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), die gevolgd wordt door een rustig zwaar en duister klinkend nummer, getiteld "Disturbing Secrets".
Daarna volgt "Demon's Pot", een mix van disco, filmmuziek en horror, die net als het voorgaande nummer vrij duistere klanken bevat, waarna ik "Milano Treasure" voorgeschoteld krijg en daarin speelt Pan/Scan een heerlijk stukje funk in de stijl van Quincy Jones.
Dan volgt "The Land Of Sweets", en ook in dit nummer speelt hij een lekker swingend funky stuk muziek, dat gevolgd wordt door "Ghoul Pool", een prima mix van zware muziek, dance en drum ritmes, die swingt.
In "Steam Of The Undead" laat Pan/Scan me genieten van een swingend dreigend nummer en in "Dark Soul" krijg ik een duister startend nummer te horen, dat lichte krautrock invloeden bevat.
Vervolgens zet hij me "Right Stuff" voor, een swingend funky nummer, gevolgd door "Final Lap", een schitterend krautrock nummer met enkele prima tempowisselingen, waarin de muziek dreigend wordt en "Closing", een fantastisch dreigend nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Verder krijg ik 2 bonus nummers voorgezet, waarvan de eerste "Hymn" heet en hierin maakt hij opnieuw een mix van dansbare ritmes, dreigende zwaar klinkende muziek en funk en in het laatste nummer "Rotten Not Forgotten" schotelt hij me een prachtig melodisch stukje rock voor.

De muziek op "Cinematic Lies" van Pan/Scan is een zeer aangenaam om te horen en ik kan liefhebbers van dit genre dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.