maandag 7 december 2020

Review: Mansur - Karma (Denovalli Records, 2020) (Wereldmuziek / Oosters)

Mansur is het nieuwe project van Jason Köhnen (ex-The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, ex-The Mount Fuji Doomjazz Corporation) - kalimba, altviool, cello, ney (bamboe fluit), erhu, zhonghu, jinhu, kemenche, dilruba, bansuri, rammerdam, dubbele bas en diverse percussie instrumenten, waaronder: cajon, castagnetten, krotal en verscheidene organische shakers en drums, die samen met Dimitry El Demerdashi (ex-Phurpa) - oud, Martina Hórvath - zang en Gadjo Dilo Vendigo - duduk de band vormt.
Op 10 juli 2020 verscheen de band's debuut EP "Temple", waarop 5 nummers staan en deze werd via Denovali Records als CD, LP en als digitale download uitgebracht en op 11 december 2020 komt hun debuut album via Denovali Records als LP, als CD en als digitale download uit, getiteld "Karma", waarop 10 nummers staan.

De plaat begint met "Aurelius", waarin de band een mooi rustig stukje wereldmuziek ten gehore brengt, dat lichte Oosterse invloeden heeft (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Temple II (Sympatheia)", een prachtig rustig nummer, dat een terugkerend ritme heeft en "Amor Fati", eveneens een heerlijk Oosters aandoend nummer, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld.
Daarna volgen "Memento Mori" en ook dit is weer zo'n uitstekend stuk wereldmuziek, dat met een terugkerend ritme gespeeld wordt, "Limina", een schitterend, vrij zwaar, nummer, dat post-apocalyptische beelden oproept en "Logos", een fantastisch mysterieus klinkend Oosters nummer.
In "Pathos" zet Mansur me een Oosters klinkend nummer in een rustig tempo voor, dat zigeuner jazz invloeden bevat, in "Premeditatio Malorum" krijg ik nogmaals een Oosters getint nummer met zigeuner invloeden voorgeschoteld en in "Faustina" laat de band me genieten van een verrukkelijk mysterieus nummer, dat lichte industriële invloeden heeft en een terugkerend ritme bevat en dan volgt als laatste nog "Eudamimonia (Amor Fati II)", een korte vrij rustige wereldmuziek song.

"Karma" van Mansur bevat rustige Oosters georiënteerde wereldmuziek, waar ik zeer van heb genoten en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook sterk aanraden.





Review: Heavy Music Machine Live - Pink Tank Festivals 2019 (Pink Tank Records, 2020) (Stonerrock / Rock)

Het compilatie CD album "Heavy Music Machine Live - Pink Tank Festivals 2019" van Pink Tank Records bevat 7 nummers van evenzoveel Duitse bands.

Het album begint met "Grandmother" van Bees Made Honey In The Vein Tree uit Stuttgart, waarin de band een uitstekende zware trage stoner rock song speelt, dat na enkele  minuten een terugkerende ritme en iets meer snelheid krijgt, waarna "Sometimes" van White Noise Generator uit Passau volgt en ik een stevige uptempo stonerrock song voorgezet krijg, die swingt en tempowisselingen bevat.
Daarna volgen Buddha Sentenza (Heidelberg) met "The End Is Coming, Well Take It From Here", een fantastisch progressief rock nummer, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, melodische en stoner invloeden bevat, swingt en tempowisselingen heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en ZQKMGDZ* (Lübeck) met "All The Time", een swingende uptempo  rock song met acid rock invloeden, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.
In "Party Ogre" van Camel Driver (Kiel) krijg ik een schitterend swingend rock nummer voorgeschoteld, dat tempowisselingen heeft, een terugkerend ritme bevat, in "Death By Machine Power" zet Burnpilot (Bielefeld) me een uptempo song voor, die tempowisselingen heeft en in "Filter" van AUX (Kiel) hoor ik de band een puike aanstekelijke rock song in een gemiddeld tempo ten gehore brengen, die subtiele tempowisselingen bevat.

Het album "Heavy Music Machine Live - Pink Tank Festivals 2019" van Pink Tank Records is een heerlijke CD om te beluisteren en staat vol stevige rock nummers, die ik elke liefhebber van stonerrock en rock in het algemeen kan aanraden.




Review: Honeybone - Spheres (Kozmik Artifactz Records, 2020) (Progressieve Rock)

Honeybone uit Dunedin, Australië werd in 2009 opgericht, maar woont tegenwoordig in Melbourne en bestaat uit: Rachel Trainor - zang en drums, Drew Handcock - zang en sologitaar en Peter Jermakoff - basgitaar.
De band bracht hun debuut EP "Soul On Fire (2 Year Anniversary Edition)" op 16 juli 2010 als CD in een beperkte oplage van 200 stuks uit, toen de band nog een kwartet was en deze werd gevolgd door: "Don't Need You" (digitale single, 13 september 2012), die in de huidige bezetting werd opgenomen, "Live At XII Below 9/2/12: Honeybone's Last Dunedin Gig" (digitaal download album, 3 maart 2013), "Talk Back Baby" (beperkte oplage als CD met T-Shirt + A3 poster, CD en dd, 18 oktober 2013), "Live At The Gershwin Room 28/11/14" (dd, 28 januari 2015), "Throw Me A Rope" (digitale single, 13 maart 2015), "Dance" / "You Got It" (dig. single, 3 april 2016), "Spits & Curses" (CD EP + T-Shirt in een beperkte oplage van 15 stuks, CD EP 1ste uitgave in een beperkte oplage van 100 stuks, dd, 27 mei 2016), "Right Hand" (dig. single,  23 maart 2018), "Stratosphere" (dig. single, 24 april 2020), "Artificial Tears" (dig. single, 23 oktober 2020)  en "Spheres".
Laatstgenoemde plaat werd 27 november 2020 via Kozmik Artifactz Records als LP in een beperkte oplage van 300 stuks op nacht blauw 180 gram vinyl uitgebracht en tevens als LP in een beperkte oplage van 200 stuks op blauw-groen met wit gespetterd 180 gram vinyl en als dd.  

Het album, dat 8 nummers bevat, begint met "Artificial Tears", waarin de band een schitterende psychedelische rock song in een gemiddeld tempo speelt, die invloeden van eind jaren 60 bevat en gevolgd wordt door "Bruises", een heerlijke swingende song, die een aanstekelijk terugkerend ritme bevat.
Daarna volgen "Sands", een uptempo progressieve rock song met een gemiddeld tempo, dat enkele tempowisselingen heeft en "Metathesiophobia", een geweldige swingende mix van progressieve rock en folk, die in een vrolijk klinkend terugkerend ritme wordt gespeeld.
In "Stratosphere" schotelt Honeybone me een progressieve rock song in een gemiddeld tempo voor, die psychedelische invloeden heeft en in "Thread The Needle" krijg ik een uitstekende rock song te horen, die tempowisselingen bevat.
Verder volgen "Bones", een verrukkelijke progressieve rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, lichte progressieve bluesrock invloeden heeft en iets na de helft meer snelheid krijgt, waardoor de muziek gaat swingen en "Mist", een fantastische rock song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en een terugkerend ritme heeft en enkele minuten voor het einde even stopt, om dan te veranderen in een swingend uptempo rock nummer.

"Spheres" van Honeybone is een lekker in het gehoor klinkende plaat, waar ik zeer van genoten heb en ik kan liefhebbers van progressieve rock deze schijf dan ook sterk aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Cosmic Ground - 0110 (Studio Fleisch, 2020) (Elektronisch / Krautrock)

Toetsenist Dirk Jan Müller uit Aken, Duitsland, richtte in 1992 de band Electric Orange op, die toen alleen uit hem bestond.
In 1991 had hij onder zijn naam in eigen beheer het album "Brainwaves" op CD-R en cassette uitgebracht, dat in 1992 gevolgd werd door "The Columns Of Herakles", op cassette en CD-R, eveneens in eigen beheer.
Ook bracht hij in 1992 het CD album "Time Signals" uit via het Electronical Dreams label en in 1994 verscheen de CD "Memories In Space" van Schönwälder, Broekhuis & Müller, die tevens in een gelimiteerde genummerde oplage op vinyl werd uitgebracht, via het Manikin label.
Dirk Jan is behalve in Electric Orange, waarmee hij reeds 20 albums uitbracht, ook actief in: Bloop, Octopus's Garden, Space Invaders, The Hausfrauen Of Death en Cosmic Ground.
Laatstgenoemde is het nieuwe soloproject van Dirk Jan en het eerste album van Cosmic Ground met gelijknamige titel verscheen in maart 2014.
Daarop bespeelt hij: mu modular, eurorack modular, fender rhodes, mellotron, moog sub phatty, philicorda, farfisa compact, farfisa professional duo, solina string ensemble, roland rs202, korg ms20, roland sh1000, hohner string melody II, elka rhapsody, nord wave, moog voyager, hohner clavinet, oberheim sem, korg mini-pops, leslie 760 en hohner orgaphon.
Het tweede album van Cosmic Ground, dat 3 augustus 2015 via het Studio Fleisch label verscheen, heet simpelweg "2" en hierop speelt hij: analogue modular synthesizers and sequencers (MU), mellotron m4000d, dreadbox erebus, farfisa compact, solina string ensemble, roland sh1000, arp odyssey, hohner string melody II, elka rhapsody, hammond m100, oberheim sem, hohner orgaphon en leslie 760, terwijl het geheel analoog gemixt is.
Vervolgens verscheen "III" in oktober 2016 en ook zijn album "IV" is op via het eigen Studio Fleisch label verschenen en bevat een gratis download code voor het nummer "Soil" en ook op deze uitgave speelt Dirk een scala aan instrumenten, zoals: analoge modulaire synthesizers, tape echoes, strijkers ensemble, audio generator, mellotron, minimoog, vocoder en sologitaar en op 25 oktober 2019 verscheen het album "5", waarop 8 nummers staan, als CD en digitale download via Studio Fleisch en natuurlijk speelt Dirk weer alle instrumenten zelf.
De opvolger van dit album heet "0110" en deze CD bevat 5 nummers, die in 2019 en 2020 te Dom, Attic en Castlepark in Aken werden opgenomen, waarbij verder vermeldenswaardig is, dat Dirk Jan speelt op: solo- en basgitaar, Rhodes synthesizer, mellotron, farfisa orgel, sequencers, analoge synthesizers en strijkersensembles.

Het album, dat 26 november verscheen, begint met "Parasite", waarin Cosmic Ground me een fantastisch uptempo krautrock nummer voorschotelt, dat swingt als een trein en hierbij is stil zitten dan ook geen optie.
Daarna volgt "Procreation", een schitterende zwaar langzaam elektronisch nummer, dat een post-apocalyptische sfeer uitwasemt, dat na iets meer dan 5 minuten over gaat in een stuk uptempo krautrock met een aanstekelijk dansbaar ritme.
In "Sorrows Of Venus" laat Cosmic Ground me nogmaals genieten van zo'n verrukkelijk swingend uptempo krautrock nummer, dat aanzet tot dansen en een terugkerend hypnotiserend ritme heeft.
Dan volgt "Wrong Planet?", eveneens een heerlijk nummer, dat in een hoog tempo gespeeld wordt, swingt, dansbaar is en een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft.
Als laatste hoor ik "Cosmic 72", een geweldig zwaar elektronisch nummer, dat in een traag tempo wordt gespeeld en opnieuw post-apocalyptische beelden oproept.     

"0110" van Cosmic Ground bevat 5 heerlijke stukken muziek, waarmee ik van begin tot einde in de ban ben geweest en ik kan liefhebbers van zowel krautrock als elektronische muziek deze meesterlijke schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: The Chuck Norris Experiment - Kill The Night (Eigen Beheer, 2020) (Hardrock)

The Chuck Norris Experiment werd in 2004 te Gotenburg, Zweden opgericht en bestaat uit: Chuck Ransom - zang, Chuck The Ripper - sologitaar, Chuck Dakota - basgitaar, Chuck Rooster - sologitaar en Chuck Buzz - drums.
De naam Chuck Norris Experiment is  gekozen als een eerbetoon aan de legendarische blues gitarist Charles "Chuck" Norris, die het klassieke live album "Los Angeles Flash" te Gotenburg op 25 juni 1980 maakte. 
In de 14 jaar van bestaan, maakte de band al diverse LP's CD's, Split CD's / LP's en singles en verschenen verscheidene nummers via verzamel albums, die, sinds 2004, via verschillende labels, zoals I Hate Records, Off The Hip Records, Tornado Ride Records, Masterrock Records, Psycho T Records, No Balls Records, Bad Attitude Records, Nicotine Records, Scarey Records, Ghost Highway Records, Dope Productions, Savage Magic en Transubstans Records werden uitgebracht.
De CD "The Chuck Norris Experiment / So Fucking What" verscheen gratis bij OX-Fanzine in maart 2008 als een gezamenlijke uitgave van Psycho T Records, Masterrock Records & Tornado Ride Records.
Ook verscheen er in 2011 via Dope Productions een CD genaamd "The Pitcher Collection Vol.1", die, in een oplage van 150 stuks, gratis werd verstrekt bij het optreden van de band op 26 november 2011 in The Pitcher te Düsseldorf, Duitsland en waren er speciale uitgaven van albums, die alleen in Italië, Amerika, Duitsland en Australië verschenen.
De band trad met veel bekende Europese acts op, zoals Peter Pan Speedrock, Dozer, Exploited, Electric Eel Shock, Hard-Ons, Meteors en Bombshell Rocks.
Na hun album "Right Between The Eyes" uit 2014, dat via het Zweedse Transubstans label zowel op LP (rood en zwart vinyl) als op CD en als digitale download uitgebracht werd, verschenen er diverse 7"singles, een DVD en CD's via andere labels, onder andere: "Respect The Chuck America" (CD, Strange Magic Records, 2015), "Live In London (Bootleg Series - Part 2)" (CD, Dope Productions, 2016) en "Chuck Norris Experiment / Trigger McPoopshute - Split CD" (CD, Dope Productions, 2016), voordat hun zevende officiële studio album "Chück Me!" op 5 mei 2017 door het Transubstans label zowel op LP, CD als op digitale download werd uitgebracht, waarna aansluitend, in 2017 en 2018, een uitgebreide wereldwijde tournee volgde.
Op 1 februari 2018 verscheen het album "Hot Stuff", via Ghost Highway Recordings (Spanje) / Savage Magic Records (USA), waarop 13 nummers staan, die niet op andere albums van de band voor komen, waaronder diverse tribuut nummers, een onuitgebrachte song, single versies en een akoestische song.
"Hot Stuff", die vanaf 1 januari 2018 bij de labels en tevens via de Chuck Norris Experiment webshop te bestellen was, werd in een beperkte oplage van 150 stuks op zwart vinyl en in een zeer beperkte oplage van 50 stuks op CD uitgebracht en beide uitgaven zijn met de hand genummerd en van handtekeningen voorzien.
Op 10 mei 2019 verscheen het compilatie album "Tribute To Dead Moon" via Ghost Highway Recordings & Chaputa Records in een beperkte oplage van 1000 stuks, waarvan 500 op zwart en 500 stuks op wit vinyl als 2LP (10") en daarop staan 19 bands, waarvan The Chuck Norris Experiment, die het nummer "Walking On My Grave" ten gehore brengen, er 1 van is en dit nummer is als digitale download uitgebracht.
Vervolgens verscheen de single "Back It Up!" en deze werd in eigen beheer als digitale download uitgebracht en staat tevens op het album "Shortcuts", dat 13 september 2019 via No Balls Records werd uitgebracht, ter ere van de 100ste uitgave van het label.
Het album werd geperst in een zeer beperkte oplage van 150 stuks op 7" vinyl, waarvan 75 blauw en 75 roze en verscheen tevens in een beperkte oplage van 110 stuks op CD en 110 stuks op cassette, terwijl er 75 via No Balls Records werden verkocht en de rest via The Chuck Norris Experiment en op 5 juni 2020 verscheen de 7" split single "Turning Me Inside Out" in een beperkte oplage van 150 stuks op zwar en in een beperkte oplage van 150 stuks op groen vinyl, die met de hand genummerd zijn.
Samen met Sonny Vincent bracht de band op 9 oktober 2020 een 5" vinyl split single uit, die in een zeer beperkte oplage van 60 stuks via No Balls Records is geperst en 2 exclusieve nummers bevat, die nergens anders te verkrijgen zijn en hiervan heet het nummer van The Chuck Norris Experiment "When The Dust Settles".
Als voorloper van hun album "This Will Leave A Mark", dat in 2021 via Transubstans Records / Ghost Highway Recordings verschijnt, bracht de band op 23 oktober 2020 de digitale single "Kill The Night" uit.

Hierin speelt The Chuck Norris Experiment een fantastische swingende hardrock song, die in de vaart van een hoge snelheidstrein mijn gehoorgang binnen komt en daarbij is stil zitten niet aan de orde.

"Kill The Night" van The Chuck Norris Experiment is een nummer waar de energie vanaf spat en ik kan elke liefhebber van hardrock deze digitale single dan ook zeer aanraden.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)




 

Review: Talulah Gosh - Was It Just A Dream (Damaged Goods Records, 2020) (Pop)

Talulah Gosh uit Oxford, Engeland werd in 1986 opgericht en bestond oorspronkelijk uit: Elizabeth Price - zang, Amelia Fletcher zang en gitaar, Mathew Fletcher - drums, Peter Momtchiloff - sologitaar en Rob Pursey - basgitaar.
Kort na de oprichting vertrok Rob Pursey en werd vervangen door Chris Scott en in 1987 verving Eithne Farry zangeres Elizabeth Price, waarna Amelia, Matthew en Peter in 1988 verder als Heavenly.
De band bracht in 1986 hun debuut single "I Told You So" als flexidisc via Sha La La Records uit en deze werd gevolgd door de singles "Beatnik Boy" (53rd & 3rd Records, 1986), "Steaming Train" (53rd & 3rd Records, 1986), "Talulah Gosh" (1987), "Bringing Up Baby" (1987), "Testcard Girl" (1988) en "Demos EP" (2011, maar in 1986 opgenomen).
Ook verschenen de albums "Rock Legends: Volume 69 ", een compilatie van singles 1987-1988, in 1991 her-uitgebracht onder de naam "Talulah Mania", "They've Scoffed the Lot" (radio sessies, in 1991 uitgebracht) "Backwash" (complete opnamen plus live opnamen, uitgebracht in 1996) en "Was It Just a Dream?" uitgebreide versie van "Backwash" inclusief demo's, in 2013 uitgebracht).
Op 11 december verschijnt er een her-uitgave als CD, als 2LP en als digitale download van dit album via Damaged Goods Records, waarop 29 nummers te beluisteren zijn, waaronder 2 nummers van de BBC sessies en 4 nummers, die op de demo's uit 2011 voorkomen en de CD bevat tevens een 24 pagina's tellend boekje.  

Het album begint met "Beatnik Boy", waarin de band een korte uptempo pop song in een vrolijk klinkend ritme ten gehore brengt, die gevolgd wordt door "My Best Friend", een heerlijke uptempo mix van punk en pop, die een dansbaar ritme heeft, "Steaming Train", eveneens een uptempo pop punk song, die aanzet tot dansen, "Just A Dream", een mooie rustige song met een terugkerend ritme en "Talulah Gosh", een uitstekende uptempo pop song, die tempowisselingen heeft.
Daarna volgen "Don't Go Away", een swingende uptempo poprock song, "Escalator Over The Hill", een prachtige song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme, "My Boy Says", een verrukkelijke uptempo pop song, die tempowisselingen heeft, "Way Of The World", een puike snelle poprock song, waarbij stil zitten geen optie is en "Testcard Girl", een schitterende mix van pop en punk, die in een hoog tempo gespeeld wordt, die in chaos eindigt.
In "Bringing Up Baby" zet Talulah Gosh me een lekker in het gehoor klinkende uptempo song voor, die een vrolijk aanstekelijk ritme heeft, in "I Can't Get No Satisfaction (Thank God)", eveens een swingende uptempo pop song, "The Girl With The Strawberry Hair", een uptempo pop song met post-punk invloeden en de radio sessie versie van "Talulah Gosh", een uitstekende pop song met tempowisselingen, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld.
Dan volgen "Do You Remember", een uptempo pop song, "Looking For A Rainbow", waarin de band opnieuw een aanstekelijke pop song speelt, "Sunny Inside", een korte snelle punk song, "My World's Ending", weer zo'n swingende korte song, "Be Your Baby" en ook dit is een uptempo song, die swingt en "Break Your Face", eveneens een snelle korte punk song.
Vervolgens hoor ik "In Love For The Very First Time", een vrolijk klinkende korte uptempo song, "Spearmint Head", een heerlijke uptempo pop song met tempowisselingen, "I Told You So", een korte snelle pop song, "Pastels Badge", een uptempo live opname, die in een aanstekelijk dansbaar ritme gespeeld wordt
en "Rubber Ball", een prima uptempo live pop song.
Verder volgen de demo's, waarvan de eerste "Steaming Train"  getiteld is en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende uptempo pop song spelen
en deze wordt gevolgd door "I Told You So", opnieuw een uptempo song, die een dansbaar ritme heeft, "Mmm Mmm He’s So Dreamy", een mooie rustige song en "Sunny Inside", een uitstekende uptempo poprock song, die swingt.

"Was It Just A Dream" van Talulah Gosh staat vol uptempo songs, die lekker klinken en veelal een dansbaar ritme hebben en ik kan liefhebbers van de betere pop dan ook aanraden, deze 2LP eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album zonder de extra nummers via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Sens Dep - Lush Desolation (Eigen Beheer, 2020) (Noise Rock / Avant Garde / Industrieel)

Sens Dep uit Melbourne, Australië, werd in 2009 opgericht en bestaat uit: Andrew Yardley - zang, solo- en basgitaar, Ben Yardley - sologitaar en field recording, Caz Gannell -  elektrische en akoestische cello en geluiden.
De band voegde de muzikanten Guy Roche en Patrick Fitton aan hun band toe, terwijl Skye Klein voor het drumwerk zorgt. 
Sens Dep maakte hun debuut met de single "Lush Desolation", die 31 augustus 2020 als digitale download in eigen beheer is verschenen en op 30 september 2020 gevolgd werd door de digitale download single "Luckless Hunter", die beide voorlopers zijn van het album "Lush Desolation", dat 11 nummers bevat en 30 november 2020 eveneens in eigen beheer werd uitgebracht.

Het album start met "New Dawn", waarin de band een heerlijk avant garde nummer in een niet al te hoog tempo speelt, dat lichtelijk vals klinkt en na enkele minuten meer snelheid krijgt en industriële invloeden heeft en loopt over in "The Gate", een vrij zwaar noise rock nummer met een vrij traag tempo, dat op zijn beurt verder gaat in het op single verschenen "Lush Desolation", een schitterend zwaar avant garde nummer, dat post-apocalyptische beelden oproept.
Daarna volgen "Server Hum, Deep Sleep", een prachtige zware mix van avant garde, industriële muziek en noise rock, die in een traag tempo wordt gespeeld, "Nebuvital", een rustige song, die melodische, industriële en noise rock invloeden heeft en "Bound", een puike rustige song met melodische invloeden, die halverwege enkele seconden stopt, om dan weer verder te gaan.
In "To Build A Fire" zet Sens Dep me opnieuw zo'n zware duistere song in een traag tempo voor, die trieste sfeer weergeeft, in "Will You" begint de muziek experimenteel, om al snel te veranderen in een fantastisch nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk terugkerend ritme bevat, dat halverwege over gaat in een industrieel stuk muziek en in "Come Back For Me" laat de band me nogmaals een mix tussen avant garde en industriële muziek in en gemiddeld tempo horen, die melodische invloeden heeft.
Verder volgen "Drowning Entanglement", een geweldig nummer met een terugkerend ritme, dat weer een duistere sfeer heeft en de single "Luckless Hunter", een verrukkelijke zware song met een terugkerend melodisch ritme.

"Lush Desolation" van Sens Dep is een vrij zwaar klinkende CD, die duistere beelden oproept van een post-apocalyptische verloren wereld en zal daarom waarschijnlijk niet voor iedereen toegankelijk zijn, maar zij, die niet schuwen ook eens iets zwaardere muziek te gaan beluisteren, zullen deze schijf zeker op waarde weten te schatten.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)