Review: Méséglise - Stranamente Sereno (Lizard Records, 2016) (Melodische Pop)

Méséglise is een band uit Bologna, Italië, die bestaat uit: Marco Giovannini - zang en akoestische 6 en 12 snarige gitaar, Maya Seagull - basgitaar en zang, Paolo Nannetti - synthesizer, piano, akoestische 6 en 12 snarige gitaar, orgel en zang, Maria Robaey - viool en mandoline en Maurizio Lettera - drums en percussie.
De bandleden, die verschillende muzikale achtergronden hebben, brachten in 2013 hun album "L'assenza" uit via het Lizard Records label en deze heeft in 2016 een opvolger gekregen, die "Stranamente Sereno" heet en 12 nummers bevat.

Het album begint met "Il Tempo Di Un Caffè", waarin ik de band een mooie rustige pop song hoor spelen, met de hoofdrol voor de zanger, die op schitterende wijze door de rest van de band begeleid wordt, waarna "La Strada Verso La Collina" volgt en ik opnieuw een prachtige rustige melodische pop song voorgezet krijg. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Con Il Pallone", een opgewekt klinkende melodische pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele prima tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Caporale Milt", dat eveneens een uitstekende rustige pop song is.
Dan volgt "Interno Notte", een erg mooie afwisselende pop song, waarin het tempo gemiddeld is, de muziek diverse tempowisselingen bevat en halverwege het nummer over gaat in een heerlijk stuk symfonische muziek en dit nummer wordt gevolgd door "L'Atessa", waarin de band me opnieuw een rustige song met prima samenzang voorzet.
In "Confusi In Mezzo Ai Simboli" laat Méséglise me weer zo'n prachtige rustige melodische pop song horen en ook in "Festa In Collina" is dat zo.
Vervolgens hoor ik "Trama Di Coincidenze" en ook daarin speelt de band een rustige melodische pop song, waarna "Con Altri Occchi" volgt en krijg ik een nogmaals zo'n zelfde soort song te horen.
De laatste 2 nummers van het album zijn instrumentaal en in "Il Gioco Delle Parti" laat de band me een aanstekelijk stuk melodische muziek horen, dat gevolgd wordt door het korte "La Strada Verso La Collina Reprisa", waarin de band me een prachtig stuk piano muziek voorzet.

"Stranamente Sereno" van Méséglise is een uitstekend album met mooie rustige pop muziek, die zeker in de smaak zal vallen bij liefhebbers van dit genre en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Deep Space Destructors - Psychedelogy (Space Rock Productions, 2017) (Spacerock)

Deep Space Destructors werd in januari 2011 opgericht te Oulu, Finland en bestaat uit: Jani Pitkänen - zang en basgitaar, Petri Lassila - sologitaar en zang en Markus Pitkänen - drums.
De band bracht op 25 januari 2012 hun debuut album "I" als digitale download uit, waarna "II" op 28 november 2012 in een beperkte oplage van 200 stuks als CD-R volgde.
Op 29 augustus 2014 verscheen "III", eveneens als CD-R in een beperkte genummerde oplage van 200 stuks en op 1 april 2015 werd "Spring Break From Space" in een zeer gelimiteerde oplage van 30 stuks op cassette uitgebracht en tevens verscheen het album op LP in een beperkte oplage van 110 stuks op zwart vinyl en 160 stuks op transparant geel met rood marmer vinyl via het Space Rock Productions label.
Ook hun nieuwe album "Psychedelogy" wordt 28 februari 2017 via het Space Rock Productions label uitgebracht in een beperkte oplage van 500 stuks, die in 3 verschillende kleuren leverbaar zullen zijn.

Het album, dat 4 nummers bevat, start met "Journey To The Space Mountain" en daarin hoor ik de band, na een korte intro, een schitterende mix van spacerock en psychedelische rock spelen, waarin het snelle tempo wisselend is en het ritme zo nu en dan vrij heftig en stevig. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Spacemind" en hierin begint de band in een rustig tempo, waarbij de samenzang prachtig klinkt en de muziek een mix van hardrock en spacerock is, die na enkele minuten heftiger wordt, waarna de band terug keert naar het spelen van rustige muziek, die licht psychedelische elementen bevat en tegen  het einde van het nummer weer versneld wordt.
Op kant B krijg ik "Return To The Black Star" voorgeschoteld, waarin de band een lekker swingend rock & roll ritme speelt, dat door ruimtelijke klanken begeleid wordt en langzaam over gaat in een fantastisch spacerock nummer met een licht hypnotiserend ritme, waarna "From The Ashes"volgt en ik een verrukkelijke swingende spacerock song te horen krijg, die me bij tijd en wijle aan de muziek van Hawkwind doet denken.

"Psychedelogy" van Deep Space Destructors is een heerlijke plaat, die 4 geweldige spacerock songs bevat, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan hen, die van deze muzieksoort houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Sofia Sarri - Euphoria (Inner Ear Records, 2017) (Pop)

In 2005 begon Sofia Sarri uit Arhene, Griekenland, als zangeres in de rock/trip-hop formatie Night On Earth, waarmee ze 2 albums uitbracht.
Dat waren "Night On Earth" (2006) en "Second Hand" (2008).
Daarna trad ze op met diverse lokale folk singer/songwriters, terwijl ze tevens muziek studeerde en haar medewerking verleende aan verscheidene projecten, zoals aan de opnamen voor het album "Stateless" uit 2012 van de rock band Borderline Syndrome en werkte ze samen met de jazz pianist Costis Christodoulou.
Vervolgens werkte ze aan haar eerste solo album "Euphoria", dat 13 januari 2017 via het Inner Ear Records label, zowel op LP, CD en als digitale download verscheen.
Op het album speelt een scala aan gastmuzikanten mee, zoals"George Kontogiannis - Kretense lier, Petros Lamprides - dubbele bas en analoge synthesizer, Vaggelis Paraskevaides - vibrafoon, gong en klokkenspel, Costas Stergiou - elektrische piano en analoge synthesizer, Michalis Vrettas - viool en effecten, George Kollas - drums, Georgia Xagara - harp, Costis Christodoulou - piano en Anna Stefani - verhalen vertelster.

"Euphoria", dat 9 nummers bevat, begint met "Kira Kitana" en daarin brengt Sofia een schitterende rustige song ten gehore, die door mysterieus klinkende muziek begeleid wordt, waarna "Still Universe" volgt en ik een triest klinkend nummer voorgeschoteld krijg, dat enkele prima tempowisselingen heeft en lichte invloeden uit trip-hop, metal en Oosterse muziek bevat.
Daarna hoor ik het rustige "Roller Coaster Blues", waarbij de uitstekende zang van Sofia met prachtige harp klanken begeleid wordt en gevolgd wordt door "Cuckoo", een mooie vrij rustige pop song met invloeden uit musical.
Dan krijg ik een kort stukje synthesizer te horen, dat "Biomechanoid" heet en als intro voor "The Moon" gebruikt is, waarin ik een fantastische mix van elektro en avant garde hoor.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Fire" zet Sofia me een heerlijke song met diverse tempowisselingen voor, die vrij heftige zang bevat, terwijl tegen het einde ook nog heavy metal invloeden in verwerkt zitten en in "Ingen Vinner" laat ze me een vrij eentonige rustige song horen.
In het laatste nummer, dat "The Wolf" heet zingt Sofia een prima solo nummer in het Grieks en wordt daarbij ondersteund door achtergrond zang van zichzelf, terwijl Anna Stefani aan het eind van het nummer een geïmproviseerd verhaaltje vertelt.

"Euphoria" van Sofia Sarri is een prima album om te beluisteren en ik kan iedere muziekliefhebber aanraden, deze schijf, waarop heerlijke nummers staan, eens te gaan horen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Mezz Gacano & Zone Expèrimentale - Froka (Lizard Records, 2016) (Experimentele Avant-Garde)

In 1997 besloot sologitarist David Nino Urso Mezzatesta zijn muzikale project in Parma te starten uit de overblijfselen van de ter ziele gegane bands Multimediale Stigghiolizing Enterprise en Tchazart.
In 1998 deed dit project zijn eerste optreden en bestond toen uit: Lorna Maitland (=David Nino Urso Mezzatesta) - sologitaar, Peter "pillino" Pizzuto - basgitaar, Fabrizio Lazzaretti - elektrische piano en Piero De Gaetano - drums.
Dat zelfde jaar verhuisden David en Peter naar Palermo, waar ze met John Di Martino - keyboards en Gaetano Di Giacinto - drums een nieuwe band vormen en hier uit ontstaan, in 2000, Paul Bakken & The Goodmakers en Mezz Gacano.
Na nog diverse bezettingswisselingen maakte David Mezzatesta, onder de naam Mezz Gacano, in 2013 samen met het Zwitserse ensemble Zone Expèrimentale, uit Basel, het digitale album "Froka", dat door het Objet-A label op 6 november 2013 werd uitgebracht en 15 en 16 januari 2013 te Basel, Zwitserland (Mitte Studio) en te Moutier, Zwitserland (Le Pantograph Studio) opgenomen werd.
De muzikanten, die op dit album spelen zijn: Mezz Gacano (=David Nino Urso Mezzatesta) - sologitaar, Flavio Virzi - sologitaar, Marco Lo Cicero - basgitaar en dubbele bas, Anja Brezavšcek - dwarsfluit, Dario Lo Cicero - dwarsfluit, synthesizer en zelf gemaakte instrumenten, Sara Bagnati - viool, Sofia Ahjoniemi - accordeon, Julien Megroz - drums en vibrafoon en Johannes von Buttlar - drums, percussie en speelgoed piano.
Op 15 juli 2016 heeft het Lizard Records label dit album, waarop 11 nummers staan, opnieuw onder de aandacht gebracht, door het her uit te geven.

Het album start met het titel nummer "Froka", dat iets meer dan 1 minuut duurt en hierin hoor ik de band een klassiek aandoend stukje muziek spelen, dat halverwege verandert in een experimenteel stuk en gevolgd wordt door "Okain Loiknaf", een experimenteel avant-garde nummer, waar diverse tempowisselingen in zitten en invloeden uit de muziek van Frank Zappa hoorbaar zijn.
Daarna volgt "Lioschi Lioschije I" en ook dit is een prachtig spannend experimenteel avant-garde nummer met tempowisselingen en dit krijgt een vervolg in "Lioschi Lioschije II", waarin de band me een heerlijk stuk avant-gardistische kamer muziek voorschotelt.
Dan krijg ik "Bechamel" te horen en daarin speelt Mezz Gacano & Zone Expèrimentale opnieuw een spannend stuk avant-garde, dat bij tijd en wijle vrij heftig en bombastisch klinkt, waarna "Lioschi Lioschije III" volgt en ik een uitstekende mix van kamermuziek, avant-garde, rock en experimentele muziek voorgezet krijg.
In "Kitch Bitch Beach" laat de band me weer zo'n spannend avant-garde nummer horen, waarbij ik met mijn oren gespitst zit, om maar niets van de muziek, waarin van alles gebeurt, te missen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Lioschi Lioschije IV" speelt de band opnieuw een schitterend stuk avant-garde, dat diverse tempowisselingen heeft.
Vervolgens zet de band me "Strategia N.1" voor en krijg ik ook deze keer een heerlijk stuk muziek te horen, dat spannend klinkt, verschillende muziekstijlen en tempowisselingen bevat en technisch perfect in elkaar steekt, waarna "Lioschi Lioschije V" volgt en daarin  hoor ik een fantastisch mooi stuk kamermuziek gemixt worden met experimentele muziek en dit loopt naadloos over in het laatste nummer, dat "Finale" heet en hierin laat de band me nogmaals genieten van een spannend stuk experimentele avant-garde, waarin van alles gebeurd.

"Froka" van Mezz Gacano & Zone Expèrimentale bevat 11 schitterende spannende nummers, waarbij ik met mijn oren gespitst op het puntje van mijn stoel heb gezeten om maar niets van de drukke muziek, waarin van alles gebeurd, te missen en ik kan hen, die van niet alledaagse muziek houden, dit uitstekende album dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: The Creation Factory - Let Me Go (Market Square Records, 2017) (Beat / Garagerock)

The Creation Factory werd in 2016 te Los Angeles, Amerika, opgericht door Shane Stots - basgitaar en zang en Iggy Gonzalez - drums en zang, beiden leden van de neo-psychedelische band The Mystic Braves en bestaat verder uit: Neil Soiland - sologitaar en zang, , Gabe Pacheco - slaggitaar, Glenn Brigman - orgel en Justin Smith - tamboerijn.
Op 16 januari 2017 verscheen de debuut single van de band "Let Me Go"/ "You Got It" in een beperkte oplage van 341 stuks via het Market Square Records label, waarbij opgemerkt kan worden, dat alle singles een dubbele fotohoes hebben en geprint zijn in zestiger jaren stijl en de eerste 300 tevens een hand genummerde appel groen gekleurde insert kaart bevatten, terwijl de nummers 301-341 zijn voorzien van een rode insert kaart.
De single is ook verkrijgbaar via Normans Records (UK), Rough Trade (UK), 13 O'Clock Records (USA) en via Clearspot Distribution (NL) en als digitale uitgave via Market Square Records.

"Let Me Go", de A-kant van de single, is een lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo beat song, die psychedelische orgelklanken en een aanstekelijk ritme bevat, terwijl "You Got It" een schitterende swingende instrumentale psychedelische mix is van garagerock en beat, waarbij stil zitten geen optie is. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

De single "Let Me Go"/ "You Got It" van The Creation Factory bevat 2 fantastische nummers, die in de jaren 60 gemaakt hadden kunnen zijn en ik kan deze single dan ook van harte aanraden aan iedere liefhebber van jaren 60 muziek.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Minami Deutsch - Minami Deutsch (Sulatron Records, 2017) (Krautrock)

In april 2014 richtte Kyotaro Miula - sologitaar, zang en synthesizer de band Minami Deutsch in Tokyo, Japan op.
Samen met Tatsuhiko Rauschenberg - sologitaar en Takuya Nozaki - drums vormde hij de band, die  van juni tot september 2014 hun gelijknamige debuut album op nam in de Rinky Dink Studio.
Het album verscheen 28 september 2015 via het Japanse Guruguru Brain records label als digitale download, op cassette in een zeer beperkte oplage van 100 stuks met 2 extra nummers en op vinyl, waarbij er 200 stuks op zwart vinyl werden geperst en 150 stuks op gekleurd vinyl met een Obi strip en tevens werd het album door het Britse Cardinal Fuzz label uitgebracht.
Op 29 juli 2016 verscheen de single "Tunnel" / "New Pastoral Life" via het Höga Nord Rekords label uit Zweden en daarop is de band van bezetting gewijzigd en bestaat Minami Deutsch uit: Kyotaro Miula - sologitaar, zang en synthesizer, Taku Idemoto - sologitaar, Keita Ise - basgitaar en Hikari Sakashita - drums.
Hun debuut album "Minami Deutsch" verschijnt 17 februari 2017 in een beperkte oplage van 500 stuks op CD met klaphoes, van 100% gerecycled karton, via het Sulatron Records label en bevat ook de extra bonus nummers, die op de cassette staan.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "Vocalism Ai - Forever Takemitsu" en daarin krijg ik een lekker in het gehoor klinkende swingende krautrock song voorgezet, waarin invloeden van Can duidelijk hoorbaar zijn, terwijl het tempo vrij hoog ligt, waarna "Futsu Ni Ikirenai" volgt en ik de band een licht hypnotiserende krautrock song in een gemiddeld tempo hoor spelen, dat halverwege steviger wordt en vrij heftig gitaarspel bevat. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna zet de band me "Terra Recipe" voor en daarin hoor ik een uitstekend instrumentaal krautrock nummer met een eentonig hypnotiserend drums ritme, waarna "Übergleich Part I" volgt en Minami Deutsch me, in een hoog tempo, een schitterend licht hypnotiserend nummer laat horen, dat gevolgd wordt door "Sunrise, Sunset" en hierin gaat de band verder met het maken van hun swingende krautrock, die sterk door bands als Can en Neu! is beïnvloed.
Dan hoor ik het laatste nummer van de LP, "Übergleich Part II", waarin Minami Deutsch me laat genieten van een fantastische krautrock song, met een heerlijk hypnotiserende ritme, waardoor het zeer dansbaar is en ook nu weer sterke invloeden van de muziek van Can bevat.
De eerste van de 2 bonus nummers heet "Steal Into Hartmut" en daarin laat de band me een verrukkelijk progressief rock nummer horen, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en swingt als een trein, waarna "Taitan" volgt en de band me opnieuw trakteert op een geweldige progressief rock nummer, dat lichte krautrock elementen bevat, zo nu en dan experimenteel klinkt en met vrij hoge snelheid gespeeld wordt.

"Minami Deutsch" van Minami Deutsch is een geweldig debuut album, dat vol schitterende krautrock staat en de 2 progressieve bonus nummers zijn daar een welkome aanvulling op en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan iedere liefhebber van deze muzieksoort.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Enten Hitti - Musica Humana (Lizard Records, 2016) (Wereldmuziek)

Het Enten Hitti project startte in 1990, doordat Pierangelo Pandiscia - sologitaar, corno, zang, percussie en cetra en Gino 'Bee' Ape - oboe, zang, synthesizer en Keltische harp de mogelijkheden van diverse muziek soorten begonnen te onderzoeken en te combineren en invloeden uit de muziek van Can, Tuxedomoon en Penguin Cafe Orchestra en tevens experimenteel theater, podium kunsten en geluiden uit muziektherapie in hun muziek verwerkten.
In 1996 verscheen hun debuut album "Giant Clown Of The Solar World" via het Amplexus label, die gevolgd werd voor de albums "Gigante Pagliacci Del ondo Solare" (CPI/Polygram 1997), "Musica Humana" (1999), "La Conferenza Degli Uccelli" (2000), "A Tutti Gli Uragani Che Ci Passarono Accanto" (ltd.edition, 2003), "La Solitudine Del Sole" (Aliodie hic Sunt Leones, 2011) en "Fino Alla Fine Della Notte" (Aliodie Hic Sunt Leones, 2015).
"Musica Humana", dat op 26 februari 2016 door het Lizard Records label opnieuw is uitgebracht, bevat 11 nummers en daarop bestaat de band uit: Pierangelo Pandiscia - sologitaar, corno, zang, percussie en cetra, Gino 'Bee' Ape - oboe, zang, synthesizer en Keltische harp, Gianpaolo Gino 'Bee' Ape - oboe, zang, synthesizer en Keltische harperga - viool en Adriana Pulejo - zang en verder spelen de volgende gastmuzikanten mee: Paolo Bandera - zang en samples, Graziano Gatti - trompet, Giulia Barcella - cello, Stefano Nosari - contrabas, Fabiana Sandler - vertelster en Filippo Monico - drums.

Het album start met het titel nummer "Musica Humana", waarin de band een uitstekende rustige song ten gehore brengt, die Keltische elementen, folk en rituele muziek bevat en gevolgd wordt door "Satanrumba", een zeer dansbare swingende song, met etnische en Latijns-Amerikaanse invloeden.
Daarna hoor ik "Club Andergraund" en daarin schotelt de band me een schitterend Oosters klinkend swingend nummer voor, waarbij stil zitten niet aan de orde is, waarna "I Miei Pieni Di Luna" volgt en ik een heerlijk klassiek aandoend avant-garde nummer te horen krijg, dat tevens lichte experimentele invloeden heeft. (luister naar dit nummer + Edmea via de youtube link onder de recensie)
Dan zet de band me "Algeria Mon Amour" voor en krijg ik een experimenteel stukje muziek te horen, dat gevolgd wordt door Tepatzi", een mix van Afrikaanse tribal muziek en avant-garde.
In "Sagrada Calanda" laat Enten Hitti me genieten van een mysterieus klinkend stuk muziek, waarin de trom een belangrijke plaats inneemt en de muziek verwant is aan die van Dead Can Dance en in "Edmea" krijg ik een fantastisch rustig avant-garde nummer voorgeschoteld, dat tegen klassiek aan zit.
Vervolgens hoor ik "Perfidi Marinai", een geweldige mix van de muziek van Dead Can Dance en religieuze muziek en "Ulan Bator", waarin de band me opnieuw zo'n verrukkelijk stuk muziek voorzet met invloeden uit etnische muziek en Dead Can Dance en in het laatste nummer, dat "Credo" heet, krijg ik een heerlijk experimenteel nummer te horen, dat spannend gesproken tekst bevat, die uit een Italiaanse film gehaald zou kunnen zijn.

"Musica Humana" van Enten Hitti is een schitterend album, dat vol met heerlijke muziek staat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan dit album dan ook aanbevelen aan een ieder, die eens iets anders wil en van wereldmuziek, avant-garde en de muziek van Dead Can Dance houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl