Review: Billy Sherwood - Divided By One (Eigen Beheer, 2015) (Symfonische Rock)

Basgitarist, zanger, platen producer William Wyman "Billy" Sherwood werd 14 maart 1965 te Las Vegas, Nevada, Amerika, geboren.
Zijn muzikale carrière begon, toen hij mee ging spelen in de band Lodgic van zijn broer Michael, die zong en keyboards speelde en verder bestond uit: Guy Allison - keyboards, Jimmy Haun - sologitaar en Gary Starns - drums.
De band verhuisde in 1980 naar Los Angeles en bracht in 1985 hun debuut album "Nomadic Sands" uit, waarna Lodgic uit elkaar ging.
Billy formeerde samen met Guy een nieuwe band, genaamd World Trade, waarin de andere leden Bruce Gowdy - sologitaar en Mark T. Williams - drums waren en bracht daarmee in 1989 het gelijknamige album uit, waarvoor hij tevens de rol van producer, mixer en technicus op zich nam.
Sherwood en Gowdy werden gevraagd te jammen met Chris Squire, Alan White en Tony Kay van Yes, om de plaats in te nemen van de vertrokken Ian Anderson en Trevor Rabin, maar omdat Rabin terug keerde in Yes, werden er demos gemaakt zonder Gowdy.
Sherwood werd als een soort reserve muzikant gebruikt en werkte mee aan 1 nummer op het album Union, maar voelde zich niet prettig bij het idee om als vervanger van Anderson te fungeren.
Zijn vriendschap met Squire, die tot de dood van Squire op 27 juni 2015 zou duren, leverde hem een plaats op als zanger, keyboards speler en gitarist van The Chris Squire Experiment.
Daarna richtte Sherwood met gitarist Marty Walsh de band The Key op en nam een album op, dat niet voor 1997 zou verschijnen, maar ook werkte hij als producer en technicus met Paul Rodgers (ex Free, Bad Company), Mötorhead en Dangerous Toys.
Verder zong hij en speelde basgitaar op het album "Kingdom of Desire" van Toto, produceerde hij enkele tribuut albums en ging met Yes op tournee als gitarist, keyboards speler voor hun album "Talk".
Vervolgens ging hij weer in World Trade spelen en bracht het album "Euphoria" in 1995 uit, waarbij Jay Schellen de vervanger was voor Mark Williams, om daarna opnieuw als producer, mixer en technicus te gaan werken.
Ook deed hij de coproductie, mix en techniek van de nieuwe studio nummers voor de albums "Keys To Ascension" en "Keys To Ascension 2" van Yes.
Na de twee "Keys To Ascension" albums verliet Wakeman Yes en werd Billy gevraagd om weer bij de band te komen spelen, waarbij de nummers, die hij samen met Chris Squire had geschreven, de basis zouden vormen voor "Open Your Eyes", dat in 1997 door Yes uitgebracht werd en in 2000 gevolgd werd door het album "The Ladder".
Kort na de toer kwam de aankondiging, dat Sherwood geen deel meer van Yes uitmaakte en gingen Squire en hij verder met het maken van het album "Conspiracy", dat eveneens in het jaar 2000 verscheen, maar ook speelde Billy mee op het album "Tangletown" van zijn broer Michael, dat in 1999 werd uitgebracht en begon hij te werken aan het derde World Trade album, maar omdat die band uit elkaar ging, zou hij de nummers gebruiken voor zijn debuut solo album "The Big Peace", dat in 1999 verscheen, waarop hij de meeste instrumenten bespeelde en het album zelf produceerde.
In 2003 werd het album "The Unknown" uitgebracht door de band Conspiracy, dat het project was van Sherwood en Squire, waarna Billy weer aan de diverse tribuut albums ging werken en in 2007 kwam de aankondiging, dat de band Circa was opgericht en bestond uit Billy Sherwood, Alan White, Tony Kaye en Jimmy Haun.
Dat zelfde jaar verscheen het debuut album met gelijknamige titel, werd er een live DVD uitgebracht en deed de band verscheidene optredens, waarna White uit de band stapte en vervangen werd door Jay Schellen.
In 2008 werd zijn derde solo album "At The Speed Of Life" uitgebracht en in januari 2009 het tweede, in eigen beheer, uitgebrachte album "Circa HQ" van Circa via het internet.
Vervolgens vormden Sherwood, Kay en Haun samen met Toto zanger Bobby Kimball een nieuwe band, genaamd Yoso, waarna hun debuut album in 2009 verscheen en Haun vervangen werd door Johnny Bruhns, die in een Yes tribuut band speelde en Schellen werd, kort voordat de band uit elkaar ging, vervangen door Scott Connor.
Daarna bracht Sherwood zijn vierde solo plaat uit, getiteld "Oneirology" en in 2011 werd Circa opnieuw opgericht en bestond uit: Bruhns, Kaye, Connor en Sherwood die tevens zijn vijfde solo album, "What Was The Question?" uitbracht, om in 2012 het album "The Prog Collective"te schrijven, produceren en te spelen met de vele progressieve rock artiesten, waar hij gedurende de jaren mee gewerkt had, onder de naam The Prog Collective en dit in 2013 als een soortgelijk project te herhalen voor "Epilogue".
Op 8 oktober 2013 verscheen er een officiële video voor William Shatner's plaat "Ponder The Mystery", gevolgd door een uitverkochte tournee van Circa.
"Ponder The Mystery" bevatte ook bijdragen van Steve Vai, Robby Krieger, Al Di Meola, George Duke, Vince Gill, Dave Koz, Rick Wakeman en Edgar Winter en ook speelde Sherwood met The Alan Parsons Project.
Op 19 mei 2015 werd er officieel aangekondigd, dat Chris Squire behandeld werd aan acute leukemie en dat Yes hun Noord-Amerikaanse tournee verder zou afmaken met Sherwood in de rol van Squire en na de dood van Squire op 27 juni 2015, betoogde Billy zijn spijt voor het overlijden van zijn vriend en zijn nieuwe rol in Yes, met de woorden: "Chris said to me: 'Play the music, be yourself and make me proud' and it’s my true desire now to live up to his wishes".
Tussen 1999 en 2015 maakte hij 7 solo albums, waarvan "Divided By One" het zevende is en gelijktijdig met het verzamel album "Collection" via Cherry Red Records is uitgebracht.

De eerste song van het album, dat 10 nummers bevat, heet "On Impact" en daarin krijg ik een nummer te horen, dat in het verlengde van een Yes song ligt en  een vrij rustig tempo bevat, waarbij de muziek zo nu en dan erg complex is en gevolgd wordt door "The Scene Comes Alive" en ook hierin klinkt het geluid van Yes sterk in door en zitten er verscheidene prima tempowisselingen in de muziek.
Daarna laat Billy me genieten van "No Stone Unturned", een lekker in het gehoor klinkende swingende symfonische rock song (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Between Us" volgt en in dit nummer zet Billy me een erg rustige, maar schitterende, symfonische pop song voor.
Dan hoor ik de titel song "Divided By One", een uitstekend swingend uptempo nummer, waarin diverse subtiele tempowisselingen zitten en gevolgd wordt door "Sequence Of Events", een prachtige symfonische song, die enkele tempowisselingen bevat en invloeden uit de muziek van Sting en Genesis bevat.
In "Sphere Of Influence" speelt Billy een vrij complexe song, waarmee hij de muziek van Yes sterk benadert en in "Here For You" krijg ik opnieuw zo'n heerlijke symfonische pop song te horen, waarin het tempo licht wisselt en de muziek me aan zet tot meedeinen.
Vervolgens zet hij me "Constellation Codex" voor, waarin ik een verrukkelijke progressieve symfonische rock met een aanstekelijk ritme te horen krijg en in het laatste nummer, dat "End Of An Era" heet, schotelt hij me een schitterende afwisselende song voor, die ook nu weer naar de muziek van Yes neigt en uiteraard technisch perfect in elkaar zit.

Het zevende solo album, "Divided By One", van Billy Sherwood bevat 10 fantastische symfonische songs, die een genot zijn om te beluisteren en ik kan iedere liefhebber van deze muzieksoort deze CD dan ook ten volle aanraden.

Review: Ian Danter - Second Time Around (Arkham Recording Studios, 2015) (Hardock)

Multi-instrumentalist/tekstschrijver Ian Danter werd in Birmingham, Engeland geboren en is het meest bekend als sportverslaggever van Talksport radio in Engeland.
Ook is hij drummer van de langst bestaande Kiss tribuut band Dressed To Kill en zijn belangrijkste muzikale invloeden komen van Dio, Rush, Foo Fighters, Wildhearts, Cheap Trick, Jellyfish, Pantera, Journey, Aerosmith en natuurlijk van Kiss.
In 2013 bracht hij zijn debuut solo album "Prove You Wrong" uit, dat goede recensies kreeg en zijn nieuwe album "Second Time Around", waarop Ian alle instrumenten speelt en zingt, verscheen op 25 september 2015 via het Arkham Recording Studios label van Cherry Red Records.

Het album, dat tussen 2014 en 2015 tijdens diverse sessies te Birmingham is opgenomen en 11 nummers bevat, begint met "If My Truth Is A Lie", waarin Ian me een lekker in het gehoor klinkende melodische hardrock song voorschotelt, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "My Poison", een schitterende hardrock song, die me lichtelijk aan de muziek van Kiss doet denken en diverse prima tempowisselingen bevat.
Daarna hoor ik een fantastische melodische rock song, getiteld "Chinese Whispers", waarin de muziek richting symfonische rock gaat en een aangenaam dansbaar ritme bevat, waarna ik "Love Fatigue" te horen krijg, een vrij stevige hardrock song, die swingt.
Dan volgt de titel song "Second Time Around" en daarin laat Ian me een heerlijke rustige melodische symfonische pop song horen, waarin invloeden van Rush onmiskenbaar zijn.
In "We Believed" verrast Ian me door een geweldige rock song ten gehore te brengen, die door Freddy Mercury gezongen had kunnen zijn en dus invloeden van de muziek van Queen heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "It All Comes Back To Rock" zet hij me opnieuw een uitstekende stevige hardrock song, met invloeden van Kiss, voor.
Vervolgens hoor ik "Simple As That" en hierin krijg ik een swingende rock song te horen, waarbij stil zitten geen optie is en invloeden van symfonische bands als Journey bevat, om gevolgd te worden door "I Didn't Get Where I Am Today", een heerlijke aanstekelijke rock song, die een hoog rock & roll gehalte bevat en swingt als een trein.
In het volgende nummer dat "I Love You More" heet, weet Ian me nogmaals te verrassen, door een fantastische rustige song te spelen, waarin de begeleiding hoofdzakelijk uit uitstekend pianospel bestaat.
Het laatste nummer van het album is "Better Off Out Of It (Than Worse Off Dead)" een schitterende swingende vrij snelle hardrock song met diverse subtiele tempowisselingen, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.

Ian Danter heeft met "Second Time Around" een geweldige swingende hardrock plaat gemaakt, die ik elke liefhebber van dit genre dan ook van harte aan kan raden.

Review: Videogram - Pre-Cert (Cineploit Records, 2015) (Elektro Filmmuziek)

In 2014 startte de Zweedse producer/componist Magnus Sellergren zijn project Videogram.
De muziek, die hij maakt, is geïnspireerd op de filmmuziek van: occulte horror, Spaanse jaren 70 horror, Friday The 13th series, Italiaanse erotica, thrillers, post-apocalyptische "Cannibal freakouts" en jaren 80 actie films.
Zijn debuut maakte hij in juni 2014 met de digitale single "Charles Bronson (original mix)", die in juli gevolgd werd door zijn eerste album "Videogram", die door het Cineploit label werd uitgebracht.
Vervolgens verschenen: "Camp Blood (2014 version)" (digitale single, oktober 2014), "2077: Raiders Of The Apocalypse" (7" vinyl single, november 2014), een eenzijdig geperste 33 toeren uitgave op doorzichtig vinyl van de 7" single "2077: Raiders Of The Apocalypse" met 2 exclusieve mono mixen van "2077: Raiders Of The Apocalypse" en "Wasteland" en met een 7"x 7" stikker, in plaats van een platenhoes (november 2014), "Cobretti" (3 track digitale single, maart 2015) en "Outpost 31 Isn't Responding" (2 track digitale single, september 2015).

"Pre-Cert", dat op vinyl in een beperkte oplage van 250 stuks is uitgebracht, is het tweede album van Videogram en bevat 13 nummers, waarvan "Videogram Ident 3" de eerste is en hierin hoor ik Magnus een 18 seconden durend synthesizer intro spelen, dat gevolgd wordt door "Damien" en daarin laat hij me genieten van een zwaar en duister klinkend stukje symfonische rock, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt de single "Cobretti", waarin hij me een schitterend swingend elektro nummer voor zet, dat een licht hypnotiserend ritme bevat, waarna ik "Killer On Interstate 40" hoor en hierin maakt hij een mix van dansbare filmmuziek, elektro en dance, die ondersteund worden door een disco klap en een vrij eentonig ritme.
In "Camp Blood" krijg ik een heerlijk dansbaar elektro nummer voorgeschoteld, waarin erotische disco invloeden te horen zijn en in "Horror Express" speelt hij een fantastisch uptempo mix van elektro en krautrock, die in de stijl van de muziek van Jean Michel Jarre en Klaus Schulze zit en een terugkerend ritme bevat.
Dan volgt "Mangiati Vivi" en daarin laat Videogram me opnieuw een dansbare mix van disco en elektro horen, die een licht hypnotiserend ritme heeft en gevolgd wordt door "Dawn Of The Apocalypse", een geweldig stukje filmmuziek, dat mysterieus begint en een lichtelijk oosters klinkend symfonisch karakter heeft.
Vervolgens hoor ik "Silver Sphere" en hierin zet hij me een zwaar elektronisch nummer voor, dat horror invloeden bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Voorhees Stomp" laat hij me genieten van een heerlijk dansbaar disco nummer met een eentonig hypnotiserend ritme, dat begin jaren 80 gemaakt had kunnen zijn, waarna ik "Le Erotici Notti Di Emanuelle" te horen krijg en daarin speelt Magnus een verrukkelijk erotisch getint nummer, waarin jazz invloeden zitten.
Het volgende nummer heet "Man Is The Warmest Place To Hide" en daarin laat hij me het ritme van de serie "Knight Rider" in een vertraagde versie horen, die gemixt wordt met zwaardere synthesizer klanken, waardoor het geheel een spannend stuk muziek wordt, dat op een derde van het nummer verandert in een duister klinkend stuk muziek, waarin na enkele minuten sirenes beginnen te loeien en de muziek opnieuw verandert en Magnus me het idee geeft dat ik in een post-apocalyptische wereld terecht ben gekomen, om vervolgens over te schakelen naar een eentonig ritme, dat vergezeld wordt door zware duistere klanken.
In het laatste nummer, dat "Videogram Ident 4" heet laat hij me een 18 seconden durend synthesizer outro horen, dat in dezelfde stijl als het intro gespeeld wordt.

"Pre-Cert" van Videogram bevat lekker in het gehoor klinkende elektro, waarvan ik met volle teugen genoten heb en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van deze muzieksoort houdt.

Review: Porno Teo Kolossal - Tannoiser (Bam Balam Records, 2015) (Improvisatie)

Porno Teo Kolossal werd op 2 november 2011 te Torino, Italië, opgericht door 4 muzikanten, die onder leiding van Massimo Divenuto, dit side-project als uitlaatklep gebruiken om te improviseren.
"Tannoiser" is, door het Bam Balam Records label, als 2 CD uitgebracht in een beperkte oplage en bevat 7 nummers, waarvan het laatste iets meer dan 58 minuten duurt.

CD 1 start met "Opus Pistorum Day" en daarin krijg ik een zeer heftig, met galmende monologen doorspekt, post-rock nummer te horen, dat diverse tempowisselingen bevat, die het geheel spannend houden, waarna ik "Stanza 306" hoor, waarin de band vrij rustig begint en vervolgens het tempo en ritme langzaam opvoert en ik een lekker in het gehoor klinkend nummer hoor, dat bij tijd en wijle behoorlijk heftig is.
Daarna schotelt de band me het titelnummer "Tannoiser" voor en ook hierin laat Porno Teo Kolossal me genieten van een heerlijke zwaar klinkende improvisatie, waar de teksten in gedeclareerd worden, terwijl de muziek, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, langzaam aan steeds heftiger wordt en in "La Colonna Sonora Dell 'Eta' Moderna" start de muziek eveneens rustig, maar de band besluit al snel het tempo op te voeren, waarbij de teksten ook nu weer gedeclareerd worden, waarna er diverse tempowisselingen ingebouwd zijn om het nummer spannend te houden.
In "Kandahar" laat de band me genieten van een uitstekend stukje geïmproviseerde licht psychedelische progressieve rock, dat tevens ruimtelijke invloeden bevat en enkele prima tempowisselingen bevat en naar het einde toe steeds heftiger wordt.
Het laatste nummer van CD 1 heet "Il Tunnel In Fondo Alla Luce" en daarin zet de band me een fantastisch licht hypnotiserend nummer voor, waarin de progressieve muziek heftig klinkt en de begeleidende uitgebalanceerde teksten op een voortreffelijke wijze gedeclareerd worden, waarna het nummer abrupt stopt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
CD 2 bevat het 58 minuten durende "Deep" en hierin laat de band me, na een zeer rustig begin, dat langzaam opgevoerd wordt tot er een gemiddeld tempo bereikt is, een vrij heftige mix horen van Coil's LP "How To Destroy Angels", "The End" van The Doors en de post-rock uit het eerste nummer, die aan het eind steeds heftiger wordt, waardoor het nummer een soort ontploffing effect krijgt.

Porno Teo Kolossal heeft me met "Tannoiser" weten te verrassen met hun schitterende improvisaties, die niet alleen heftig zijn, maar ook erg spannend en ik kan liefhebbers van dit genre dan ook aanraden, dit dubbel album eens te gaan beluisteren, om misschien tot dezelfde conclusie te komen als ik.

Review: Fuzz - II (In The Red Records, 2015) (Progressieve Rock)

Fuzz werd in 2011 te San Francisco, Californië, Amerika, door Charlie Moothart - sologitaar en zang en Ty Segall - drums en zang opgericht, maar het is pas sinds enkele jaren, dat het duo voldoende tijd vond de band, uit hun side-project, de opname studio in te leiden.
Vanaf dat moment verschenen er 2 singles "This Time I Got A Reason" (Trouble In Mind Records) en "Sleigh Ride" (In The Red Records) en ten tijde van de tweede single kwam Roland Cosio als basgitarist bij de band.
De band, die sterk beïnvloed is door de muziek van Black Sabbath, The Groundhogs en Jimi Hendrix, nam hun debuut album uit 2013, getiteld "Fuzz", dat via het In The Red Records label verscheen, onder leiding van Chris Woodhouse (Thee Oh Sees, The Intelligence) op.
Nadat hun album verschenen was, werd Cosio vervangen door basgitarist Chad Ubovich, die tevens in de band Meatbodies speelt en in de nieuwe formatie werd het tweede album "II" opgenomen en eind oktober 2015 uitgebracht via het In The Red Records label.

"II", dat 14 nummers bevat, waarvan er 2 op single zijn verschenen, start met "Time Collapse II - The 7Th Terror", waarin ik een schitterende progressieve rock song te horen krijg, die invloeden van hardrock bevat en diverse prima tempowisselingen heeft, waarna "Rat Race" volgt en in dit nummer speelt de band een heerlijke melodische rock song met lichte bluesrock invloeden, waarin enkele uitstekende subtiele tempowisselingen zitten.
Daarna hoor ik "Let It Live", dat rustig begint en langzaam aan iets sneller wordt, terwijl de zang lichtelijk psychedelisch klinkt en de muziek progressief is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna de band me "Pollinate" voor zet en ik een heerlijke stevige rock song hoor, die opnieuw invloeden uit de hard- en bluesrock heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Bringer Of Light" en hierin laat de band me genieten van een zwaar klinkende hardrock song, die in een traag tempo gespeeld wordt en daardoor vrij dreigend over komt, om gevolgd te worden door "Pipe" en daarin schotelt de band me een uitstekende stukje hardrock voor, waarin de invloed van Black Sabbath goed te horen is en het nummer bij tijd en wijle swingt als een trein.
In "Say Hello" speelt Fuzz een fantastische progressieve rock song, die een lekker hypnotiserend begin heeft en na enkele minuten over gaat in een stevige hardrock song met opnieuw invloeden van Black Sabbath en in "Burning Wreath" krijg ik een lekker in het gehoor klinkende rock song voorgeschoteld, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens verrast de band me en laat me een geweldige snelle korte rock song horen, getiteld "Red Flag", die me muzikaal aan begintijd van de punk doet denken en gevolgd wordt door "Jack The Maggot", dat rustig start en een vrij eentonige zang en ritme heeft, waardoor de band me in de ban van hun muziek laat raken.
Daarna krijg ik een heerlijk vrij commercieel poprock nummer te horen, getiteld "New Flash", dat me aan wil zetten tot dansen en "Sleetak" is een schitterend swingend instrumentaal nummer, waarin de muziek een hypnotiserend effect op me heeft.
In "Silent Sits The Dust Bowl" laat de band me genieten van een verrukkelijk stukje progressieve rock, dat rustig begint, waarna het tempo ietsje sneller wordt en de muziek uitstekende samenzang bevat en in het laatste nummer van het album, een zogenaamde "hidden track", dat niet in de titellijst vermeld staat en bijna 14 minuten duurt, krijg ik een fantastisch stuk progressieve rock te horen, dat in hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein, tegen het eind even stopt en dan vervolgens opnieuw begint, om dan psychedelisch te eindigen.

Fuzz heeft met "II" een fantastisch album afgeleverd, dat vol met geweldige nummers staat en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan elke liefhebber van zowel progressieve rock als hardrock.

Review: Sun Dial - Mind Control (Sulatron Records, 2015) (Psychedelische Rock)

Nadat hij de band The Modern Art had ontbonden, richtte multi-instrumentalist Gary Ramon, die in diverse bands actief is en tevens het Acme Records label runt, in 1990, de band Sun Dial op te Londen, Engeland.
Met Sun Dial bracht hij in verschillende band samenstellingen vanaf de oprichting tot 2012 diverse albums uit, waarvan de eerste "Other Way Out" via de labels Tangerine Records (1990), Dutch East India Trading Company (1991), UFO Records (1991), Acme Records (1994, 1996, 2003), Gallium Arsenide (1996), Lava (1997) en Relapse Records (2006) werd uitgebracht.
Vervolgens verschenen "Reflecter" (UFO Records, 1992, Dutch East India Trading Company, 1992 en Midi Inc., 1992), "Libertine" (Beggars Banquet Records, 1994, CD/MC, 1994 en Atlantic Records, 1993), "Return Journey" (Acme Records, 1994, Gallium Arsenide, 1996 en Relapse Records, 2006), "Acid Yantra" (Beggars Banquet Records, 1995 en Acme Records, 1995, 2007), "Live Drug" (Acme Records, 1996), "Zen For Sale" (Acme Records, 2003 en Headspin, 2003), "Shards Of God" (Acme Records, compilatie, 2007), "Libertine - Deprogrammed" (Acme Records, 2007), "Processed For DNA (The 20th Anniversary Anthology)" (Shrunken Head, 2-CD, 2010), "Sun Dial" (Shrunken Head, 2010), "Pumpkinhead" (Shrunken Head, 2011), "Mind Control" (Tangerine Records, 2012) en de Box Set "Exploding In Your Mind - A Collection Of Outtakes, Alternative Mixes And Rehearsals 1990-91 (Acme,"CD, 2010) plus 12 singles en 10 EP's.
Tijdens de opnamen van het album "Mind Control" uit 2012, dat 3 december 2015 plus 2 extra nummers via het Sulatron Records label op CD verschijnt, bestond de band uit: Gary Ramon - sologitaar, zang, mellotron, mini-moog, arp en hammond organ, Scorpio -basgitaar en moog taurus 3 bas pedalen, Conrad Farmer - drums en Joolie Wood - viool, basblokfluit en melodica, terwijl Hugo Chavez-Smith, die tevens bij het debuut album "Other Way Out" betrokken was geweest, het album te produceerde.

De CD uitgave van "Mind Control" bevat 8 nummers, waarvan de eerste "Mountain Of Fire & Miracles" heet en hierin krijg ik een iets meer dan 9 minuten durend fantastisch hypnotiserend psychedelisch nummer te horen, dat me aan de muziek van de Amerikaanse band Liquid Sound Company en aan die van Sula Bassana doet denken (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Radiation", waarin de band me een schitterend stukje psychedelische muziek voorschotelt, waar lichtelijk in geïmproviseerd en geëxperimenteerd wordt.
Daarna krijg ik het kortste nummer van de CD te horen, getiteld "Burned In", dat nog geen 2 minuten duurt en dit begint met een intro van een inloopgroef vol tikken, die langzaam van ritme verandert in een mix van klassiek en eentonige Afrikaanse percussie en eindigt, zoals hij begon.
Dan hoor ik het titel nummer "Mind Control" en daarin laat de band me genieten van een geweldig eentonig dansbaar krautrock nummer, dat een hypnotiserende werking op me heeft en gevolgd wordt door "Last Rays Of The Sun" en in dit nummer zet Sun Dial me een heerlijk vrij melodisch nummer voor, dat enigszins dreigend en bombastisch klinkt.
In "In Every Day Dreamhome A Heartache" verrast de band me door een uitstekende zware progressieve rock song te spelen, die heavy rock invloeden bevat en in de eerste van de bonus nummers, "Seven Pointed Star (Short Version)" krijg ik een fantastisch hypnotiserend licht psychedelisch nummer te horen, waarbij ik het gevoel heb de muziek ingezogen te worden.
Het tweede bonus nummer en tevens laatste van de CD heet "World Within You" en hierin zet de band me een schitterende vrij zwaar klinkende psychedelische song voor, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld.

"Mind Control" van Sun Dial is een geweldige heruitgave, waaraan 2 fantastische nummers zijn toegevoegd en een genot om naar te beluisteren en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanbevelen aan een ieder, die van dit soort muziek houdt.

Review: The Honey Pot - Inside The Whale (Mega Dodo Records, 2016) (Pop)

Crystal Jacqueline werd in Wiltshire, Engeland geboren en al op jonge leeftijd ontwikkelde ze haar talent en liefde voor muziek.
Ze trad regelmatig in en rond Bath op, die haar lof en een waardevolle ervaring opleverden en verhuisde later verder naar het zuiden van het land, waar ze in verscheidene bands speelde, die in binnen en buitenland optraden.
Ze woont in Devon met haar varken, katten, ganzen en haar partner Icarus Peel.
Samen spelen ze in de band The Honey Pot, die in 2012 startte en in het begin uit 5 personen bestond, maar nadat, in 2013, hun zanger en ook hun basgitarist de band verlieten, nog maar bestond uit: Crystal Jacqueline - zang en piano, Icarus Peel - alle andere instrumenten en Brian Rushbrooke - drums.
In 2010 bracht ze haar solo debuut album "Heal Yourself" via Psychedandy Records uit en in 2012 verscheen haar eerste album met The Honey Pot, getiteld "To The Edge Of The World" op het Mega Dodo label.
In november 2012 nam ze de EP "A Fairy Tale" op met daarop 3 covers: "Cousin Jane" (Troggs), "A Fairy Tale" (Second Hand), "Play With Fire" (Rolling Stones), die door Fruits De Mer Records werd uitgebracht.
Daarna verscheen de LP "Sun Arise" in 2013 via het Mega Dodo Records label op de markt en deze bevat 16 nummers, inclusief de songs van de EP "A Fairy Tale".
Het laatst verschenen album Crystal Jacqueline And The Honey Pot, "Electronic Memory", uit 2015, is in een zeer gelimiteerde box oplage van 100 stuks verschenen en bevat een 12 pagina's tellend boekje, 2 ansichtkaarten en een badge.
Ook de nieuwe uitgave van de band, "Inside The Whale", die 26 februari 2016 door het Mega Dodo Records label wordt uitgebracht, zal in een beperkte oplage verschijnen en daarop zijn keyboards speler John Wyatt en basgitarist Simon Fear, die sinds begin 2015 bij de band zitten, voor het eerst te horen.
Het album, dat 9 nummers bevat, zal op 180 gram zwart vinyl op LP worden uitgebracht in een gelimiteerde oplage van 300 stuks, waarvan de eerste 150 stuks gesigneerd en genummerd zijn door de band.
De CD uitgave bevat 2 extra nummers, terwijl er van de beperkte uitgave van de 3CD versie slechts 150 verschijnen en deze bevat het album "Inside The Whale", het exclusieve live album "Live In London" (opgenomen tijdens het Games For May optreden), the single "Lisa Dreams" plus 2 bonus nummers en een interview met Icarus Peel en Crystal Jacqueline, waarbij het geheel verpakt is in een speciaal genummerd blik met waarzeggende vis.

Het album start met "The Outskirts Of Your Mind", waarin ik een heerlijke aanstekelijke dansbare pop song te horen krijg, die in een uptempo gespeeld wordt  en deze wordt gevolgd door de titelsong "Inside The Whale", die iets meer dan 8 minuten duurt en daarin hoor ik een schitterende pop song met folk invloeden, waarin ook ruimte is voor improvisatie.
Daarna zet The Honey Pot me "Starfish Smiles" voor en hierin krijg ik een uitstekende licht psychedelische pop song te horen, waarna ik "Almost Exactly Beautiful" voorgeschoteld krijg en hierin komt de zang niet van Crystal Jacqueline, zoals gewoonlijk, maar van John Wyatt en in dit nummer speelt de band een
fantastische melodische pop song met een licht hypnotiserend ritme.
het eerste nummer van kant B van de LP heet "Psychedelic Circles" en hierin krijg ik een verrukkelijke psychedelische pop song te horen, die door Icarus Peel gezongen wordt en me even aan de muziek van Syd Barrett doet denken, waarna de band me "Pink And Orange" voor zet en ik een lekker in het gehoor klinkende swingende pop song met schitterend gitaarspel, fantastische keyboards en heerlijke zang van Crystal Jacqueline te horen krijg, die ondersteund worden door basgitaar en drums. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
In "Walking On Eggshells", die met prachtig klavecimbel spel begint, laat de band me genieten van een geweldige mooie rustige pop song, waarbij ik het gevoel heb de muziek ingezogen te worden en in "Butterfly Ride"  krijg ik opnieuw een heerlijke melodische pop song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en de samenzang uitstekend tot zijn recht komt.
Het laatste nummer van de LP heet "A Curates Egg" en hierin speelt de band opnieuw zo'n schitterende rustige pop song en is het tweede nummer waarin de zang van John Wyatt komt en daarin klinkt de samenzang fantastisch en wordt de muzikale ondersteuning bepaald door keyboards en gitaar.
De eerste van de 2 bonus nummers van de CD heet "Poppy Surfing" en daarin laat de band me een lekker in het gehoor klinkende pop song horen, die een lichtelijk swingend ritme bevat, dat tegen het einde even iets heftiger wordt en gevolgd wordt door "Three Sisters", waarin de band me een schitterende swingende stevige pop song voor zet, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.

The Honey Pot heeft met "Inside The Whale" een fantastisch album gemaakt, dat boordevol geweldige songs staat en in de collectie van iedere liefhebber van de betere pop thuis hoort.