Review: Electric Orange - Netto Companion (Eigen Beheer, 2015) (Progressieve Rock/ Krautrock)

Electric Orange is een band uit Aken, Duitsland, die op 26 augustus 1992 door Dirk Jan Müller opgericht werd en nadat Dirk Bittner in 1994 met hem ging samen spelen, diverse samenstellingen kende, maar vanaf 2007 bestaat uit: Dirk Jan Müller - orgel, synthesizer, percussie, Dirk Bittner - sologitaar, zang en samples (1994), Tom Rückwald - basgitaar (1998) en Georg Monheim - drums.
Omdat de band een eigen studio heeft, nemen ze daar zelf alles op met apparatuur uit de jaren zestig en zeventig, maar ook gebruiken ze nieuwe opname technieken en hebben dan ook de ruimte en tijd om er zo lang over te doen als zij zelf willen.
Hun nummers, geïnspireerd door psychedelische rock en krautrock, ontstaan tijdens jamsessies en elke sessie wordt dan ook opgenomen.
Sinds 2003 treden ze regelmatig op en stonden op het podium met o.a. Man, Birth Control, Zone Six, Guru Guru, Kraan, Hoelderlin en Harvey Bainbridge (ex-Hawkwind), maar ook speelden ze op grote festivals zoals Burg Herzberg, Roadburn, Zappanale en Yellowstock en waren ze hoofdact op het zuid Duitse FreakWeekNoEnd festival in 2006.
De band brengt sinds 1993 albums uit via diverse labels, zoals Manikin Records (Berlijn), Delerium Records (Engeland), MPL (Catweezle), Sulatron (Duitsland), en sinds 2011 via Adansonia Records en digitale downloads in eigen beheer via bandcamp.
Hun eerste uitgave uit 1993 is simpelweg "Electric Orange" getiteld en vervolgens verschenen: "Orange Communication" (1994), "Cyberdelic" (1996), "Schallaufnahmen (Bloop)" (1999), "Abgelaufen" (digitale download, 1 juni 2001); opgenomen in 1999 en 2000 door Dirk Bittner - sologitaar, zang en samples, Dirk Jan Müller - orgel, synthesizer en samples, Tom Rückwald - basgitaar en Eric Karow - drums.
"Unterwasser - Live 2002" (digitaal, 1 juli 2002); opgenomen tijdens het 10 jarig bestaan van Manikin Records Anniversary Festival in Bad Sulza (een 48 uren durend non-stop evenement).
Electric Orange leden Dirk Bittner - sologitaar, synthesizer, vocoder en samples en Dirk Jan Müller - synthersizers, Farfisa orgel, sequencer, samples en  tapes, speelden 2 sets van 2 uur op 6 april 2002, waarvan de eerste set in de vroege ochtend en de tweede 's avonds laat en het gehele optreden, dat 157 minuten duurde, verscheen op 2CD's.
"Platte" (digitaal, 1 oktober 2003); in 2002 en 2003 opgenomen en oorspronkelijk als LP verschenen met daarop 3 nummers, terwijl de heruitgave op CD in 2007 2 extra nummers heeft en de digitale download een exclusief bonus nummer bevat.
De band bestaat op deze uitgave uit: Dirk Jan Müller - orgel, synthesizer, Dirk Bittner - sologitaar, zang en drums, Josef Ahns - sologitaar en Silvio Franolic - drums.
"Fleischwerk" (digitaal, 1 november 2005); verscheen op een LP, waarop 9 nummers staan en de heruitgave op CD in 2008 bevat 13 nummers, waarvan de eerste 12 in 2005 opgenomen zijn en het laatste nummer in 2008.
De band bezetting op de CD is: Dirk Jan Müller - orgel en synthesizers, Dirk Bittner - sologitaar, zang en percussie, Josef Ahns - sologitaar en dwarsfluit, Tom Rückwald - basgitaar (track 13), Eric Karow - drums (tracks 5 en 9), Silvio Franolic - drums (track 7 en 8) en Georg Monheim - drums (track 13).
"9904 Weird Tapes" (digitaal, 1 juli 2006); experimentele nummers, die niet gebruikt werden voor de albums "Abgelaufen", "Platte" en "Fleischwerk", gemixt in 2 lange nummers van 80 minuten, die elk 16 sub nummers bevatten en tussen 1999 en 2004 zijn opgenomen in Studio Fleisch te Aken en Delta Lab te Broichweiden en gemasterd zijn door Dirk Jan Müller.
"Morbus" (CD + digitaal, 15 juli 2007).
"Krautrock From Hell" (CD + digitaal, 20 december 2009); ook via Adansonia Records als dubbel LP inclusief download verkrijgbaar.
"Netto" (Digipack CD + digitaal, 15 augustus 2011); ook via Adansonia Records als dubbel LP inclusief download verkrijgbaar.
"XX" (download, 15 september 2012), ook op vinyl via de band's huispagina op bandcamp te verkrijgen.
"Live At Roadburn 2012" (digitaal, 8 maart 2013); 15 april 2012 live opgenomen tijdens het optreden op het Roadburn festival te Tilburg, Nederland, gemastered door krautrock legende Eroc en ook als LP met gratis download code via de band's huispagina op bandcamp te koop.
"Archive 1993-1997" (digitale CD, 20 februari 2014); Trip Hop/Drum'n'Bass/Krautrock opnames van Dirk Jan Müller en Dirk Bittner, die eerder in een beperkte oplage op CD-R verschenen.
"Volume 10" (digitaal, 25 augustus 2014); tevens als CD en als 2LP te koop via de band's huispagina op bandcamp, is het laatst opgenomen album van de band, ondanks het feit, dat er in 2015 nog twee albums verschenen.
"Nein! Hits à gogo - Golden Recordings" (digitaal, 5 december 2015); ook als 10" LP te koop via Adansonia Records (gelimiteerd zwart, oranje of paars vinyl, inclusief een download code), maar niet het nieuwe album van de band.
"Netto Companion" (digitaal, 8 juni 2015); live opgenomen op 11 mei 2011 in Studio Fleisch te Aken en oorspronkelijk als bonus plaat uitgebracht bij de beperkte vinyl oplage van het album "Netto" in 2015.

"Netto Companion", dat 4 nummers bevat, start met "Brutto" en hierin hoor ik de band, na een swingend begin, een geweldig psychedelisch progressief stuk muziek maken, dat in een rustig tempo start, maar langzaam opgebouwd wordt en steeds meer vaart krijgt en over gaat in een mix van progressieve rock en krautrock, die tegen het einde weer psychedelisch wordt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en door loopt in het volgende nummer, dat "B-Sphäre" getiteld is.
Daarin zet de band me een rustig beginnende mix van psychedelische en progressieve rock voor, die ook nu weer steeds verder opgevoerd wordt, totdat er een fantastisch swingend geheel is ontstaan, die naar het einde toe iets zwaarder wordt.
Daarna volgt "Geweih", het langste nummer van de CD, dat bijna 25 minuten duurt en in dit nummer schotelt Electric Orange me een schitterend stuk progressieve rock voor, dat opnieuw in een langzaam tempo begint en rustig uitgebouwd wordt, doordat de band het tempo opvoert, waarbij de muziek heftiger en progressiever wordt, maar na een tempowisseling zijn er ook invloeden van de elektronische muziek hoorbaar en een stukje verder in het nummer worden de krautrock invloeden steeds sterker en speelt de band een verrukkelijk swingend nummer, dat verder gaat in "Schaf Im Abgang" en ook hierin schakelt de band terug naar een rustig begin, waarna ik een mix van experimentele en psychedelische muziek te horen krijg, die over gaat in een zwaar klinkend progressief nummer, waarin de band het tempo opschroeft en omschakelt naar de krautrock, waarmee ook geëindigd wordt.

"Netto Companion" van Electric Orange is weliswaar niet het nieuwste product van de band, maar bevat wel 4 schitterende nummers, die het beluisteren meer dan waard zijn en ik kan deze digitale download dan ook aanraden aan iedere liefhebber van progressieve rock, krautrock en psychedelische muziek.

Review: John Canoe - Actorboy (Fourtwenty Records / Bomba Dischi, 2016) (Garagerock / Surf)

John Canoe werd eind 2014 te Rome, Italië, opgericht en bestaat uit: Jesse Germano - zang en sologitaar, Mario Bruni - basgitaar en zang en Stefano Padoan - drums en zang.
De band heeft hun oefenruimte in een oude garage in de historische wijk Testaccio te Rome en speelde onder andere op festivals als Arrezo Wave en Zanne Festival, terwijl Jesse de nodige studio ervaring op deed als assistent technicus in de Forum Village te Rome, die in 1969 door Ennio Morricone en Luis Bacalov werd opgericht en sinds die tijd als één van de beste opname studio's van Italië wordt beschouwd.
De band brengt 26 januari 2016 hun debuut EP "Actorboy", waarop 5 nummers staan, via het Four Twenty Records label in samenwerking met Bomba Dischi.

De EP start met "Intro", waarin ik een kort uptempo instrumentaal nummer te horen krijg, dat lichte surf invloeden bevat en gevolgd wordt door "Beer And Pills", een heerlijk dansbare mix van surf, pop en garagerock, dat een aanstekelijk ritme en een hoog meezing gehalte bevat.
Daarna volgt "Nervous Breakdown" en ook daarin speelt de band een swingende mix van garagerock, pop en surf, waarbij stil zitten geen optie is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna ik "Start To Move" voorgezet krijg en hierin laat de band me genieten van een verrukkelijke aanstekelijke uptempo poprock song, waarmee de band me opnieuw in beweging weet te krijgen, terwijl het laatste nummer van de EP, "Untiteld Mood" getiteld, een uitstekende dansbare pop song is.

John Canoe heeft met hun EP "Actorboy" een fantastisch swingend debuut gemaakt, dat 5 heerlijke nummers bevat, die er om schreeuwen gedraaid te worden en ik kan elke liefhebber van de betere poprock dan ook aanraden, dit werkje eens te gaan beluisteren.

Review: Deamon's Child - Scherben Mussen Sein (Zygmatron Music, 2016) (Stoner)

Deamon's Child is het alter ego van Sven Missules (John Deamon) uit Duitsland, die alle instrumenten op de eerste oorspronkelijke versie, van "Demo", die in maart 2013 opgenomen is, bespeelt.
Nadat de opnames klaar waren richtte hij de band Deamon's Child op, om de songs ook live te kunnen spelen en deze band bestaat momenteel uit: John Deamon - sologitaar en zang, Anami (Muhi) Deamon - basgitaar en zang en Tim Mohr (Jack Deamon) - drums en dit trio nam de CD "Demo" op, waarop 6 nummers staan.
Hun eerste optreden deed de band echter pas op 6 december 2013 in Bei Chez Heinz te Hannover, Duitsland, samen met 2 andere bands.
In 2014 bracht Deamon's Child hun debuut CD met gelijknamige titel uit via het Zygmatron Music label en deze heeft in 2016 een opvolger gekregen, die "Scherben Mussen Sein" heet en in september en oktober 2015 in Hannover is opgenomen.

"Scherben Mussen Sein" bevat 8 nummers en start met "Das Vogellied", waarin ik een schitterende mix van stoner en punk te horen krijg, die met de snelheid van het licht gespeeld wordt en swingt als een trein, maar halverwege verandert in een zwaar en traag klinkend stonerrock nummer, waarin het tempo langzaam iets opgevoerd wordt, waarna het nummer over gaat in "Zucker", dat vrij zwaar begint en na korte tijd verandert in een heerlijk swingende mix van stoner en punk, die een licht hypnotiserende werking op me heeft.
Daarna zet de band me "Keine Zeit" voor en daarin hoor ik een korte heftige mix van punk en hardrock, die in een hoog tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Geld", een swingende uptempo stonerrock song, die een hypnotiserend ritme bevat, waarbij stil zitten niet aan de orde is en na ongeveer de helft van de song van tempo verandert en ik een stevige rock song hoor, die diverse tempo onderbrekingen bevat en tot het einde toe steeds sneller en heftiger wordt, om abrupt te stoppen.
Dan volgt "Schweinehund Komm Tanz Mit Mir" en daarin speelt Deamon's Child een uitstekende rock song in een gemiddeld tempo, die tegen het einde meer vaart krijgt, waarna ik "Monster" voorgezet krijg en in dit nummer laat de band me genieten van een korte stevige swingende punkrock song.
In het volgende nummer, dat "In Kinderschuhen" krijg ik een vrij psychedelisch experimenteel stukje te horen, waarin Anami de tekst verteld met een tot kinderstem vervormde stem en in "Nichts", dat iets meer dan 10 minuten duurt, zet de band me een fantastisch stonerrock nummer voor, dat halverwege tijdelijk verandert in een psychedelisch stuk muziek, waarna de band vervolgens terug keert naar het maken van hun geweldige swingende stonerrock en ik opnieuw een verrukkelijke song te horen krijg.

Deamon's Child heeft me met "Scherben Mussen Sein" van begin tot eind met hun muziek weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van deze muzieksoort houdt.(luister naar korte stukjes van het album via de youtuber link onder de recensie)

Review: VIII Strada - Babylon (AltRock Productions, 2016) (Symfonische Rock)

VIII Strada werd in Milaan, Italië opgericht en bracht in 1998 hun debuut EP uit, waarop 4 songs staan.
Nadat 3 leden in 2008 uit de band stapten, bestond VIII Strada nog uit de 2 over gebleven bandleden Tito Vizzuso - zang en Silvano Negrinelli - keyboards.
Met de aangetrokken nieuwe bandleden Davide Biscardi - sologitaar, Davide Maltagliati basgitaar en Riccardo Preda - drums, maakte de band in 2008 het album "La Leggenda Della Grande Porta", dat lovende kritieken oogste, waarna er een uitgebreide tournee volgde.
Na opnieuw enkele bezettings wisselingen, bestaat de band tegenwoordig uit: Tito Vizzuso - zang, Silvano Negrinelli - keyboards, Riccardo Preda - drums, Davide Zigliani - sologitaar en Sergio Merlino - basgitaar en in deze samenstelling werd het nieuwe album "Babylon" opgenomen en 15 november 2015 uitgebracht door het AltRock Productions label.

Het album bevat 9 nummers en start met "Ombre Cinesi" en daarin laat de band me een rustig startende melodische rock song horen, waar de tekst doorheen gesproken wordt en het tempo langzaam opgevoerd wordt, waarbij regelmatig tempowisselingen plaats vinden, zodat er een schitterend stuk muziek ontstaat.
Daarna volgt "Preludio A Eclypse", waarin ik een verrukkelijk instrumentaal symfonisch rock nummer te horen krijg, dat enkele subtiele tempowisselingen bevat, waarna ik "Eclypse Anulaire" voorgezet krijg en in dit nummer laat de band me in wisselende tempo's een heerlijke symfonische rock song horen.
Het volgende nummer heet "Deguello" en dit is weer zo'n fantastisch mooi instrumentaal nummer, waarin de band op zijn best is en dit wordt gevolgd door "1403, Storia In Firenze", dat met een spannend zwaar ritme begint en over gaat in een uitstekende symfonische rock song. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan hoor ik het titelnummer "Babylon", dat rustig start en langzaam iets meer vaart krijgt, waarbij ook de muziek en zang heftiger wordt en halverwege de song terug keert naar een rustig tempo met een ander ritme en ik een prima progressieve rock song voorgeschoteld krijg.
In "Time Of Stardust" laat de band me een prachtig kort instrumentaal nummer horen en in "Slow" verrast VIII Strada me op een mooie pop song, die na enkele minuten een progressief karakter krijgt, waar jazz invloeden in zitten, om vervolgens terug te keren naar het schitterende pop nummer.
Het laatste nummer heet "Ninna Nanna" en daarin speelt de band een lekker in het gehoor klinkende swingende pop song, waar enkele prima tempowisselingen in zitten.

Het album "Babylon" van VIII Strada bevat 9 uitstekende nummers, die het beluisteren meer dan waard zijn en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan elke liefhebber van zowel symfonische rock als pop en progressieve rock.

Review: Gudars Skymning - Till Detta Var Jag Nödd Och Tvungen (Transubstans, 2016) (Hardrock)

Gudars Skymning is een band uit Lapland, Zweden, die in 2006 werd opgericht en dat zelfde jaar hun demo "Gudars Skymning" op nam.
De bestond toen uit: Kenny Oswald Dufvenberg - zang en sologitaar, Dennis Ozzian Sjödin - drums, Anders Nord - drums en Tony Östman - basgitaar en in december 2006 kwam Knut Hassel als tweede sologitarist bij de band.
Hun debuut album "Dansa Tillbaks Till Din Grav" werd in 2008 in eigen beheer uitgebracht, maar hun tweede album, "Mörka Vatten", uit 2010, verscheen zowel op LP als op CD via het Italiaanse Black Widow / Bloodrock Records label.
Begin december 2012 ging de band, die toen nog maar uit Kenny, Knut en Anders bestond, naar Stockholm, om hun derde plaat, "Höj Era Glas", op te nemen,met daar op 10 nummers, waarbij Kenny zowel als solo- als de basgitarist speelt en deze is in november 2013 door het Transubstans label uitgebracht.
De band, die sterk beïnvloed is door de hardrock uit de jaren 60 en 70, blues, traditionele Zweedse folk en progrock, bestaat anno 2013 uit: Kenny, Knut, Dennis en Magnus Hasselstam - basgitaar en zingt hun teksten in het Zweeds.
Op hun nieuwe album "Till Detta Var Jag Nödd Och Tvungen" uit 2016, dat ook nu weer door het Transubstans label uitgebracht wordt, bestaat de band uit: Kenny Oswald Dufvenberg - zang en sologitaar, Knut Hassel - sologitaar, Magnus Hasselstam - basgitaar en Dennis Ozzian Sjödin - drums en worden de teksten in het Zweeds gezongen.

Het album bevat 10 nummers en start met "Olyckfagel", waarin ik een lekkere swingende hardrock song te horen krijg, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en deze wordt gevolgd door "Ur Askan", eveneens een swingende hardrock song met een aanstekelijk ritme, die aan zet tot meebewegen en enkele prima tempowisselingen bevat.
Daarna volgt "Djupa Revor" en ook daarin schotelt de band me een uptempo hardrock song voor, waar diverse tempowisselingen in zitten en de muziek swingt, waarna ik "Gange-Rolf" hoor en hierin begint het nummer met gesproken tekst, die na ongeveer 1 minuut afgebroken wordt door de melodische muziek, die lichte invloeden uit de jazz bevat en zo nu en dan een hypnotisch ritme heeft, terwijl er ook diverse tempowisselingen ingebouwd zijn.
Dan zet Gudars Skymning me "Ormens Ägg" voor, waarin ik een vrij zwaar klinkende rock song te horen krijg, die behalve een melodisch ritme, ook enkele uitstekende tempowisselingen kent.
In "Arla I Urtid" hoor ik een aanstekelijke rock song met verscheidene tempowisselingen, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en blues invloeden heeft en in de titelsong "Till Detta Var Jag Nödd Och Tvungen" laat de band me genieten van een fantastische rustige stevige hardrock song.
Vervolgens begint de band erg mooi en rustig in "Kaisers Testamente", waarna de muziek steviger en het tempo langzaam opgevoerd wordt en ik een uitstekende hardrock song te horen krijg, die gevolgd wordt door "Vedergällningen", een schitterende swingende rock song, waarin de zang en het ritme me enigszins aan de muziek van AC/DC doen denken. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
In het laatste nummer, dat "Strövtag I Mörkvede" heet, speelt de band een verrukkelijk instrumentaal stukje muziek, dat in een rustig tempo uitgevoerd wordt en sluit het album daarmee op waardige wijze af.

De CD "Till Detta Var Jag Nödd Och Tvungen" van Gudars Skymning bevat 10 heerlijke rock nummers, die je minstens een keer gehoord moet hebben en ik kan dit album dan ook van harte aanbevelen aan iedere hardrock liefhebber.

Review: Smash Fashion - Junkie Luck (Electric Pudding Records, 2016) (Glamrock)

Smash Fashion is een band uit Los Angeles, Californië, die zich muzikaal heeft laten beïnvloeden door de glamrock, garagerock en rock & roll, bestaat uit: Lloyd Stuart Casson - sologitaar, Nigel Mogg - basgitaar (tot eind 2013), Tony Kinman  - basgitaar, Repo - drums en Roger Deering - zang en sologitaar.
Bijna alle bandleden hebben voorheen in vrij bekende bands gespeeld, zo speelde Nigel Mogg in de Britse band The Quireboys, Tony Kinman in Amerikaanse punk band The Dils, Repo in de Finse band Smack (Nirvana coverde hun nummer "Run Rabbit Run") en Lloyd Stuart Carson in de Amerikaanse band Rock City Angels (de oude band van Johnny Depp), terwijl zanger Roger Deering een fanatieke aanhanger is van Cheap Trick en Mott The Hoople.
Na in 2015 hun debuut album "Smash Fashion" te hebben uitgebracht, is nu hun nieuwe single "Junkie Luck" op de markt gebracht door het Electric Pudding Records label.

De A-kant "Junkie Luck" is een lekker in het gehoor klinkende swingende glamrock song, die een aanstekelijk ritme bevat en me aan zet tot dansen (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en de B-kant, "Long Blonde Animal", een cover van een nummer van The Golden Earring, is eveneens een fantastische swingende uptempo rock song, waarbij stil zitten geen optie is.

Smash Fashion heeft met de single "Junkie Luck" een puik stukje muziek afgeleverd, dat het verdiend om gedraaid te worden en dus een aanrader genoemd mag worden.

Review: Haikai No Ku - Temporary Infinity (Box Records, 2016) (Stoner)

Haikai No Ku werd op 5 april 2012 te Newcastle-Upon-Tyne opgericht door sologitarist Mike Vest van de bands Bong, 11Paranoias en Blown Out.
Samen met Jerome Smith (Female Borstal, Charles Dexter Ward) - basgitaar en Sam Booth (Foot Hair, Bin, Obey) - drums, vormt hij de band, die vanaf 2012 met de regelmaat van de klok muziek uit brengt.
Hun debuut was de gelimiteerde genummerde cassette "Demo I", die op 20 april 2012 via At War With False Noise verscheen, waarna "Demo (II)" als gelimiteerde CD-R werd uitgebracht, eveneens in 2012 op 18 mei en de CD-R "No Blue Sky", die 7 november 2012 via het Fuckin' Amateurs label verscheen.
Daarna verschenen "Sick On My Journey" (Burning World Records, 22 juli 2013), "Blood Sunset" (CD-R; Molotov, 4 augustus 2013), "In The Haze" (Cassette; Visual Volume, 30 mei 2013), "Ultra High" (ltd edition Cassette EP; At War With False Noise, 18 juni 2014) en "Ultra High Dimensionality" (Ltd edition LP; Box Records, 15 augustus 2014).
Hun nieuwe album, dat 25 januari 2016 via Box Records verschijnt, heet "Temporary Infinity" en is geperst op 180 gram vinyl, terwijl de hoes, door Pete Burn ontworpen, van gerecycled karton is gemaakt en een download code bevat. 

"Temporary Infinity" bevat 5 nummers, waarvan "Saltes Of Human Dust" de eerste is en daarin hoor ik de band een fantastisch, bijna 10 minuten durend, zwaar stoner nummer ten gehore brengen, dat in een niet al te hoog tempo en in een hypnotiserend ritme gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna laat de band me genieten van "Temple Factory", waarin ik een geweldig hypnotiserend stoner nummer te horen krijg, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, dat naarmate het nummer vordert iets langzamer wordt.
Dan volgt "Blind Summit" en hierin zet de band me een vrij kort zwaar en duister klinkend stoner nummer voor, dat ook nu weer in een rustig tempo gespeeld wordt, terwijl de muziek een grote muur van geluid vormt.
Het volgende nummer heet "In Garden Of Sunken Eclipse", waarin Haikai No Ku me opnieuw een schitterend zwaar stuk stoner voorschotelt en in het laatste nummer, "Sea Of Blood" is het net of ik tegen een muur van geluid aan loop, maar desondanks weet ik toch van de heerlijke trage stoner van de band te genieten.

Het nieuwe album van Haikai No Ku, "Temporary Infinity" bevat 5 verrukkelijke nummers en is een fantastische ervaring, die ik iedere liefhebber van stoner kan aanraden.