maandag 11 september 2017

Review: The Honey Pot - Ascending Scales (Fruits De Mer Records, 2017) (Progressieve Rock / Pop)

Crystal Jacqueline werd in Wiltshire, Engeland geboren en al op jonge leeftijd ontwikkelde ze haar talent en liefde voor muziek.
Ze trad regelmatig in en rond Bath op, die haar lof en een waardevolle ervaring opleverden en verhuisde later verder naar het zuiden van het land, waar ze in verscheidene bands speelde, die in binnen en buitenland optraden.
Ze woont in Devon met haar varken, katten, ganzen en haar partner Icarus Peel.
Samen spelen ze in de band The Honey Pot, die in 2012 startte en in het begin uit 5 personen bestond, maar nadat, in 2013, hun zanger en ook hun basgitarist de band verlieten, nog maar bestond uit: Crystal Jacqueline - zang en piano, Icarus Peel - alle andere instrumenten en Brian Rushbrooke - drums.
In 2010 bracht ze haar solo debuut album "Heal Yourself" via Psychedandy Records uit en in 2012 verscheen haar eerste album met The Honey Pot, getiteld "To The Edge Of The World" op het Mega Dodo label.
In november 2012 nam ze de EP "A Fairy Tale" op met daarop 3 covers: "Cousin Jane" (Troggs), "A Fairy Tale" (Second Hand), "Play With Fire" (Rolling Stones), die door Fruits De Mer Records werd uitgebracht.
Daarna verscheen de LP "Sun Arise" in 2013 via het Mega Dodo Records label op de markt en deze bevat 16 nummers, inclusief de songs van de EP "A Fairy Tale".
Het album Crystal Jacqueline And The Honey Pot, "Electronic Memory", uit 2015, is in een zeer gelimiteerde box oplage van 100 stuks verschenen en bevat een 12 pagina's tellend boekje, 2 ansichtkaarten en een badge.
Ook de uitgave van de band, "Inside The Whale", die 26 februari 2016 door het Mega Dodo Records label werd uitgebracht, verscheen in een beperkte oplage en daarop zijn keyboards speler John Wyatt en basgitarist Simon Fear, die sinds begin 2015 bij de band zitten, voor het eerst te horen.
Het album, dat 9 nummers bevat, is op 180 gram zwart vinyl op LP uitgebracht in een gelimiteerde oplage van 300 stuks, waarvan de eerste 150 stuks gesigneerd en genummerd zijn door de band.
De CD uitgave bevat 2 extra nummers, terwijl er van de beperkte uitgave van de 3CD versie slechts 150 verschenen en deze bevat het album "Inside The Whale", het exclusieve live album "Live In London" (opgenomen tijdens het Games For May optreden), de single "Lisa Dreams" plus 2 bonus nummers en een interview met Icarus Peel en Crystal Jacqueline, waarbij het geheel verpakt is in een speciaal genummerd blik met waarzeggende vis.
De single "Dr. Crippen's Waiting Room" van The Honey Pot is een voorloper van de 100ste vinyl uitgave van het Fruits De Mer label, dat sinds 2008 bestaat.
De 100ste uitgave is de 2LP "Ascending Scales" van The Honey Pot, die 12 december 2016, op gekleurd vinyl in een klaphoes verschijnt en daarop staat een mix van klassieke en obscure psychedelische en progressieve rock covers plus nieuwe nummers.
Om dit heugelijke feit te vieren, vroeg Icarus Peel een aantal artiesten om medewerking aan hun album te verlenen en Dick Taylor (Pretty Things), James Lowe (Electric Prunes), Tom Newman (July), Peter Cook (July), Nick Saloman (The Bevis Frond), Adrian Shaw (The Bevis Frond), Anton Barbeau, Judy Dyble, Us And Them, Jack Ellister, Bruce Woolley (Buggles) en anderen spelen hierop mee.
Omdat het dubbel album snel uitverkocht was, besloot Keith Jones van Fruits De Mer Records het in een speciale editie als 3CD uit te brengen, waarbij CD 3 opnamen bevat, die niet op de eerste uitgave voorkomen.

CD 1, die 8 nummers bevat, start met "1969", waarop James Lowe meespeelt en hierin hoor ik de band, na een korte intro, een geweldige swingende dansbare progressieve rock song spelen, waarbij stil zitten geen optie is en dit nummer wordt gevolgd door "Solomon Deep" (met Dick Taylor), een fantastische rock song, die enkele prima tempowisselingen heeft en swingt als een trein.
Daarna zet de band met Jack Ellister me "Love Is Green" voor en krijg ik een heerlijke licht psychedelische pop song te horen, die gevolgd wordt door de A-kant van de single "Dr.Crippen's Waiting Room" (met Anton Barbesu), waarin de band me een schitterende swingende progressieve rock song voorschotelt, die diverse subtiele tempowisselingen bevat.
Dan hoor ik Cary Grace samen met The Honey Pot "Can't You See The Witch" spelen en dit is een lekker in het gehoor klinkende swingende cover van het nummer van The Rattles (dat ik trouwens prefereer), waarna "Half A Memory" (met Peter Cook en Tom Newman) volgt en ik een schitterende uptempo psychedelische progressieve pop song voorgezet krijg.
In "Sitting All Alone" zijn de gast muzikanten Judy Dyble en Us And Them en daarin hoor ik de band een schitterende rustige pop song ten gehore brengen, terwijl in het laatste nummer van plaat 1, dat "I've Been So Tired" heet, alleen de muziek van The Honey Pot te horen is en hierin laat de band me genieten van een verrukkelijke psychedelische song, die progressieve rock invloeden heeft.

Op CD 2, die 6 nummers bevat, zijn Nick Saloman en Adrian Shaw te horen in "Time Machine", de B-kant van de single en dit is, in tegenstelling van de single versie, de complete uitvoering van dit fantastische progressieve psychedelische rock nummer, dat gevolgd wordt door "Lucky Spaceman", waaraan Gregory Curvey van The Luck Of Eden Hall meewerkt en in deze song laat The Honey Pot me genieten van een heerlijke swingende melodische progressieve rock song, waar enkele prima tempowisselingen in zitten.
Steve Palmer van Mooch speelt mee in "Rainy Day Mushroom Pillow" en daarin zet de band me een verrukkelijke psychedelische song voor, die Oosterse invloeden heeft en gevolgd wordt door het vrij zwaar klinkende begin van "America" van The Nice, dat door The Honey Pot vertolkt wordt en hierin laat de band een uitstekende uitvoering van dit symfonische rock nummer horen.
Vervolgens zet de band me het langste nummer van de plaat voor, getiteld "Into The Deep" en daarin hoor ik de band samen met Bruce Woolley een geweldige versie van deze song spelen, die niet alleen swingt, maar ook een hypnotiserend ritme bevat, waardoor de band me als het ware de muziek in zuigt, maar tegen het einde verandert de song en krijg ik een experimenteel psychedelisch stuk muziek te horen, waarna de band de plaat afsluit met "River Runs By" en, met behulp van Tony Durant van Fuchsia, een prachtige rustige melodische pop song, die Japanse invloeden bevat, ten gehore brengt

CD 3 start met The Rolling Stones cover "Child Of The Moon", waarop Ted Selke van The Seventh Ring Of Saturn op mee speelt en hierin krijg ik een uitstekende
uitvoering van dit nummer voorgeschoteld, waarna de re-mix van "Half A Memory" volgt en de band een lekker in het gehoor klinkende licht psychedelische pop song speelt, waarin ruimte is voor solo zang.
Daarna hoor ik "Silence Returns", een heerlijke rustig startende mix van rock, pop en folk, die met medewerking van Beau (die het nummer schreef) en Jim Milne van Tractor gespeeld wordt en diverse tempowisselingen heeft en na enkele minuten tijdelijk in een hoog tempo gespeeld wordt, om dan verder te gaan als een melodische rock song.
Dan volgt "Empyrian House" en daarin laat de band me een mooie rustige pop song horen, waarop Gregory Gurvey mee speelt en deze wordt gevolgd door een re-mix van het door Dick Taylor (Pretty Things) geschreven "Sitting All Alone", waarin ik The Honey Pot een prachtige rustige song hoor vertolken.
In "Fear Of Forgetting" met Glenda Pescado (Sendelica) laat de band me genieten van een schitterende rustige pop song en in "Never Comes The Day", waarin Tir Na Nòg mee speelt, krijg ik een fantastische mix van folk en pop voorgezet, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Verder hoor ik "We Used To Know" (met Jay Tausig), een geweldige progressieve pop song, die enkele prima tempowisselingen bevat en "First Light", het langste nummer van de CD, dat met medewerking van Marc Swordfish (Astralasia) gespeeld wordt.
Hierin laat de band me iets meer dan 11 minuten genieten van een mix van spacerock, reggae, disco, pop en progressieve rock, waarin diverse tempowisselingen zitten.

De speciale editie van "Ascending Scales" van The Honey Pot die vol met fantastische songs staat, waarmee de band me vanaf het begin tot het einde heeft weten te boeien, kan ik elke liefhebber van de betere pop en progressieve rock van harte aanraden. (luister naar een gedeelte van het album via de youtube link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




maandag 4 september 2017

Review: Philipp Rumsch - A Forward-Facing Review (Denovali Records, 2017) (Avant Garde / Minimal Music)

Philipp Rumsch, die in 1994 te Leipzig, Duitsland geboren werd, is componist, pianist en geluidsontwerper en studeerde muziek aan het Robert Schumann Conservatory tussen 2011 en 2013, waarbij hij speciaal getraind was in piano, zowel in het klassieke als populaire genre en in het componeren daarvan.
In 2014 werd hij aangenomen bij het junior ontwikkelings programma aan de academie voor muziek en theater "Felix Mendelssohn Bartholdy“ te Leipzig.
Sinds oktober 2013 studeerde hij jazz piano te Leipzig en van 2016 tot 2017 studeerde hij Music Performance aan Rhythmic Music Conservatory te Kopenhagen in Denemarken.
Naast zijn conceptionele werk, waarin hij minimale muziek, pop en elektronische muziek in een akoestisch en orkestraal formaat over brengt, concentreert hij zich vooral op zijn solo project van elektro akoestische muziek.
Vanuit die visie heeft hij zijn EP "A Forward-Facing Review" opgenomen, waarbij hij zich heeft laten inspireren door onder andere: Morton Feldman, Giacinto Scelsi, Elaine Radique en de muziek van William Basinski, Tim Hecker, Brian Eno en Ben Frost.
Daarbij gebruikte hij alleen akoestische en elektronische toetsenbord instrumenten zoals piano, Fender Rhodes en diverse synthesizers, waarna hij ze via de computer manipuleerde, waarbij het resultaat is vastgelegd in 2 delen; "Part I" en Part II.
De EP verschijnt 18 september 2017 via het Denovali Records label, die in januari 2018 ook zijn volgende uitgave "Reflections" zal uitbrengen, waarop hij met een uit 12 personen bestaand ensemble muziek maakt.

In "Part I", dat bijna 10 minuten duurt hoor ik Philipp een rustig eentonig, licht hypnotiserend, stuk elektronische muziek maken, dat tevens zware piano klanken bevat en iets over de helft van het nummer aanzwelt, een dreigend ritme krijgt, dat invloeden uit krautrock en avant garde heeft, tegen het einde weer rustiger wordt en door gaat in "Part II", dat iets meer dan 10 minuten duurt,
Daarin schotelt hij me, in een rustig gespeeld tempo, een lekker in het gehoor klinkend eentonig piano werkje voor, dat onder begeleiding van ruimtelijke geluiden tot het einde toe volgehouden wordt. (luister naar een gedeelte van dit nummer naar de soundcloud link onder de recensie)

"A Forward-Facing Review" van Philipp Rumsch bevat 2 uitstekende nummers, die het beluisteren meer dan waard zijn en ik kan liefhebbers van minimal music en avant garde aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Ironbird - Ironbird (Transubstans Records, 2017) (Hardrock)

Ironbird is een Zweedse band, die door sologitarist Magnus Jernström werd opgericht als extra project naast zijn band Mangrove.
Muzikaal heeft hij zich laten beïnvloeden door de hardrock uit de jaren 70 (met name door Black Sabbath) en de jaren 90.
Samen met enkele oude vrienden nam hij een aantal nieuwe nummers op, die hij gedurende de laatste jaren schreef.
De samenwerking beviel zo goed, dat er werd besloten als band verder te gaan en deze bestaat uit: Rasmus Jansson - zang, Magnus Jenström - sologitaar, Fredrik Schönmeck - basgitaar, Magnus Arndtzen - drums en Jonas Edler - percussie.
Hun debuut album, "Black Mountain", dat in 2014 via het Transubstans label zowel op LP als op CD (digipak) verscheen, krijgt 29 september 2017 een opvolger, die onder de naam Ironbird wordt uitgebracht en zal net als hun debuut album door het Transubstans label op LP, CD en als digitale download verschijnen.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "River", waarin de band een stevige zware rock song ten gehore brengt, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt  en diverse subtiele tempowisselingen bevat, waarna ik "Friends" te horen krijg en daarin speelt de band opnieuw een lekker in het gehoor klinkende stevige rock song in een gemiddeld tempo.
Daarna zet Ironbird me "Mist" voor en hoor ik een uitstekende uptempo rock song, waarin de invloed van Ozzy Osbourne goed te horen is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "Equation", die rustig begint, waarna de band het tempo iets op voert en ik een heerlijke mix van progressieve rock song en hardrock voorgezet krijg.
Dan laat de band me een vrij zwaar klinkende rock song horen, getiteld "Lady", die een stevig ritme heeft en invloeden van de muziek van Black Sabbath bevat en gevolgd wordt door de song "Chains", een schitterende mix van progressieve rock en hardrock, waar een licht hypnotiserend ritme in zit.
In "Avia" start de muziek met bliksem, waarna ik een trage zware hardrock song voorgeschoteld krijg en in "Sleep" verrast de band me de eerste minuten, door een prachtig stukje rustig gitaarspel, dat bijna klassiek aandoet en 2 1/2 minuut duurt, waarna er een pauze van 2 minuten is en de band me laat genieten van een geweldig stuk hypnotiserende rock, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

"Ironbird" van Ironbird is een uitstekende opvolger van hun debuut album en staat vol heerlijke hardrock nummers, waarvan "Sleep" wat mij betreft de uitschieter is en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan iedere liefhebber van dit genre.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: Alex's Hand - Roaches (R.A.I.G. Records, 2017) (Progressieve Rock / Rock In Opposition)

Alex's Hand werd in 2011 te Seattle, Washington, Amerika opgericht door Kellen Mills - zang, basgitaar en synthesizer en Nic Barnes - zang, drums en percussie.
Samen met Mark Yates White - hoorn en solgitaar werd hun debuut EP "Madame Psychosis" op 1 oktober 2012 in eigen beheer als digitale download uitgebracht.
Op 15 april 2013 verscheen het digitale debuut album "This Cat Is A Genius", waarop Ben Reece - sologitaar (1 nummer), Shadough Williams - sologitaar (1 nummer), Mark Yates White - sologitaar (2 nummers) met Mills en Barnes mee spelen.
Vervolgens werd het digitale download album "An Albatross Around The Neck" op 1 juni 2013 uitgebracht en daarop was de bandbezetting: Kellen Mills - zang en basgitaar, synthesizer en piano, Nic Barnes - zang, drums en synthesizer, Ben Reece - sologitaar, Mark Yates White - sologitaar, Dan Pearson - saxofoon, Bill Monto - saxofoon, Gabe Tachell - sologitaar en klassieke gitaar, Steve Barnes - piano en synthesizer en Shadough Williams - synthesizer, gitaar en achtergrond zang.
De volgende uitgave is "Cancumbia", die als digitale download EP op 10 september 2013 werd uitgebracht op 30 juni 2013 live was opgenomen in Columbia City Theater tijdens het Seattle's Seaprog Festival, waarbij Mills en Barnes worden bijgestaan door Gabe Tachell - sologitaar en Max Steiner – sologitaar en zang.
Daarna verschenen het digitale download album "Roaches" (1 maart 2014), dat 1 juni 2017 via het R.A.I.G. Records op CD werd uitgebracht, "Goblinsz" (digitale download album, 4 april 2016) waarin Barnes en Mills een improvisatie sessie met Adam Meszaros (sologitaar) van de band Jü spelen, "Künstler Scheiße" (digitale download album, 1 juni 2016) en dit album werd door het R.A.I.G. Records als CD uitgebracht op 5 augustus 2016.
Op "Künstler Scheiße" is de bandbezetting weer gewijzigd en bestaat uit: Mills, Barnes, Reece, Steiner en Rieko Okuda – keyboards en synthesizer, plus de gastmuzikanten: Carl Andrew O' Sullivan (zang), Johannes Schleiermacher (dwarsfluit, bariton en tenor saxofoon), Charlotte BirkenHauer (vibrafoon), Peter Kuhnsch (hand percussie, fluiten en bellen), Rob Mattessi (trompet), Otto Horvath (trombone) en Stephen Barnes (piano).
Op 1 september 2017 wordt de digitale EP "KaTaTaK" uitgebracht, waarvan de muziek live in 2014-2015 te Berlijn, Duitsland (de nieuwe thuisbasis van de band)  werd opgenomen en gespeeld werd door Kellen Mills - zang en basgitaar, Nic Barnes - zang en drums, Ben Reece - sologitaar, Max Steiner - sologitaar, Rieko Okudo - keyboards en synthesizer, Anna Makovkina - zang (1 nummer) en achtergrond zang (1 nummer), Nick Shannon - achtergrond zang (2 nummers) en Carl O' Sullivan - achtergrond zang (1 nummer).
Alex's Hand trad in de loop der jaren op in diverse landen, zoals: Amerika, Frankrijk, Groot Brittanië en Duitsland en speelde op festivals als: "Avant Garden" en "SeaProg" in Seattle en in de theater productie "Moldy Pony" in de Cube te Berlijn.
De huidige live band bestaat tegenwoordig uit: Kellen Mills - basgitaar, Nic Barnes  - drums en percussie, Kenny Stanger - sologitaar, Matt Kennon - tenor
saxofoon, Roberto Vicchio - trompet en Davide Piersanti - trombone.
Hun album "Roaches" is het tweede studio album, dat op 1 juni 2017 op CD is verschenen via het R.A.I.G. Records label en dit is een concept album waarin wordt vertelt hoe moeilijk het is om tegen de muzikale stroming in te gaan.
Aan deze produtie doet een heel scala aan muzikanten mee, zoals: Kellen Mills – zang, basgitaar, akoestische gitaar en synthesizer, Nic Barnes – zang, drums en percussie, Gabe Tachell – zang en sologitaar, Max Steiner – sologitaar, Richard Williams – keyboards, Jason Shao – melodica solo en synthesizer, Dennis Rea – sologitaar, Stephen Barnes – keyboards, orgel en synthesizer, Jim DeJoie – hoorn, Kit Vander Jagt – sologitaar, Ben Reece – sologitaar en Alicia Dejoie – Viool.

Het album, dat uit 12 nummers bestaat en verhaald over de fictieve band The Roaches, begint met "Intro", waarin een korte sketch te horen is over een toekomstig optreden en deze wordt gevolgd door het bijna 13 minuten durende "Pirate Jazz" en daarin laat de band me genieten van een rustig startend nummer, dat langzaam meer vaart krijgt, waarbij ook het volume wordt opgevoerd, waarna de muziek verandert en ik een spannend stuk voorgeschoteld krijg, dat diverse tempowisselingen bevat en een mix is van allerlei muziek soorten, met overeenkomsten met de muziek van Frank Zappa & The Mothers Of Invention.
Daarna krijg ik weer een kort gesproken stukje te horen, getiteld "Wowowowoww", waarna "Cop" volgt en ook daarin krijg ik een fantastisch stuk theater muziek voorgeschoteld waar verscheidene tempowisselingen in zitten, terwijl de muziek een technisch perfecte mix is van metal, progressieve jazz, rock, melodische rock, improvisatie, Zuid-Amerikaanse ritmes en theater.
In "REXP" volgt een kort tussenstuk met gesproken tekst en muziek en dat wordt gevolgd door "Navigate", waarin ik opnieuw een schitterende mix hoor van jazz, metal, melodische rock theater, improvisatie, humor en heftige ritmes, waarin de band sterk door de muziek van Frank Zappa is beïnvloed, maar ook hoor ik invloeden van de muziek van de Amerikaanse band Skafish.
Dan zet Alex's Hand me weer een kort gesproken tussenspel voor, getiteld "Dewey, He Returns", om te vervolgen met "Dadz", dat ook nu weer een mix van diverse muziek stijlen bevat en de nodige tempowisselingen heeft.
"Yeaaah!" is een kort gesproken nummer en "Sandy (The Stripper)" een geweldige mix van progressieve rock, metal, avant garde, close harmonie en symfonische rock.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Verder hoor ik "Normal (Life Diatribe)", het laatste gesproken stuk en "Tears Of Tub", net als voorgaande langere nummers een mix van stijlen, waarin heftige ritmes en zang afgewisseld worden met jazz, avant garde, gierende gitaren, heftige zware drums en mooie rustige klanken.

"Roaches" van Alex's Hand bevat niet alledaagse muziek en zal daarom ook niet voor iedereen even toegankelijk zijn, maar ik kan deze schijf met technisch hoogstaande muziek sterk aanbevelen aan iedere liefhebber van de muziek van Frank Zappa/Mothers Of Invention en aan hen, die van spannende muziek houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





Review: 5-Ó-Matic's - Devilicious (Eigen Beheer, 2017) (Rock & Roll)

5-Ó-Matics is een rockabilly band uit Vlissingen, Nederland, die in de winter van 2013 werd opgericht en bestaat uit: Tony - zang en sologitaar, Enrico - slaggitaar en zang, Pete - staande bas en zang, Glenn - tenor, alt en bariton saxofoon en zang en Marcello - drums en zang.
Tony is een oude bekende in de rockabilly scene en speelde in de jaren 80 in The Bobo's, in de jaren 90 in The Swingtones en tevens van de jaren 90 tot 2013 in The 2-Tones en trad op in heel Europa.
Enrico speelde net als Tony in The 2-Tones, Marcello in The Swingtones en Pete in The Drainpipes (jaren 80) en The Sideburns (jaren 90), terwijl Glenn, de zoon van Tony en tevens het jongste lid, niet alleen saxofoon speelt, maar ook mondharmonica, staande bas en gitaar.
De band bracht begin februari 2015 hun debuut album "Hydromatic", die in de Avalanche Studio werd opgenomen en 10 nummers bevat, in eigen beheer zowel op CD als digitale download uit.
Halverwege augustus 2017 verscheen hun 7" vinyl single "Devilicious", waarop 2 nummers staan, die over de duivel gaan en ook deze is in eigen beheer uitgebracht.

De A-kant van de single, die in een beperkte, met de hand genummerde, oplage van 500 stuks is verschenen, heet "Up Jumped The Devil", een cover van Roy Brown's song uit 1954 en hierin hoor ik de band een verrukkelijke swingende uptempo rock song spelen, waarbij stil zitten niet mogelijk is.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Op de B-kant staat "The Devil Is Mad", een heerlijke aanstekelijke rhythm & blues song, waar de saxofoon een belangrijke rol in speelt en ook hierbij is stil zitten geen optie.
Vermeldenswaardig is nog, dat de oorspronkelijke versie, uit 1955, door Dorothea Fleming uitgebracht werd.

"Devilicious" van 5-Ó-Matic's bevat 2 geweldige lekkere swingende rock songs, die ik iedere liefhebber van rock & roll van harte kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl





maandag 28 augustus 2017

Review: Mario Diaz De Leon - Sanctuary (Denovali Records, 2017) (Avant Garde)

Mario Diaz de Leon werd in 1979 in de staat Minnesota, Amerika geboren en voor hij naar het Oberlin Conservatory of Music ging, waar hij elektronische muziek en composities studeerde, speelde hij sologitaar in hardcore punk en metal bands.
Sinds 2004 woont hij in New York City en hij behaalde zijn doctoraat muziek composities in 2013 aan de Columbia University.
Zijn debuut als componist maakte hij in 2009 met het album "Enter Houses Of", dat via het Tzadik label van John Zorn werd uitgebracht en geprezen werd door the New York Times voor zijn hallucinatoire intensiteit.
Solo is hij actief onder de naam Oneirogen, een experimenteel project, bekend om zijn samenvoeging van etherische synthesizers, ruwe vervorming en noise invloeden en maakte hij de albums "Hypnos" (2012, Denovali, Shinkoyo), "Veni Nox Anima" (2012, Denovali) en "Kiasma" (2013, Denovali).
Ook schreef hij de muziek van de albums "Trembling Time II" in 2009 voor kamermuziek (2-5 spelers, viool, altviool en cello) en "Luciform" (2011, voor solo dwarsfluit en elektronica).
In 2016 speelde de Los Angeles Philharmonic zijn "Lightmass” op hun “Noon to Midnight” festival en samen met Nate Young van Wolf Eyes speelde hij recentelijk “Standard Deviance One” op het Tectonics Festival Glasgow met de BBC Scottish Symphony Orchestra.
Zijn album "The Soul Is The Arena", dat in 2015 door Denovali Records werd uitgebracht, bevat bijdragen van solisten Claire Chase - dwarsfluit (die ook op "Luciform" meespeelde) en Joshua Rubin - bas klarinet, beiden van het International Contemporary Ensemble (ICE).
Op zijn derde volledige album "Sanctuary", dat 29 september 2017 via Denovali Records uitgebracht wordt, werkt hij samen met het TAK Ensemble, dat bestaat uit: Laura Cocks - dwarsfluit, Liam Kinson - klarinet, Charlotte Mundy - zang, Marina Kifferstein - viool en Ellery Trafford - percussie, terwijl Mario zelf de synthesizer speelt.

Het album, dat 6 nummers bevat, begint met "Blades Of Light" en daarin hoor ik een rustige terugkerende eentonige elektronische synthesizer klanken, die met tussenpauzes gespeeld worden, waarna er halverwege stemgeluid bij komt en enkele minuten daarna ook ruimtelijke synthesizer muziek, plus viool spel.
Vervolgens krijg ik "Balance" voorgeschoteld, waarin het tempo niet al te hoog ligt en de muziek dan weer zwaar, dan weer luchtig klinkt, terwijl het ritme eveneens een wisselend karakter heeft en me op het puntje van mijn stoel gekluisterd houdt, om maar niets van dit spannende nummer, waarin van alles gebeurd, te missen.
Daarna hoor ik "Heart Cave", een schitterend en spannend avant garde nummer, dat ook nu weer diverse subtiele tempowisselingen bevat en technisch van hoogstaande kwaliteit is.
In "Seraph Synapse" laat Mario samen met TAK Ensemble me genieten van een afwisselend stuk muziek, waarin weer van alles gebeurd en dat zo nu en dan zeer dreigend over komt, waarna het titelnummer, "Sanctuary", volgt en ik opnieuw een spannend nummer voorgezet krijg, dat hemelse klanken van de zang bevat en me enigszins doet denken aan de muziek van Les Fragments De La Nuit uit Frankrijk. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Dan volgt het laatste nummer, getiteld "Tongues Of Fire", dat iets meer dan 11 minuten duurt en hierin speelt de groep een verrukkelijk stuk muziek, waarin  elementen van percussie, improvisatie, symfonische rock, avant garde en filmmuziek samen gesmolten worden tot een fantastisch geheel.

"Sanctuary" van Mario Diaz De Leon / TAK Ensemble is een meesterwerk, waarbij ik van begin tot eind op het puntje van mijn stoel heb gezeten en met gespitste oren heb zitten luisteren, om maar niets van deze spannende avant garde muziek te hoeven missen en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan elke liefhebber van dit genre, oftewel Verplichte kost!

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl




Review: The Chemistry Set - Lovely Cuppa Tea (Regal Crabomophone, 2017) (Psychedelische Pop)

The Chemistry Set, de in 1987 door Dave McLean en Paul Lake werd opgericht, begon eind jaren 80 te Londen, Engeland, met het maken van Neo-psychedelische muziek, die via het uit Manchester afkomstige label "Imaginary" werd uitgebracht en eveneens op cassette verscheen via "Acid Tapes", dat alleen cassettes uitbracht.
Ook verschenen er via fanzines zoals Freakbeat en Bucketful Of Brains (beide uit Engeland), The Bob (Amerika), Ruta 66 (Spanje) en Sound Effects (Zweden) flexi discs van de band in de periode 1988-1990.
De band bracht iets meer dan 40 platen op de markt en speelde onder andere op het CMJ Festival te New York, in de legendarische The Marquee en The Borderline, beide te Londen en tevens in de Rough Trade platenzaak en ze traden op in de Brixton Academy met Hawkwind.
Begin jaren 90 ging de band uit elkaar om in 2008 opnieuw  te starten en in dat jaar verscheen ook hun onuitgebrachte LP "Sounds Like Painting" uit 1989, die meer dan 10.000 keer gedownload werd.
Sinds hun herstart verschenen er 3 CD's, 4 singles en kwamen er nummers van de band op 5 compilatie albums terecht.
Eén van die labels waarop hun singles verschenen, was het Engelse Fruits De Mer Records, waarvan hun eerste single binnen 48 uur na uitbrengen uitverkocht was, terwijl hun laatste er slechts 24 uur over deed om uitverkocht te raken.
In september 2014 bracht Fruits De Mer Records hun inmiddels uitverkochte box-set "7&7 Is" uit, waarin zeven 7" vinyl singles zitten en hun volgende 7" EP "Elapsed Memories", waarop 3 songs staan, is eind november 2014 verschenen via Fruits De Mer in een zeer gelimiteerde oplage van 700 stuks gekleurd vinyl, verpakt in een uitvouwbare poster hoes.
Hun album "The Endless More And More", dat 4 januari 2016 via het Regal Crabomophone label verscheen, werd op goudkleurig vinyl uitgebracht in een beperkte oplage van 600 stuks en bevat een klaphoes plus een uitvouwbare poster, terwijl de 12 songs van de LP, nieuwe en eerder op Fruits De Mer Records verschenen singles bevat.
Op 25 september 2017 verschijnt de 7" EP "Lovely Cuppa Tea" via Regal Crabomophone op gekleurd vinyl en deze bevat 3 nummers.

De EP start met de titel song "Lovely Cuppa Tea", waarin ik de band een fantastische aanstekelijke psychedelische song hoor spelen, die me aan de muziek van het Beatles album "Sgt.Pepper's Lonely Hearts Club Band" doet denken en me terug brengt in de tijd.
Daarna volgt "The Rubicon", een schitterende dansbare mix van acid en psychedelische rock, die swingt als een trein en in "Legend Of A Mind", dat over LSD guru Timothy Leary gaat en een cover is van het Moody Blues nummer uit 1968, zet The Chemistry Set me een geweldige uitvoering van deze song voor, waarin enkele uitstekende tempowisselingen zitten. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Lovely Cuppa Tea" van The Chemistry Set bevat 3 verrukkelijke songs, die ik elke liefhebber van psychedelische muziek ten zeerste kan aanraden, oftewel: Verplichte kost!

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl