Review: Marchesi Scamorza - Gemini (Prosdocimi Records / PMS Studio, 2018) (Symfonische Progressieve Rock)

In mei 2009 besloten Enrico Bernardini - zang en akoestische gitaar, Lorenzo Romani - sologitaar, mandoline en keyboards, Paolo Brini - basgitaar, Chiara Scaglianti - keyboards en Alessandro Padovani - drums te Ferrara, Italië, een uniek project te starten, onder de naam Marchesi Scamorza.
Na een zomer lang covers te hebben gespeeld, vonden ze het tijd zelf nummers te gaan schrijven en dat resulteerde in hun eerste eigen song "L’Uomo Dall’Ombra Lunga".
In het begin van de zomer van 2010 verliet Chiara de band en werd vervangen door Enrico Cazzola, die de band muzikaal naar een hoger niveau bracht en in 2011 bracht de band 3 eigen nummers op de EP "Sentieri Di Carta" uit.
De band begon in februari 2012 te werken aan hun debuut album "La Sposa del Tempo", dat 8 nummers plus een intro bevat, waarna de band in de zomer van dat jaar de eerste prijs tijdens San Patrizio Rock contest behaalde.
Hun in oktober 2012 verschenen debuut CD, die via het Synphonic label werd uitgebracht, kreeg positieve recensies uit Italië en van daar buiten, waarna de band de video van het nummer "Autunno" op nam.
Marchesi Scamorza begon in 2013 vervolgens door Europa te toeren, dankzij Marco Bernar van het Franse Musea Records label en het Finse Colossus Project, die in contact met hen gekomen waren voor het maken van een nummer, dat gebaseerd was op het boek "Decamerone" van Giovanni Boccaccio.
Nadat het album "Colossus Project - Decameron" verscheen, werden ze opnieuw benaderd om nog een nummer op te nemen voor het  tweede deel van dit project, de 4CD "Colossus Project - Decameron: Ten Days In 100 Novellas - Part II", waarin een unieke combinatie van muziek en literatuur gemaakt werd.
Ook nam de band in november 2014 hun tweede CD "Hypnophonia" op, die in november 2015 is verschenen via het Ma.Ra.Cash Records label en, net als de nummers voor het Colossus Project, in Mike 3rs's Prosdocimi Studio werd opgenomen.
Hun album "Gemini", dat 12 nummers bevat en in juni 2018 via PMS Studio werd uitgebracht is dus het derde album van de band, die uitgebreid is met zanger Enrico Bernardini.

Het eerste nummer van het album heet "Prendi, Rispondi, Pesa, Vuota" en daarin hoor ik de band met een stukje avant garde beginnen, dat na ongeveer 1 minuut over gaat in een schitterende symfonische progressieve rock song, waar enkele prima tempowisselingen in zitten en dit nummer wordt gevolgd door "Abat-Jour", een korte psychedelische avant garde song.
Daarna zet de band me "Ho Sentito Il Vuoto" voor, waarin ik een prachtige afwisselende rock song hoor, die gevolgd wordt door "Specchio", een swingende mix van disco en rock, die zeer dansbaar is en in een vrij hoog tempo gespeeld wordt.
In Ricordi" brengt de band een zeer mooi rustig stukje gitaarspel ten gehore, waar halverwege de rest van de instrumenten aan toegevoegd worden, zodat er een heerlijk geheel ontstaat en in "Diario" schotelt Marchesi Scamorza me opnieuw een fantastische symfonische progressieve rock song voor, waarin diverse tempowisselingen zitten.
Dan volgt "Crepe Sulla Testa", waarin de band een progressief rock nummer speelt en hierin is ook plaats om te experimenteren (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Oltre Lo Specchio" te horen is, dat rustig begint en halverwege verandert in een prima rock song, die enkele tempowisselingen bevat.
Vervolgens laat de band me genieten van "Urla, Ricorda, Pensa, Sogna", een lekkere afwisselende symfonische rock song, die een swingend dansbaar ritme heeft en gevolgd wordt door "Notte Senza Fine", een rustig startend instrumentaal nummer, dat progressieve jazz invloeden heeft.
Verder hoor ik "All'Ombra Della Lotta", een schitterende spannende progressieve rock song, die diverse tempowisselingen heeft en "Silenzio Addio", een mooie rustige pop song

"Gemini" van Marchesi Scamorza staat vol uitstekende progressieve symfonische nummers, die lekker klinken en ik kan iedere liefhebber van zowel symfonische, als progressieve rock, deze schijf dan ookk ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Son Of Ohm - Blackbirds (SynthMusicDirect., 2018) (Elektronisch / Krautrock)

Leonardo "Soundweaver" Wijma is een Nederlandse muzikant/producer, die sinds 2003, jaarlijks, hoofdzakelijk digitale albums op de markt brengt en in zijn studio produceerde hij reeds meer dan 25 albums, variërend van elektronische muziek (dance, kosmische muziek, elektro) tot psychedelisch (spacerock, krautrock) en van mantra's tot dichtkunst.
Zijn muzikale invloeden zijn onder andere: Pierre Henry, Kid Baltan, Tangerine Dream, Klaus Schulze, Jean-Michel Jarre, Kitaro, Vangelis, Tomita, Bo Hansson, ELP, Cream, Hendrix, Spirit, Moody Blues, Incredible String Band, Caravan, Camel, Gong, Steve Hillage, Pink Floyd, Ash Ra Tempel, Beatles, Sun Dial, Zappa, Brainticket,  Hawkwind, Classical Indian music, Aphrodite´s Child, Eno, Aes Dana, Crosby, Stills & Nash, Bowie, Kraftwerk, Kula Shaker, Led Zeppelin, Mike   Oldfield, Massive Attack, Witthüser & Westrupp en vele anderen.
Al jong leerde hij elektronisch orgel spelen en toen hij 16 jaar was, kreeg hij zijn eerste synthesizer, waarna hij na zijn twintigste ook eigen composities begon te maken en toen hij 26 was, leerde hij elektrische gitaar spelen.
Daarna begon hij nummers te schrijven en had reeds diverse synthesizers, orgels en effecten apparaten, die hij samen gekoppeld had in een kleine huis studio.
De komst van de computer opende nieuwe deuren voor Leonardo en van 1999 tot 2003 werkte hij erg gedreven en maakte veel nummers, waarbij hij het gevoel kreeg, dat het mogelijk was kwalitatief hoogstaande muziek te maken.
Tot 2003 bracht hij "All that is Energy" (EP), "Window" (EP), "Spiritworld 1,2 & 3" (elektronische muziek/dance) uit en in 2003 verscheen zijn eerste officiële album, getiteld "Origine" (elektronische muziek), gevolgd in dat zelfde jaar door de EP "Sadja".
Daarna volgden: "Soundweaver" (psychedelische elektronische muziek, 2003, 2004, 2005), "Dharma" (elektronische muziek, 2004), "Singing Electronic Devices" (elektronische muziek, EP, 2005), "Turn on, Tune in, Drop out" (spacerock, psychedelische muziek, 2005, remix 2007, unreleased) "Samsara" (2005), "Electronic Reality" (elektronische muziek, 2005), "Collective Memory Generator" (synthesizer, 2006), "Temple" (krautrock, 2007), "Open" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "The Turning Point" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "Sabda" (elektronische muziek, 2008), "Elements" (elektronische muziek, 2008), "The Fascinating Vibes of Electronic Waves" (elektronische muziek, 2009), "Voor Een Dag Van Morgen" (2009) (geproduceerd voor H.C. Feiler, 2005-2009), "Quantum Generation" (elektronische muziek, 2010), "Imagine" (ambient en dance, 2010), "Magical Extension" (psychedelische muziek, 2011, niet uitgebracht), "Inner Space Dimension" (psychedelische elektronische muziek, 2011), "Músarrindill" (2011, CD met Egbert Hovenkamp II), "InSpiratie" (2011, met Egbert Hovenkamp II, onuitgebracht), "Waar Het Stroomt" (2011 met zang, Nederlandse gedichten door Leoweyn, onuitgebracht), "Drones" (ambient, krautrock, 2012), "Chants According To..." (vedische mantra's, 2012, met G.N. Rao, niet uitgebracht), "AARDE" (2012, CD met Egbert Hovenkamp II), "Mantra Electronique" (elektronische muziek, 2013), "A Drop In The Ocean" (Boedhistische mantra's, 2013, CD met Lhamo Dukpa van Bhutan), "Gurumaya" (onder de naam Astral Son) (psychedelische muziek/krautrock, 2014, Vinyl/download) en "Silver Moon", eveneens als Astral Son (2015, Vinyl/download).
Onder de naam Son Of Ohm is zijn album "Syrinx", uit 2015, waarop 6 nummers te beluisteren zijn, in eigen beheer via Bandcamp verschenen en ook zijn album "Astronaut", dat 28 september 2017 via bandcamp verscheen, is weer in eigen beheer uitgebracht en tevens wordt het als CD-R via Neu Harmony uitgegeven.
Ook maakte hij, net als bij vorige uitgaven, het prachtige hoes ontwerp weer zelf en dat deed hij eveneens voor het CD-R album "Blackbirds" dat in juli 2018 via SynthMusicDirect verscheen.

Het album bevat slechts 3 nummers, waarvan "Morning Dew" het eerste is en daarin hoor ik Son Of Ohm een schitterend krautrock nummer spelen, dat een hypnotiserend terugkerend ritme heeft, waar hij zijn duistere elektronische klanken omheen bouwt, zodat ik van begin tot einde in de ban van zijn muziek raak.
In het titelnummer "Blackbirds" laat hij me bijna 28 minuten genieten van een afwisselend nummer, dat de eerste 6 minuten in een rustig tempo gespeeld wordt, waarbij de muziek melodisch is en invloeden uit de Andes heeft en vervolgens over gaat in een heerlijk stuk hypnotiserende krautrock, waar invloeden van jaren 70 bands als Tangerine Dream en Klaus Schulze sterk naar voren komen, waarna het nummer met rustige klanken wordt afgesloten.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het laatste nummer heet "Velvet Sky" en daarin schotelt hij me opnieuw een fantastisch elektronisch nummer voor, waarin een terugkerend ritme zit, dat hypnotiserend op me werkt en ik in een lichte trance kom.

Met zijn album "Blackbirds" heeft Son Of Ohm me ook deze keer weer weten te boeien, door me van begin tot einde in een bepaalde trance te brengen, waardoor ik volledig in de ban van zijn schitterende muziek was en ik kan iedere liefhebber van krautrock, elektronische muziek en trance, deze schijf dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Sun Dial - Science Fiction (Sulatron Records, 2018) (Elektronische Muziek)

Nadat hij de band The Modern Art had ontbonden, richtte multi-instrumentalist Gary Ramon, die in diverse bands actief is en tevens het Acme Records label runt, in 1990, de band Sun Dial op te Londen, Engeland.
Met Sun Dial bracht hij in verschillende band samenstellingen vanaf de oprichting tot 2012 diverse albums uit, waarvan de eerste "Other Way Out" via de labels Tangerine Records (1990), Dutch East India Trading Company (1991), UFO Records (1991), Acme Records (1994, 1996, 2003), Gallium Arsenide (1996), Lava (1997) en Relapse Records (2006) werd uitgebracht.
Vervolgens verschenen "Reflecter" (UFO Records, 1992, Dutch East India Trading Company, 1992 en Midi Inc., 1992), "Libertine" (Beggars Banquet Records, 1994, CD/MC, 1994 en Atlantic Records, 1993), "Return Journey" (Acme Records, 1994, Gallium Arsenide, 1996 en Relapse Records, 2006), "Acid Yantra" (Beggars Banquet Records, 1995 en Acme Records, 1995, 2007), "Live Drug" (Acme Records, 1996), "Zen For Sale" (Acme Records, 2003 en Headspin, 2003), "Shards Of God" (Acme Records, compilatie, 2007), "Libertine - Deprogrammed" (Acme Records, 2007), "Processed For DNA (The 20th Anniversary Anthology)" (Shrunken Head, 2-CD, 2010), "Sun Dial" (Shrunken Head, 2010), "Pumpkinhead" (Shrunken Head, 2011), "Mind Control" (Tangerine Records, 2012) en de Box Set "Exploding In your Mind - A Collection of Outtakes, Alternative Mixes and Rehearsals 1990-91 (Acme,"CD, 2010) plus 12 singles en 10 EP's.
Tijdens de opnamen van het album "Mind Control" uit 2012, dat 3 december 2015 plus 2 extra nummers via het Sulatron Records label op CD verscheen, bestond de band uit: Gary Ramon - sologitaar, zang, mellotron, mini-Moog, arp en Hammond orgel, Scorpio -basgitaar en Moog taurus 3 bas pedalen, Conrad Farmer - drums en Joolie Wood - viool, basblokfluit en melodica, terwijl Hugo Chavez-Smith, die tevens bij het debuut album "Other Way Out" betrokken was geweest, het album produceerde.
Het studio album van de band "Made In The Machine" verscheen 24 oktober 2016 via het Sulatron label op CD en 25 december werd, via dat zelfde label, de 2LP versie in een gelimiteerde oplage van 500 stuks met klaphoes uitgebracht.
"Science Fiction", dat 13 nummers bevat, is de opvolger van dit album en werd 22 juni 2018 in een beperkte oplage van 750 stuks op 180 gram groen vinyl en in een beperkte oplage van 500 stuks als CD uitgebracht door het Sulatron Records label.

Het album, waar meer dan 20 jaar aan gewerkt is, begint met "Hangar 13" en daarin hoor ik Sun Dial een eentonig elektronisch nummer spelen, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en tegen het einde licht psychedelisch wordt, waarna "White Stone" volgt en ik een swingend rock nummer voorgeschoteld krijg, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In "Mind Machine" zet hij me een zeer dansbare mix van disco en elektro voor, die een eentonig ritme heeft en in "Saturn Return" krijg ik eveneens een dansbaar elektronisch nummer te horen, waar lichte ruimtelijke invloeden in zitten.
Dan hoor ik "Space Travel", een lekker in het gehoor klinkend rustig elektronisch nummer, dat een aangenaam ritme heeft en gevolgd wordt door "Alien X", een mooi rustig nummer, dat lichte invloeden uit science fiction films, pschedelische muziek en spacerock heeft.
Daarna speelt Sun Dial "Rise Of The Robots", een heerlijk dansbaar nummer met een eentonig ritme, dat gevolgd wordt door "Airlock", een swingend stuk muziek, waar invloeden uit Hammond rock, Oosterse muziek en psychedelische rock in verwerkt zijn.
Vervolgens hoor ik "Aftershock", een nummer, dat uit een soundtrack lijkt te komen, spacerock invloeden heeft en swingt, waarna ik "Ghost Ship" hoor en hij me opnieuw een stukje filmmuziek voorschotelt, dat een ruimtelijk effect en een eentonig ritme heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Verder zet Sun Dial me "Infra Red" voor, een fantastisch swingend elektronisch nummer met een licht hypnotiserend dansbaar ritme, dat gevolgd wordt door "Starwatchers", een uitstekend, vrij rustig, stukje filmmuziek, dat symfonische spacerock elementen bevat en lichtelijk driegend over komt.
Het laatste nummer is de lange uitvoering van "Hangar 13", die iets meer dan 15 minuten duurt en daarin laat hij me genieten van een geweldig psychedelisch elektronisch nummer, dat een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en daarmee weet hij me van begin tot einde in de ban van zijn muziek te houden.

"Science Fiction" van Sun Dial bevat 12 korte uitstekende nummers en 1 fantastich lang nummer, die me als muziek in de oren klinken en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan iedere liefhebber van filmmuziek, elektronische en psychedelische muziek.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Smash Fashion - Rompus Pompous (Electric Pudding Recordings, 2018) (Glamrock)

Smash Fashion is een band uit Los Angeles, Californië, die zich muzikaal heeft laten beïnvloeden door de glamrock, garagerock en rock & roll, bestaat uit: Lloyd Stuart Casson - sologitaar, Nigel Mogg - basgitaar (tot eind 2013), Tony Kinman  - basgitaar, Repo - drums en Roger Deering - zang en sologitaar.
Bijna alle bandleden hebben voorheen in vrij bekende bands gespeeld, zo speelde Nigel Mogg in de Britse band The Quireboys, Tony Kinman in Amerikaanse punk band The Dils, Repo in de Finse band Smack (Nirvana coverde hun nummer "Run Rabbit Run") en Lloyd Stuart Carson in de Amerikaanse band Rock City Angels (de oude band van Johnny Depp), terwijl zanger Roger Deering een fanatieke aanhanger is van Cheap Trick en Mott The Hoople.
Hun debuut album "Big Cat Love" werd in 2014 door het Electric Pudding Recordings label uitgebracht en ook het album "Rompous Pompous" verscheen in mei 2018 via dit label en op dit album is basgitarist Kinman vervangen door Scarlet Rowe, die tevens de achtergrond zang doet.
Ook spelen er enkele gastmuzikanten mee, waaronder: Mike Garson - piano (1 nummer), Patrick "Frenchie" French - mondharmonica, Brad Watson - keyboards en Lauri Cook en Ronnie Del Dio - achtergrond zang.

Het album, dat 11 n ummers bevat, begint met "Can't Take You Anywhere", waarin ik een heerlijke swingende uptempo glamrock song voorgeschoteld krijg, die me terug doet verlangen naar de jaren 70 en ook "Soft As A Rock (Helium Head)" is zo'n aanstekelijke 70er jaren geïnspireerde song, die enkele prima tempowisselingen heeft, swingt en zeer dansbaar is.
Dan volgt het titel nummer "Rompus Pompous", een uitstekende uptempo rock song, die swingt en lichte invloeden uit psychedelische rock en glamrock heeft, waarna de band me "Wolves Of Wonderland" voorzet en ik een lekker in het gehoor klinkende poprock song te horen krijg, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden uit bluesrock bevat.
In "Teenage Demon" laat de band me een schitterende swingende mix van rock & roll en glamrock horen, waarbij stil zitten niet aan de orde is en in "Proper Way To Eat A Muffin" zet Smash Fashion me een song in de stijl van The Sweet voor, die een hoog meezing gehalte heeft en in een aanstekelijk ritme gespeeld wordt.
Daarna hoor ik de single "Runs In The Family", een verrukkelijke swingende rock song, die erg dansbaar is en ook nu weer een aanstekelijke ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Tender Was The Hook", een fantastische mix van licht psychedelische muziek en glamrock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Verder hoor ik "Ugly Thugly", een swingende glamrock song, die diverse tempowisselingen heeft, "Gentle Hand", een geweldige swingende rock song, die invloeden van de muziek van The Sweet heeft en "Smiles And Daggers" is een verrukkelijke rustige pop song, die halverwege in een iets steviger ritme gespeeld wordt.

"Rompus Pompous" van Smash Fashion is een heerlijke schijf om te beluisteren, waarmee de band me opnieuw mee terug gevoerd heeft naar de jaren 70 en ik kan hen, die van glamrock en swingende muziek houden, deze CD dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Ángel Ontalva & Vespero - Carta Marina (Eigen Beheer, 2018) (Progressieve Rock / RIO)

Ángel Ontalva is een Spaanse gitarist uit Madrid, die deel uit maakt van de band October Equus, maar ook solo diverse albums op zijn naam heeft staan, zoals: "Mundo Flotante" (OctoberXart Records, 2012), "Land Of Rain And Steel" (Ltd.edition CD-r, OctoberXart Records, 2013), "Tierra Quemada" (CD, OctoberXart Records, 2015), "No Grooves - Blood Moon Tonight" (CD, OctoberXart Records, 2017) en "Satellites" (ltd. edition CDr, OctoberXart Records, 2017).
Vespero werd in 2003 in Astrakhan, zuid Rusland opgericht en brengt sinds 2004 muziek uit, zowel in eigen beheer, als via diverse maatschappijen.
De band onderging sinds hun oprichting diverse keren bezettingswisselingen en bestaat, na het overlijden van cellist Vladimir Belov tegenwoordig uit: Ivan Fedotov – drums en percussie, Arkady Fedotov – basgitaar, synthesizer, fluit en achtergrond zang, Alexander Kuzolev – gitaar, effecten en elektronica, Alexei Klabukov – arpeggiator, keyboards en mellotron en Vitaly Borodin - viool.
Angel en Vespero hebben hun krachten gebundeld in het nummer "Carta Marina", dat vanaf 12 februari 2018 op CDr via bandcamp verkrijgbaar was en op 9 juli 2018 gevolgd werd door het album met dezelfde naam.
Het album verscheen in eigen beheer in een beperkte oplage van 100 stuks als Deluxe Edition 2CD + digitale download, waarbij de bonus CD opnamen bevat van live uitvoeringen van Ángel Ontalva & Vespero uit 2017/2018, inclusief 3 niet uitgebrachte nummers, gestoken in een 6 delige hoes en in een beperkte oplage van 400 stuks, plus als digitale download.

In het eerste nummer, "Carta Marina", hoor ik Angel met rustig gitaar spel starten, ondersteund door synthesizer geluiden, die langzaam meer volume krijgen, waarbij het tempo en ritme sneller wordt en de muziek verandert in een fantastisch hypnotiserend stuk progressieve rock, dat krautrock invloeden bevat en swingt, om tegen het einde terug te keren naar de begin tonen en in "Sea Orm" laat de band me genieten van een heerlijk progressief rock nummer, dat lichte jazzrock invloeden heeft en diverse subtiele tempowisselingen kent.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Dan volgt "Giant Lobster Between The Orkneys And The HYbrides", een fantastisch swingend nummer, dat aan rock in opposition grenst, zeer complex in elkaar zit en enkele prima tempowisselingen heeft, waarna Ángel Ontalva & Vespero "Insula Magnetica" speelt en ik een spannend stukje progressieve rock voorschoteld
krijg, dat ook nu weer diverse tempowisselingen bevat en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna hoor ik "Sledges Crossing The Guld Of Bothnia", waarin de band een schitterende uptempo mix van progressieve rock en Spaans klinkende muziek voorzet, die tevens lichte spacerock invloeden heeft en swingt.
Vervolgens speelt de band "Horrenda Charybdis Near Loftten", een geweldig swingend nummer, dat opnieuw erg complex in elkaar zit en in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en "Ziphius", een verrukkelijk swingende mix van progressieve rock en zigeunerklanken, die diverse tempowisselingen bevat.

Ángel Ontalva & Vespero  hebben me met "Carta Marina" van begin tot einde in de ban van hun muziek gehouden en ik kan dit meesterwerk dan ook ten zeerste aanbevelen, aan iedereen, die van progressieve rock en/of rock in opposition houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Saturnia - The Sceance Tapes (Elektrohasch Records, 2018) (Psychedelische Rock)

In 1996 besloot multi-instrumentalist Luis Simões zijn project Saturnia op te richten.
Officieel was het bedoeld een vrije kunst project te worden met diverse kunstmogelijkheden, zoals: literatuur, fotografie,ontwerpen, schilderen en muziek.
De naam Saturnia werd voor dit project bedacht en bestond op deze manier tot 1997, het jaar waarin ook de eerste demo verscheen.
Begin 1998 veranderde Saturnia in een 2 mans band met Luis Simões - gitaar, sitar, zang, gong, programmering en theremin en Eduardo Vasconcelos (alias M Strange) - keyboards.
Dit duo maakte de eerste officiële CD "Saturnia", die in 1999 verscheen, waarna Eduardo de band verliet en werd vervangen door Vasco Pereira, een spacerock synthesizer/orgel speler, die in de zomer van 2000 op zijn beurt werd vervangen door keyboards speler Francesco Rebelo.
Samen namen ze de tweede CD van Saturnia op, getiteld "The Glitter Odd", die in 2001 via het Cranium Music label verscheen en in 2002 kwam hun volgende CD "Hydrophonic Gardening" via het Italiaanse Mellow label uit.
Na enkele jaren van stilte was er in 2007 plotseling een nieuwe CD, die door het Duitse Elektrohasch label op de markt gebracht werd, getiteld "Muzak" met daarop muziek die tussen mei 2003 en november 2005 was opgenomen.
Op deze CD is een bijdrage geleverd door Daevid Allen (Gong), Nik Turner (Hawkwind) João Alves en Flapi Simões.
Luis ging daarna, alleen, weer de studio in en nam tussen 2007 en 2011 genoeg muziek op om de dubbel LP/CD "AlphaOmegaAlpha" uit te brengen, die in 2012 via het Elektrohasch verscheen en daarop werkten Stefan Koglek (Colour Haze) en Teresa Machado mee.
"The Real High", dat 5 augustus 2016 zowel op CD als op LP verscheen en 8 nummers bevat, is het zesde album van Saturnia en werd tussen 2012 en 2016 opgenomen met medewerking van Tiago Marques - Moog synthesizer (2 nummers) en Adelaide Simões - zang en gesproken woord (1 nummer).
Zijn album "The Sceance Tapes" is daar de opvolger van en dit verscheen op 29 juni 2018 op CD en als 2LP via Elektrohasch.
Om ook live op te treden, is zijn eenmans band uitgebreidt met Nuno Oliveira - orgel, synthesizer, elektrische piano en keyboards en André Silva - drums en gong en zijn album "The Sceance Tapes" werd dan ook live opgenomen door Ary op 11,12 en 13 september 2017 in de Toolate Studio te Cascais, Portugal en door Stefan Koglek gemasterd in de Colour Haze Studio te Reichertshausen, Duitsland, op 8,9 en 10 februari 2018.

Het album, dat 12 nummers bevat, start met "Chrysalis", waarin de band me een fantastische uptempo psychedelische song voorzet, die Oosterse invloeden heeft en swingt als een trein, zodat stil zitten geen optie is en dit nummer wordt gevolgd door "A Burnt Offering", een mooie, vrij rustige, pop song met Oosterse en spacerock invloeden.
Daarna brengt de band "Infinite Chord" ten gehore en hierin krijg ik een geweldige mix van spacerock, progressieve rock en Indiaanse invloeden voorgezet, waarna "I Am Utopia" volgt, een schitterende psychedelische rock song, die swingt, een hypnotiserend ritme en spacerock invloeden heeft.
In "The Real High" speelt de band opnieuw een heerlijke mix van psychedelische, progressieve rock en Oosterse invloeden in een gemiddeld tempo en in "Hydrophonic Gardening" zet Saturnia me een experimenteel psychedelisch nummer voor, dat in een traag tempo gespeeld wordt.
Dan krijg ik "Mindrama" voorgeschoteld en daarin laat de band me genieten van een verrukkelijke hypnotiserende psychedelische song, die me alle tijd doet vergeten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Gemini", een prachtige rustige psychedelische song, die invloeden van de muziek van Pink Floyd heeft.
Vervolgens hoor ik "Still Life", een lekker in het gehoor klinkend instrumentaal stukje melodische muziek, waarna ik "Sunflower" hoor en hierin krijg ik weer zo'n mooie, vrij rustige, pop song te horen, die lichte psychedelische invloeden heeft.
verder volgen "The Twilight Bong", een fantastisch Oosters psychedelisch nummer met een hypnotiserend ritme en lichte spacerock invloeden en "Cosmonication", een schitterend symfonisch elektronisch nummer met invloeden van spacerock.

"The Sceance Tapes" van Saturnia is een album, waarvan ik van begin tot einde heb genoten en ik kan liefhebbers van zowel psychedelische rock, alsmede Oosterse muziek en progressieve rock, dit meesterlijke werk dan ook sterk aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Solus - Satya Yuga (R.A.I.G. Records, 2018) (Progressieve Rock / Psychedelische Rock / Raga)

Solus is het alias van multi instrumentalist Devin Thompson uit Calgary, Canada, die zijn debuut album "Satya Yuga" op 15 november 2017 als digitale download uitbracht en op 15 mei 2018 is dit album, dat 8 nummers bevat, via het R.A.I.G. Records als CD en als digitale download verschenen met nieuw artwork.

Het album begint met "Satya", waarin ik Solus een fantastische swingende mix van Indiase traditionele raga en progressieve rock in een vrij hoog tempo hoor spelen, waarna "Brahmã" volgt en hij me een uitstekend uptempo rock nummer voorschotelt, dat een aanstekelijk swingend ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is.
Daarna schotelt hij me "Treta" voor en krijg ik een geweldige mix van raga en heavy rock te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Brahmãstra", een schitterend psychedelisch progressief rock nummer, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme bevat.
Dan krijg ik "Dvapara" voorgezet en hierin speelt Solus een heerlijk melodisch rock nummer, dat halverwege in een langzamer tempo wordt gespeeld, waarna "Brahman" volgt en ik een verrukkelijk rustige stukje licht psychedelische muziek te horen krijg, waar invloeden van de muziek van Pink Floyd in zitten.
In "Kali" laat Solus me opnieuw genieten van een heerlijke mix van psychedelische en progressieve rock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Relic", het laatste nummer van het album, schotelt hij me nogmaals een fantastische mix voor van psychedelische muziek en progressieve rock, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Satya Yuga" van Solus is een heerlijk album, dat me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden, aan een ieder, die van psychedelische, progressieve rock en Indiase muziek houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl