Review: Udo Pannekeet - Electric Regions (In And Out Focus Records, 2019) (Jazzrock)

De Nederlander Udo Pannekeet is de huidige basgitarist van de Nederlandse band Focus.
Op 1 september 2013 verscheen zijn debuut album "On" als digitale download en op 5 oktober 2019 bracht hij via In And Out Focus Records het album "Electric Regions", waarop 5 nummers staan, als CD uit.
De muzikanten, die op deze plaat spelen zijn: Udo Pannekeet - basgitaar, synthesizerbas, synthesizer, zang en drum programmering, Marcel Serierse - drums en percussion, Rein Godefroy - piano en synthesizer, Jelle Roozenburg - sologitaar en bariton gitaar, Martijn van Iterson - sologitaar, Eef Albers - sologitaar, Menno Gootjes - sologitaar, Tim Langedijk - sologitaar, Ilja Reijngoud - trombone, Jan van Duikeren - trompet, Nils van Halften - saxofoon en bas klarinet, Tom Beek - tenor saxofoon, Remco de Landmeter - dwarsfluit, Rene ten Cate - vibrafoon en Jos de Haas - percussie.

Het album begint met het bijna 24 minuten durende "Electric Regions Part One", waarin de muziek traag en experimenteel klinkend begint, om na korte tijd te veranderen in een swingend uptempo jazzrock nummer, waarin flink geïmproviseerd wordt, om na 8 minuten over te gaan in een langzaam tempo, dat invloeden van avant garde en filmmuziek heeft en opnieuw verandert en dan een in een uitstekend stukje swingende jazzrock verder gaat, dat lichte Afrikaanse invloeden bevat en vervolgens weer terug komt in een rustig tempo en daarin te eindigen.
Daarna volgt "Integration Yes" en hierin speelt de band een jazzrock nummer, dat experimentele elementen herbergt en iets over de helft van het nummer een terugkerend ritme krijgt, dat licht hypnotiserend werkt, waarbij de muziek ook meer snelheid krijgt.
In "Little Nura" speelt Udo Pannekeet een prachtig rustig melodisch nummer en in "The Antibes Situation" krijg ik opnieuw een swingend nummer voorgezet, dat met een vrij hoge snelheid gespeeld wordt en een terugkerend licht hyppnotiserend ritme en scheurend gitaarspel bevat.
Het album wordt afgesloten met "Cocon Cocon" en ook in dit nummer begint de muziek rustig, om halverwege te versnellen en over te gaan in een dansbaar stukje
rock.

"Electric Regions" van Udo Pannekeet is een heerlijke jazzrock plaat, waarin de muziek bij tijd en wijle experimenteel klinkt en swingt en ik kan liefhebbers van dit genre, deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: The Spacelords - Spaceflowers (Tonzonen Records, 2020) (Spacerock)

De band The Spacelords uit Reutlingen en Metzingen/Neuhausen, Duitsland werd in april 2008 opgericht, toen Marcus Schnitzler - zang, drums, percussie en djembé, muziek begon te maken met Matthias Wettstein - sologitaar en Klaus Werz - basgitaar.
Matthias en Klaus hadden al verschillende ideeën voor songs en na enkele weken, was al bijna de helft van hun debuut CD uitgewerkt.
De achtergronden van de bandleden waren verschillend; Marcus studeerde traditionele ritmes in West Afrika en was al 25 jaar bezig met psychedelische muziek,
Matthias was beïnvloed door de muziek uit India, waar hij sinds de jaren 70 naar toe ging en speelde al 30 jaar gitaar en Klaus begon in 1978 als drummer in Rusland, maar schakelde al spoedig over op sologitaar en in 2006 werd dat basgitaar.
Het vierde Spacelords lid, Reinholt - dwarsfluit, kwam in 2008 bij de band en speelt op de debuut CD mee, maar verliet de band in 2009.
Hun debuut CD "Spacelords", uit 2009, werd in eigen beheer gemaakt en gedistribueerd door het Italiaanse BTF label, waarna de band in 2011 "Dimension 7" uitbracht, gevolgd door een "Live" CD-R in 2013, beide opnieuw in eigen beheer.
Hun album "Synapse" werd in 2014 door Sulatron Records uitgebracht in een gelimiteerde eerste oplage van 500 stuks op gekleurd 180 gram vinyl en door de band zelf als CD en gevolgd door de albums "Liquid Sun" (beperkte oplage op groen, geel en wit vinyl, plus 180 gram vinyl, CD en digitale download, 23 januari 2016) en "Water Planet" [beperkte oplage LP (1000 stuks) op blauw-wit gespetterd vinyl, CD en digitale download, 20 oktober 2017], die via Tonzonen Records verschenen en op deze plaat is Klaus vervangen door Akee Kazmaier.
Op 22 februari 2019 bracht Tonzonen Records de live plaat "On Stage" in een beperkte oplage van 500 stuks als 2LP uit, waarvan er 400 op zwart en 100 op marmer rood vinyl zijn geperst en tevens verscheen het album in een beperkte oplage van 1000 stuks op CD.
Als derde en laatste deel van de trilogie verschijnt op 21 februari 2020 het album "Spaceflowers", nadat eerder de delen "Liquid Sun" en "Water Planet" zijn uitgebracht.

Het album bevat 3 lange nummers, waarvan "Cosmic Trip" het eerste is en hierin speelt de band een 24 minuten lange spacerock trip, die rustig begint en een terugkerend hypnotiserend ritme heeft, om na de helft van het nummer iets meer snelheid en psychedelische invloeden te krijgen.
In "Frau Kuhnkes Kosmos" laat The Spacelords me genieten van een swingende uptempo fantastische mix van kraut-, spacerock en progressieve rock, die een aanstekelijk licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft.
Dan volt het laatste nummer, het titel nummer "Spaceflowers", een verrukkelijk stuk spacerock, met hardrock invloeden, dat net als vorige nummers een terugkerend ritme heeft, dat licht hypnotiserend is.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)

The Spacelords heeft me met "Spaceflowers" van begin tot einde in de ban van hun geweldige muziek gehouden en ik kan dit meesterwerk dan ook zeer aanraden, aan iedere liefhebber van spacerock en progressieve rock.

Review: District 97 - Screens (Mind Scan Records, 2019) (Jazzrock / Rock)

District 97 uit Chicago, Amerika, bestaat uit: Leslie Hunt - Zang, Jim Tashjian - sologitaar en zang, Tim Seisser - basgitaar, Andrew Lawrence - keyboards en Jonathan Schang - drums en percussie.
De band bracht op 10 november 2009 hun debuut digitale nummer "Termites" uit, die op 11 november 2009 gevolgd werd door "It Takes Forever", waarna "I Don't Wanna Wait Another Day" (single edition, 12 november 2009) en "I Can't Take You With Me" (single edition, 13 november 2009) volgden.
Vervolgens verschenen "Quartet for the End of Time: Dance of Fury, for the Seven Trumpets" ("Hybrid Child" bonus track, 12 juni 2010), "District 97?-?Live at CalProg" (digitaal album, 6 december 2010), "Live at WFPK FM" (digitaal album, 23 januari 2012), "Live at Rites of Spring" (Official Soundtrack digitaal album, 3 december 2012), "Inside The Vault Club Previews" (digitaal album, 9 april 2017), "Screens" (Hi-Res 48kHz/24 Bit, digitaal album, 4 oktober 2019) en "Screens", (CD, 4 oktober 2019).

Het album, dat 9 nummers bevat, begint met "Forest Fire", waarin de band een heerlijke melodische song speelt, die tempowisselingen heeft en in vloeden van experimentele jazz heeft en gevolgd wordt door "Sheep", een stevig startende rock song met heavy rock en avant garde invloeden, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en diverse tempowisselingen bevat.
Daarna volgen "Sea I Provide", een swingende poprock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "Bread & Yarn", een uitstekende song, die rustig begint, om na enkele minuten over te gaan in een swingend stuk, waarna de band na een paar minuten terugkeert naar het langzame tempo, dat vervolgens verandert in een experimenteel stuk.
In "Trigger" zet District 97 me een geweldige swingende rock song voor, die subtiele tempowisselingen heeft en lichte jazz invloeden bevat en in "After Orbit Mission" krijg ik een kort, maar fantastisch, zwaar stukje instrumentale muziek voorgeschoteld.
Dan volgen "Shapeshifter", dat jazzrock en hardrock invloeden heeft en diverse tempowisselingen bevat, "Blueprint", een afwisselende rock song, die lichte jazz en progressieve invloeden heeft en "Ghost Girl", een spannende rock song met theater en hardrock invloeden en wisselende tempo's.

"Screens" van District 97 is een uitstekende CD, waarop prima afwisselende nummers staan, die jazzrock en rock bevatten en ik kan liefhebbers van beide genres, dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: OZO - Saturn (Riot Season Records, 2020) (Spacerock / Jazz)

OZO uit Newcastle Upon Tyne en Manchester, Engeland bestaat uit: Graham Thompson - drums, Karl D Silva - saxofoon en Mike Vest - bas- en sologitaar.
De band werd opgericht na het uiteen gaan van de bands Drunk In Hell en Blown Out.
Op 7 februari 2020 verscheen hun album "Saturn", waar 5 nummers op staan, in een beperkte oplage als LP op rood vinyl, via Riot Season Records.

Kant A, dat 2 nummers bevat start met "Lifeship", waarin de band me een geweldige mix van spacerock en jazz voorschoteld, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme bevat en deze wordt gevolgd door het titel nummer "Saturn", een schitterend progressief jazz nummer, dat enkele minuten met vrij hoge snelheid gespeeld wordt, waarna de muziek iets langzamer wordt en een experimenteel karakter krijgt, om na korte tijd weer opgevoerd te worden en vervolgens opnieuw in een trager tempo te worden gespeeld, dat nogmaals enkele keren van tempo verandert.
Het eerste nummer van kant B heet "Nuclear Fuel" en hierin brengt OZO opnieuw een heerlijke mix van spacerock en jazz ten gehore, die invloeden van psychedelische muziek heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Slide" en ook in dit nummer krijg ik een uitstekende mix van jazz en spacerock voorgeschoteld, die een terugkerend ritme bevat.
In het laatste nummer "Centuries" speelt de band een experimenteel nummer met spacerock en jazz invloeden in een langzaam tempo, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft en bij tijd en wijle freakt de band hierin behoorlijk uit.

"Saturn" van OZO is geen alledaagse plaat, die niet voor iedereen geschikt is, maar liefhebbers van jazz in de stijl van Pharaoh Sanders en John Coltrane zullen deze schijf zeker weten te waarderen, maar ook zij, die van improvisaties en spacerock houden, raad ik aan deze plaat eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Fernando Perdomo - The Crimson Guitar (Forward Motion Records, 2019) (Gitaar Muziek)

Multi-instrumentalist, singer-songwriter en solo- en basgitarist van The Dave Kerzner Band, Fernando Perdomo uit Los Angeles, California, Amerika bracht op 9 februari 2018 zijn eerste instrumentale progressieve rock album "Out To Sea" uit, nadat hij eerder 13 albums en 24 opnamen had uitgebracht.
Eerdere albums zijn onder andere: "The Golden Hour" (2017), "DNA" (2017), "Ardent (The Acoustic Record)" (2017), "Burned Out Heart and Other Assorted Breakup Songs" (2017), "This Can Be You" (2017), "Voyeurs" (2016), "Dances With A Mysterious Blonde" (2016), "Picks" (2016), "Dreaming In Stereo (Extended Edition)" (2016), "Warm" (2014), "Dreams" (2014), "Postcards From Reseda  (2014) en "Home Is Wherever You Are" (2012) en deze verschenen hoofdzakelijk als digitale download.
Vervolgens verscheen zijn album "Out To Sea 2", dat 9 nummers bevat, op 15 februari 2019 via Cherry Red en Forward Motion Records als CD, gesigneerde CD en als digitale download en vermeldenswaardig is verder, dat Fernando alle instrumenten in alle nummers bespeeld, op 1 nummer ("The Dream") na, want daarin zorgt Eddie Zyne voor het drumswerk.
De muziek is geïnspireerd op symfonische en artrock artiesten van de jaren 70, zoals Jan Akkerman (Focus), Peter Banks (Yes), Steve Hackett (Genesis), Steve Howe (Yes), John Wetton (King Crimson), Sonja Kristina (Curved Air), Roy Albrighton (Nektar) en anderen.
Zijn nieuwe album "The Crimson Guitar" is zijn eerbetoon aan de muziek van King Crimson en werd 8 november 2019 als CD, gesigneerde CD en als digitale download uitgebracht via Forward Motion Records.

Over het album, dat 10 nummers bevat, kan ik kort zijn, want alle nummers worden op een rustige manier zonder verdere begeleiding op gitaar gespeeld, waardoor er min of meer weinig variatie in het spel te ontdekken is, maar echte gitaar muziek liefhebbers zullen deze CD zeker wel op waarde weten te schatten en voor hen is dit album dan ook een "must".(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: The Glad Husbands - Safe Places (Atypeek Music, 2020) (Punk / Noise Rock)

The Glad Husbands uit Bene Vagienna, Italië werd in 2011 opgericht, nadat The Congruence of Motion uit elkaar was gegaan en bestaat uit: Alberto Cornero - zang en sologitaar, Alberto Calandri - bas- en sologitaar en Stefano Ghigliano - drums, die Andrea Peracchia vervangen heeft.
In augustus 2011 nam het trio een aantal songs op, onder de naam "God Bless The Stormy Weather", die op 15 september 2012 als CD en als digitale download werd uitgebracht.
Op 16 december 2019 verscheen hun album "Safe Places", waarop 9 nummers staan, in een beperkte oplage als CD en als digitale download en op 31 januari 2020 brengt Atypeek Music de muziek ook als LP uit.

Het album start met "Out Of The Storm", waarin de band een vrij heftige uptempo noise punk song speelt, die gevolgd wordt door "Where Do Flies Go When They Die?", dat tot halverwege eveneens met hoge snelheid gespeeld wordt, om dan tijdelijk over te gaan in een langzamer tempo, waarna de band besluit om het tempo weer op te voeren.
Daarna volgen "Spare Parts", een snelle heftige punk song, "Things That Made Sense", een heerlijke rock song met diverse tempowisselingen en heavy rock en punk invloeden en "The Jar" en ook hierin speelt The Glad Husbands een mix van noise en punk in een vrij hoog tempo, dat enkele wisselingen bevat.
In "Midas" begint de muziek rustig, om na korte tijd over te gaan in een vrij heftige snelle song, die tempowisselingen heeft en in "Cowards In A Row", zet de band me opnieuw zo'n heftige felle uptempo noise punk song voor, die tempowisselingen bevat.
Verder volgen "Meant To Prevail", waarin de band nogmaals zo'n felle song ten gehore brengt, waarbij de teksten het uitgeschreeuwd worden en "Like Animals" en daarin verandert de muziek niet en krijg ik weer een zelfde soort song voorgeschoteld.

"Safe Places" van The Glad Husbands bevat 9 heftige noise punk songs, die niet voor iedereen toegankelijk zullen zijn, maar zij, die de moeite nemen, om de muziek te beluisteren, zullen deze schijf zeker op waarde weten te schatten.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Datura4 - West Coast Highway Cosmic (Alive Natural Sound Records, 2020) (Progressieve Bluesrock / Pop)

Datura4 werd in 2011 te Fremantle, Australië opgericht door Dom Mariani - zang en sologitaar en Greg Hitchcock - zang en sologitaar.
Dom speelde eerder in de legendarische garagerock bands The Stems en DM3 en Greg in You Am I en New Christs.
Samen met Stu Loasby - basgitaar en Warren Hall - drums, die in The Drones speelde vormen ze de band, waarmee ze al snel een goede reputatie met hun live optredens opbouwden in hun woonplaats.
Hun debuut album,"Demon Blues", met een fantastische psychedelische hoes, die door Joshua Marc Levy van Asheville Art Family is gemaakt, is in juli 2015 door het Alive Natural Sound Records label uitgebracht en ook hun album "Hairy Mountain", dat 28 oktober 2016 werd uitgebracht, verscheen op dit label, waarbij het hoesontwerp opnieuw van Joshua Marc Levy komt, terwijl het album zowel op CD als in een zeer beperkte oplage van 150 stuks op 180 gram gekleurd vinyl uit kwam en op 5 april 2019 werd het album "Blessed Is The Boogie", waarop 10 nummers staan, uitgebracht via Alive Natural Sound Records in een beperkte oplage als LP, als CD en als digitale download.
Ook hun album "West Coast Highway Cosmic", waar 10 nummers op staan en 17 april 2020 verschijnt, wordt door Alive Natural Sound Records op LP en CD uitgebracht.
Hierop is de bandbezetting: Dom Mariani - zang en sologitaar, Stu Loasby - basgitaar, Warren Hall - drums en Bob Patient - keyboards en tevens speelt Howie Smallman – mondharmonica op 4 nummers mee en vermeldenswaardig is nog, dat het album vooraf gegaan wordt door de single "Rule My World"/ "Phoenix", die in een beperkte oplage op 7" vinyl verschijnt en hierbij kan nog aangemerkt worden, dat "Rule My World" niet op de vinyl versie van het album staat, terwijl "Phoenix" niet op enig album staat.

Het album, dat 10 nummers bevat, begint met het titelnummer "West Coast Highway Cosmic", waarin de band een fantastische swingende uptempo progressieve rock song speelt, die lichte ruimtelijke invloeden  heeft en enkele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Wolfman Woogie", een lekker in het gehoor klinkende boogie song, die progressieve rock elementen herbergt, tempowisselingen bevat en een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.
Daarna volgen "Mother Medusa", een uptempo mix van bluesrock en progressieve rock, die een dansbaar ritme heeft en tempowisselingen bevat, "A Darkness Of Brown", een swingende rock song met progressieve invloeden en "You're The Only One", een schitterende rustige pop song met een melodisch terugkerend ritme en blues invloeden.
In de single "Rule My World" zet Datura4 me een heerlijke swingende bluesrock song voor, in "Give" krijg ik een swingende rock song met een aanstekelijk ritme te horen en in "You Be The Fool" laat de band me weer genieten van een uitstekende mix van pop en bluesrock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft.
Verder volgen "Get Out", een swingende bluesrock song, waarbij stil zitten niet aan de orde is en "Evil People Pt.1", een verrukkelijke progressieve rock song, waar een terugkerend hypnotiserend ritme in zit.

"West Coast Highway Cosmic" van Datura4 is een fantastische plaat, die mede door het gebruik van keyboards een meer progressief karakter mee gekregen heeft en ik kan deze schijf dan ook aanraden, aan liefhebbers van progressieve rock en bluesrock.

Sorry! Nog geen video beschikbaar.