Review: Ford's Fuzz Inferno - Flog Yourself With Fuzz (Subunderground C.A., 2022) (Punk)

Ford's Fuzz Inferno uit Kekerdom en Wernhout, Nederland bestaat uit: Hans (Kekerdom) - zang en sologitaar en Patrick (Wernhout) - drums en achtergrondzang.

Het duo nam op 29 en 30 januari 2021 in Studio 195 te Wernhout, hun EP "Deniers Of Fuzz Will Be Executed" op, waarop 5 korte nummers staan en deze verscheen op 26 mei 2021 via het Subunderground C.A. label op 7" vinyl met een extra nummer en als digitale download, waarbij vermeldenswaard is, dat de EP in de voorverkoop via de link: www.shinybeast.nl/item/504883/fords_fuzz_inferno_deniers_of_fuzz_will_be_executed_ep.html te bestellen was.

Het duo brengt op 17 januari 2022 hun tweede 7" vinyl EP "Flog Yourself With Fuzz", waarop 4 nummers staan, via Subunderground C.A. uit en ook deze is in de voorverkoop te bestellen via: www.clear-spot.nl/item/513135/fords_fuzz_inferno_flog_yourself_with_fuzz_ep.html, of via bandcamp.

De EP begint met "Maggots & Flies", waarin Ford's Fuzz Inferno een geweldige snelle korte punk song in een gemiddeld tempo ten gehore brengt, die sterke invloeden van de jaren 70 punk bevat en swingt.

Daarna volgt "Roomful Of Doubt", een snelle rock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en me terug doet verlangen naar de punk van eind jaren 70.

In "In A Void" laat de band me nogmaals genieten van een schitterende uptempo song, waarbij stil zitten geen optie is en in het laatste nummer "Throwing Stones At Drones" krijg ik een fantastische snelle song voorgeschoteld, die swingt als een trein en eveneens jaren 70 gerelateerd is

"Flog Yourself With Fuzz" van Ford's Fuzz Inferno is een uitstekende opvolger van hun debuut EP en bevat 4 swingende energieke songs, die me doen verlangen naar meer en ik elke liefhebber van punk deze verrukkelijke EP dan ook zeer kan aanraden.(luister naar deze EP via de bandcamp link onder de recensie)

 

Review: Show-Ya - Showdown (Metalville, 2021) (Hardrock)

Show-Ya uit Japan werd in 1982 opgericht bestaat uit: Miki 'Mittan' Tsunoda - drums, Miki 'Captain' Nakamura - keyboards, Miki 'Sun-Go' Igarashhi - sologitaar, Satomi Senba - basgitaar en Keiko Terada - zang.

De band bracht hun debuut album "Masquerade Show" in 1985 uit via Eastworld en daarna volgden de albums: "Ways" (Eastworld 1986), "Queendom" (Eastworld 1986), "Trade Last" (Eastworld 1987), "Immigration" (Eastworld 1987), "Turn Over" (Eastworld 198"), "Glamour" (Eastworld 1988), "Outerlimits" (Eastworld 1989), "Hard Way" (Eastworld 1990), "Hard Way Tour 1991" (Eastworld 1991), "Touch The Sun" (CD, Creedence Records 1995), "Genuine Diamond" (CD, Balancing Rock 2012), "Glamorous Show ～Japanese Legendary Rock Covers" (CD, Universal Music 2014), "Glamorous Rock Show II" (CD, Universal Music 2015), "Progress" (CD, Universal Music 2015), "Aurora" (CD, balancing rock 2017) en op 12 november 2021 verschijnt hun album "Showdown" als CD album via Dreamusic en Ward Records en tevens verschenen er 16 singles, 9 compilatie albums en 8 video's van de band via diverse labels.

Het album "Showdown", dat via Metalville Records verschijnt en 11 nummers bevat, begint met "Eye To Eye", waarin Show-Ya een schitterende uptempo hardrock song speelt, die invloeden van melodische rock bevat en een aanstekelijk dansbaar ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtbe link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Never", een fantastische swingende uptempo rock song, die aanzet tot dansen en "Heavy Metal Feminity", een heerlijke aanstekelijke uptempo rock song met een hoog dans en meezing gehalte en melodische invloeden. 

Daarna volgen "Tokyo, I Scream", eveneens weer zo'n swingend uptempo nummer, dat zeer dansbaar is, "Kiss In The Riot", dat van hetzelfde laken een pak is, oftewel uptempo, dansbaar en swingend en "Wind", een puike rock song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme.

In "Thunder" zet Show-Ya me een geweldige uptempo rock song, die heavy metal invloeden heeft en swingt als een trein, in "Hold Me" krijg ik opnieuw een uptempo rock song, die in verlengde van de vorige songs ligt te horen en in "Don't Runaway" laat de band me genieten van een prachtige song, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en aanzet tot schuifelen.

Verder volgen "Rocks", nogmaals een prima uptempo song met een aanstekelijk dansbaar ritme en "So ...", een verrukkelijke rustige rock song, die een uitstekende afsluiter van het album is.

"Showdown" van Show-Ya staat hoofdzakelijk vol lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo hardrock songs, die aanzetten tot dansen en afgewisseld worden door mooie rustige songs en ik kan iedere hardrock liefhebber deze schijf dan ook zeer aanraden.

 

Review: Devil Electric - Godless (Kozmik Artifactz Records, 2021) (Rock)

Devil Electric uit Melbourne, Australië, bestaat uit: Mark Van De Beek - drums, Tom Hulse - basgitaar, Christos Athanasias - sologitaar en Pierina O'Brien - zang.

De band bracht hun debuut EP, "The Gods Below" op 6 juni 2016 uit als 7", als cassette in een beperkte oplage en als digitale download en deze werd gevolgd door "Devil Electric" als LP in een beperkte oplage op 180 gram rood vinyl, als rode cassette in een beperkte oplage en als digitaal album en op 12 november 2021 verschijnt hun album "Godless" via Kozmik Artifactz Records als LP in een beperkte oplage van 200 stuks op wit blauw met rood gespetterd vinyl, als LP in een beperkte oplage van 300 stuks op wit grijs swirl vinyl, als LP in een beperkte oplage van 300 stuks op doorzichtig zwart vinyl, als LP op half wit doorzichtig zwart vinyl + slipmat in een beperkte oplage, als CD en als digitaal album.

Het album, dat 8 nummers bevat, begint met "I Am", waarin Devil Electric een schitterende stevige rock song met een niet al te hoog tempo, die jaren 70 hardrock invloeden heeft, die halverwege van tempo en ritme verandert in een aanstekelijke dansbare rock song met een gemiddeld tempo, die in een traag tempo eindigt en deze wordt gevolgd door "All My Friends Move Like The Night", een fantastische rock song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk terugkerend ritme, dat aanzet tot beweging en subtiele tempowisselingen heeft.

Daarna volgen "Mindset", een stevige rock song met een dreigend gemiddeld tempo en een ritme, dat aanzet tot dansen en melodische invloeden bevat en "Your Guess Is As Good As Mine", een geweldige rock song met een niet al te hoog tempo, dat een slepend ritme heeft en tempowisselingen bevat, dat tegen het einde iets meer snelheid krijgt.

In "Take The Edge Off" zet Devil Electric me een stevige uptempo song voor, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in het titel nummer "Godless" laat de band me genieten van een swingende uptempo song, die diverse tempowisselingen bevat en een aanstekelijk ritme heeft, waarbij stil zitten niet aan de orde is.

Verder volgen "I Will Be Forgotten", een rustig startende song, die na 1 minuut van tempo verandert en over gaat in een stevige rock song met een gemiddeld tempo en "The Cave", een verrukkelijke rustige song, die een aanstekelijk ritme bevat, dat aanzet tot schuifelen en halverwege iets meer snelheid krijgt.

"Godless" van Devil Electric is een puike plaat, die uitstekende vrij stevige rock nummers bevat en ik kan iedere liefhebber van rock in het algemeen deze schijf dan ook sterk aanbevelen.(luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Gnod - La Mort Du Sens (Rocket Recordings, 2021) (Rock)

Gnod is een band, waarvan de bandleden allen in Manchester, Engeland, wonen, maar in feite is het een internationale band, want enkele bandleden komen uit Ierland, één uit Portugal en enkelen uit Manchester.

Gnod is in 2006 opgericht en de samenstelling van de band wisselt nogal eens, maar de muziekstijl blijft altijd hetzelfde en die kent invloeden van Sun Ra, psychedelica, krautrock, Japrock en Afrobeat.

Hun eerste uitgaven "Dun An' Dusted Volume 1, 2 & 3" verschenen in 2007 via de CD-Rs, waarna meer releases volgden, waaronder verscheidene singles en 12", maar ook diverse LP's, onder andere in 2010 de LP "Gnod Drop Out With White Hills II", die via het Rocket Recordings label verscheen, "In Gnod We Trust" (Rocket, 2011), "Gnod Drop Out With White Hills, Vol.2"(Rocket, 2011) en "Chaudelande Volume 1", die via het Tamed Records label werd uitgebracht in 2011.

Vervolgens verschenen de gelimiteerde split LP van 500 stuks met Shit & Shine "Collisions 03" (31 juli 2012), waarvan er 150 op geel en 350 op zwart vinyl geperst zijn, het digitale album "The Somnambulist's Tale" (16 oktober 2012), de gratis download "Sex, Drones & Broken Bones (Or Secret Pathways To Hidden Lands)" (17 oktober 2012), "Science & Industry" (digitaal album; 17 oktober 2012), "Chaudelande" (2LP, Digipack CD; 25 februari 2013), "Infinity Machines" (Rocket Records: triple LP, 2CD; 16 juli 2014), "Dropout With The White Hills II" (beperkte 2LP oplage op geel, zwart (gele hoes), roze (roze hoes), zwart(zwart-wit hoes)en wit vinyl (roze hoes) en beperkte oplage op CD met extra nummer (gele hoes) plus CD uitgave (roze hoes); 16 februari 2015).

Hun album "Mirror" werd 1 april 2016 uitgebracht, zowel op wit (beperkte oplage) als op zwart vinyl met een spiegelhoes en tevens als CD, eveneens met spiegelhoes, via het Rocket Records label.

De bandleden, die dit album spelen zijn: Paddy Shine - sologitaar, Chris Haslam - sologitaar, Marlene Ribeiro - basgitaar, Alex Macarte - drums en Mark Wagner - synthesizer.

Daarna verschenen: "Behind The Lids" (Gnod & Anthony Child) (5 oktober 2016, digitaal album), "Just Say No To The Psycho Right​-​Wing Capitalist Facist Industrial Death Machine" (31 maart 2017, CD en dd), "Chapel Perilous" (4 mei 2018, lichtblauw vinyl, CD en dd), "Aquarian Downer" (29 juni 2019, split album op zwartblauw vinyl en dd  met White Hills), "Gnod R&D Vol. 4" (3 september 2019, cassette en dd), "Gnod / Zohastre Split" (3 februari 2020, LP op donker roze vinyl en dd), "Gnod - Gestalt" (1 mei 2020, CD in een beperkte oplage van 100 stuks en dd, oorspronkelijk uitgebracht op 27 april 2015 via Tesla Tapes), "Gnod & João Pais Filipe – Faca De Fogo" (3 juli 2020, dd), "Temple ov BBV" (22 juli 2020, LP op zwart vinyl met een fluoriserende groene binnen hoes en als dd) en op 7 mei 2021 verscheen het compilatie album "Easy To Build Hard To Destroy", dat 8 moeilijk te vinden en onuitgebrachte nummers nummers bevat, als 2LP in een beperkte oplage op roze met zwart gespetterd vinyl, als 2LP in een beperkte oplage op lichtblauw vinyl, als 2LP als CD in een beperkte oplage op zwart vinyl, en als dd via C+P Rocket Recordings.

De leden, die op dit album spelen zijn: Paddy Shine - sologitaar, Chris Haslam - sologitaar, Marlene Ribeiro - basgitaar, Chris Morley - drums, John Moran - synthesizer en keyboards, Neil Francis - zang en elektronica, Mary Ploppins - zang, Sophie-T - zang, Matt Baty - zang en Will Lewis.

Op 5 november 2021 verschijnt hun nieuwe album "La Mort Du Sens", dat 5 nummers bevat, via Rocket Recordings als LP in een beperkte oplage op half rood half blauw vinyl, als CD in een beperkte oplage en als digitale download, waarbij verder vermeldenswaardig is, dat de nummers van het album in een oude molen in Manchester rond Kerstmis 2019 met geluidsman Raikes Parade zijn opgenomen en in 2020 gemixt.

Het album start met "Regimental", waarin Gnod met een gesproken stukje begint, waarna de muziek 1 minuut later ingezet wordt en Gnod een fantastische rock song met een gemiddeld tempo ten gehore brengt, die invloeden van de jaren 70 en 80 bevat en een licht hypnotiserend terugkerend ritme bevat.

Daarna volgt "Pink Champagne Blues", een geweldige uptempo rock song met stonerrock invloeden en een repeterend ritme, die subtiele tempowisselingen heeft en swingt als een trein.

In "The Whip And The Tongue" schotelt Gnod me een schitterende rock song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme voor, die enkel tempowisselingen heeft en aanzet tot dansen.

Dan volgt "Town", een verrukkelijke progressieve song met een gemiddeld tempo en een hypnotiserend ritme, dat een licht trance oproept.

Verder hoor ik "Giro Day", een uitstekende licht chaotisch klinkende song met een niet al te hoog tempo en een terugkerend ritme, die mijn hersens op hol laat slaan.

"La Mort Du Sens" van Gnod is een puike plaat met heerlijke muziek, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan iedere liefhebber terugkerende hypnotiserende ritmes en van rock in het algemeen deze schijf dan ook erg aanraden.(luister naar de eerste 2 nummers van het album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Birds Of Passage - The Last Garden (Denovali Records, 2021) (Soundscapes)

Alicia Merz uit Nieuw Zeeland maakt onder de naam Birds Of Passage haar muziek en krijgt hierbij zo nu en dan hulp van Leonardo Rosado - elektronica.

Op 18 maart 2011 bracht ze haar debuut album "Without The World" als digitale download uit en deze werd gevolgd door: "Dear And Unfamiliar" (28 oktober 2011, digitaal album), "Highwaymen In Midnight Masks" (17 december 2012, LP, CD en digitaal album), "Winter Lady" (17 december 2012, LP, CD en digitaal album), "I Was All You Are" (1 maart 2013, LP, CD en digitaal album), "This Kindly Slumber" (24 januari 2014, LP, CD en digitaal album), "The Death Of Our Invention" (6 april 2018, LP, CD en digitaal album) en op 5 november 2021 verschijnt haar album "The Last Garden", dat 9 nummers bevat, via Denovali Reords als LP, als CD en als digitale download.

Het album start met "It's Too Late Now", waarin Birds Of Passage een schitterend vrij rustig elektronisch nummer speelt, dat invloeden van soundscapes heeft en mooie zang bevat en dit nummer wordt gevolgd door "The Light Became", een prachtige song met ingetogen tweestemmige zang en minimale begeleiding en "The Creed", een rustige song, die invloeden van avant garde muziek bevat.

Daarna volgen "Worship My Flaws", eveneens zo'n prima langzame song, die minimale begeleiding heeft en rust uitstraalt, "Find Me Another", opnieuw een rustige song, die in hetzelfde ritme wordt gespeeld en "A Tale Of Two Cities", waarin Birds Of Passage verder gaat met het maken van muziek in een rustig tempo.

In "We Fell For the Devil To Rise" krijg ik nogmaals een prachtige song in een niet al te hoog tempo te horen, in "Petite Mort" laat ze me genieten van een enigszins duister en melodisch stukje muziek, dat ook nu weer in een langzaam tempo wordt gespeeld en het album wordt afgesloten met "On Our Hands" en hierin hoor ik haar voor de laatste keer zo'n rustige song spelen.  

"The Last Garden" van Birds Of Passage bevat 9 mooie rustige songs, die naar mijn mening helaas te weinig variatie bevatten, maar desondanks wil ik liefhebbers van dit soort muziek toch aanraden zelf eens te gaan luisteren en hun oordeel over dit album te vellen.(luister naar 2 nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Juice Oh Yeah - Juice Oh Yeah (Addicted Label / Noisy Forecast, 2020) (Spacerock / Progressieve Rock) )

Juice Oh Yeah uit Saint-Petersburg, Rusland werd in 2012 opgericht door Boris Shulman – fretless basgitaar en zang en Sviatoslav Lobanov – drums, trombone en synthesizer, die beiden uit de band The Flash Fever komen.

De band bracht hun debuut uit met het digitale nummer "Kogha", dat op 2 juni 2012 verscheen en op 12 september 2013 gevolgd werd door het CD album "Sila Vselennoy", dat via Dependent Label verscheen en tevens als digitale download werd uitgebracht, waarna ex-The Flash Fever drummer Alexander Markov zich in 2016 bij het duo voegde.

Daarna verschenen "Vnyz" (24 januari 2020, digitaal nummer) en "Juice Oh Yeah", waarop 5 nummers staan, (22 mei 2020, CD en digitaal album, via Addicted Label en  cassettes via Noisy Forecast) en hierop spelen de volgende gastmuzikanten mee: Danila Danilov - zang en elektronica, Petr Muzliaev - drums en Alexey Uvarov - basgitaar en zang.

Het album begint met "Rels" (Rail), waarin Juice Oh Yeah een fantastisch uptempo spacerock nummer ten gehore brengt, dat psychedelische invloeden bevat en gevolgd wordt door "Dnaa" (Bottommm), een geweldige Oosters klinkende song met een gemiddeld tempo, een aanstekelijk dansbaar ritme en tempowisselingen.

Daarna volgt "Mane" (Endlong), een progressief nummer, dat in een langzaam tempo wordt begonnen, om na korte tijd over te gaan in een aanstekelijk dansbaar stuk muziek met lichte Oosterse invloeden, dat halverwege verandert in een zwaar traag stuk stoner met een terugkerend ritme.

In "Poleno" (Log) schotelt Juice Oh Yeah me een verrukkelijk langzaam startend nummer voor met invloeden van progressieve rock, dat een terugkerend ritme heeft en iets over de helft van het nummer meer snelheid krijgt, waardoor de muziek gaat swingen.

Als laatste volgt "Vnyz" (Downwards), een heerlijke progressieve rock song met een gemiddeld tempo, Oosterse invloeden en tempowisselingen, die invloed van de progressieve rock muziek van de jaren 70 heeft.

"Juice Oh Yeah" van Juice Oh Yeah is een schitterende progressieve rock plaat, waarmee de band me vanaf de begin tonen heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van deze muzieksoort deze schijf dan ook sterk aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Barmudas - Every Day Is Saturday Night (Area Pirata Records, 2021) (Rock & Roll / Glam Rock)

Barmudas uit Florence, Italië, werd in 2017 opgericht en bestaat uit: Zak - drums, Luca Nacker - basgitaar, King-Dom - sologitaar en Smendock - zang.

De band bracht hun debuut single "Rock The Barmudas" uit in een beperkte oplage op 7" vinyl via Area Pirata Records en op 11 oktober 2021 verscheen hun debuut album "Every Day Is Saturday Night", dat 10 nummer bevat, als LP in een beperkte oplage van 300 stuks en als digitale download via dit zelfde label.

Hierop spelen de volgende gastmuzikanten mee: Tonino Carotone - gesproken woord in het intro (track 1), Christian “Skandi” Perrotta - vleugel (track 1), Nick the Ape (The Apes Party) - achtergrondzang (track 6) en Lurch (Ultra Twist) - zang (track 9).

Het album begint met het titel nummer "Every Day Is Saturday Night", waarin Barmudas een geweldige swingende jaren 70 gerelateerde rock & roll song met rhythm & blues en glam rock invloeden in een gemiddeld tempo ten gehore brengt en deze wordt gevolgd door "Dry January", een heerlijke uptempo rock song met een terugkerend ritme en invloeden van The New York Dolls en "Bar-Mud-Ass", eveneens een swingende uptempo song met jaren 70 invloeden van The New York Dolls, die aanzet tot dansen.

Daarna volgen "Zombie Teacher', een geweldige snelle swingende rock & roll song, waarbij stil zitten geen optie is, "Spring Roll Boogie", een uptempo rock song met een aanstekelijk ritme en glam rock invloeden en "Don't Shake My Coffee", een swingende uptempo glam rock song.

In het op single verschenen "Rock The Barmudas" schotelt Barmudas me opnieuw een schitterende song met dezelfde uitstraling in een gemiddeld tempo voor, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in "Spit Room Party" laat de band me genieten van een puike rock song met een terugkerend ritme en een gemiddeld tempo.

Verder hoor ik "Shake A Shaker", een prima rock & roll song, die aanzet tot dansen en subtiele tempowisselingen heeft en "Lock In", een fantastische swingende uptempo song met een aanstekelijk terugkerend ritme en glam rock invloeden.

"Every Day Is Saturday Night" van Barmudas staat vol lekker in het gehoor klinkende swingende uptempo glam rock en rock & roll songs, waar ik vanaf de begintonen erg  van genoten heb en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)