Review: Gwendozilla - Gwendolesque (G.O.D. Records, 2016) (Film Muziek / Progressieve Rock)

Gwendozilla is een band uit Düsseldorf, Duitsland, die bestaat uit: Sharon - sologitaar, Andera - sologitaar en keyboards, Nina - basgitaar en Victor - drums.
In augustus 2012 bracht de band in eigen beheer hun digitale EP "Gwendolesque" uit, die in november 2014 gevolgd werd door het album "Forbidden Chamber Of Exploidelic Dreams", dat eveneens in eigen beheer digitaal werd uitgebracht.
Het G.O.D.(Garden OF Dreams) Records label heeft het album 3 april 2016 onder de naam "Gwendolesque" in een beperkte oplage van 500 stuks op vinyl uitgebracht en vermeldenswaardig is dat het hoesontwerp hand geschilderd is.

Het album bevat 11 nummers en begint met "Gwendolesque", waarin ik een langzaam gespeeld stuk sensuele muziek te horen krijg, dat in een film gebruikt had kunnen zijn en verre invloeden uit blues en surf bevat. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik de band "Lost In Rapture" spelen en ook dit nummer wordt in een niet al te hoog tempo ten gehore gebracht, terwijl de muziek dansbaar is en uit een spaghetti western had kunnen komen.
Dan zet de band me "Psycho Spank Ride" voor en hierin krijg ik een uitstekend dansbaar nummer te horen, dat disco invloeden bevat en gevolgd wordt door "Twilight Club", een schitterend psychedelisch hypnotiserend rock nummer, dat dance en funk invloeden heeft.
In "Cowgirl Catwalk" laat de band me opnieuw een lekker in het gehoor klinkend en swingend dansbaar nummer horen, dat me in beweging zet en in "Lost Stud Ranch" krijg ik een aanstekelijke mix van surf en western filmmuziek te horen.
Vervolgens zet de band me Lucy Shuffle", een heerlijke dansbare swingende song, die aan nachtclub muziek doet denken en "Dark Kitchen Dream" laat Gwendozilla me genieten van een uitstekend swingend sexy getint nummer, dat een slepend ritme heeft en enigszins mysterieus klinkt.
Verder hoor ik "Fever", waarin de band, in een licht hypnotiserend ritme, een schitterend rustig progressief rock nummer speelt, dat wordt gevolgd door "The Belly Dancer", een fantastisch swingend progressief rock nummer, waarna het laatste nummer van de plaat volgt, getiteld "Gwendolesque Part 2" en daarin hoor ik de band een geweldig langzaam gespeeld nummer ten gehore brengen, dat een slepend blues ritme en invloeden uit de surf muziek bevat.

"Gwendolesque" van Gwendozilla bevat 11 prima klinkende nummers, die ik elke liefhebber van filmmuziek en progressieve muziek kan aanraden eens te gaan beluisteren.

Review: Mac Arthur - Mac Arthur (Out-Sider Records, 2016) (Progressieve Symfonische Rock)

Mac Arthur werd in 1978 opgericht toen songwriter-sologitarist Ben MacArthur en de 17 jarige Bill Heffelfinger, die sologitaar en keyboards speelde, elkaar ontmoetten in Saginaw, Michigan, Amerika.
Toen Ben enkele nummers had laten horen, die hij geschreven had, veranderde Bill deze in klassieke stukken muziek en spoedig vormden ze de band Mac Arthur, die uitgebreid werd met Jeff Bauer - basgitaar en Scott Stockford - drums.
In 1979 nam het viertal, op een 4 sporen recorder, hun debuut LP "Mac Arthur" op, die in 1980 in een zeer beperkte oplage van 200 stuks verscheen en in collector's kringen onder de naam "The Black Forest" bekend staat.
Oorspronkelijk werd de LP in een primitieve met de handgemaakte hoes uitgebracht met een sticker op de voorkant en een papieren vel met de teksten op de achterkant gelijmd.
Voor de vinyl versie van deze allereerste legale her uitgave, die in 2016 is verschenen, heeft Out-Sider Records het hoesontwerp gemaakt, zoals de band dat oorspronkelijk bedoeld had, waarbij de letters op de voorkant gedrukt zijn en deze bevat een inlegvel met notities en foto's, terwijl er ook een CD uitgave van de plaat is uitgebracht.

Het abum, dat 8 nummers bevat, begint met "Light Up" en daarin hoor ik de band een heerlijk swingend instrumentaal progressief symfonisch uptempo rock nummer spelen, dat gevolgd wordt door "Laughing Like A Lark", een lekker in het gehoor klinkende symfonische rock song, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en waar enkele subtiele tempowisselingen in zitten.
Daarna krijg ik "Generations/First Contact" voorgezet en hierin start de band in een rustig tempo en hoor ik een prachtige song, die langzaam meer vaart krijgt en mag ik genieten van geweldig gitaarspel, waarna de muziek verandert en door het synthesizerspel enigszins vergelijkbaar wordt met die van bands als Yes. (luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan volgt "Push On", een uitstekende aanstekelijke melodische progressieve rock song met diverse tempowisselingen, waarna de band me "Of Only Then" voorschotelt en ook in deze schitterende song laat de band me genieten van een prachtig stukje symfonische rock, waar enkele prima tempowisselingen zitten.
In "The Black Forest" speelt Mac Arthur opnieuw een verrukkelijk stuk instrumentale progressieve symfonische rock, dat Spaanse invloeden bevat en in "Prelude No.1 In C Major" verrast de band me door een fantastisch stuk op klassieke gitaar te spelen, dat na enkele minuten in schitterend pianospel over gaat.
Het laatste nummer van het album heet "The Shock Of The New" en ook daarin laat de band me genieten van een geweldig pianospel, dat over gaat in een symfonisch stuk, om vervolgens terug te keren naar het verrukkelijke pianospel.

"Mac Arthur" van Mac Arthur bevat 8 schitterende nummers, die het beluisteren meer dan waard zijn en daarvan steken de laatste 2 muzikaal duidelijk boven de rest uit en ik kan deze schijf dan ook met volle overtuiging aanbevelen aan een ieder, die van progressieve en symfonische rock houdt.

Review: The Come 'N Go - Tumbling Heights (Voodoo Rhythm Records, 2016) (Garagerock)

The Come 'N Go werd in 2001 te Biel, Zwitserland, opgericht door Alain - zang en mondharmonica, Benu - sologitaar, Filou - sologitaar en Marina - drums
Sinds de oprichting speelde de band  meer dan 100 live shows, onder andere in Nederland, Duitsland en Zwitserland en maakte 3 albums ("Rhythm N' Blood", 2003; "2", 2005 en "Something's Got To Give", 2008), die alle drie via het Voodoo Rhythm Records label op zowel LP als CD verschenen.
Ook deden er zich in de loop der jaren enkele bezettingswisselingen voor en de huidige formatie bestaat uit: Marina - drums, zang en keyboards, Philippe - sologitaar en drums, Franz - sologitaar, Rob - basgitaar, Alain - zang, mondharmonica, keyboards en sologitaar plus gastmuzikanten Markus - noise en Benu - sologitaar (1 nummer).

Het album "Tumbling Heights", dat net als voorgaande albums weer door Voodoo Rhythm Records op LP en CD uitgebracht is, bevat 10 nummers en start met "Chateau Phoquoeupe", waarin ik een ruige mix van rock & roll en garagerock te horen krijg en de band een lekker in het gehoor klinkende song laat horen, die gevolgd wordt door "Attitude", een heftige swingende rock song met een over de top trash gitaar mix. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Ook "Today Sometimes" is een heftig garagerock nummer, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt, waarna de band "Yona's Blues" ten gehore brengt en daarin krijg ik een heerlijk stukje blues gemixt met garagerock en cajun te horen, dat me in beweging zet.
Daarna volgt "David Briggs' Talk", waarin The Come 'N Go me een fantastische swingende acid-garagerock song voorzet en daarbij wordt de tekst min of meer opgezegd en dit nummer wordt gevolgd door "I'll Sing You A Song", een uitstekende mix van pop, country en garagerock, die tevens lichte blues invloeden bevat.
Dan hoor ik "Borderland", een kort experimenteel stukje muziek met solo zang van Marina, waarna de band me een geweldige swingende rock song voorschotelt, die iets over de helft van het nummer in totale chaos uitmondt en "Lemmy" getiteld is.
In "We Go On" krijg ik een fantastische swingende rock & roll song te horen en in "What Is It" speelt de band een prachtige melodische mix van pop en rock.

"Tumbling Heights" van The Come 'N Go is een prima plaat, die vol staat met uptempo rock muziek en ik kan liefhebbers van garagerock dan ook aanraden dit album eens te gaan beluisteren.

Review: Öresund Space Collective - Ode To A Black Hole (Space Rock Productions, 2016) (Synthesizer Drones / Progressieve Rock)

Öresund Space Collective is een spacerock band uit Öresund, Denemarken, die sinds 2004 actief is en uit ongeveer 20 muzikanten bestaat en een muzikale mix maakt van improvisaties, funk, reggae, jazz en spacerock, wat betekent, dat geen enkel optreden hetzelfde klinkt.
Leidende kracht achter de band is Scott Heller, alias Dr. Space, een Amerikaan, die naar Denemarken verhuisde.
De band is een collectief, dat regelmatig van bezetting wisselt, waarvan de leden hoofdzakelijk uit Kopenhagen, Denemarken en Malmö, Zweden komen en de vaste kern bestaat uit Scott Heller, alias Dr. Space - synthesizer en Mogens - synthesizer.
Op het album Ode To A Black Hole, dat reeds het 57ste van de band is en tijdens dezelfde sessie als hun vorige verschenen album, "Different Creatures", in de Black Tornado Studio te Kopenhagen, Denemarken tussen 24 en 26 oktober 2014 is opgenomen, bestaat Öresund Space Collective uit: Dr.Space - synthesizers, Hasse - basgitaar en doundouns, Alex - drums en percussie, Mattias - sologitaar en pedal steelgitaar, KG - sitar en synthesizer, Jonas - Hammond orgel, synthesizer, elektrische piano en sologitaar, Jonathan - sologitaar, viool, theremin, Hammond orgel en elektrische mandoline en Mats - solo- en basgitaar.
Het album, dat weer via Scott's eigen Space Rock Productions label is uitgebracht, is in een beperkte vinyl oplage van 500 stuks verschenen, waarvan er 100 stuks op paars vinyl, 200 stuks op magenta vinyl en 200 stuks op zwart vinyl zijn geperst, terwijl van de CD uitgave er eveneens maar 500 zijn gemaakt.
"Ode To A Black Hole", waarbij de band zich muzikaal sterk heeft laten inspireren door die van de Engelse band Bong, bevat slechts 2 nummers, waarvan kant-A "Ode To The Black Hole Part 1" en kant-B "Ode To The Black Hole Part 2" heet.

In "Ode To The Black Hole Part 1", dat bijna 27 minuten duurt, krijg ik een verrukkelijk stuk muziek te horen, dat vol staat met heerlijke hypnotiserende klanken van synthesizer drones, gitaren, orgel en rustige, maar doordringende, sjamanistische drums ritmes en daardoor kom ik in lichte trance, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek weet te houden. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Zonder dat ik het gemerkt heb is het nummer op de CD over gegaan in "Ode To The Black Hole Part 2", dat eveneens bijna 27 minuten duurt en blijf ik dus in een lichte trance.
Ongeveer halverwege het nummer wordt de muziek iets heftiger en chaotischer en komen er meer spacerock elementen in voor, maar blijft het doordringende drums ritme gehandhaafd, totdat de band besluit het roer totaal om te gooien en over gaat in het maken van trage zware hypnotiserende progressieve rock en daarmee dit fantastische album op passende wijze afsluit.

Öresund Space Collective heeft me met "Ode To A Black Hole" totaal overrompeld en me bijna een uur aan mijn stoel gekluisterd weten te houden met hun hypnotiserende klanken en ik kan iedere liefhebber van progressieve rock, synthesizer drones en sjamanistische muziek, dit meesterwerk dan ook ten zeerste aanraden.

Review: Marco Ragni - Land Of Blue Echoes (Melodic Revolution Records, 2016) (Progressieve Rock)

Marco Ragni uit Rovigo, Italië, begon in 1975, op zijn zesde, met het spelen van muziek, toen hij een keyboard kreeg, waarna er later de liefde voor het zingen bij kwam, doordat hij gefascineerd raakte door de vocale kwaliteiten van The Beatles.
Op zijn 17e was hij sterk beïnvloed door de hippie scene, Pink Floyd en alle progressieve rock uit de jaren 70 en nam hij zijn eerste psychedelische muziek op en verschenen zijn eerste albums "Kaleido" (1987) en "Illumination"(1988).
In 1990 sloot hij zich aan bij de band Deshuesada, waarmee hij 2 albums maakte en van 1992 tot 1998 diverse optredens in Italië deed, waarna hij enkele jaren als solo artiest verder ging, om in 2000 in de band The Quartafila te gaan spelen, die later hun naam in Heza veranderde en met deze band maakte hij 3 albums.
Van 2006 tot eind 2008 speelde hij in een psychedelische funk band, genaamd The Mokers en maakte met hen het album "Don't Forget The Music", waarna hij in januari 2009 opnieuw solo verder ging en een contract kreeg bij het Crow Records label, die in 2010 zijn eerste solo album "In My Eyes” uitbracht.
Vervolgens verschenen: "Live At The House Of Thunder" (live in Il Mulino te Lugano, Zwitserland met The Velvet Cactus Band) (Crow Records, 2011), "1969" (Crow Records, 2011), "Lilac Days" (Crow Records, 2012), "Psychedelicious" (The Celebration Of 20 Years’ Career met onuitgebracht materiaal, B-kanten en singles) (Crow Records 2013), "On Air - Live Unplugged" (Crow Records 2013), "Mother From The Sun" (2CD, Melodic Revolution Records, 2014), "Hidden Sun" (alternatieve versies en demo's van de "Mother From The Sun" sessies) (Melodic Revolution Records, 2015), "The Trip Goes On - Live 2015" (limited edition live bootleg serie, uitgebracht als kickstarter voor het album "Land Of Blue Echoes") (Melodic Revolution Records, 2016), "The Unconventional And Unusual Journey Through The 21st Schizophrenic Century And Beyond" (limited edition concept EP, uitgebracht als kickstarter voor het album "Land Of Blue Echoes") (Melodic Revolution Records - Marco Ragni Music, 2016) en op 21 maart 2016 verscheen het album "Land Of Blue Echoes", waarop diverse gastmuzikanten meespelen, waaronder: Durga McBroom (Pink Floyd) - zang, Peter Matuchniak - sologitaar, Jeff Mack (Scarlet Hollow) - basgitaar, Jacopo Ghirardini (Stalag 17) - drums, Vance Gloster (Gekko Project) - keyboards en Hammond orgel, Fernando Perdomo - sologitaar (1 nummer), Colin Tench (Corvus Stone) - sologitaar (1 nummer) en Hamlet (Transport Aerian) - basgitaar (1 nummer), terwijl Marco zelf zang, akoestische en elektrische gitaar, keyboards, basgitaar, lap steel gitaar en Griekse bouzouki speelt.

Het album, waarop 9 nummers staan (luister naar de teaser van het album via de youtube link onder de recensie), begint met "Between Moon And Earth", dat een gesproken intro heeft, waarna de Marco me een progressief stukje uptempo rock voorschotelt, waarin de muziek halverwege even iets rustiger wordt, maar na korte tijd weer verder gaat in het snellere tempo, om tegen het einde weer iets langzamer gespeeld te worden.
Het volgende nummer, dat "Horizons" heet, duurt iets meer dan 15 minuten en daarin krijg ik een afwisselend stuk progressieve rock te horen, dat na enkele minuten verandert in een funky ritme, om vervolgens verder te gaan in een uitstekende pop song met invloeden uit klassiek geschoolde klanken en jazzrock, om dan opnieuw te veranderen in een heerlijk progressief rock nummer, waarin ook het technische aspect niet vergeten wordt en ik een complex symfonisch stuk te horen krijg, dat, na weer een tempowisseling, over gaat in een mooi rustig gedeelte, waarna het laatste deel uptempo gespeeld wordt.
Daarna zet Marco me het titel nummer "Land Of Blue Echoes" voor en hoor ik een werkelijk schitterend rustig nummer, dat in de stijl van de muziek van Marlene Dietrich en gothic bands als het Italiaanse Ataraxia gespeeld wordt, waarna "Money Doesn't Think" volgt en ik een lekker swingende mix van funk en rock voorgezet krijg.
Dan krijg ik een prachtige rustige pop song te horen, waarin lichte folk invloeden zitten, getiteld "Canto D'Amore" en deze wordt gevolgd door "Deep Night", dat door Durga Bloom gezongen wordt en ik een uitstekende melodische pop song hoor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en diverse tempowisselingen bevat.
In "Beltane" laat Marco me genieten van een fantastische rustige progressieve rock song, die, na een minuut of vijf, tijdelijk van tempo verandert, om daarna weer verder te gaan in het rustige tempo.
Vervolgens krijg ik het langste nummer van het album te horen, getiteld "Nuclues Part 1-8", dat bijna 23 minuten duurt en daarop is de zang van Durga Bloom naast die van Marco opnieuw te horen.
In dit nummer laat Marco horen, dat zijn muziek sterk door die van Pink Floyd is beïnvloed en schotelt hij me een geweldig stuk progressieve symfonische rock voor, dat verscheidene tempowisselingen heeft, waardoor het nummer, van begin tot eind, spannend blijft en in het laatste nummer, dat "Queen Of Blue Fires" heet, laat hij me weer genieten van een schitterende progressieve symfonische rock song, waar enkele prima tempowisselingen in zitten.

"Land Of Blue Echoes" van Marco Ragni bevat 9 uitstekende nummers, waarmee Marco me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan deze schijf, dan ook aanraden, aan een ieder, die van progressieve en symfonische rock houdt.

Review: Sulfur City - Talking Loud (Alive Natural Sound, 2016) (Progressieve Bluesrock)

De Canadese band Sulfur City uit Sudbury, een kleine mijnstad in de buurt van Noord-Oost Ontario, die bestaat uit: Lori Paradis - zang en elektrisch wasbord, Jesse Lagace - sologitaar, Steve Smith - basgitaaar, Keith Breit - keyboards en Sam King - drums, bracht 31 maart 2016 hun debuut album "Talking Loud" via het Alive Natural Sound Records label uit, dat in de beroemde Gas Station Recording studio onder leiding van Dale Morningstar (Cowboy Junkies, Neko Case) werd opgenomen.

Het album, dat 11 nummers bevat, start met "Whispers", waarin ik een fantastische uptempo mix van blues en progressieve rock te horen krijg (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "War Going On", een schitterende progressieve bluesrock song voorgezet krijg, waarin de zang van Lori enigszins weg heeft van die van Christine Christman van de Amerikaanse band Ivory uit 1968.
Daarna zet de band me "Pockets" voor en daarin hoor ik een heerlijke progressieve blues song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme bevat, waarna "Ride With Me" volgt en ik een uitstekende progressieve bluesrock song voorgeschoteld krijg, die swingt en lichte jazz invloeden heeft.
Dan hoor ik "Tie My Hands To The Floor", een lekker in het gehoor klinkende swingende bluesrock song, die diverse tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Sold", een prima uptempo mix van country en bluesrock, die swingt.
In "Kings Highway" speelt de band een swingende, zeer dansbare, rock song met hoog meezing gehalte en in "Johnny" schotelt Sulfur City me opnieuw een uptempo
rock song voor, die diverse tempowisselingen heeft en swingt als een trein.
Vervolgens laat de band me genieten van "One Day In June", een verrukkelijke licht psychedelische progressieve bluesrock song met geweldige zang van Lori en dit nummer wordt gevolgd door "Rise The Hammer", waarin de band me verrast door een fantastische mix van folk en blues te maken, waarbij stil zitten geen optie is en in het laatste nummer, dat "You Don't Know Me" heet, krijg ik weer een swingende bluesrock song te horen, die eveneens aan zet tot dansen.

Het album "Talking Loud" van Sulfur City is een geweldig debuut van deze Canadese band, waarvan ik met volle teugen heb genoten van de verrukkelijke progressieve bluesrock, die de band speelt en ik kan dit swingende album dan ook ten zeerste aanraden aan iedere liefhebber van zowel progressieve rock als  bluesrock.

Review: The Blues Against Youth - Apprentice (Beast Records / Deer It Yourself Records, 2016) (Blues)

The Blues Against Youth is het alter ego van Gianni TBAY uit Rome, Italië, die sinds 2008 actief is en zingt, sologitaar en basdrums speelt.
In 2009 werden er diverse songs opgenomen door Gianni's vrienden Lou Chano (in Rome) en Benu, die in de band Come 'N Go speelt (in Biel, Zwitserland), waarbij sommige CD-R's zoals "Savage Demo Takes Vol.1" en "TBAY 2009" met de hand gemaakt zijn en hier en daar weggeven werden.
De opnamen sessies, die hij, samen met Cangiarlo Barbati achter de knoppen, maakte in de Snake's Studio te Rome, worden als het eerste officiële materiaal van The Blues Against Youth beschouwd.
De daaruit voortgekomen CD-R "Self-Bootlegged But True", werd in een beperkte oplage gemaakt en uitgegeven tijdens de TBAY optredens, die steeds beter en heftiger werden.
Na 2 jaar optredens in Italië en Europa te hebben gedaan, maakte hij in de zomer van 2010 zijn 7" debuut single, "Become The Whiskey", waarna hij 3 weken als voorprogramma van The Bulemics (Austin, TX) in Europe optrad, waaronder: Spanje, Duitsland, Zwitserland, Frankrijk, België en Nederland, die gevolgd werden door optredens als hoofdact in Italië.
Zijn debuut single was een co-productie tussen TBAY en enkele mensen van de platenlabels Sonatine Produzioni (Fano, Italië), Escape From Today (Torino, Italië), Burning Sound Records (Geneve, Zwitserland) en Brigadisco Records (Itri, Italië).
In december 2010 deed Gianni 4 succesvolle optredens in Portugal onder de naam "Become The Whiskey Release Party Tour" en nadat hij terug in Rome was, begon hij te werken aan zijn eerste volledige album "Pure At Heart Blues" in de M.House Studio samen met Mattia Candeloro (Joe Lally, Spiritual Front).
In maart 2011 speelde hij zijn derde tournee door Europa als hoofdact, waarbij hij 24 optredens deed en zijn nieuwe zelf geproduceerde CD-R "Ripped-Off And Broke" verspreidde, met daarop onuitgebracht en uitgebracht materiaal en in een zeer gelimiteerde oplage van 150 stuks gemaakt.
Doordat er zoveel rips-off versies van zijn muziek in omloop was, besloot hij zijn eigen label Deer It Yourself Records op te richten en zijn eigen platen te persen, waarbij hij zelf achter de schermen blijft.
In de zomer van 2011 verschenen TBAY's volgende uitgaves: de compilatie "Brigadisco 3 - Ulula" (door Brigadisco Records), waarop diverse Italiaanse artiesten staan en een onuitgebracht nummer van Gianni bevat, plus de 7" split single  "A-1 To Portland" / "Standin' Barman Stomp" met The Ribeye Brothers (USA/Monster Magnet huidige en ex leden), die in juli 2011 door de labels Deer It Yourself, Escape From Today en Burning Sounds Records werd uitgebracht.
Vervolgens verscheen zijn debuut album "Pure At Heart Blues" in september dat jaar via zijn eigen Deer It Yourself Records label en ging hij gedurende 5 weken op tournee door Europa.
In 2012 werd het album her uitgebracht door D.I.Y. en Talk About Records en in augustus 2012 verscheen de EP "You Said I Praise The Devil?" op geel vinyl via D.I.Y. en daarop is te horen, dat hij een nieuwe muzikale richting ingelagen is, waarbij er behalve 3 eigen songs, ook een cover van het Merle Haggard nummer "Mama Tried" op staat, waarbij kan worden opgemerkt, dat Merle Haggard één van de muzikanten is, die TBAY het meest hebben beïnvloed.
Ter promotie van de EP deed hij een nieuwe tournee door Europa, die hem door Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, België, Frankrijk en Italië voerde en daarbij deelde het podium met onder andere: King Automatic (in Karlsruhe, Duitsland), The Jackets (in Martigny, Frankrijk) en Bob Log III (op het Skronk One Man Band Festival in Rome, Italië), waarna hij in december 2012 de M.House Studio in ging om zijn tweede album "Trapped In The Country" op te nemen, dat in 2013 op LP en CD verschenen is, via Off Label Records en Deer It Yourself Records.
In 2014 verscheen de 7" split single The Cyborgs / The Blues Against Youth "Spanish Is Sexy" / "Dotted White Line" via het Bloody Sound Fucktory label en op 1 maart 2016 is zijn nieuwe LP/CD "Apprentice" uitgebracht door zowel Beast Records als Deer It Yourself Records en tevens als digitale download.

Het album, waarop Marguerite Patrignanì - achtergrond zang, Andrea M. Cruciani - mondharmonica, Yuri Pierini (Antares) - sologitaar en Guglielmo Nodari - elektrisch orgel (tevens geluidsman) op meespelen, bevat 12 nummers, waarvan "Keep It Goin'" de eerste is en daarin krijg ik een mooi kort rustig blues nummer te horen, dat hier en daar lichtelijk vals lijkt te klinken en over gaat in "Medium Size Star Bound", een schitterende uptempo blues song, die swingt. (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna zet Gianni me "Barbed Times" voor en in dit nummer speelt hij een heerlijke blues song in een gemiddeld tempo en verzorgt Marguerite de achtergrond zang, waarna ik "Instead Of Nothing" hoor, waarin hij een swingende blues song ten gehore brengt.
Dan hoor ik "Somebody Settles Down", een lekker in het gehoor klinkende song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door "Lonesome Whistle Blow", een fantstische rustige blues song met country invloeden, die oorspronkelijk door Hank Williams gespeeld werd.
In "Call It Quits" laat The Blues Against Youth me genieten van een geweldige swingende song, waarbij stil zitten geen optie is en in "Boundless" schotelt hij me opnieuw zo'n verrukkelijke uptempo song voor, die swingt als een trein en rock & roll invloeden bevat.
Vervolgens krijg ik "Wish Pile Blues" voorgeschoteld en in dit nummer speelt hij een uitstekend stukje nostalgisch klinkende blues in een rustig tempo, waarbij de zang ongeveer klinkt, zoals de eerste blues muzikanten het in de jaren 20 en 30 opnamen.
Verder hoor ik "Got Blood In My Rhythm", een jaren 50 gerelateerde song met lichte country invloeden, "The Lake", een heerlijk stukje instrumentale blues, dat in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en "Apprentice", een schitterende blues song, waarin in de zang lichte invloeden van garagerock zitten en ook dit nummer wordt in een niet al te hoog tempo gespeeld, waarmee het album op gepaste wijze wordt afgesloten.

"Apprentice" van The Blues Against Youth bevat 12 werkelijk heerlijke blues nummers, waarbij ik me geen moment verveeld heb en ik kan elke liefhebber van dit genre dit album dan ook ten zeerste aanraden.