Review: Igra Staklenih Perli - Igra Staklenih Perli (Atlantide, 2013) (Symfonische Rock / Spacerock)

De band Igra Staklenih Perli werd in 1976 te Belgrado, Servië, opgericht door de schoolvrienden Zoran Lakic - keyboards, Vojkan Rakic - sologitaar en Predrag Vukovic - percussie.
De bandleden noemden de band naar Herman Hesse's boek The Glass Bead Game en waren muzikaal beïnvloed door de muziek van Pink Floyd, Hawkwind, Jimi Hendrix,  Can en Tangerine Dream.
Nadat Drasko "Dracula" Nikodijevic - zang en basgitaar, zich bij het trio had gevoegd, ging de band ook live optreden en tijdens hun live optredens werd de muziek ondersteund door disk jockey Goran Cvetic met een lichtshow en film projecties. 
In 1977 kwam drummer Dragan Soc bij de groep en kreeg Igra Staklenih Perli een cult status door hun diverse gratis optredens in de SKC en Block 45 te Belgrado.
Ook kreeg de band de kans aangeboden een album op te nemen en in 1978 namen de bandleden hun debuutalbum met gelijknamige titel op, met daar op 5 nummers.
Voordat de band hun tweede album "Vrt Svetlosti" (The Garden Of Light) tussen augustus 1979 en februari 1980 opnam, verliet Drasko de band en werd vervangen door Slobodan Trbojevic, die uit de jazzband Ptica kwam en journalist was van het tijdschrift Dzuboks.
Igra Staklenih Perli ging in 1985 uit elkaar en hun laatste optreden was tijdens het celebration concert van het muziek tijdschrift ITD in de Sava Center Concert Hall te Belgrado, waar muziek criticus Aleksandar Zikic - sologitaar met de band mee speelde.
De band ging echter niet uit elkaar voor er opnamen gemaakt werden voor hun derde album, getiteld "ISP III", dat niet uitgebracht zou worden, maar wel via de officiële MySpace site van de band te beluisteren valt.
In 1991 werd de LP "Soft Explosion Live" uitgebracht met opnamen van College Of Dentistry te Belgrado, maar in dat zelfde jaar kwam ook de LP "Inner Flow" uit met onuitgebracht materiaal uit de periode 1976-1979 en in 1993 verscheen het live album "Drives", waarop opnamen te beluisteren vallen van een 4 uur durende jamsessie uit 1977, waarvan de opnamen gemixt werden met heropnamen, die door Rakic, Vukovic en Zoran Zagorcic van de band Du Du A gespeeld werden.
Verder is nog vermeldenswaardig dat het Oostenrijkse label Atlantide in 2005 de eerste 2 albums opnieuw uitbracht op vinyl en dat er in 2007 de geremasterde versies van deze albums op CD verschenen via het het Servische label PGP-RTS Retrologija, dat beide LP's op 1 CD onder de titel "Igra Svetlosti" (The Game Of
Light) liet verschijnen en via het Duitse label Second Harvest, waarbij hun debuut album aangevuld werd met de live nummers van "Soft Explosion" en "Vrt Svetlosti" met de opnamen van "Inner Flow".
In 2011 kwam de band terug bij elkaar en bestond toen uit: Drasko Nikodijevic - zang en basgitaar, Zoran Lakic - keyboards en zang en Predrag Vukovic - percussie en zang plus 2 jonge bandleden Ivan Stankovic - sologitaar en zang en Sinister Borg - drums, maar na 2 optredens in Belgrado ging Igra Staklenih Perli verder als 2 aparte bands; Igra Staklenih Perli en Igra Staklenih Perli The Next Generation.
Igra Staklenih Perli bestaat tegenwoordig uit: Zoran Lakic - keyboards en zang, Vojkan Rakic - sologitaar, Slobodan "Bob" Trbojevic - basgitaar en synthesizer en Dragan Soc - drums en percussie, terwijl Igra Staklenih Perli The Next Generation bestaat uit: Drasko Nikodijevic - basgitaar en zang, Predrag Vukovic - percussie en zang en Ivan Stankovic - sologitaar en zang.
In 2012 werd er een nieuw studio album van Igra Staklenih Perli aangekondigd en besloot de band weer live op te gaan treden en in november 2012 verscheen het studio album "Apokaliptus" van Igra Staklenih Perli The Next Generation, via een gratis download van Exit Music, waarop de gastmuzikanten Dejan Utvar - drums, Ljubomir Ðukic (van Elektricni Orgazam) - keyboards en zang en Spomenka Milic - zang meespelen.

De CD "Igra Staklenih Perli" bevat de 5 opnamen van hun debuut LP uit 1978 en begint met "Gušterov Trg" ("Lyzzard Square"), een uptempo gespeeld progressief spacerock nummer waarin een lekker swingend ritme zit en dit wordt gevolgd door "Solarni Modus" ("Solar Modus"), een schitterend instrumentaal symfonisch rock nummer, dat lichtelijk dreigend klinkt en eveneens in een uptempo gespeeld wordt.
Daarna krijg ik "Putovanje U Plavo" ("Voyage into Blue") te horen en hierin schotelt de band me een fantastisch stukje spacerock voor, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt, waarna ik "Pecurka" ("Mushroom") hoor en hierin laten de bandleden horen hoezeer ze door de muziek van Pink Floyd beïnvloed zijn, want de overeenkomst met de muziek uit de begin periode van laatstgenoemde groep is erg groot in dit nummer en dit is dan ook een waanzinnig lekker stukje psychedelische progressieve rock.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het laatste nummer van de CD heet "Majestetski Kraj" ("Majestic End") en ook in dit geweldige instrumentale progressieve symfonische rock nummer is de invloed van Pink Floyd te horen en de band laat me hiermee opnieuw genieten.

Igra Staklenih Perli heeft met hun debuut album uit 1978 een fantastisch stuk muziek gemaakt, dat, hoewel de CD "Igra Staklenih Perli" nog geen half uur duurt, in geen enkele collectie van liefhebbers van psychedelische, progressieve en symfonische rock mag ontbreken.

Review: The Monsters - Monster Masks (Voodoo Rhythm Records, 2013) (Rockabilly / Beat)

The Monsters werden te Bern, Zwitserland opgericht in 1986 en de eerste bezetting bestond uit: Beat-Man - zang en sologitaar, Yves - sologitaar en Oli - drums.
Daarna werd de drummer in 1987 vervangen door Peppe en kwam basgitarist Raff bij de band, waarna de bandbezetting in 1988 opnieuw wisselde en tot 1990 bestond uit: Beat-Man, Yves, Peppe, Janosh - staande basgitaar en Tiger - staande basgitaar.
In deze bezetting werd hun debuut CD "The Mask" in 1989 uitgebracht en in 2013 opnieuw onder de naam "Monster Masks".
Vervolgens wisselde de band nogmaals van samenstelling en bestond tussen 1991 en 1994 uit: Beat-Man, Yves, Janosh en Di Putto - drums en bracht hun tweede CD uit, getiteld "The Hunch", die in 2013 heruitgebracht werd onder de naam "Presents The Hunch".
De meest constante bezetting kwam in 1995, toen de band ging bestaan uit: Beat-Man, Janosh, Di Putto en Swain Lee - drums, die tot heden nog samen spelen.
In deze formatie werden "Jungle Noise" (CD, 1995), "Youth Against Nature" (CD, 1997), "Birds Eat Martians" (CD, 1998), "I See Dead People" (LP+CD, 2002), "Hide And Seek" (alleen in Australië en Japan, CD, 2005), "The Worst Of ..." (LP+CD, 2006) en ".... Pop Up Yours" (LP+CD, 2011), die, net als de eerste 2 CD's, allemaal via het Voodoo Rhythm Records label van Beat-Man uitgebracht, plus diverse singles en EP's en verscheen hun muziek op verscheidene verzamel albums, terwijl Beat-Man ook op treedt onder de naam Reverend Beat-Man en Lightning Beat-Man en in bands als Die Zorros speelt.
Hun laatst verschenen LP/CD "... Pop Up Yours" uit 2011 werd ook in een gelimiteerde houten box oplage uitgebracht, waarbij de afbeelding van The monsters als schuifpuzzel gespeeld kan worden.
De band deed talloze optredens in Zwitserland, maar trad in de loop der jaren ook op in Duitsland, Frankrijk, Nederland, België, Italië, Oostenrijk, Spanje, Engeland, Noorwegen, Zweden, Denemarken en Rusland en in 2003 toerden The Monsters door Argentinië, Brazilië en New York en in 2005 speelden ze in Japan.

De CD "Monster Masks" bevat 13 songs, waarvan "Honeymoon At Hell" de eerste is en dit is een heerlijke swingende rockabilly song, die gevolgd wordt door "Adams Family", een uptempo rockabilly song, waarbij stil blijven zitten onmogelijk is.
Daarna hoor ik "Teenage Werewolf", waarin de band verder gaat met het spelen van hun geweldig swingende rockabilly en dan volgt "Surfin' At The T.H.U.N.-Sea" waarin de band een mix maakt van garagerock, surf en rock & roll.
In "Real Monster Theme" hoor ik de band in een vrij hoog tempo een uitstekend instrumentaal rock & roll nummer spelen en vervolgens hoor ik "Rosemary McCoy", een fantastische garagerock song met behoorlijk wat fuzz op de gitaar.
Met "The Devil In Your Dreams" krijg ik een snelle rock & roll song te horen, die tegen punk aan zit en in "Whiskysong" laat de band aan het begin van het nummer het gezang van een half dronken muzikant horen, waarna het nummer in een heerlijke folkpunk song verandert.
"Snake Out" is een snelle variatie op "Boer Daar Ligt Een Kip In Het Water" en dit nummer wordt instrumentaal gespeeld en gevolgd door "Wilma", een ruige mix van een garagerock en een rockabilly song. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik "I Love My Car" te horen, een geweldig swingende rockabilly song, vervolgens hoor ik "Psyche's What I Need" en ook dit is weer zo'n schitterende rockabilly song, die swingt als een trein, waarna de CD wordt afgesloten met "Wild Thing", waarvan The Monsters een lekkere ruige versie laten horen.

"Monster Masks" is een heerlijke CD met schitterende rockabilly songs, die me van begin tot eind hebben weten te boeien en dit is dan ook een regelrechte aanrader voor iedereen, die van lekkere swingende muziek houdt.

Review: Sospetto - Non Bussare Alla Porta Del Diavolo (Cineploit Records, 2013) (Film Muziek)

In tegenstelling wat de naam doet vermoeden, is Sospetto een Duits duo, bestaande uit Christian Rzechak en Hobo Jeans, dat zich bezig houdt met het maken van Italiaanse film muziek en dit duo is geïnspireerd door onder andere Goblin, Fabio Frizzi, Bruno Nicolai en andere muziek film makers.
Op deze CD doen Christine Marks - zang, Sayaka Schmuck - klarinet, Stefania Vittiglio - klokkenspel, Axel Hess- Viool, Sini - conga's en Anne Benzing - slagwerk als gastmuzikanten mee.
"Non Bussare Alla Porta Del Diavolo", waarop 14 nummers staan, is de opvolger van "Segni Misteriosi Con Il Sangue Dipinto Sul Muro" uit 2012 en bevat behalve de CD ook een DVD.

De CD begint met "Prologo", waarin de band een kort instrumentaal stukje raadselachtige klinkende muziek speelt en dit wordt gevolgd door het titel nummer "Non Bussare Alla Del Porta Diavolo", een schitterend duister en dreigend klinkend instrumentaal nummer, dat symfonische invloeden heeft. (luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Muta", een fantastisch symfonisch uptempo nummer met enkele uitstekende tempowisselingen, waardoor het geheel erg spannend blijft.
Dan volgt "Sulla Strada Verso Il Nulla", een orkestraal nummer, waarin lichtelijk Zuid Amerikaanse jazz invloeden te horen zijn, waardoor het goed dansbaar is en dit wordt gevolgd door "Il Male Guardare Indietro", een kort experimenteel stukje, dat iets meer dan een minuut duurt.
Vervolgens hoor ik "Viena Da Me", een luchtig orkestraal nummer, waarin de muziek en zang me aan die van Saint Preux, uit Frankrijk, doet denken, waarna er weer een kort lichtelijk dreigend nummer volgt, getiteld "Scordato".
Met "Nessuna Fuga" laat de band me een heerlijk hypnotiserend symfonisch dansbaar rock nummer horen en met "Cariglione Di Stefania" een mooi stukje klokkenspel, dat in het begin experimentele klanken bevat.
In "Fiera Delle Anime Morte (I)" speelt de band een lekker zwaar klinkend symfonisch nummer, dat gevolgd wordt door "Fiera Delle Anime Morte (II)", dat een stuk swingender klinkt en waarin een aangenaam dansbaar ritme zit.
"Formico" is opnieuw een kort nummer, waarin behalve experimentele klanken, ook duister klinkende muziek gespeeld wordt en "Addio Strega" is een heerlijk symfonisch nummer met zang, die Saint Preux invloeden bevat en een terug kerend ritme, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Het laatste nummer heet "Citta Che Esplode" en bevat disco en jazz invloeden, die in een hoog tempo gespeeld worden, waardoor het swingt als een trein.

"Non Bussare Alla Porta Del Diavolo" bevat heerlijk afwisselende muziek, die me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan iedereen deze CD dan ook aanraden eens te gaan beluisteren, om misschien tot dezelfde conclusie te komen als ik; Fantastisch!

Review: Deus Ex Machina - The Sound Of Liberation (Labyrinth Of Thoughts Records, 2013) (Stonerrock)

Deus Ex Machina werd in 1989 te Exarchia, Athene, Griekenland, opgericht door Dimitris Spyropoulos - sologitaar en Dimitris Manthos - basgitaar, die beiden uit de punk band Adiexodo kwamen, die begin jaren 80 was opgericht.
Samen met Nikos Charalambopoulos - zang en Yiannis Venardis - drums vormden ze de eerste formatie van de band, die in 1990 hun debuut album "Motorpsycho" uitbracht via het Hitch Hyke label, gevolgd door "Worlds Apart" (1993), "Execute"/ "Iraq N Roll" (single, 1994), "No Silence" / "SDS" (single, 1995), "Different?" (EP, 1997) en "Signs" (2003), die allen via dat zelfde label verschenen, waaarna in 2007 hun EP "Time Expires" via het The Lab label uitgebracht werd, in 2012 gevolgd door de 7" vinyl single "38 Xiliosta" / "Bastardokratia".
De band deed meer dan 500 optredens en speelde onder andere met The Dubrovniks, New Model Army, Public Enemy, The Buzzcocks, Madball en Jello Biafra (ex-Dead Kennedys) en trad op het anti-Bosnië oorlogsconcert op te Skopje (1994), deed im 1995 een tournee door Servië, speelde in 1996 tijdens vredesfestivals voor de Balkan en was in 2000 te gast op de Biennale te Torino, Italië.
Tevens waren ze aanwezig tijdens diverse protest activiteiten tegen de oorlog in Irak, waardoor de song "Iraq & Roll" in 1991 geschreven werd.
In 2006 werden hun eerste albums "Motorpsycho" en "Worlds Apart" (deze maal op LP) opnieuw uitgebracht, door een samenwerking van Labyrinth Of Thoughts Records en The Lab Records en daarop stonden als extra's hun eerste singles, die al lang niet meer verkrijgbaar waren plus ouder materiaal, dat alleen op compilatie albums stond.
De band, die tegenwoordig bestaat uit: Stavros X - zang, Dimitris Spyropoulos - sologitaar, Tolis Polichroniadis - sologitaar, Dimitris Manthos - basgitaar en Kostas Petrou - drums heeft 10 jaar na het uitbrengen van hun laatst verschenen album, in 2013, een nieuw album gemaakt, getiteld "The Sound Of
Liberation".

Het album is uitgebracht als LP en CD, waarvan de eerste 300 uitgaven op bruin vinyl zijn geperst en vergezeld gaan van een CD in papieren (portemonnee) hoes, terwijl de tweede uitgave (400 stuks) op zwart vinyl is uitgebracht, zonder CD en er ook 300 exemplaren op CD zijn verschenen.
Het album , dat vol staat met politiek gerichte songs, begint met een 40 seconden durende speech van Zapatistas Marcos, die door Jello Biafra gesproken wordt, gevolgd door "Wired", een heftige stonerrock song, die in een hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna gaat de band verder met het al even heftige "Crime", waarin de band het tempo afwisselend speelt en ook in "Running" speelt de band een fantastische uptempo song, waarin het ritme aanzet tot meebewegen.
Dan volgt de titelsong "The Sound Of Liberation", een geweldige stonerrock song, waarin een lekker hypnotiserend ritme zit en hiermee brengt de band me helemaal in de ban van hun muziek (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en met "Deeper" laat de band me een heerlijk swingende uptempo stonerrock song horen, waarin, behalve een gezongen, ook een gesproken tekst zit.
Vervolgens krijg ik "Working Man" te horen en dit is een stevige stonerrock song met een aanstekelijk ritme, die gevolgd wordt door "Too Late", een snelle rock song, die tegen de punk aanleunt, waarna "One Step Back" volgt en dit is een lekker klinkende swingende rock song.
In "Rise Like The Sun" hoor ik de band een vrij ruige stonerrock song spelen, waarin een goede tempowisseling zit en in "LIf Is Dead" schotelt de band me opnieuw zo'n swingende rock song voor.
De CD wordt afgesloten met een speech van Subcomantande Marcos die bijna 1 minuut duurt.

"The Sound Of Liberation" is een uitstekende plaat, die hoofdzakelijk in uptempo gespeeld wordt en vol staat met lekker swingende songs, waardoor het een genot is om naar te luisteren.

Review: Öresund Space Collective - Organic Earthly Flotation (Space Rock Productions, 2013) (Spacerock)

Öresund Space Collective, een spacerock band uit Öresund, Denemarken, die uit ongeveer 20 muzikanten bestaat en een muzikale mix maakt van improvisaties, funk, reggae, jazz en spacerock, is sinds 2004 actief. 
Leidende kracht achter de band is Scott Heller, alias Dr. Space, een Amerikaan, die naar Denemarken verhuisde.
De band is een kollektief, dat regelmatig van bezetting wisselt, waarvan de leden hoofdzakelijk uit Kopenhagen, Denemarken en Malmö, Zweden komen en de vaste kern bestaat uit Scott Heller - synthesizer en Mogens - synthesizer.
Op de LP "Organic Earthly Flotation", dat de zestiende uitgave is van Öresund Space Collective, bestaat de band uit: Mogens - synthesizer, Dr. Space (Scott Heller) - syntheiszer, Kristoffer (Papir) - drums, Nicklas (Papir) - sologitaar, Christian (Papir) - basgitaar (op Neptune Rising), Pär (Sgt. Sunshine, Carpet Knights, Hoofoot) - basgitaar en de Amerikaan Daniel Lars - sologitaar.
Net als alle andere albums van de band, werd ook deze nieuwe release in de Black Tornado studios te Kopenhagen opgenomen en wel in april 2012, terwijl de mix in 2012 in de thuis studio van Daniel Lars te Colorado, Amerika, werd gedaan en het geheel in februari 2013 werd gemasterd door Johan Dahlström, waarbij verder nog opgemerkt kan worden, dat de hoes door de Finse kunstenaar Eetu Pellonpaa is gemaakt.

"Organic Earthly Flotation", die in een beperkte oplage van 500 stuks is uitgebracht, bevat 4 nummers, waarvan het eerste "Walking On Clouds", dat bijna 20 minuten duurt, door Daniel Lars geschreven werd en hierin laat de band me een uitstekend stukje spacerock horen, dat in een rustig tempo gespeeld wordt, waarbij het gitaarspel langzaam maar zeker heftiger wordt en dit nummer wordt gevolgd door "Walking On Clouds Part 2", waarin de band vervolgt met het maken van rustige spacerock in dezelfde stijl, waarbij de nadruk op het gitaarspel ligt.
Kant 2 van de plaat start met het 17 minuten durende "Carlos On The Moon", eveneens een nummer, waarin het gitaarspel de belangrijkste component is en ook in dit nummer laat de band me genieten van een heerlijk stukje rustig gespeelde spacerock, dat naar het einde toe iets meer vaart krijgt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het laatste nummer van het album heet "Neptune Rising" en hierin speelt de band hun spacerock in een sneller tempo, waarbij de nadruk nog steeds wel op het gitaarwerk ligt, maar in dit nummer eist ook de synthesizer een leidende rol op, terwijl de basgitaar en drums het geheel solide ondersteunen.

De LP "Organic Earthly Flotation" bevat 4 lekker in het gehoor klinkende nummers, die zeker bij liefhebbers van dit genre muziek in de smaak zullen vallen en ik raad ze deze LP dan ook van harte aan.

Review: The Callas - Am I Vertical? (Inner Ear, 2013) (Pop)

The Callas, uit Athene, Griekenland, is een project van de broers Aris Ionas - zang en sologitaar en Lakis Ionas - basgitaar en zang, die zich verder bezig houden met het maken van kunstwerken en films (hun eerste film "Lustlands" verscheen in 2013 bij HAOS film).
In het begin van hun bestaan speelde de band als trio met drummer Annita Polychroni en maakte punk met obscene, banale, mysterieuze teksten en trad op in kerken, flats, galerieën en op boten in onder andere New York, Parijs, Amsterdam, Londen, Barcelona, Madrid en Berlijn.
De band, die tegenwoordig verder bestaat uit: Chrysanthi Tsoukala - sologitaar en zang en Marilena Petridou - drums, bracht hun debuut album "Objekt" in 2011 uit en deze kreeg goede recensies.
Hun nieuwe album "Am I Vertical?", uit 2013, wordt door het Griekse Inner Ear label zowel op CD als op vinyl en als digitale download uitgebracht en is geproduceerd door Jim Sclavunos, die onder andere werkte met Nick Cave & The Bad Seeds, Sonic Youth, Lydia Lunch, The Cramps en Grinderman.
Jim Sclavunos is ook in de helft van de nummers te horen als drummer, terwijl hij ook mede tekst schrijver van de 10 songs is, die het album telt.

De CD start met "Lustlands", een schitterende poprock song, die een bombastisch begin heeft en een aanstekelijk hypnotiserend ritme bevat, waarbij stil zitten onmogelijk is.
Daarna volgt "Anger", een tegen punkrock aanleunende song, waarin eveneens een lekker swingend ritme zit, dat tot dansen aan zet.
Dan krijg ik "East Beat" te horen en in dit nummer speelt de band een fantastisch stukje krautrock, die gemixt met elektro invloeden en een hypnotiserend ritme voor een heerlijk geheel zorgt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Black Leather Books" schotelt de band me een heerlijke rustige licht psychedelische pop song voor, waarin invloeden van begin jaren 80 muziek te horen zijn.
"I Hate You But I Like You" klinkt alsof het in de jaren 80 gemaakt is en heeft invloeden van Pixies en Belly en is een lekker swingende poprock song en  "Disaster", dat swingt, laat me zitten meebewegen op de muziek, die een hypnotiserend karakter heeft.
Met "That's You" krijg ik opnieuw zo'n uitstekende swingende rock song te horen, die een eentonig hypnotiserend ritme bevat en gevolgd wordt door "I Wonder",
een uptempo poprock song, waarin lichte punk invloeden zitten, die in een aangenaam ritme gespeeld worden.
Vervolgens speelt de band "Octopus Love", een prima stukje poprock met psychedelische klanken, die in een niet al te hoog tempo gespeeld worden.
Het laatste nummer is de titel song "Am I Vertical?" en hierin laat de band me genieten van een een schitterende swingende rock song, waarin enkele prima tempo wisselingen zitten.

"Am I Verical?" is een geweldige CD, waarbij het voor mij onmogelijk was, stil om mijn stoel te blijven zitten en die me van begin tot eind heeft weten te boeien; kortom een aanrader voor iedere liefhebber van swingende muziek!

Review: Moon Coven - Amanita Kingdom (Transubstans, 2013) (Stonerrock)

De band Moon Coven werd in de zomer van 2012 te Jonköping, Zweden, opgericht en bestaat uit:David Leban - zang en sologitaar, Axel Ganhammar - sologitaar, Justin Boyesen - sologitaar, Oscar Johansson - basgitaar en Frederik Dahlqvist - drums.
De bandleden begonnen met het schrijven van songs, die ze begin 2013 opnamen en dat resulteerde er in, dat hun debuut EP/album "Amanita Kingdom", waarop 5 nummers staan, in juni 2013 gereed was en in januari 2014 door het Transubstans label uitgebracht wordt.

De CD start met "Rules Of Dust", een psychedelische stonerrock song, waarin een heerlijk stevig hypnotiserend ritme zit, waardoor de band me vanaf de begintonen aan hun muziek weet te boeien.
Daarna krijg ik "Amanita Kingdom" te horen, een uitstekende progressief klinkende stonerrock song en ook hierin zit een lekker stevig ritme en prima gitaarspel.
Dan hoor ik "Amanita Kingdom II", eveneens een fantastisch progressief stonerrock nummer, dat een stuk rustiger gespeeld wordt en een licht psychedelisch ritme bevat. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "East" speelt de band een lekker in het gehoor klinkende stonerrock song met een hypnotiserend ritme en uitstekend gitaarspel en in "We Are Conquerors" laat de band me een geweldige licht psychedelische poprock song horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

Moon Coven heeft met hun debuut album een heerlijk stuk muziek gemaakt, dat ik iedere muziek liefhebber kan aanraden eens te gaan beluisteren, om misschien wel tot de zelfde conclusie te komen als ik; fantastisch!