Dhidalah werd in 2007 te Tokyo, Japan, opgericht door Church of Misery sologitarist Ikuma Kawabe, die samen met Wahei Gotoh - basgitaar en Konstantin Miyazaki - drums de band vormt.
De naam van de band komt van de mythologische reus Daidarabotchi, waarvan men geloofde, dat hij enorme bergen en landen creëerde.
Op 11 januari 2015 bracht de band hun debuut demo "Adamskii" uit als digitale download en 27 januari 2017 verscheen "No Water" eveneens als digitale download, maar ook in een beperkte oplage van 300 stuks op gekleurd 10" vinyl via het Guruguru Brain Records label.
Het album bevat 2 nummers, waarvan "GRB" het eerste is en daarin hoor ik de band een schitterend rustig psychedelisch begin spelen, dat na korte tijd over gaat in een geweldige snelle swingende mix van stoner en heavy rock, die in de stijl van jaren 70 bands als Jimi Hendrix Experience en Blue Cheer gespeeld wordt en tevens spacerock invloeden heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "No Water" laat Dhidalah me genieten van een swingend licht hypnotiserend ritme, dat na enkele minuten verandert en ik een heftig stonerrock nummer te horen krijg, waarin het tempo gemiddeld is en de muziek eentonig, om kort onderbroken te worden door een stukje psychedelische muziek, dat al snel verandert, waarna de band verder gaat met het maken van hun geweldige stonerrock, die in een niet al te hoog dreigend tempo gespeeld wordt.
"No Water" van Dhidalah bevat 2 heerlijke stoner nummers, waar ik ten volle van genoten heb en bij de liefhebbers van deze muziek soort zeker in de smaak zullen vallen.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Casual Nun is een multi nationale band uit Londen, die in 2014 ontstaan is uit de as van de bands Dethscalator en Throne.
De band bestaat uit: Phil Kaponis - drums, Julia Owen - drums, Matt Ridout - sologitaar, Vasili Sakkos - zang en Iraklis Theocharopoulos -basgitaar, die allen een voorliefde hebben voor Japanse noise, Duitse muziek uit de jaren 70, The Gilmore Girls en monster films.
Casual Nun speelt dus met 2 drummers en maakt een mix van zware psychedelische rock, krautrock en Japanse noise.
Hun debuut album "Live" verscheen in 2015 in een gelimiteerde oplage op cassette via het Third Eye Lives label, waarna "Super Fancy Skeleton" op 16 september 2016 via het Hominid Sounds label werd uitgebracht in een beperkte oplage van 200 stuks 140 gram zwart vinyl en 100 stuks transparant blauw vinyl en op 10 maart 2017 verschijnt hun nieuwe album "Psychometric Testing By ..." via Box Records in een beperkte oplage op 12" vinyl.
Het album bevat 5 nummers, waarvan het eerste "Tusk" heet en daarin hoor ik de band een korte heftige noise song, die met de snelheid van het licht gespeeld wordt en een lichte chaos in mijn hoofd veroorzaakt.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Daarna volgt "Everyman's Folly", een uitstekende trage, maar stevige, stonerrock song met een licht hypnotiserend eentonig ritme en dit nummer loopt over in "Truth Machines", waarin Casual Nun me een hypnotiserend stukje stoner voorschotelt, dat halverwege het nummer verandert in een licht psychedelisch hypnotiserend ritme.
Dan volgt "Xiphoid Revolution", een schitterend psychedelisch nummer met gesproken tekst en een eentonig klinkend ritme, waarmee de band me in een lichte trance brengt.
In het laatste nummer, dat Stripes" heet, zet de band me eveneens een licht hypnotiserend stukje stoner voor, dat swingt als een trein en me in beweging brengt.
"Psychometric Testing By .." van Casual Nun is een fantastische plaat, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan dit album dan ook aanraden aan elke liefhebber van stoner, psychedelische rock en hypnotiserende ritmes.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
In 1985 begonnen multi instrumentalisten Alessandro Serri - zang, sologitaar, akoestische, klassieke en 12 snarige gitaar basgitaar, dwarsfluit, oboe, piano, synthesizer Hammond orgel en Moog synthesizer en Edmondo Romano - sopraan saxofoon, klarinet, Franse doedelzak, low whistle, sopranino sopraan & alt blokfluit, samen te spelen in de band Eris Pluvia, die een mix van oude en moderne klanken ten gehore bracht.
In 1991 maakten ze het album "Rings Of Earthly Light", dat als één van de meest goede albums uit die tijd geldt.
Het jaar er na verlieten ze de band en samen met Fabio Serri - piano, Moog synthesizer, Hammond orgel en klassieke gitaar, richtten ze, in 1995, de band Ancient Veil op, die dat zelfde jaar een CD album met gelijknamige titel uitbracht via het Mellow Records label.
22 Jaar later is de band terug met een nieuw album, getiteld "I Am Changing" en hierop spelen diverse gastmuzikanten mee, zoals: John Bickham - zang, Valeria Caucino - zang, Anna Marra - zang, Mauro Montobbio - akoestische en klassieke gitaar, Massimo De Stefano - vleugel, Marco Gnecco - oboe en Engelse hoorn, Sirio Restani - Engelse concertina, Elisabetta Comotto - dwarsfluit, Roberto Piga - viool en altviool, Stefano Cabrera - cello, Daviano Rotella - snare en cymbalen, Martino Murtas - percussie en Stefano Marazzi - drums.
Het album, dat door het Lizard Records label is uitgebracht, bevat 11 nummers, waarvan "Bright Autumn Dawn" het eerste is en hierin hoor ik de band een schitterend symfonisch rock nummer spelen, dat diverse uitstekende tempowisselingen heeft, terwijl de muziek zo nu en dan lichte folk invloeden in de stijl van Jethro Tull bevat en tevens is de invloed van bands als ELP en Yes duidelijk hoorbaar. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna krijg ik het prachtige "If I Only Knew" voorgezet, waarin de band een rustige song ten gehore brengt, dat gevolgd wordt door "You Will See Me (Intro)"
en daarin speelt de band een heerlijk rustig instrumentaal stukje symfonische rock, dat tegen klassiek aanleunt.
Dan hoor ik de band "I Am Changing" spelen en krijg ik een geweldige mooie rustige mix van folk en symfonische rock voorgeschoteld, die halverwege iets meer vaart krijgt, om na korte tijd terug te keren naar het rustige tempo, waarna "Only When They're Broken" volgt en de band een verrukkelijke rustige mix van klassiek en symfonische rock speelt.
In "You Will See Me" gaat Ancient Veil verder met het maken van hun prachtige rustige klassieke symfonische rock en in "Fading Light" zet de band me een fantastisch symfonisch rock nummer voor, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "The Fly" volgt en ik een heerlijke rustige pop song te horen krijg.
Ook in "Chime Of The Times" speelt de band weer zo'n schitterende rustige symfonische song, die tegen het einde iets meer vaart en folk invloeden krijgt, om gevolgd te worden door "You Will See Me (Finale)", een rustig kort symfonisch nummer.
Het laatste nummer van het album heet "A Mountain Of Dust" en hierin laat de band me opnieuw genieten van zo'n schitterende mix van folk en symfonische rock.
"I Am Changing" van Ancient Veil is een verrukkelijk album om te beluisteren en staat vol prachtige rustige muziek, waar ik ten volle van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van zowel folk als symfonisch muziek deze schijf dan ook aanraden.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Prairie WWWW is een experimentele folk band uit Taipei, Taiwan, die in 2010 is opgericht en uit 5 bandleden bestaat.
De band bracht 25 november 2010 hun debuut album "Enter The Void" als digitale download uit, dat 12 december 2013 gevolgd werd door de digitale download "Sunrise", waarna op 25 juli 2015 "Soil" volgde.
Dit album werd in eigen beheer als CD, die een kartonnen hoes met poster (37cmx25cm) bevat en als digitale download uitgebracht.
Op 28 juni 2016 verscheen hun volgende album, getiteld "Wu-Hai" via het Lonely God Records als cassette en op 5 augustus 2016 via Guruguru Brain in een beperkte oplage van 200 stuks op gekleurd vinyl en 300 stuks op zwart vinyl en tevens als CD en als digitale download.
Het album, dat 5 nummers bevat, start met "Shapeless Beast", waarin ik de band een zwaar indringend experimenteel stuk muziek hoor maken, dat in een traag tempo gespeeld wordt, waarna "Moon" volgt en ik een schitterend hypnotiserend drums ritme voorgeschoteld krijg, dat door zang, synthesizer, fluit en gitaar begeleid wordt, waardoor er een fantastisch stuk muziek ontstaat.
Daarna hoor ik "Eyewood", een heerlijke dansbare mix van tribal drums en dance, die swingt als een trein, waardoor stil blijven zitten niet aan de orde is.
Dan zet Prairie WWWW me "Callous" voor en krijg ik een zeer experimenteel nummer te horen, waarin elektronische geluiden de hoofdmoot vormen.
Het laatste nummer heet "Wu-Hai" en daarin laat de band me bijna 12 minuten genieten van een traag startende experimentele mix van drums, synthesizer, gitaar en bamboe stokken, die na enkele minuten van tempo en ritme verandert en ik een verrukkelijke hypnotiserende song te horen krijg, waarmee de band me in een lichte trance brengt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
"Wu-Hai" van Prairie WWWW is een uitstekend album, waar ik van begin tot einde van heb genoten en ik kan iedere muziek liefhebber aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik: Geweldig!
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
De van origine Amerikaan Scott Heller, alias Dr Space is oprichter van het Öresund Space Collective, waarvan de overige bandleden uit Denemarken en Zweden komen.
Van de band verschenen al meer dan 20 albums en in de loop der jaren maakte Scott ook solo diverse opnamen, die niet werden uitgebracht en hierbij speelde hij: analoge synthesizers, Korg Monotron, Yamaha CS-10, Octave Cat SRM II, Custom Modular symthesizer en OSCar.
Omdat hij wel het idee had iets met deze opnamen te doen, vroeg hij Nicklas Sörensen (sologitaar en effecten) van de Deense band Papir en Richard Orlando (sologitaar en geluid manipulaties) van Alien Planetscapes uit Amerika, om op enkele nummers mee te spelen.
Dat resulteerde in het album "Vol 1", dat onder de naam Dr Space's Alien Planet Trip in maart 2017 in een beperkte oplage van 300 stuks met een klaphoes verschijnt, waarvan er 100 in verschillende kleuren worden geperst en tevens verschijnt het album als digitale download met 1 extra nummer (digitale bonus track, zonder Niklas), terwijl de eerste 50 exemplaren een gesigneerde poster bevatten.
Het album, dat 3 nummers heeft, begint met het meer dan 24 minuten durende "5 Dimensions Of The Universe", waarin ik de band een zwaar duister dreigend klinkend nummer hoor spelen, dat experimentele en ruimtelijke elementen bevat en tevens een licht hypnotiserend ritme heeft.
Kant B start met "Rising Sun Over Mars" en daarin krijg ik eveneens een experimenteel stuk muziek voorgeschoteld met invloeden van krautrock en een licht hypnotiserend ritme.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna zet de band me "In Search Of Life On IO" voor en hoor ik opnieuw een heerlijk hypnotiserend experimenteel ruimtelijk nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en lichtelijk psychedelisch klinkt.
Het bonus nummer heet "Alien Improv 2" en daarin laat Dr Space's Alien Planet Trip me genieten van een vrij zwaar ruimtelijk nummer, dat in de stijl van bands als Tangerine Dream zit.
"Volume One" van Dr Space's Alien Planet Trip bevat fantastische muziek, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan iedere liefhebber van zowel ruimtelijke als experimentele muziek deze schijf van harte aanraden.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
The Man From Managra is het project van Coti K. uit Athene, Griekenland, die zijn muzikale carrière halverwege de jaren 80 begon.
Hij speelde in bands als Film Noir, In Trance 95, RAW en Mohammad, werkte als producer met onder andere: Giannis Aggelakas, Pavlos Pavlidis, Diafana Krina, Raining Pleasure en Tuxedomoon en hij werkte tevens als film en theater componist met Dimitris Papaioannou, Thomas Moschopoulos, Babis Makridis en Yorgos Lanthimos.
Coti bracht als solo artiest 8 albums uit, terwijl zijn eerste album, dat hij onder de naam The Man From Managra met gelijknamige titel uitbracht, in 2014 verscheen.
In de periode 2015-2016 nam hij de nummers voor zijn tweede album "Half A Century Sun" op, waarbij hij medewerking kreeg van Panos Galanis op drums en verder spelen de volgende gastmuzikanten mee: Jim R White (Dirty Three, Peaches) - drums, Blaine L. Reininger (Tuxedomoon) - viool en zang, Hristos Lainas - bas- en sologitaar, Rena Rasoili (Venus Volcanism) - zang, James Whylie en George Avramidis (G.Aggelakas en 100%) - wind instrumenten.
Het album is 25 januari 2017 via Inner Ear Records in een speciale uitgave op LP verschenen en tevens als CD en als digitale download.
"Half A Century Sun" bevat 11 nummers en start met "Sailor", waarin ik een mooie dromerige rustige melodische song te horen krijg, die gevolgd wordt door "Saviours Of This World", een schitterende rustige pop song, die me lichtelijk aan Leonard Cohen doet denken. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna schotelt hij me "Sipping On Sorrow" voor en daarin brengt hij opnieuw een prachtige rustige song ten gehore en deze keer hoor ik daar de invloed van John Lennon in, waarna "Se Ti Rivedro" volgt, een uitstekende aanstekelijke dansbare pop song, die in gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan zet hij me "Martha's Home" voor en krijg ik opnieuw een prachtige song in de stijl van Leonard Cohen te horen en deze wordt gevolgd door "You Can Keep Your Winters", een lekker in het gehoor klinkende pop song.
In "In This Century" hoor ik The Man From Managra een prima swingende melodische pop song in een gemiddeld tempo spelen en in "Because Of You" speelt hij een pop song met een gemiddeld tempo, waarin een vrij eentonig ritme zit.
Vervolgens hoor ik "Forgotten", een mooie rustige pop song, "This Wind", een heerlijke rustige aanstekelijke pop song en "Paddle Away", een licht psychedelisch klinkend instrumentaal nummer van nog geen 2 minuten.
"Half A Century Sun" van The Man From Managra is een verrukkelijke plaat om te beluisteren, die vol prachtige rustige pop songs staat en ik kan iedere liefhebber van de betere pop, deze schijf dan ook van harte aanbevelen.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Corpo uit Salento, Italië, werd begin jaren 70 door de broers Calignano opgericht en bestond uit: Francesco - solo- en basgitaar, Mario - basgitaar en Biagio - Fender Rhodes orgel,, Korg synthesizer, piano en drums.
De band maakte in 1979 diverse opnames van hun muziek, die 40 jaar op de planken is blijven liggen, maar in 2016 heeft het Lizard Records label sommige van die demo's weten te herstellen en op plaat uitgebracht, onder de naam "I & II".
Het album bevat 9 nummers, waarvan er 5 op "I" staan en de resterende 4 op "II", waarop Mario niet meer mee speelt.
"I" start met "C#1" en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende swingende versie van het thema uit "Sesamstraat" spelen, waar rond een heerlijk stuk progressieve muziek gebouwd is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en die gevolgd wordt door "C#2", een uitstekend kort progressief nummer, dat elektronische invloeden, heerlijk gitaarspel en elementen uit het vorige stuk bevat.
Daarna schotelt de band me "C#3" voor en krijg ik een licht psychedelisch nummer met een vrij eentonig ritme te horen, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna "C#4" volgt en de band me een mix voorschotelt van psychedelische muziek, elektronische muziek en progressieve rock en hierin zijn ook experimentele geluiden verwerkt.
Dan volgt "C#5", waarin Corpo een uitstekend swingend rock nummer ten gehore brengt, dat enkele tempowisselingen bevat en licht progressief symfonisch klinkt , waarbij ook de elektronische experimentele geluiden niet ontbreken.
De nummers van "II" beginnen met "Messapia", een mix van disco, elektronische muziek en progressieve rock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door "S.M. De Finemunnu" en daarin laat de band me een vrij snelle mix horen van jazz en experimentele rock, waarna de band halverwege het numnmer overschakelt op het maken van rustige muziek, die aan progressieve rock grenst.
Vervolgens zet de band me "Il Giorno Della Mia Morte" voor en krijg ik een schitteren rustig progressief rock nummer te horen, dat gevolgd wordt door "Tympanon", waarin de band me verrast door, gedurende het hele nummer, een fantastische drumsolo te spelen.
"I & II" van Corpo is een lekker in het gehoor klinkend album, dat de tand des tijds glorieus heeft weten te doorstaan en ik kan elke liefhebber van progressieve rock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren, maar ook zij, die van experimentele rock houden, zullen zeker aan hun trekken komen.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
