Review: Kris Gietkowski - Songs From the First LP By Egg (Fruits De Mer Records / Strange Fish, 2017) (Progressieve Rock)

Kris Gietkowski werd in Polen geboren en maakte zelf zijn versterkers van oude radio's om zijn gitaar en keyboard te vervormen.
In 2007 verhuisde hij naar Groot Brittannië, waar hij zijn solo- en basgitaar, keyboard en Hammond orgel kocht.
Twee jaar geleden postte Kris "While Growing My Hair" en andere nummers van Egg op youtube onder de naam Grietek, waarmee hij de aandacht trok van muziekliefhebber Keith Jones, die tevens de eigenaar van het Fruits De Mer Records label is en dat resulteerde er in dat Fruits De Mer Records op 17 april 2017 het album "Songs From the First LP By Egg" (uit 1970) in een zeer beperkte oplage van 300 stuks als LP op gekleurd vinyl uitbrengt.

Het album, dat 7 nummers bevat, begint met "While Growing My Hair" en daarin hoor ik Kris een uitstekend progressief elektronisch nummer ten gehore brengen, dat zeer dansbaar is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "I Will Be Absorbed", eveneens een prima swingend progressief nummer en hierin zitten diverse tempowisselingen.
Daarna zet Kris me "The Song Of McGillicudie The Pusillanimous (Or Don't Worry James, Your Socks Are Hanging In The Coal Cellar With Thomas)" voor en krijg ik een schitterend swingend rock nummer te horen, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en gedomineerd wordt door het Hammond orgel, waarna "Movement 1" volgt en daarin speelt hij een geweldig swingend psychedelisch stukje progressieve rock, waar ook klassieke rock in verweven zit, die enkele prima tempowisselingen bevat en overeenkomsten vertoont met de muziek van The Nice.
Dan schotelt Kris me "Movement 2" voor en ook in dit nummer laat hij me genieten van een heerlijk stuk progressieve rock, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en diverse tempowisselingen heeft en dit wordt gevolgd door "Movement 3", waarin hij verder gaat met het maken van zijn fantastische muziek en ook in het laatste nummer "Movement 4" krijg ik zo'n verrukkelijk progressief rock nummer voorgezet, waarin de muziek overeenkomsten vertoont met  die van The Soft Machine uit hun begin periode.

"Songs From the First LP By Egg" van Kris Gietkowski is een fantastische plaat, waar ik van begin tot einde van genoten heb, dus die ik elke progressieve rock liefhebber kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Revolutionary Army Of The Infant Jesus - Mirror (Occultation Records, 2017) (Wereld muziek / Experimenteel / Tribal)

Revolutionary Army Of The Infant Jesus uit Liverpool, Engeland, werd in 1987 opgericht en bestaat uit: Paul Boyce - zang, klarinet en keyboard, Jon Eggan - zang, sologitaar, keyboard, melodica en altviool en Leslie Hampson - percussie, sologitaar, zang en keyboard.
De band bracht in 1987 hun debuut LP "The Gift Of Tears" via het Probe Plus label uit, die in 1991 gevolgd werd door "Mirror", dat op cassette en CD verscheen, waarna de CD's "Liturgie Pour Le Fin Du Temps" (Probe Plus, EP, 1992) "The Gift Of Tears & Le Liturgie Pour Le Fin Du Temps" (Probe Plus, 1993) en "Paradis" (Apocalyptic Vision, The Sanatorium, EP, 1995) volgden en ook werd er een compilatie 2CD uitgebracht onder de naam "The Gift Of Tears & Le Liturgie Pour Le Fin Du Temps" (Apocalyptic Vision, 1994).
Na het commerciële succes van het album "Beauty Will Save The World" uit 2015, werd besloten hun tweede album, "Mirror", dat in 1991 via het Probe Plus label verscheen, opnieuw uit te brengen, nadat eerder het Infrastition label het in 2013 als 3CD in een box set, die "After The End" getiteld is, had uitgebracht.
Occultation Records heeft dit album als eerste op LP uitgebracht en tevens verschijnt de her uitgave van "mirror" op CD, met 2 bonus nummers van hun EP "Liturgie Pour La Fin Du Temps", waarbij vermeldenswaardig is, dat het album voorzien is van een nieuw hoes ontwerp, dat door de Liverpoolse kunstenaar, fotograaf en filmmaker Paul Mellor is gemaakt.
Op het album "Mirror" spelen de volgende gastmuzikanten mee: Sue Boyce - zang en dwarsfluit, David Seddon - tenor saxofoon, piano en keyboards, Angela Mounsey- zang, accordeon en dwarsfluit, Bonek Kram - sologitaar en basgitaar, Bill Dawson - alt saxofoon, Britta Freimuth - zang, David Rose - orgel en Ronan Egan - keyboard.

De CD "Mirror", die 12 nummers bevat, start met "Shadowlands", waarin ik de band een fantastische rustige folk song hoor spelen, die lichte invloeden van Dead Can Dance heeft en deze wordt gevolgd door het prachtige "Inmaculado", een uitstekende, in het Spaans gezongen, rustige folk song, die naar het einde toe over gaat in progressieve rock.
Daarna zet de band me "Joy Of The Cross" voor en speelt daarin een korte religieus klinkende song, waarna het eerste nummer volgt, dat niet op de LP staat en "Le Monde Du Silence" getiteld is en daarin trakteert de band me op een geweldige dansbare mix van elektro, gothic, tribal en spirituele muziek, die met een hypnotiserend ritme gespeeld wordt.
Dan volgt "Hymn To Dionysus" en ook in  dit nummer laat de band me genieten van een schitterend stuk muziek en hierin staat het drumwerk centraal en krijg ik een schitterend krautrock nummer te horen, dat progressieve rock invloeden heeft.
In "Nostalgia" schotelt Revolutionary Army Of The Infant Jesus me een rustige song voor, die een in het Albaans gesproken tekst bevat en na enkele minuten verandert in een mix van folk en Franstalige muziek, waarna de laatste tonen verder gaan met Albaans gesproken tekst en hemels klinkende muziek.
Vervolgens hoor ik "Thème De L'homme Qui N'a Pas Eru En Lui-"Méme", een lekker in het gehoor klinkend dansbaar instrumentaal nummer met invloeden uit de chanson en in "Psalm" krijg ik een schitterende rustige song te horen, die religieuze en experimentele invloeden heeft.
Daarna speelt de band "Nativity", een fantastisch progressief nummer, waarin heerlijk drumspel en experimentele invloeden zitten en dit wordt gevolgd door "Man Of Sorrows", een verrukkelijke, vrij rustige, song in de stijl van Dead Can Dance, die lichte religieuze invloeden heeft en een hypnotiserend percussie ritme bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Verder schotelt de band me het tweede nummer voor, dat niet op de LP voorkomt, dat "Dies Irae" heet en hierin zet de band me een vrij experimenteel nummer voor, met een lekker eentonig drumsritme en een gesproken tekst, waarna het laatste nummer van het album volgt, getiteld "Thème (Reprise)" en daarin hoor ik een in het Frans gesproken tekst met heerlijke Franse muziek, die me naar Parijs doet verlangen.

"Mirror" van Revolutionary Army Of The Infant Jesus bevat 12 heerlijke nummers, waar ik van begin tot einde va genoten heb en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van spirituele wereld muziek, experimentele muziek en tribal ritmes houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: The Narcotic Daffodils - Summer Love (It's Oh! Music, 2017) (Progressieve Rock)

The Narcotic Daffodils werd te Brussel, België, opgericht en bestond uit: Irene Csordas - zang en keyboards, Hakim Rahmouni - sologitaar, Flupk’e Declerq - basgitaar, Merlin Fourmois - drums en Simon Rigot - keyboards en sitar.
De band, die onder andere optrad in België, Nederland, Frankrijk, Engeland en Italië, bracht in 2011 hun debuut CD "The Narcotic Daffodils" via het MusicBrussels label in Europa uit en via it’s Oh! Music in Japan, terwijl het nummer The Crazy Dwarf van hun debuut CD in 2012 opnieuw uitgebracht werd door het Amerikaanse Trail Records label op de verzamel CD "Discovery".
Hun tweede album "Cellex" werd in de Noise Factory Studio en Uptown Studio opgenomen en het verscheen in 2014 via het Franse Musea Records, die ook de eerste CD van de band opnieuw uit heeft gebracht.
Tijdens de tournee, die volgde na het uitbrengen van hun tweede album, besloot Irene haar zang carrière op te geven en ook Hakim en Merlin verlieten de band in juli 2014, zodat er naarstig gezocht werd naar vervangers.
Als eerste kwam Maria als nieuwe gitarist bij de band en deze nam haar oude vriend, drummer Michel Zylberstajn, mee.
Vervolgens werd zangeres Sophie Kroonen aangetrokken en was de band compleet, waarna een aantal nieuwe songs werden geschreven en 2 daarvan zijn op de nieuwe CD te beluisteren.
Helaas duurde de samenwerking met Sophie niet lang, want in januari verliet ze de band om persoonlijke redenen, waarna Sabina Toll (zang) en Pierre Van Craenenbroek (drums) bij de band kwamen en gedurende de 9 maanden erna werden er weer nieuwe nummers geschreven.
In november 2015 verliet Sabina The Narcotic Daffodils, om verder te gaan in een andere muzikale richting en zij werd vervangen door Luna Doppée, die als gastmuzikant op het album "Cellex" accordeon had gespeeld, maar geen zang ervaring had.
Van januari 2016 tot juli 2016 speelde de band in deze samenstelling, maar na enkele optredens in juli 2016 besloot Pierre uit de band te stappen en met zijn vervanger Arne, die zich in oktober 2016 bij de band voegde werd het album "Summer Love" binnen 1 week, tussen kerstmis en nieuwjaar, opgenomen.
De huidige bezetting van The Narcotic Daffodils is: Luna Doppée - zang, Maria - sologitaar en achtergrond zang, Simon - Hammond orgel, Indiase sitar, maracas en achtergrond zang, Flup'K - basgitaar, ukelele en achtergrond zang en Arne - drums.

Het album, dat 11 maart 2017 via It's Oh! Music is uitgekomen (tevens digitaal) en 7 nummers bevat, start met het titel nummer "Summer Love" en daarin hoor ik de band een uitstekende swingende psychedelische progressieve pop song spelen, die gevolgd wordt door "Naturally High", een lekker in gehoor klinkende rock song met echo op de zang, waar diverse tempowisselingen in zitten.
Daarna volgt "Guardians", een uptempo rock song, waarin de band enkele verrassende psychedelische breaks in gebouwd heeft en deze wordt gevolgd door "Hypnotized", een swingende rock song, die progressieve rock invloeden heeft .
Dan zet The Narcotic Daffodils me "You Can't Get" voor en hierin krijg ik een geweldige progressieve rock song te horen, die enkele prima tempowisselingen bevat, waarna "Bruxelles" volgt en ik een fantastische Franstalige rock song voorgeschoteld krijg, die swingt en tevens een gedeelte in het Nederlands gezongen wordt.
In het laatste nummer van het album, "Atomic 53", speelt de band een verrukkelijk stuk psychedelische progressieve rock met Oosterse invloeden, waarin de sitar een belangrijke rol speelt en halverwege verandert de muziek en gaat een beetje verder de kant van de progressieve rock op, om tegen het einde terug te keren naar het psychedelische, waarmee het nummer afgesloten wordt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Summer Love" van The Narcotic Daffodils is een heerlijk album, dat schitterende muziek bevat met "Atomic 53" als uitschieter en ik kan dit album dan ook van harte aanbevelen aan elke liefhebber van progressieve en psychedelische rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: The Insektlife Cycle - Vivid Dreams Parade (Mega Dodo Records, 2017) (Melodische Rock)

The Insektlife Cycle werd in 2013 te Manila, Fillipijnen, opgericht door 4 leden, die in de underground metal scene actief waren.
Dat waren: Ronnel Vivo - sologitaar en Ronaldo Vivo Jr. - drums (beide uit Hateure) plus Jay Jumawan - sologitaar en Joy Legason - basgitaar (beide uit Barabbas).
De band brengt in mei 2017 hun debuut album "Vivid Dreams Parade" via het Mega Dodo Records label uit.

"Vivid Dreams Parade", waarop 11 nummers staan, start met "Unicycle Monologue", waarin ik een schitterende mix van stonerrock en melodische rock te horen krijg, die in wisselende tempo's wordt gespeeld, waarna "Electric Sadness" volgt en ik een fantastische melodische rock song voorgeschoteld krijg, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt "Schizodelia", een opgewekt klinkend melodisch rock nummer, dat enkele prima tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Purple Drank", een verrukkelijke mix van progressieve en melodische rock, die tevens lichte spacerock invloeden heeft. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Dan zet de band me "Insekt Circus" voor en hoor ik een prachtig melodisch rock nummer, waar diverse subtiele tempowisselingen in zitten, waarna "Forbidden Earth Dance" volgt en daarin laat The Insektlife Cycle me opnieuw een lekker in het gehoor klinkend melodisch rock nummer horen, die enkele tempowisselingen bevat, die het nummer spannend houden.
In "Tristful Ecstacy" krijg ik weer zo'n heerlijk melodisch rock nummer voorgezet en in "Dreams Unrecalled" is dat eveneens het geval en mag ik nogmaals genieten van de prima melodische rock van de band.
Vervolgens hoor ik "Sleep Crawler", de band starten met aan Hawai muziek verwante klanken, die over gaan in een exotisch klinkend melodisch rock nummer en in "Sun Gaze" gaat de band in de eerste tonen de kant van de dance op, om daarna verder te gaan met het maken van hun uitstekende melodische rock.
Het laatste nummer van het album heet "Neonderthal" en daarin speelt de band ook nu weer een geweldige melodische rock song, waarin het tempo vrij hoog ligt en de muziek lichtelijk hypnotiserend klinkt en tevens progressieve rock invloeden heeft.

"Vivid Dreams Parade" van The Insektlife Cycle bevat 11 lekker in het gehoor klinkende nummers, die me als muziek in de oren klinken en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan liefhebbers van melodische rock.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Baby Guru - IV (Inner Ear Records, 2017) (Pop)

Baby Guru is eind 2009 te Athene, Griekenland, opgericht door 3 vrienden, die een voorliefde hebben voor psychedelische muziek, krautrock, pop en Afrikaanse percussie, maar ook zijn ze gecharmeerd van rauwe garagerock, punk en elektro.
In 2010 trad de band, die bestaat uit: Prins Obi, King Elephant en Sir Kosmische, regelmatig in Athene op en maakte de EP's "Yogi Sister Vol.1" en "Yogi Sister vol.2", die beide gratis te downloaden waren en in maart 2011 gevolgd werd door hun debuut album "Baby Guru", dat via het Inner Ear label uit Athene verscheen en goede recensies kreeg.
Vervolgens schreven ze de soundtrack voor het theater stuk "Why I Killed My Best Friend" en maakten hun tweede album "Pieces", dat lovende recensies kreeg en in oktober 2012 door Inner Ear Records werd uitgebracht.
De distributie werd in Europa door het grote Rough Trade label gedaan en de band werd uitgenodigd om op Eurosonic Noorderslag en Europavox op te treden.
Anderhalf jaar na de release van "Pieces" verscheen op 24 maart 2014 hun album "Marginalia"  en is verkrijgbaar als CD, Digitale uitgave en LP+bonus CD en net als op de vorige plaat speelt ook Christina als vierde onofficiële lid op het album mee.
"IV", het vierde album van de band, is 28 februari 2017 op LP uitgebracht op doorzichtig vinyl en tevens als CD en digitaal album en bevat 8 nummers.
Op dit album speelt Kon Kon - elektrische en akoestische gitaar en hand geklap en achtergrond zang als vierde lid mee en zijn tevens George Alexander Gilnos - tabla (1 nummer) en Jef Maarawi - zang (1 nummer) te horen.

Het album start met "Tell Me What You'rs Made Of", waarin de band me een lekker in het gehoor klinkende pop song voorschotelt, die een aanstekelijk ritme bevat, dat me in beweging brengt, waarna "Bluebird Picnic" volgt en ik een uitstekende swingende pop song te horen krijg, die me aan de muziek van Paul Simon doet denken ten tijde van "Graceland".
Daarna hoor ik "Oaxaca (The Calvino Song)", een heerlijke pop song met funk invloeden, die halverwege verandert in een geweldige progressieve rock song, waarmee de band me als het ware hun muziek in sleurt en deze wordt gevolgd door "Before Sundown", een prachtige rustige pop song.
Dan zet Baby Guru me "Motel Rwanda" voor en hoor ik een schitterende swingende pop song met Afrikaanse ritmes, waarbij stil zitten onmogelijk is, totdat de band besluit het tempo en ritme te veranderen en het nummer een stuk rustiger gespeeld wordt.
In "Palace In The Sun" laat de band me genieten van een fantastische licht hypnotiserende progressieve rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en in "Nothing Really Bothers Me" krijg ik een lekkere aanstekelijke dansbare pop song voorgeschoteld.
Het laatste nummer heet "Amarousion" en daarin speelt de band een verrukkelijke swingende pop met een zeer aangenaam ritme, waarbij ik opnieuw in beweging kom.

"IV" van Baby Guru bevat 8 heerlijke songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan dit album dan ook van harte aanbevelen aan alle liefhebbers van de betere pop.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Monolog & Subheim - Conviction (Denovali Records, 2017) (Avant Garde)

Multi instrumentalist Subheim uit Berlijn, Duitsland, die ook de aliassen Kostas K. en Unshape gebruikt, bracht in 2008 zijn debuut album "Approach" via het Tympanik Audio label uit, waarna in 2010 "No Land Called Home" (Ad Noiseam label) en in 2015 "Foray" (Denovali Records) volgden.
Op 25 november 2016 verscheen zijn EP "Trails" in een beperkte oplage van 150 stuks op 180 gram transparant vinyl via Denovali Records en tevens als CD en als digitale download.

Evenals Subheim is Mads Lingren, alias Monolog, uit Denemarken een multi instrumentalist die elektronische instrumenten gebruikt en ook hij woont in Berlijn.
Zijn album laatst verschenen album, "Conveyor)", werd 10 februari 2017 via het Hymen label uitgebracht.
Eerdere albums waren: "Mumbler" (Tender Productions, 2001), "Slugs" (Tender Productions, 2002), "Aerodymanic" (Uhrlaut, 2012), "Lift And Hold For Stolen" (Plasma Torus, 2013), "2 Dots Left" (AD NOISEAM, 21 oktober 2013) en "Merge" (AD NOISEAM, 13 november 2014) en op 9 september 2012 bracht hij enkele nummers uit samen met Tone, die eveneens uit Denemarken komt.
Op 24 februari 2017 is het album "Conviction" via het Denovali Records label, zowel op LP, CD en als digitale download verschenen, waarop beide heren samen werken.

Het album start met "Wone" en daarin hoor ik Monolog & Subheim een lekker in het gehoor klinkende rustige mix van dance en krautrock spelen, die evenwel prima dansbaar is.
Daarna schotelen ze me "Benedict" voor en hierin krijg ik vrij zwaar stukje avant garde voorgezet, dat zo nu en dan lichtelijk experimenteel klinkt, industriële invloeden heeft en tegen het einde een stukje luchtiger wordt.
Dan volgt "Sumo Rimi", een schitterend zwaar avant garde nummer, dat een licht hypnotiserend ritme heeft (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en in "Make Stones Cry" laat het duo me genieten van een fantastische mix van avant garde, experimentele en industriele muziek, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
In het laatste nummer, dat "Colorful Flight" heet, schotelt Monolog & Subheim me een verrukkelijk rustig stukje avant garde voor, waarin licht religieuze invloeden te horen zijn.

"Conviction" van Monolog & Subheim duurt helaas maar kort (24 minuten), maar is een lust om te beluisteren en ik kan iedere liefhebber van avant garde deze heerlijke schijf dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: The Tossers - Smash The Windows (Victory Records, 2017) (Folk Punk)

De Amerikaans Keltische punk band The Tossers werden in 1993 te Chicago, Illinois, opgericht.
De band onderging in de loop der jaren diverse bezettingswisselingen en bestaat tegenwoordig uit: Tony Duggins - zang, mandoline en banjo, Aaron Duggins - tin whistle, Mike Pawula - sologitaar, Peter Muschong - basgitaar, Bones - drums en Emily Ruth Constantinou - viool.
Hun debuut album "The Pint Of No Return" werd in 1994 in eigen beheer uitgebracht, waarna de albums "We'll Never Be Sober Again" (Folk You Records, 1996), "Long Dim Road" (Thick Records, 2000), "Communication & Conviction: Last Seven Years" (Thick Records, 2001), "Purgatory" (Thick Records, 2003), "Live At The Metro 18 November 2004" (digitale download, The Metro/eMusicLive, 2004), "The Valley Of The Shadow of Death" (Victory Records, 2005), "Agony" (Victory Records, 2007), "Gloatin' And Showboatin': Live On St. Patrick's Day" (CD/DVD, Victory Records, 2008), "On A Fine Spring Evening" (Victory Records, 2008) en "The Emerald City" (Victory Records, 2013) volgden.
Ook verschenen de split singles The Tossers/The Arrivals (Smilin Bob Records, 1998) en Citizen Fish/The Tossers (Thick Records, 2001), de EP "The First League Out From Land" (Thick Records, 2001), plus nummers op de compilatie albums: "Magnetic Curses: A Chicago Punk Rock Compilation" (2000)(1 nummer), "Love & Rebellion: A Thick Records Sampler (2002)(2 nummers) en "OIL: Chicago Punk Refined" (2003)(1 nummer).
De band speelde in Ierland, Frankrijk, Finland, Zweden, het Verenigd Koninkrijk en in heel Europa en toerde met onder andere: Murphy's Law, Streetlight Manifesto, Catch 22, Dropkick Murphys, The Reverend Horton Heat, Flogging Molly, Street Dogs, Clutch, Sick Of It All en Mastodon, waren het voorprogramma van The Pogues te New York City op St. Patrick's Day in 2007 en waren vereerd om in mei 2016 in het Kennedy Center te mogen optreden.
Op 3 maart 2017 verschijnt hun nieuwe album "Smash The Windows" via het Victory Records label.

Het album, dat 17 nummers bevat, start met "Erin Go Bragh" en daarin krijg ik een schitterende swingende mix van folk en punk voorgeschoteld, die in een hoog tempo mijn gehoorgang binnen gespeeld wordt en stil zitten is hierbij geen optie.
Daarna volgt de titelsong "Smash The Windows", waarin de band me een heerlijke opgewekte folk punk song laat horen, die swingt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "I Will Court Them All" volgt en de band me een lekker in het gehoor klinkende swingende folk punk song voor zet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, maar tegen het einde een stuk sneller wordt.
Dan hoor ik "Humors Of Chicago", een kort instrumentaal nummer, dat in een hoog tempo gespeeld wordt, waarbij het ritme uitnodigt tot dansen en dit wordt gevolgd door "Drinking All The Day", dat een lekker afwisselend tempo heeft en aan zet tot dansen.
In "The Horses" laat de band me opnieuw een zo'n fantastische mix van punk en folk horen, waarin de muziek swingt als een trein en die in een hoog tempo gespeeld wordt en in "Resurrection Mary" krijg ik een prachtige rustige folk song voorgeschoteld, die een enigszins trieste ondertoon heeft.
Vervolgens hoor ik "Danny Boy", eveneens een mooie rustige folk song, net als "1969", een lekker in het gehoor klinkende folk song.
Daarna schakelt de band weer over naar het maken van een opgewekte swingende aanstekelijke folk punk song, getiteld "Whiskey", die gevolgd wordt door "The Town Where I Was Born", een prima folk song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
"My Love" is een verrukkelijke rustige folk song en "Mairi's Wedding" weer een lekker aanstekelijke dansbare folk song, waarbij stil zitten geen optie is.
Verder hoor ik The Tossers "Lots Of Drops Of Brandy" spelen en hierin krijg ik een heerlijk swingend instrumentaal nummer voorgezet, dat tegen het einde rustiger wordt en in "A Grha Mo Groi" hoor ik de band weer een uitstekende folk song spelen.
De laatste nummers heten "Fare You Well", een korte snelle mix van punk en folk en "The Foggy Dew", een schitterende folk song, die diverse subtiele tempowisselingen en een licht dreigend ritme bevat, dat tevens een trieste ondertoon heeft.

"Smash The Windows" van The Tossers is een fantastisch album, dat vol geweldige afwisselende folk songs staat, die een lust voor het oor zijn en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan iedere liefhebber van zowel punk als folk.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl