Review: Kuba Kapsa - Supersonic Moth (Denovali Records, 2019) (Piano / Elektronische Muziek)

Kuba Kapsa is een Poolse componist en pianist, die van 2006 tot 2014 leider was van het avant garde jazz combo Contemporary Noise Sextet en tevens is hij componist van film en theater stukken.
Zijn laatste wapenfeit is een verfijnde serie projecten moderne klassieke muziek, die de gemeenschappelijke titel "Vantdraught" draagt.
Het eerste deel van de "Vantdraught" serie, dat door het Denovali Records label in februari 2015 zowel op CD als op LP en digitaal is uitgebracht, heet "Vantdraught 10 • Vol. 1" en bevat 10 klassieke instrumenten (4 violen, 2 altviolen, 1 cello, 1 vibrafoon, 1 marimba en 1 piano.
Het tweede deel van de serie heet "Vantdraught 4", waarin hij de muziek schreef voor een kwartet (viool, klarinet/basklarinet, trombone en piano) en verscheen in juni 2016 eveneens op CD, LP en digitaal via het Denovali Records label en op 29 maart 2019 brengt dit label het album "Supersonic Moth", waar 9 nummers op staan, als digitale download, CD en LP uit.

De plaat begint met "Always A Playground Instructor Never A Killer", waarin Kuba Kapsa een mooi rustig piano nummer speelt, dat enkele subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Exciting The Last Flight", een mix van elektronische muziek en pianospel, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna "Rain Station" volgt en Kuba opnieuw een prachtig rustig stukje pianospel ten gehore brengt.
Daarna schotelt hij me "Swarm" voor en hoor ik hem een schitterend stuk spelen, dat het midden houdt tussen elektronische muziek en pianospel en gevolgd wordt door "Unspoken Is Better", eveneens een fantastisch rustig nummer.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Unfortunate The Night" laat Kuba Kapsa me nogmaals genieten van een rustige mix van elektronica en piano en in "Hope It Snows A Lot In Heaven Peter!" speelt hij weer zo'n uitstekend piano nummer, dat diverse subtiele tempowisselingen heeft.
Verder volgen "Reliever", een verrukkelijk elektronisch stuk muziek, waar een terugkerend dreigend ritme in zit, waar na enkele minuten pianospel bij komt en dit zorgt voor een spannend geheel en het titel nummer "Supersonic Moth", een eentonig piano nummer, waar slechts enkele noten in gespeeld worden en dat tevens gesproken tekst bevat, waarbij de muziek voorzichtig iets meer snelheid krijgt en dreigender wordt.

"Supersonic Moth" van Kuba Kapsa is een mooie rustige plaat vol lekker klinkende piano muziek, die hier en daar ondersteund wordt door elektronica en ik kan iedere liefhebber van dit genre dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Uffe Lorenzen - Alting Er Eet (Bad Afro Records, 2019) (Psychedelisch)

Uffe Lorenzen, alias Lorenzo Woodrose uit Kopenhagen, Denemarken, is de frontman van Baby Woodrose en Spids Nøgenhat en vanaf heden zal hij onder zijn eigen naam zijn muziek opnemen en uitvoeren, waarbij hij zijn teksten alleen nog maar in het Deens zal zingen.
De nummers voor zijn solo album "Galmandsvaerk", dat 10 november 2017 zowel als LP, CD en digitaal via het Bad Afro Records label verscheen, nam hij op gedurende zijn verblijf op het eiland Gomera, dat bij de kust van Marokko ligt.
Het album, dat de opvolger is van zijn debuut album "Blows Your Mind!" uit 2001 (Bad Afro Records), verscheen in een beperkte oplage van 1000 stuks op zwart vinyl en werd 8 september 2017 vooraf gegaan door de single "Flippertøs”, die digitaal werd uitgebracht.
Uffe speelt hierop ander andere: sitar, tablas, bansuri, viool, sologitaar en draailier.
Op 10 mei 2019 verschijnt zijn tweede solo album "Triprapport", waarvan de single "Alting Er Eet" ("Everything Is One") op 8 maart 2019 is verschenen via Bad Afro Records.

"Alting Er Eet", die gaat over de vraag: zal de mensheid nog langer blijven bestaan, als men blijft doorgaan met het destructieve gedrag ten opzichte van de aarde en dit schitterende licht psychedelische nummer, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, bevat dan ook een dreigend ritme, waarbij de muziek doet denken aan die van Baby Woodrose.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Zelf zegt Uffe over deze song: “Alting Er Eet is a song which is inspired by the thrill one can get from looking at the night skies under the right circumstances.
I think it is actually possible to recognize that we are on a sphere moving through endless space if one tries really hard.
A realization like that could inevitably result in a much needed and totally different perspective on things like climate change”.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Moon Goose - Source Code (Strange Fish Records, 2019) (Rock / Dance / Spacerock)

Moon Goose uit Hay On Wye, Engeland, werd in 2017 opgericht, nadat de bandleden besloten zonder zanger verder te gaan en een andere naam voor de band te kiezen.
De band bestaat uit: Des Davies - sologitaar en achtergrond zang, Ade Williams - sologitaar, Rob Robinson - basgitaar, Dave Prescott - synthesizer en achtergrond zang en Antoine Mouquod - drums.
Op 20 mei 2017 bracht Moon Goose hun debuut EP "Space Probe Shut Down" (3 nummers) in eigen beheer in een zeer beperkte oplage uit en deze werd op 16 februari 2018 gevolgd door de EP "Live at the Globe" (4 nummers), die eveneens in een beperkte oplage op CD verscheen en in eigen beheer werd uitgebracht.
Hun debuut 2LP, "Source Code", verschijnt 29 april 2019 via Strange Fish Records in een beperkte oplage op wit en doorzichtig vinyl, is gestoken in een klaphoes en bevat tevens een gratis CD plus download code voor een digitale download.
Opgemerkt kan worden, dat de meeste nummers in hun oefenruimte ontstonden, die zich aan de grens van Wales bevindt in het district Herefordshire.

Het album, dat 12 nummers bevat, start met "Second Life", waarin Moon Goose een swingende melodische uptempo mix van spacerock en dance ten gehore brengt, waarbij het onmogelijk is, stil te blijven zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Knifeless Skinning", een heerlijk progressief rock nummer, dat een licht hypnotiserend ritme heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waar enkele subtiele tempowisselingen in zitten en halverwege verandert in een swingend spacerock nummer.
Daarna zet de band me "Le Conte" voor en krijg ik een dansbare uptempo mix van funk, dance en filmmuziek voorgeschoteld en deze wordt gevolgd door "The Mysterious Coffins Of Arthur's S", een aanstekelijk melodisch rock nummer met invloeden van dance, dat een zeer dansbaar terugkerend ritme en een licht hypnotiserend effect heeft.
Dan hoor ik "Goldfish In A Bag", een geweldig stukje uptempo rock muziek, waarin de band invloeden van de jaren 70 muziek in verweven heeft, waarna "Trains" volgt en Moon Goose een swingend nummer speelt, dat na enkele minuten verandert in een rustig psychedelisch nummer, dat op zijn beurt verandert in een uitstekend spacerock nummer, waarin de band het tempo van de muziek opvoert.
In "Joey Gets A Candle (Swayze Meld)" speelt de band een opnieuw zo'n aanstekelijk swingend progressief dance nummer, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft en in "Carnage" zet de band me een fantastisch swingend rock nummer voor, dat lichte invloeden van "A Forest" van The Cure bevat.
Vervolgens hoor ik "Dark Shit", waarin gesproken tekst en een licht dreigend ritme zit en invloeden uit Oosterse en psychedelische muziek bevat, die over gaan in een verrukkelijk aanstekelijk dance nummer met een licht hypnotiserend ritme en spacerock invloeden en dit wordt gevolgd door "Garway Witch Trail" en hierin speelt de band een geweldig spacerock nummer met een terugkerend licht hypnotiserend ritme, waarbij ik het idee heb de muziek ingezogen te worden.
Verder laat de band me genieten van "Parameter 5", een swingend rock nummer, waarin de muziek halverwege sneller wordt en psychedelische invloeden krijgt en "Fist Fight At The Bingo", een fantastisch uptempo rock nummer, dat progressieve rock invloeden heeft en tegen de helft van het nummer in een rustiger tempo over gaat, waarbij de muziek verandert en invloeden van experimentele rock bevat.

"Source Code" van Moon Goose staat vol swingende uptempo nummers, die diverse invloeden bevatten, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan iedere liefhebber van dance, rock en spacerock deze 2LP dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Saffronkeira - Automatism (Denovali Records, 2019) (Elektronisch)

Saffronkeira uit Sardinië, Italië is het alias van Eugenio Caria, die sinds 2008 enkele remixes, live opnamen en EP's uitbracht.
Op 8 juni 2012 verscheen zijn debuut album met gelijknamige titel op vinyl en als digitale download, waarna meerdere platen volgden, zoals: "A New Life" (CD en LP, 20 juli 2012), "Tourette" (CD en LP, 25 januari 2013), "Cause and Effect" (CD en LP, 29 november 2013) en "Synecdoche" (CD en LP, 27 november 2015) en op 29 maart 2019 verschijnt het album "Automatism", dat 12 nummers bevat, via Denovali Records op CD en als 2LP.

Het album begint met "Without Participation Of The Conscience", waarin Saffronkeira een prachtig elektronisch nummer ten gehore brengt, dat avant garde invloeden heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarna "Aestethic Of Surrealism" volgt en hij een langzaam duister nummer speelt, dat mysterieus klinkt, film invloeden heeft en na de helft van het nummer iets meer snelheid krijgt.
Daarna hoor ik "Atti Riflessi", een uitstekend zwaar elektronisch nummer en ook hierin ligt het tempo laag en dit wordt gevolgd door "Fusiform", waarin de muziek vrolijker wordt, meer orkestraal klinkt, filmmuziek en tegen het einde krautrock invloeden bevat.
In "Synchonicity" schotelt Saffronkeira me een heerlijk elektronisch dance nummer voor, waar een aanstekelijk ritme in zit en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Replication Without Variations" laat hij me genieten van een klassiek aandoend bombastisch klinkend stuk muziek.
Dan volgt "Apophenia" en daarin speelt hij een rustig startend zwaar nummer, dat na enkele minuten over gaat in een schitterend stukje krautrock, waarin lichte Japanse invloeden zitten en dit wordt gevolgd door "Volition", dat een experimenteel begin heeft en in een rustig tempo gespeeld wordt, waarna de muziek invloeden krijgt van films en afwisselende tempo's bevat.
Vervolgens speelt Saffronkeira "A Pattern Didn't Excist", een fantastisch klinkend nummer, waarin hemelse vrouwenzang zit, om na enkele minuten te veranderen in een dansbaar elektronisch stuk muziek en dit verandert op zijn beurt weer terug naar de begin klanken en dit nummer wordt gevolgd door "Concious In Origin?", waarin hij nogmaals een zwaar startend nummer ten gehore brengt, dat over gaat in een dance nummer, dat diverse tempowisselingen heeft.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Verder hoor ik "Suppresses Concious", eveneens een geweldig zwaar nummer, dat invloeden uit avant garde, filmmuziek en klassieke muziek bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door het laatste stuk muziek, "Without Keeping Memory Of It", waarin hij nogmaals een mooi rustig nummer speelt, dat een enigszins trieste ondertoon bevat.

"Automatism" van Saffronkeira is een heerlijke vrij rustige plaat met uitstekende elektronische muziek, die diverse muziek invloeden bevat en ik kan iedere muziek liefhebber dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Aton Five - Solarstalgia (R.A.I.G. Records, 2019) (Progressieve Rock)

In 2014 werd de band Aton Five te Moskou, Rusland, opgericht en bestaat uit: Alexander Seleznev - sologitaar en percussie, Mikhail Zenkov - basgitaar en percussie, Daniil Bosak - keyboards, Rhodes piano, accordeon en synthesizer en Dmitry Smirnov - drums.
De band bracht in 2015 hun digitale debuut EP "Long Forgotten Tales" uit en deze werd in 2017 gevolgd door het digitale mini-album "Live At Mars" en in 2018 door het digitale album "Solarstalgia", waarna de band begin 2019 een contract kreeg bij R.A.I.G. Records, die hun album "Solarstalgia", met 2 bonus nummers, op 14 februari 2019 uitbracht en op deze CD wordt de band in 1 nummer bijgestaan door organist Anton Ablov, terwijl ook de stemmen van Goergiy Stefanov, Ivan Stefanov en Yana Shumskaya te horen zijn op het album.

Het album bevat totaal 9 nummers en start met "The Dreadnought", waarin Aton Five een fantastisch progressief rock nummer ten gehore brengt, dat experimenteel en met gesproken tekst begint en na 1 minuut verandert in een dreigend klinkend stuk muziek, waar symfonische invloeden en een terugkerend ritme in zitten en dit wordt gevolgd door "Journey", een geweldig swingend rock nummer, met sterk Rhodes pianospel, dat invloeden van jaren 70 bands bevat en halverwege het nummer van tempo verandert in een rustiger melodisch stuk muziek.
Dan volgt "Time" en speelt de band een melodisch rock nummer, dat diverse tempowisselingen bevat en ook nu weer invloeden van de jaren 70 bands heeft en gevolgd wordt door "A Chain Of Events", een uitstekend uptempo rock nummer met wisselende tempo's, dat swingt als een trein en geweldig synthesizer spel bevat.
In "Milky Way Incident" speelt Aton Five, gedurende bijna 14 minuten, een verrukkelijk melodisch progressief rock nummer, dat in een hoog tempo begint en tegen de helft iets minder vaart krijgt, waarna er tijd is om de afzonderlijke kwaliteiten van de bandleden ten toon te spreiden en de muziek tijdelijk in een traag tempo te spelen, om vervolgens de draad weer op te pakken en het tempo weer tot een hoog tempo op te voeren.
Daarna volgt het korte "Death?", een kort dreigend stukje piano muziek, dat slechts 1.32 minuut duurt en dit wordt gevolgd door het langste nummer van de CD, getiteld "The Endless Desert", dat met gesproken tekst begint en de band me een fantastisch licht dreigend nummer voorschotelt, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en halverwege verandert en in een rustig tempo wordt voortgezet, met Oosterse invloeden, dat lichtelijk mysterieus klinkt en langzaam weer meer snelheid krijgt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het eerste van de bonus nummers is "Journey", dat live in de Mars Records studio's is opgenomen en hierin speelt de band opnieuw zo'n aanstekelijk swingend progressief rock nummer, waarin het orgelspel een belangrijke rol vertolkt, dat halverwege rustiger wordt en ook in dit nummer klinken de jaren 70 invloeden sterk in door.
Het laatste nummer heet "Woods Made Of Stone", dat invloeden van hardrock en spacerock bevat en een licht hypnotiserend psychedelisch ritme heeft, waar Oosterse elementen in te ontwaren zijn en plotseling afgebroken wordt.

"Solarstalgia" van Aton Five is een fantastische CD, die vol geweldige progressieve rock staat, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan dit meesterwerk dan ook ten zeerste aanraden aan elke liefhebber van deze muzieksoort.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Gypsy Chief Goliath - Masters Of Space And Time (Kozmik Artifactz Records, 2019) (Hardrock)

Gypsy Chief Goliath uit Windsor, Ontario, Canada, werd in 2009 opgericht en bestaat uit: Al "the Yeti" Bones -zang en sologitaar, Dustin Black - sologitaar, John Serio - sologitaar, Darren Brush - basgitaar, Mark Calecott - keyboards en Adam Saitti - drums.
Op 22 februari 2019  bracht de band hun vierde album "Masters Of Space And Time" uit via Kozmik Artifactz Records en deze verscheen in een beperkte oplage op 180 gram gekleurd vinyl, digitale download en als CD.

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "City Of Ghosts", waarin de band een stevige hardrock song laat horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, diverse tempowisselingen bevat en enige invloeden van progressieve rock uit de jaren 70 heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Highway Man", een lekkere aanstekelijke swingende uptempo rock song.
Daarna volgt "Low Cost Of Living High", een uitstekende melodisch klinkende rock song, die start met de begintonen van "Matthew And Son" (Cat Stevens) en enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "Stranger Desires" te horen is en daarin speelt de band een schitterende progressieve rock song, waar 70er jaren invloeden in zitten.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Sun Prelude" speelt Gypsy Chief Goliath een kort gitaar nummer van 46 seconden en in "Into The Sun" schotelt de band me geweldige stevige progressieve rock song voor, die swingt en enkele subtiele tempowisselingen heeft.
Verder volgen "Crash N' Burn", een zware hardrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden uit de heavy metal bevat en de titel song "Masters Of Space And Time", een fantastische hardrock song, waarin invloeden van Black Sabbath te horen zijn en tevens zo nu en dan melodisch en progressief klinkt.

"Masters Of Space And Time" van Gypsy Chief Goliath is een heerlijke hardrock plaat, die invloeden uit de jaren 70 rock bevat en ik kan elke liefhebber van deze muzieksoort deze schijf dan ook van harte aanbevelen, maar ook zij, die van progressieve rock houden zullen ruimschoots aan hun trekken komen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: The Bevis Frond - We're Your Friends, Man (Fire Records, 2018) (Rock)

Nick Saloman richtte in 1986 de band The Bevis Frond te Londen, Engeland, op, nadat hij eerder in bands als The Bevis Frond Museum, Oddsocks, The Von Trap Family en Room 13 had gespeeld.
Sinds 1987 brengt The Bevis Frond hun muziek op de markt via het eigen Woronzow label en sinds 1991 is basgitarist Adrian Shaw hierbij betrokken.
De samenstelling van de band veranderde regelmatig en muzikanten als Bari Watts - sologitaar, Rod Goodway - sologitaar en zang, Ric Gunther - drums, Andy Ward - drums, Jules Fenton  - drums en Martin Crowley - drums, maakten deel van de band uit.
De band, die tegenwoordig bestaat uit: Nick Saloman - zang en sologitaar, Paul Simmons - sologitaar, Adrian Shaw - basgitaar en Dave Pearce - drums, heeft in 2015 weer een nieuwe 2LP uitgebracht, die overigens ook als CD op hun eigen Woronzow Records label is verschenen, getiteld "Example 22" als de opvolger van hun in 2013 verschenen 2LP "Live From The Psychedelic Network Festival 2011" en dit is hun 22ste al, als je de CD, die de band samen met Country Joe maakte niet mee rekent tenminste.
Het leek er trouwens lange tijd op, dat The Bevis Frond had opgehouden te bestaan, nadat Nick Saloman (sologitaar, keyboards en zang) zijn huis in Londen had verruild voor een landelijker gelegen plek in de buurt van de kustplaats Hastings en Adrian Shaw - basgitaar, ging toeren met ex Hawkwind leden in de band The Hawklords.
Maar nadat de band in 2011 hun CD "The Leaving Of London" uitbracht, na een stilte van 7 jaar, lijkt het er op, dat de leden de smaak van het toeren weer te pakken hebben en is de band regelmatig op podia in de hele wereld te vinden en hun 2CD album "We're Your Friends, Man", waarop 20 nummers staan, bewijst me nogmaals, dat de band nog springlevend is.

Het 2CD album, dat eind 2018 via Fire Records verscheen, start op CD 1 met "Enjoy", een swingende rock song, waarin het kenmerkende stemgeluid van Nick me meteen in de juiste stemming brengt en ik geniet dan ook ten volle van dit heerlijke uptempo nummer, dat gevolgd wordt door de titel song "We're Your Friends, Man", waarin de band een prachtige rustige pop song ten gehore brengt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna volgt "Pheromones", een geweldige aanstekelijke swingende uptempo rock song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en punk invloeden bevat en gevolgd wordt door "Lead On", een fantastische progressieve rock song, dat een terugkerend ritme en enkele tempowisselingen heeft.
In "In The Leaves" speelt The Bevis Frond opnieuw een swingende uptempo rock song, waarin enkele tempowisselingen zitten en in "Little Orchestras" schotelt de band me nogmaals een mooie rustige pop song voor.
Dan hoor ik "Growing" en daarin krijg ik weer een lekker klinkende swingende uptempo poprock song, die jaren 70 invloeden heeft en een aanstekelijk dansbaar ritme bevat, waarna "A Hard Way To Learn" volgt en de band een uitstekende pop song speelt, die swingt.
Verder volgen "Young Man's Game", een aanstekelijke poprock song met een gemiddeld tempo en "Venom Drain", een prima rustige song, op CD 1.
CD 2 opent met "Theft" en hierin gaat de band verder met het maken van geweldige dansbare poprock songs, waarin het herkenbare stemgeluid van Nick centraal staat en in "Gig Bag" speelt de band weer zo'n verrukkelijke aanstekelijke rock song, waarbij stil zitten geen optie is.
Vervolgens hoor ik "I Was A Bird", een schitterende dansbare pop song met een hoog meedein gehalte, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna "Old Wives Tales" volgt en de band een fantastische swingende uptempo rock song speelt, die diverse subtiele tempowisselingen heeft.
Daarna brengt The Bevis Frond "When You Cast Me Out" ten gehore, wolgd wordt door aarin ik nogmaals een aanstekelijke swingende rock song hoor, die gevolgd wordt door "Birds Of Prey", een prachtige, vrij rustige, melodische pop song.
In "And Relax" speelt de band een heerlijke progressieve rock song in een gemiddeld tempo, die enkele prima tempowisselingen heeft en enigszins Oosterse invloeden bevat en in "The Steeple Doesn't Reach The Sky" zet de band me opnieuw een swingende uptempo rock song voor, die enkele tempowisselingen heeft.
Dan volgt "Mad Love" en daarin laat de band me weer genieten van een mooie rustige pop song, waarna het laatste nummer van het 2CD album volgt, getiteld "You're On Your Own" en de band me verrast op een swingend 13 minuten durend progressief rock nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en scheurend gitaarspel bevat.

"We're Your Friends, Man" van The Bevis Frond is net als voorgaande uitgaven weer een schitterende plaat geworden, die vol geweldige songs staat en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan iedere liefhebber, die van rock muziek houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl