maandag 21 december 2020

Review: The Chemistry Set - Paint Me A Dream (Hypnotic Bridge Records, 2021) (Psychedelisch)

The Chemistry Set, die in 1987 door Dave McLean en Paul Lake werd opgericht, begon eind jaren 80 te Londen, Engeland, met het maken van Neo-psychedelische muziek, die via het uit Manchester afkomstige label "Imaginary" werd uitgebracht en eveneens op cassette verscheen via "Acid Tapes", dat alleen cassettes uitbracht.
Ook verschenen er via fanzines zoals Freakbeat en Bucketful Of Brains (beide uit Engeland), The Bob (Amerika), Ruta 66 (Spanje) en Sound Effects (Zweden) flexi discs van de band in de periode 1988-1990.
De band bracht iets meer dan 40 platen op de markt en speelde onder andere op het CMJ Festival te New York, in de legendarische The Marquee en The Borderline, beide te Londen en tevens in de Rough Trade platenzaak en ze traden op in de Brixton Academy met Hawkwind.
Begin jaren 90 ging de band uit elkaar om in 2008 opnieuw  te starten en in dat jaar verscheen ook hun onuitgebrachte LP "Sounds Like Painting" uit 1989, die meer dan 10.000 keer gedownload werd.
Sinds hun herstart verschenen er 3 CD's, 4 singles en kwamen er nummers van de band op 5 compilatie albums terecht.
Één van die labels waarop hun singles verschenen, was het Engelse Fruits De Mer Records, waarvan hun eerste single binnen 48 uur na uitbrengen uitverkocht was, terwijl hun laatste er slechts 24 uur over deed om uitverkocht te raken.
In september 2014 bracht Fruits De Mer Records hun inmiddels uitverkochte box-set "7&7 Is" uit, waarin zeven 7" vinyl singles zitten en hun volgende 7" EP "Elapsed Memories", waarop 3 songs staan, is eind november 2014 verschenen via Fruits De Mer in een zeer gelimiteerde oplage van 700 stuks gekleurd vinyl, verpakt in een uitvouwbare poster hoes.
Hun album "The Endless More And More", dat 4 januari 2016 via het Regal Crabomophone label verscheen, werd op goudkleurig vinyl uitgebracht in een beperkte oplage van 600 stuks en bevat een klaphoes plus een uitvouwbare poster, terwijl de 12 songs van de LP, nieuwe en eerder op Fruits De Mer Records verschenen singles bevat.
Daarna volgden op 17 februari 2017 her digitale album "Neptune Eruptus (The Fountains Of Neptune) Remixes", op 1 december 2017 de 7" EP "Lovely Cuppa Tea" via Regal Crabomophone op gekleurd vinyl en deze bevat 3 nummers, op 8 maart 2019 de digitale EP "Firefly" plus bonus nummers en op 12 februari 2021 brengt Hypnotic Bridge Records hun 7" single "Paint Me A Dream" / "The Witch" uit.

In "Paint Me A Dream" laat The Chemistry Set me genieten van een uptempo psychedelische pop song, die een vrolijk klinkend aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in "The Witch" krijg ik een fantastische cover van de psychedelische folk song van Mark Fry uit 1972 te horen, die een terugkerend licht hypnotiserend ritme met Oosterse invloeden bevat en swingt als een trein.

De single "Paint Me A Dream" / "The Witch" bevat 2 verrukkelijke psychedelische nummers, die in de jaren 60 gemaakt hadden kunnen zijn en ik kan liefhebbers van psychedelische muziek  deze meesterlijke 7" dan ook sterk aanraden.




Sorry! Nog geen video beschikbaar.

 

Review: Holy Mother - Face The Burn (Massacre Records, 2020) (Hardrock)

Holy Mother uit Long Island, New York, Amerika werd in 1994 opgericht en bestond in eerste instantie tot 2003, maar is in 2020 nieuw leven ingeblazen en bestaat tegenwoordig uit: Mike Tirelli - zang, Greg Giordano – sologitaar, Russell Pzutto - bas- en sologitaar en James Harris - drums en achtergrondzang.
De band bracht in 1995 hun debuut album "Holy Mother" uit en deze werd gevolgd door: "Tabloid Crush" (1996), "Toxic Rain" (1998), "Criminal Afterlife" (1999), "My World War" (2000), "Dealin' With The Devil" (Compilatie, 2002), "Agoraphobia" (2003), "Rock Diamonds" (Split CD met At Vance, 2003) en in 2020 verscheen de digitale single "Wake Up America", waarna hun reunie album "Face The Burn" op 22 januari 2021 via Massacre Records wordt uitgebracht als CD en als digitale download.
Hierop spelen de volgende gastmuzikanten mee: Mick James (Last Child - Aerosmith Experience) - basgitaar (1 nummer), Violet Tirelli - achtergrondzang (2 nummers) en speciale effecten (2 nummers), Christina Harris (achtergrondzang (1 nummer), Wayne Banks (Messiah’s Kiss) - basgitaar (2 nummers), Jason Banks (Messiah’s Kiss)- sologitaar (2 nummers) en John Perry - gitaar solo (1 nummer).
De band bestaat op het CD album "Face The Burn", dat 11 nummers bevat, uit: Mike Tirelli - zang, Greg Giordano – sologitaar en James Harris - drums en achtergrondzang.

Het album begint met "Face This Burn", waarin de band een geweldige heftige hardrock song in een hoog tempo ten gehore brengt, die tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Love Is Dead", een heerlijke rock song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en een aanstekelijk ritme heeft en "Legends", een stevige rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme heeft.
Daarna volgen "No Death Reborn", eveneens een puike song, die een gemiddeld tempo heeft en een dansbaar ritme bevat, "The Truth", een swingende rock song met een aanstekelijk ritme, waarbij stil zitten geen optie is en "Prince Of The Garden", een mooie, vrij rustige, song met een melodisch ritme.
In "Wake Up America" zet Holy Mother me een swingende uptempo hardrock song met een hoog meezing gehalte, in "Mesmerized By Hate" laat de band me genieten van een fantastische uptempo swingende song, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en in "Today" krijg ik weer zo'n aanstekelijke swingende song voorgeschoteld, die een dansbaar ritme heeft.
Verder volgen "The River", een verrukkelijke hardrock song, die met hoge snelheid gespeeld wordt en swingt als een trein en "Superstar", een prachtige cover van dit nummer van The Carpenters.

"Face The Burn" van Holy Mother is een lekker in het gehoor klinkende CD, die uitstekende rock muziek bevat en ik kan elke hardrock liefhebber deze schijf dan ook zeer aanraden.




Review: Wedge - Like Tomorrow (Heavy Psych Sounds, 2021) (Hardrock)

Wedge uit Berlijn, Duitsland, werd in 2014 opgericht en bestaat uit: Kiryk Drewinski - zang, sologitaar en mondharmonica, David Götz - basgitaar, orgel, elektrische piano en mellotron en Holger “The Holg” Grosser - drums en percussie.
De band bracht hun debuut album "Wedge" op 10 november 2014 als LP en als digitale download via Heavy Psych Sounds uit en deze werd op 9 februari 2018  gevolgd door "Killing Tongue", die eveneens als LP en als dd via Heavy Psych Sounds verscheen.
Hun derde album, verschijnt 15 januari 2021 via dat label als LP in een beperkte oplage op neon geel vinyl, als LP in een beperkte oplage op half rood/half geel vinyl en op zwart vinyl en als dd en heet "Like Tomorrow".

Het album, dat 8 nummers bevat, begint met "Computer", waarin de band een fantastische swingende progressieve uptempo rock song ten gehore brengt, die sterke invloeden van de muziek uit de begin jaren 70 heeft en tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Playing A Role", een swingende uptempo rock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is.
Daarna volgen "Blood Red Wine", een geweldige progressieve bluesrock song met een aanstekelijk terugkerend ritme en tempowisselingen en "Across The Water", een heerlijke aanstekelijke uptempo song, die beweging oproept. (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
In "Queen Of The Night" zet Wedge me een swingende powerrock uptempo song met progressieve elementen voor en in "U'n'I" krijg ik een puike uptempo rock song te horen , die invloeden van hardrock heeft.
Verder volgen "At The Speed Of Life", een uitstekende song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en "Soldier", een progressieve rock song met melodische invloeden, die een terugkerend ritme heeft.

"Like Tomorrow" van Wedge is een prima plaat, die sterke invloeden van de jaren 70 progressieve muziek en hardrock bevat en ik kan liefhebbers van beide genres, deze schijf dan ook sterk aanraden.






Review: Son Of Ohm - Wandering Monk (Eigen Beheer, 2020) (Elektronisch)

Leonardo "Soundweaver" Wijma is een Nederlandse muzikant/producer, die sinds 2003, jaarlijks, hoofdzakelijk digitale albums op de markt brengt en in zijn studio produceerde hij reeds meer dan 30 albums, variërend van elektronische muziek (dance, kosmische muziek, elektro) tot psychedelisch (spacerock, krautrock) en van mantra's tot dichtkunst.
Zijn muzikale invloeden zijn onder andere: Pierre Henry, Kid Baltan, Tangerine Dream, Klaus Schulze, Jean-Michel Jarre, Kitaro, Vangelis, Tomita, Bo Hansson, ELP, Cream, Hendrix, Spirit, Moody Blues, Incredible String Band, Caravan, Camel, Gong, Steve Hillage, Pink Floyd, Ash Ra Tempel, Beatles, Sun Dial, Zappa, Brainticket,  Hawkwind, Classical Indian music, Aphrodite´s Child, Eno, Aes Dana, Crosby, Stills & Nash, Bowie, Kraftwerk, Kula Shaker, Led Zeppelin, Mike   Oldfield, Massive Attack, Witthüser & Westrupp en vele anderen.
Al jong leerde hij elektronisch orgel spelen en toen hij 16 jaar was, kreeg hij zijn eerste synthesizer, waarna hij na zijn twintigste ook eigen composities begon te maken en toen hij 26 was, leerde hij elektrische gitaar spelen.
Daarna begon hij nummers te schrijven en had reeds diverse synthesizers, orgels en effecten apparaten, die hij samen gekoppeld had in een kleine huis studio.
De komst van de computer opende nieuwe deuren voor Leonardo en van 1999 tot 2003 werkte hij erg gedreven en maakte veel nummers, waarbij hij het gevoel kreeg, dat het mogelijk was kwalitatief hoogstaande muziek te maken.
Tot 2003 bracht hij "All that is Energy" (EP), "Window" (EP), "Spiritworld 1,2 & 3" (elektronische muziek/dance) uit en in 2003 verscheen zijn eerste officiële album, getiteld "Origine" (elektronische muziek), gevolgd in dat zelfde jaar door de EP "Sadja".
Daarna volgden: "Soundweaver" (psychedelische elektronische muziek, 2003, 2004, 2005), "Dharma" (elektronische muziek, 2004), "Singing Electronic Devices" (elektronische muziek, EP, 2005), "Turn on, Tune in, Drop out" (spacerock, psychedelische muziek, 2005, remix 2007, unreleased) "Samsara" (2005), "Electronic Reality" (elektronische muziek, 2005), "Collective Memory Generator" (synthesizer, 2006), "Temple" (krautrock, 2007), "Open" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "The Turning Point" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "Sabda" (elektronische muziek, 2008), "Elements" (elektronische muziek, 2008), "The Fascinating Vibes of Electronic Waves" (elektronische muziek, 2009), "Voor Een Dag Van Morgen" (2009) (geproduceerd voor H.C. Feiler, 2005-2009), "Quantum Generation" (elektronische muziek, 2010), "Imagine" (ambient en dance, 2010), "Magical Extension" (psychedelische muziek, 2011, niet uitgebracht), "Inner Space Dimension" (psychedelische elektronische muziek, 2011), "Músarrindill" (2011, CD met Egbert Hovenkamp II), "InSpiratie" (2011, met Egbert Hovenkamp II, onuitgebracht), "Waar Het Stroomt" (2011 met zang, Nederlandse gedichten door Leoweyn, onuitgebracht), "Drones" (ambient, krautrock, 2012), "Chants According To..." (vedische mantra's, 2012, met G.N. Rao, niet uitgebracht), "AARDE" (2012, CD met Egbert Hovenkamp II), "Mantra Electronique" (elektronische muziek, 2013), "A Drop In The Ocean" (Boedhistische mantra's, 2013, CD met Lhamo Dukpa uit Bhutan), "Gurumaya" (onder de naam Astral Son) (psychedelische muziek/krautrock, 2014, Vinyl/download) en "Silver Moon", eveneens als Astral Son (2015, Vinyl/download).
Onder de naam Son Of Ohm is zijn album "Syrinx", uit 2015, waarop 6 nummers te beluisteren zijn, in eigen beheer via Bandcamp verschenen en ook zijn album "Astronaut", dat 28 september 2017 via bandcamp verscheen, is weer in eigen beheer uitgebracht en tevens wordt het als CD-R via Neu Harmony uitgegeven.
Ook maakte hij, net als bij vorige uitgaven, het prachtige hoes ontwerp weer zelf en dat deed hij eveneens voor het CD-R album "Blackbirds" dat in juli 2018 via Neu Harmonie verscheen.
Zijn album "Electronic Muse", waarop 4 lange nummers staan, verscheen 19 september 2018, slechts enkele maanden later, in eigen beheer via bandcamp en deze werd door Neu Harmony op CD-R uitgebracht en in 2019, een half jaar later, heeft hij alweer een opvolger hiervan, getiteld "Paradigma", dat 15 juni 2019 verscheen en 7 nummers bevat, waarbij nog vermeldenswaardig is, dat hij, net als bij zijn vorige albums, het hoes ontwerp weer zelf heeft gemaakt, waarna in juni 2019 zijn album "Zeitgeist" verscheen, dat 3 lange nummers bevat.
Son Of Ohm lijkt eindeloze ideeën te hebben, want kort na "Paradigma" verscheen op 8 juli 2019 het album "The Lo-Fi Camembert Files", een verzameling liederen die hij al lang had liggen met de bedoeling ze eens vrij te geven en op 25 februari 2020 verscheen zijn album "Deeper Ground", waarop 8 nummer staan in eigen beheer als digitale download.
Opnieuw werden er binnen korte tijd enkele digitale albums uitgebracht, want op 11 maart 2020 verscheen "The End Of Time" als digitale download en binnenkort ook als CD-R, waarbij vermeld kan worden, dat het hoes ontwerp, deze keer van de hand van schilder Frans Meijer komt. 
Op de valreep van 2020 verscheen op 19 december het album "Wandering Monk", dat 4 nummers bevat en als digitaal album in eigen beheer is uitgebracht en hierop bespeelt Leonard: synthesizers, sequencers, orgel, elektrische gitaar, analoge drum machine, cymbalen en tingsha.

Het album begint met "Galactic Domes", waarin Son Of Ohm een schitterend rustig nummer speelt, dat een repeterend ritme heeft, waartussen hij een prachtig melodisch stuk muziek speelt.
Daarna volgt "Orange And Blue", een heerlijk elektronisch melodisch nummer, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, een aanstekelijk terugkerend ritme heeft en aanzet tot dansen.
In "The Vault" zet hij me opnieuw een verrukkelijk stuk muziek in een niet al te hoog tempo voor, dat een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft, waarmee ik de muziek ingetrokken lijk te worden.
Als laatste krijg ik "Soft Mountains" te horen en hierin laat Son Of Ohm me genieten van een geweldig nummer, dat lichte Oosterse klanken bevat en rust uitstraalt. 

"Wandering Monk" van Son Of Ohm is een uitstekende elektronische digitale plaat, die 4 geweldige nummers bevat, waar ik van begin tot einde zeer van genoten heb en ik kan liefhebbers van dit genre, deze schijf dan ook sterk aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Robot God - Silver Buddha Dreaming (Kozmik Artifactz Records, 2020) (Stoner / Psychedelisch)

Robot God uit Sydney, Australië, bestaat uit: Tim Pritchard - drums, Raff Iacurto - sologitaar en zang en Matt Allen - basgitaar, synthesizer en zang.
De band bracht op 1 oktober 2020 hun debuut album "Silver Buddha Dreaming", dat 8 nummers bevat, als digitale download uit, dat via Kozmik Artifactz Records op 11 december als LP in een beperkte oplage op 180 gram vinyl verscheen.  

Het album begint met het titel nummer "Silver Buddha Dreaming", waarin de band een geweldige psychedelische song ten gehore brengt, die in een rustig tempo wordt begonnen en na meer dan een minuut meer snelheid krijgt, invloeden van stoner bevat en een aanstekelijk ritme heeft, om gevolgd te worden door "Sky Fire", een fantastisch stevig instrumentaal rock nummer met een terugkerend ritme, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en sterke invloeden van de jaren 70 bands heeft.
Daarna volgen "Peyote Sunrise", een schitterend licht psychedelisch instrumentaal stoner nummer met een aanstekelijk dansbaar ritme, dat een licht trance oproept en "Unified Field", eveneens zo'n puik instrumentaal stoner nummer met een gemiddeld tempo, dat dezelfde jaren 70 sfeer uitstraalt als voorgaande nummers.
In "Meaningful Life" krijg ik een nogmaals een instrumentaal rock nummer voorgeschoteld, dat een aanstekelijk swingend ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is en in "Volcano Bleeds" laat Robot God me genieten van een verrukkelijke uptempo song, die invloeden van het nummer "One Of These Days" van Pink Floyd en spacerock heeft, een terugkerend ritme bevat en swingt als een trein.
Verder volgen "Pilgrimage To Stoned Henge", een uitstekende stonerrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk terugkerend ritme heeft en "Return Of The Red Yeti", een swingend uptempo rock nummer, dat acid invloeden heeft en iets na de helft van het nummer in een trager tempo wordt gespeeld, waardoor de nadruk meer op de stoner gedrukt wordt, waarbij tevens lichte spacerock invloeden zijn waar te nemen, om tegen het eind terug naar het uptempo te keren.

"Silver Buddha Dreaming" van Robot God is een heerlijke plaat om te beluisteren en ik kan liefhebbers van zowel stoner als psychedelische rock deze schijf dan ook sterk aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)






Review: The Grand Sbam - Furvent (Dur Et Doux, 2020) (Experimenteel / Improvisatie / Avant Garde)

The Grand Sbam uit Lyon, Frankrijk is een collectief, dat bestaat uit: Jessica Martin Maresco - zang, Marie Nachury - zang, Antoine Arnera - piano, zang en elektronica, Boris Cassone - basgitaar, mellotron en zang, Guilhem Meier - drums, percussie en zang, Grégoire Ternois - marimba, trommels, gong en bellen, Mihaï Trestian - cymbalen en Anne Quillier - Moo syhtesizer, Rhodes orgel en zang.
Op 28 november 2014 bracht de band het debuut album "Vaisseau Monde (live)" als digitale download uit, dat op 6 december 2019 gevolgd werd door "Vaisseau Monde", dat als LP in een beperkte oplage op zwart vinyl, als CD en als digitale download via Dur Et Doux verscheen en op 11 december 2020 verschijnt hun album "Furvent", waarop 11 nummers staan, via Dur Et Doux als 2LP in een beperkte oplage van 500 stuks op zwart vinyl, als CD en als digitale download. 

Het album start met "La Trace", waarin de band een geweldige, bijna 19 minuten durende, mix van avant garde, elektronische en experimentele muziek in een niet al te hoog tempo ten gehore brengt, waarin er behoorlijk op los geïmproviseerd wordt en deze wordt gevolgd door "Nephèsh", een schitterende song, waarin de band jazz, improvisatie en avant garde met elkaar verbindt, waardoor er een prima stuk muziek ontstaat, dat in een vrij langzaam tempo gespeeld wordt.
Daarna volgen "Yi Yin I Tchen (Le Tonnerre)", een experimenteel stukje muziek met verrassende wendingen en invloeden van experimentele jazz, dat doorloopt in "Yi Yin I Souen (Le Vent)", eveneens een geïmproviseerd experimenteel nummer met een vrij rustig tempo, dat zo en en dan heftige momenten bevat en dit gaat op zijn beurt verder in "Yi Yin I Li (Le Feu)", waarin The Grand Sbam door gaat met het maken van hun fantastische experimentele avant garde en in dit nummer de muziek in een hoger tempo speelt, waarna het nummer wordt vervolgd in "Yi Yin I K'ouen (La Terre)" en ook hierin improviseert de band er danig op los en in "Yi Yin I Touei (Le Lac)" is dat niet anders en krijg ik opnieuw zo'n heerlijke mix van avant garde en improvisatie voorgeschoteld, die in een rustig tempo wordt gespeeld en subtiele tempowisselingen bevat, waarbij de muziek bij tijd en wijle bombastisch over komt.
Ook nu gaat de muziek verder in het volgende stuk, getiteld "Yi Yin I K'ien (Le Ciel)", waarin er weer volop geëxperimenteerd wordt en de ritmes elkaar  afwisselen en dit krijgt een vervolg in "Yi Yin I Kan (L'eau)", dat hier en daar een stukje heftiger klinkt en "Yi Yin I Ken (La Montagne)" en ook daarin gaat de band verder op de ingeslagen weg en zijn improvisaties en experimentele muziek de hoofdmoot, maar halverwege verrast de band me door de muziek over te laten gaan in een verrukkelijk stuk uptempo rock, dat swingt als een trein.
Het laatste nummer, "Choon Choon" is een uptempo mix van klassiek, dance, Oosterse ritmes, die iets voor de helft van het nummer in een rustig tempo over gaat en enkele minuten terug keert in het swingende ritme van het begin.

"Furvent" van The Grand Sbam is een niet alledaagse plaat en zal niet ieders waardering krijgen, maar zij, die notie van deze schitterende plaat nemen, zullen het waarschijnlijk met mij eens zijn, dat deze schijf het beluisteren meer dan waard is.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie) 






Review: Drapery Band - Black Loone (Inner Ear Records, 2020) (Post-Rock / Pop)

Drapery Band uit Thessaloniki en Athene werd in 2016 opgericht en bestaat uit: Nikos Kortimanitsis - basgitaar, orgel en drums en Giorgos Papadopoulos - sologitaar, orgel, drums en zang.
Het duo nam de nummers voor hun debuut album tussen begin 2018 eind 2019 op en het resultaat is de EP "Black Loone", die 6 nummers bevat en via Inner Ear Records op 18 december 2020 als CD en als digitale download is verschenen en wordt hierop bijgestaan door Manos Milonakis, die staande piano speelt in 3 nummers.

Het album begint met "Lord Under", waarin Drapery Band een mooie rustige pop song ten gehore brengt, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en invloeden van post-rock bevat, waarna "Ninety Per Cent" (met Manos) volgt en ik een prachtige song met een aanstekelijk ritme te horen krijg, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden van de muziek van Deleyaman heeft.
Daarna zet Drapery Band me een heerlijk instrumentaal uptempo nummer voor, dat een aanstekelijk dansbaar en terugkerend ritme heeft en "The World Is Blind", een puike rock song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme.
Dan volgen het titel nummer "Black Loone" (met Manos), een uitstekende aanstekelijke post-rock song, waarin het tempo gemiddeld is en "Things We Lost" (met Manos), een schitterend instrumentaal nummer met een aanstekelijk terugkerend ritme, dat aanzet tot dansen.

"Black Loone" van Drapery Band staat vol lekker in het gehoor klinkende nummers, waar ik zeer van genoten heb en ik kan deze CD dan ook sterk aanbevelen aan een ieder, die van post-rock en de betere pop houdt.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)