maandag 16 november 2020

Review: Polar Twins - Maybe The Moon (Tonefloat Records, 2020) (Pop)

Polar Twins werd in 2012 opgericht door Mark Ritsema (Spasmodique) - zang en sologitaar uit Rotterdam en Dirk Polak (Mecano) zang en accordeon uit Amsterdam.
Het duo bracht in 2013 hun debuut album "Wee Small Hours At Swansneck" via Tonefloat Records uit en deze wordt op 6 november 2020 gevolgd door "Maybe The Moon", dat eveneens via Tonefloat Records als LP in een beperkte genummerde oplage van 50 stuks op 180 gram wit vinyl, als LP op 180 gram zwart vinyl en als digitale download verschijnt.
Op de plaat werken een aantal gastmuzikanten mee, zoals: Joeri Rook - drums, Peter Jester - basgitaar en dubbele bas, Anne Bakker - viool, Maria Martinez Paya - marimba en vibrafoon.
Vermeldenswaardig is dat er diverse kunstenaars aan het maken van de hoes en binnenhoes hebben meegewerkt, waaronder de zussen Sandra en Iris Derks (voorkant hoes), Joop van Brakel (Nasmak) (achterkant hoes) en Mark Ritsema, Dirk Polak, Aldert Mantje en Joeri Rook (illustratie bij de teksten op de binnenhoes).

Het album bevat 10 nummers en begint met "Im Hohlraum", waarin de band een mooie rustige pop song ten gehore brengt (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie), die gevolgd wordt door "Meeting Point", een lekker in het gehoor klinkende pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden bevat van de muziek van Deleyaman.
Daarna volgen "The Lone Neanderthal", een prachtige song met een aanstekelijk dansbaar ritme en een gemiddeld tempo en ook dit nummer heeft invloeden van Deleyaman en "Solar Twins", een heerlijke song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en aanzet tot dansen.
In "Web Comb Queen" laat Polar Twins me genieten van een schitterende mix van pop, blues, rock en folk in een aanstekelijk ritme en in het vijfdelige "Suite Jumeaux Polaires" zet de band me als eerste "Suite Jumeaux Polaires - Prelude" voor en hoor ik een kort instrumentaal Frans klinkend stukje pop, dat gevolgd wordt door "Suite Jumeaux Polaires - Le Cadavre Exquis", een verrukkelijk nummer met Latijns Amerikaanse invloeden van de muziek van Astor Piazzolla, dat in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.
Dan volgen "Suite Jumeaux Polaires - This Love Of Old", een prachtige rustige pop song met een terugkerend ritme, "Suite Jumeaux Polaires - Aubade", eveneens 
een uitstekende rustige song, die aanzet tot dicht tegen elkaar aan te schuifelen en "Suite Jumeaux Polaires - Postlude", een vrolijk klinkende dansbare song met een aanstekelijk ritme, waarbij stil zitten geen optie is.

"Maybe The Moon" van Polar Twins is een puike plaat met hoofdzakelijk vrij rustige pop songs, waar ik zeer van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan elke liefhebber van de betere pop en chansons.





Review: L'uomo Nero - Andiamo Nel Deserto (Desert Records, 2020) (Bluesrock)

L'uomo Nero uit Albuquerque, New Mexico, Amerika, bestaat uit: Dominic Cagliostro (Domenico L’oscuro) - zang en sologitaar, Robson Guy (Quello Bello) - basgitaar en Luke Seelau (Sentire) - drums.
De band bracht op 4 november 2020 hun debuut EP "Andiamo Nel Deserto" via Desert Records uit als 10" LP in een beperkte oplage van 100 stuks op oranje met goud gespetterd vinyl, als 10" LP in een beperkte oplage van 100 stuks op bruin vinyl, als 10" LP in een beperkte oplage van 50 stuks op zwart vinyl, als test persing in een zeer beperkte oplage van 4 stuks en als digitale download.

"Andiamo Nel Deserto" is deel 1 van de trilogie en bevat 4 nummers, waarvan "Andiamo" het eerste is en daarin speelt de band een prachtige stevige bluesrock song met melodische invloeden in een gemiddeld tempo en deze wordt gevolgd door "Afterman", dat in een hoog tempo gespeeld wordt en invloeden heeft van het nummer "Hey Bo Diddley" van Bo Diddley en swingt.
Daarna volgen "Nel Deserto", waarin L'uomo Nero een geweldige rock song in een niet al te hoog ten gehore brengt, die een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot beweging en progressieve bluesrock invloeden heeft en "Walk Away", een schitterende aanstekelijke swingende uptempo bluesrock song, waarbij stil zitten geen optie is.

"Andiamo Nel Deserto" van L'uomo Nero is een uitstekende debuut EP, die 4 lekker in het gehoor klinkende rock nummers bevat, die ik elke liefhebber van rock en bluesrock kan aanraden.(luister naar deze EP via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Low Hums - Zzyzx (Kozmik Artifactz Records, 2020) (Rock)

Low Hums is een band uit Seattle, Amerika, die in 2007 werd opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Sanoj Sniksah - zang en sologitaar, Baja 'Captain' Panto - sologitaar, John Faryar - basgitaar en Mike Bayer - drums, percussie en zang.
In november 2008 verscheen de single "Low Hums, Live In Echo Bay" als digitale download en deze werd op 1 april 2009 gevolgd door de EP "Marche Funèbre", waarna de LP "Low Hums" op 25 februari 2012 in een beperkte oplage van 500 stuks op LP werd uitgebracht en tevens verscheen het album digitaal en als cassette.
Daarna kwam de LP "Charm" op 2 april 2014 via FIN Records in een beperkte oplage op groen vinyl en als digitale download op de markt en deze werd gevolgd door de EP "Shine Rock", die in een beperkte oplage als cassette werd uitgebracht en ook op CD verscheen.
De band nam hun album "Night Magic Wine" (dat in 2018 via Kozmik Artifactz Records verscheen en oorspronkelijk op 25 september 2017 via Union Zero op paars vinyl en als digitale download werd uitgebracht), in Seattle op onder leiding van Jack Endino, die eerder met bands als Nirvana, Screaming Trees, TAD, Mudhoney, Soundgarden en Murder City Devils werkte.
De bonus nummers, die voor de her uitgave aan het album toegevoegd zijn, werden in een tot studio verbouwde oude kerk te Anacortes, Washington, opgenomen en komen van de EP "Shine Rock".
Vervolgens werden op 21 april 2018 2 EP's ("Adventuring In The Near And Far" en "Shine Rock") samen op de LP "Los Dos" in een beperkte oplage van 300 stuks op bloedrood vinyl uitgebracht.
Op 6 november 2020 brengt Kozmik Artifactz Records hun album "Zzyzx", waarop 11 nummers staan, als LP in een beperkte oplage op 180 gram gekleurd vinyl uit en hierop wordt de band bijgestaan door: Veronica Dye - dwarsfluit, Trevor Spencer - triangel en effecten, David Davila - keyboards en Crystal Perez - basgitaar (track 11).

Het album begint met "Cosmic Fruit", waarin de band een heerlijk psychedelisch nummer in een gemiddeld tempo speelt, dat een terugkerend ritme bevat en dit wordt gevolgd door "Three Stones In The Night", een fantastische uptempo psychedelische pop song met acid rock invloeden en een aanstekelijk ritme, dat aanzet tot dansen en "Ghost Babe", een snelle swingende rock powerrock song met subtiele tempowisselingen.
Daarna volgen "Supernova", een uitstekende dansbare song met een aanstekelijk ritme en invloeden van de jaren 70 muziek, "The Heat", een vrolijk klinkende  korte uptempo poprock song met een dansbaar ritme en "All The Brave Fuzzy Cousins", een schitterende rock song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en een aanstekelijk  ritme heeft, dat beweging oproept en na de helft enkele tempowisselingen bevat.
In "Last Days Of The Summer" zet Low Hums me een heerlijke licht psychedelische pop song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld, in "Neo Spiritual" krijg ik een pop song met een terugkerend ritme te horen en in "Son Of A Slave" laat de band me genieten van een licht progressieve pop song met een aanstekelijk ritme en enkele tempowisselingen.
Verder volgen "Tunnel Of Light", een uitstekende pop song met licht countryrock invloeden en een gemiddeld tempo en "Spaced Out Mind", een verrukkelijke rock song, die een aanstekelijk ritme heeft en invloeden van progressieve rock bevat.

"Zzyzx" van Low Hums is een puike plaat, die heerlijke nummers bevat en invloeden van progressieve rock, powerrock, pop, countryrock en psychedelische rock heeft en ik kan elke liefhebber van pop en rock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Il Bacio Della Medusa - AnimAcusticA (AMS Records / BTF Vinyl Magic, 2020) (Progressieve Rock)

Il Bacio Della Medusa uit Perugia, Italië werd in 2002 opgericht en bestaat uit: Simone Cecchini - zang, 6 en 12 snarige akoestische gitaar, Diego Petrini - drums, piano, synthesizer en mellotron, Federico Caprai - basgitaar, Simone Brozzetti - sologitaar, Simone "Il Poca" Matteucci - sologutaar en Eva Morelli - dwarsfluit, alt en sopraan saxofoon en piccolo.
De band bracht in 2004 hun debuut album "Il Bacio Della Medusa" in eigen beheer uit, waarna de volgende albums verschenen: "Discesa Agl'Inferi D'un Giovane Amante" (LP, 1 januari 2008, BTF Vinyl Magic), "Deus Lo Vult" (LP en CD, 22 oktober 2015, BTF Vinyl Magic), "Live" (CD, 23 september 2016, BTF Vinyl Magic), "Seme" (LP, CD, 15 juni 2018, BTF Vinyl Magic) en "AnimAcusticA", dat op 30 oktober 2020 via AMS Records / BTF Vinyl Magic als LP, als CD en als 
digitale download werd uitgebracht en dit album werd live opgenomen tijdens hun optreden op 19 oktober 2019, dat door Trasimeno Prog werd georganiseerd.

Het album, dat 12 nummers bevat, start met "Preludio: Il Trapasso", waarin de band een schitterende rustige mix van jazz, folk en progressieve rock speelt, die enkele tempowisselingen heeft en naadloos over loopt in "Confessione D'un Amante" en hierin gaat de band verder met het maken van dit nummer, dat gevolgd wordt door "Il Vino (Breve Delirio Del Vino)", een geweldige swingende uptempo rock song met invloeden van jazz, waarbij stil zitten geen optie is en tegen het einde in een rustig tempo over gaat.
Daarna volgen "La Sonda", een prachtige song, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en jazz en progressieve invloeden heeft, "5 E 1/4... Fuori Dalla Finestra Il Tempo È Dispari", een swingende uptempo song met een aanstekelijk dansbaar ritme, dat halverwege verandert in een rustig tempo en 
"Animatronica Platonica", een puike uptempo mix van jazz en progressieve rock, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.
In "Sudamerica" schotelt Il Bacio Della Medusa me een mooie rustige song met een repeterend ritme voor, die tegen het einde gaat swingen als een trein, in "Uthopia... Il Non Luogo" hoor ik de band weer zo'n uitstekende mix van jazz en progressieve muziek spelen, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in "Scorticamento Di Marsia" laat de band me genieten van een fantastische progressieve rock song, die rustig start en na enkele minuten verandert in een uptempo stuk muziek, dat swingt en iets na de helft van het nummer korte tijd experimenteel wordt en dan weer in een rustig tempo over gaat.
Verder volgen "Cantico Del Poeta Errante", een verrukkelijke progressieve folk song, die een aanstekelijk ritme heeft en in een vrij rustig tempo gespeeld wordt om over te gaan in "De Luxuria, Et De Ludo, Et De Taberna" en na een minuut meer snelheid te krijgen, waardoor de muziek gaat swingen en het laatste nummer "Testamento D'un Poeta", dat in de studio is opgenomen en daarin speelt de band een heerlijk dansbaar stukje muziek in een gemiddeld tempo met een aanstekelijk ritme, dat me in beweging zet.

"AnimAcusticA" van Il Bacio Della Medusa is een puike plaat met lekker in het gehoor klinkende progressieve songs, die invloeden van jazz en folk bevatten en ik kan elke liefhebber van progressieve muziek dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Tony Reed - Funeral Suit (Ripple Music, 2020) (Pop)

Instrumentalist en zanger Tony Reed van Mos Generator uit Seattle, Amerika bracht op 6 november 2020 zijn debuut album "Funeral Suit", waarop 8 nummers staan, via Ripple Music uit als LP in een beperkte oplage van 150 stuks op half wit half zwart vinyl, als LP op zwart vinyl, als CD in een beperkte oplage en als digitale download.

Het album start met "Waterbirth", waarin Tony een mooie, vrij rustige, pop rock song speelt, die prima meerstemmige zang bevat en gevolgd wordt door "Moonlighting", opnieuw een prachtige song in de stijl van jaren 70 bands als Crosby, Stills, Nash & Young, die een niet al te hoog tempo heeft.
Daarna volgen de titel song "Funeral Suit", eveneens een song, die een rustig tempo heeft en daarbij begeleidt Tony zichzelf op gitaar (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en "Along The Way" en ook daarin maakt hij de combinatie van zang en gitaar.
In "Lonely One" zet hij me een heerlijke rock song voor met een aanstekelijk terugkerend ritme en in "Wicked Willow" krijg ik nogmaals zo'n trage song met minimale begeleiding te horen.
Verder volgen "Might Just...", een song, die in hetzelfde tempo gespeeld wordt en "Who Goes There" en hierin blijft Tony verder gaan met het maken van muziek in het rustige tempo.

"Funeral Suit" van Tony Reed bevat 8 nummers, die allemaal in een traag tempo worden gespeeld en daarom naar mijn mening te weinig variatie bevatten, maar toch raad ik liefhebbers van singer/songwriter en pop aan, eens naar deze schijf te gaan luisteren, om hierover zelf een oordeel te vellen.





Review: Various Artists - Unearths Sounds From The Underground (Fruits De Mer Records, 2020) (Diverse Stijlen)

Het Fruits De Mer Records label brengt regelmatig gratis compilatie albums uit, die aan leden van de Fruits De Mer Records Club worden uitgedeeld, als ze een bepaalde aankoop doen.
Deze keer is dat "Unearths Sounds From The Underground" en de clubleden ontvangen deze CD compilatie, waarop 9 nummers staan, waarvan sommige bands exclusief op Fruits De Mer Records verschijnen, op 9 november 2020, als ze een bestelling hebben gedaan voor 1 of meerdere van de nieuw verschenen uitgaven van het label, dat wil zeggen van Fuchsia, The Superstars en Astralasia And Friends.

Het album begint met "Desolation" van Yaatra uit Buenos Aires, Argentinië, waarin de band een traag stonerrock nummer ten gehore brengt, dat volks muziek invloeden heeft en een terugkerend ritme heeft, dat halverwege verandert in een uptempo melodisch klinkend rock nummer met een aanstekelijk terugkerend ritme en dit nummer wordt gevolgd door "Templos" van Culto Al Qandor uit lima, Peru en hierin speelt de band een heerlijk swingend uptempo nummer met een licht hypnotiserend terugkerend ritme en krautrock invloeden.
Daarna volgen The Sugarman Band (Moskou, Rusland) met "Magic Mirror", een uitstekende licht psychedelische folk song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, die na een minuut of 5, meer psychedelische invloeden krijgt toegediend, om dan over te gaan in een stuk progressieve rock, waarbij ook de didgeridoo een rol gaat spelen en de muziek een aanstekelijk ritme bevat en Jay Tausig (Californië, Amerika) met "Opus Omnia part one", een schitterend, vrij rustig, elektronisch nummer, dat lichte jazz en ruimtelijke invloeden heeft en een aanstekelijk ritme bevat.
In de instrumentale mix, "Diagnosis", van Arcade Messiah (Sligo, Ierland) krijg ik een puik progressief rock nummer in een gemiddeld tempo voorgeschoteld, dat een terugkerend ritme bevat, stonerrock invloeden en tempowisselingen heeft, in "Moments Of Absence" van Vision Eternel (Montreal, Canada) hoor ik de band een prachtig rustig melodisch nummer spelen en in "Roll End Credits (A Chess Game By The Sea)" van Bruce Hendrickson And The Blue Giant Zeta Puppies (Tulsa, Amerika), krijg ik een fantastisch psychedelisch nummer voorgezet, dat lichte surf invloeden heeft en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Verder volgen Brain Food (Birmingham, Engeland) met "Cosmic Jones", een lekker in het gehoor klinkende melodische song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden van de jaren 50 muziek heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en Stray Owls (Mebane, Amerika) met "Bipolaroid", een verrukkelijke licht psychedelische song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, een aanstekelijk terugkerend ritme bevat en tegen het eind experimentele invloeden krijgt.

De exclusieve gratis verzamel CD "Unearths Sounds From The Underground", die door Fruits De Mer Records verstrekt wordt bij bestelling van 1 of meerdere nieuwe uitgaven van het label aan hun club leden, bevat 9 schitterende nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan elke muziekliefhebber dan ook aanraden, eens te overwegen, om lid te worden van deze club en ook in aanmerking te komen voor zo'n fantastische uitgave.




Review: Alain Pire Experience - Songs From The 13th Floor (Eigen Beheer, 2017) (Psychedelisch)

Alain Pire (zang, sologitaar, Hammond orgel, percussie en mellotron) richtte in 2014 te Marchin, België, zijn trio Alain Pire Experience op, dat verder bestaat uit: René Stock - basgitaar en achtergrondzang en Marcus Weymaere - drums en achtergrondzang.
De band bracht hun debuut album "Cambridge" op 2 februari 2014 in eigen beheer als LP in een zeer beperkte oplage uit en tevens verscheen het album in een beperkte oplage als CD en als digitale download en deze werd gevolgd door: "Songs From The 13th Floor" (1 oktober 2017, beperkte oplage als CD, eigen beheer), "Apex" (24 april 2019, beperkte oplage als CD, eigen beheer) en "Live In Cardigan" (6 maart 2020, beperkte oplage als CD, eigen beheer).

Het album "Songs From The 13th Floor" bevat 9 nummer en begint met "The Sun Don't Shine", waarin de band een schitterende psychedelische uptempo song ten gehore brengt, die een aanstekelijk ritme heeft en aanzet tot dansen en gevolgd wordt door "Smoking DMT", een fantastische swingende jaren 60 gerelateerde song, waarbij stil zitten niet aan de orde is, die subtiele tempowisselingen heeft.
Daarna volgen "Lazin' In The Afternoon", een verrukkelijke psychedelische song met een vrolijk aanstekelijk ritme en hoog meedein gehalte en "When The Moon Is On The Rise", een puike song, die in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, een terugkerend ritme heeft en tempowisselingen bevat.
In "Our Life" schotelt Alain Pire Experience me een prachtige rustige mix van licht psychedelische pop en folk voor, in "Do You Remember Those Days?" krijg ik een swingende pop song in een gemiddeld tempo met een terugkerend licht hypnotiserend ritme te horen, waarbij stil zitten niet mogelijk is en in "You Walk Around" laat de band me genieten van een geweldige psychedelische uptempo song met Oosterse invloeden en tempowisselingen.
Verder hoor ik "Learn To Fly", een heerlijke psychedelische pop song, die tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat en "Turn On, Tune In, Drop Out", een bijna 12 minuten durend psychedelisch nummer, dat met experimentele geluiden begint, om na enkele minuten te veranderen in een stuk psychedelische rock met acid rock invloeden en een licht hypnotiserend ritme, dat swingt als een trein en tegen het einde over gaan in een rustige tempo met experimentele geluiden, waarbij de terugkerende muziek naar de achtergrond gedrongen wordt.

"Songs From The 13th Floor" van Alain Pire Experience bevat 9 geweldige nummers, waarvan "Turn On, Tune In, Drop Out" de uitschieter is en ik kan deze psychedelische schijf dan ook zeer aanbevelen aan liefhebbers van dit genre.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)