Review: Baris Manco & Kurtalan Ekspres - Sözüm Meclisten Disari (Pharaway Sounds, 2016) (Rock)

Baris Manco, die 2 januari 1943 te Istanboel, Turkije werd geboren, vertrok (nadat hij met de band Harmoniler in de periode 1962-1963 3 singles had gemaakt), in 1963 naar Parijs, Frankrijk, waarmee hij enkele Frans- en Engelstalige bands oprichtte en Turkse nummers op nam.
Tot 1967 toerde hij met de band Les Mistigris door België, Duitsland, Frankrijk en Turkije en ook met deze band nam hij 3 singles op (1966-1967).
Daarna maakte hij met Kaygisizlar tussen 1967 en 1969 8 singles, met Mogollar in 1971 1 single en met diverse andere bands, waaronder Kurtalan Ekspres (1972-1981) ook 8 singles.
Tevens bracht Baris, dat vrede betekent, 16 albums uit in de periode 1972-1999 en net nadat zijn laatste album "Mancoloji" af was en op het punt stond uitgebracht te worden, overleed Baris op 1 februari 1999 aan een hartinfarct op 56 jarige leeftijd.
Manco heeft plus-minus 200 songs op zijn naam staan, sprak vloeiemd Turks, Frans, Engels en Japans en geldt als één van de invloedrijkste popmuzikanten van Turkije, maar maakte ook televisie programma's.
Zijn meest succesvolle periode beleefde hij tussen 1970 en 1990, waarbij hij ook zijn beroemdste album "Sözüm Meclisten Disari" in 1981 met de band Kurtalan Ekspres maakte, dat op 10 maart 2016 door Pharaway Sounds opnieuw is uitgebracht.
De band bestond uit: Caner Bora - drums, Ahmet Cüvenc - basgitaar, Celal Guven - tumba, Üzgan Ugur - sologitaar, Oktay Aldogan - dwarsfluit, Serdar Ertürk - dwarsfluit, Ömür Gidel - keyboards en Nejat Tekdal - keyboards.

"Sözüm Meclisten Disari" bevat 9 nummers, waarvan "Alla Beni Pulla Beni" de eerste is en daarin hoor ik de band een mix van funk, progressieve rock en Turkse muziek maken, waarbij de teksten in het Turks gezongen worden en de muziek een vrij dansbaar ritme heeft, terwijl het tempo gemiddeld te noemen is.
Daarna laat de band me genieten van een aanstekelijke mix van traditionele Turkse muziek en pop en smurfen zang, die aan zet tot dansen en gevolgd wordt door het titel nummer "Sözüm Meclisten Disari", dat met gesproken tekst bevat en begeleid wordt door orgel geluiden, waarna de muziek iets melodischer wordt.
Dan volgt "Sehrazat", waarin trieste viool klanken de boventoon voeren en ik een schitterend stuk muziek te horen krijg, dat iets na helft van het nummer, plotseling in een vrolijk ritme over gaat en ik een Engelstalig gezongen nummer te horen krijg, waarna de band me "Gülpembe" voorschotelt en ik een lekker in het gehoor klinkende mix van een traditionele en progressieve rock song te horen krijg, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Adem Oglu Kizin Firin Havva Kizi Mercimek" speeelt de band opnieuw een fantastische mix van funk en Turkse muziek, waarbij stil zitten onmogelijk is en in "Ali Yazar Veli Bozar" zet de band me eveneens een zeer dansbare song voor, waarin de mix van Turkse muziek en pop gemaakt wordt en in een gemiddeld tempo gespeeld.
Vervolgens hoor ik "2025 (Ücuncü Ve Son Yolculuk)", een geweldige instrumentale mix van spacerock, krautrock, symfonische rock en muziek uit de Andes, die gevolgd wordt door "Dönence", waarin ik eveneens een verrukkelijk symfonisch nummer te horen krijg, dat een Turkse tekst bevat en invloeden uit de disco en rock heeft.

Het album "Sözüm Meclisten Disari" van Baris Manco & Kurtalan Ekspres bevat 9 uitstekende nummers, waar ik met plezier naar geluisterd heb en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan hen, die van rock, pop en Turkse muziek houden.

Review: Trappist Afterland - God's Good Earth (Sunstone Records, 2016) (Psychedelische Folk)

Trappist Afterland werd in 2010 te Melbourne, Australië, opgericht door multi instrumentalist Adam Cole - zang, akoestische gitaar, bohdran, bellen, tabla, dulcitar, oud, tanpura, Beau Monochord, madoline en percussie en de band bestaat verder uit oude vrienden en sympathisanten.
Trappist Afterland maakte reeds 5 albums, waarvan "Like A Beehive ,The Hill Was Alive" digitaal werd uitgebracht door het Nieuw-Zeelandse label The Active Listener.
In augustus 2015 bracht het Sunstone Records label het album "Afterlander" uit, dat binnen 2 dagen uitverkocht was en hij ter promotie daarvan een uitgebreide tournee door Europa en Engeland maakte, in New York optrad en diverse optredens in Australië deed.
Adam speelde tevens in 2015 mee op het album "New Start" van Will Z. (ex Cosmic Trip Machine) uit België, waarop ook de vorig jaar overleden Daevid Allen (Gong) en The Book Of Am te horen waren.
Ook liggen er plannen om in 2016 een split met Stone Breath uit Amerika uit te brengen, alsmede een nieuwe LP, die "Elm And Bracken" gaat heten en eveneens via Sunstone Records zal verschijnen.
Hun LP "God's Good Earth", die in augustus 2016 in een beperkte oplage van 150 stuks op zwart vinyl via het Sunstone Records label zal verschijnen, waarvan er 50 tijdens hun tournee verkocht zullen worden, bevat 10 nummers.

Het album begint met "God Botherings Pt 1 And 2", waarin ik een prachtige licht psychedelische folk song voorgezet krijg, die in een rustig tempo gespeeld wordt, waarna "Sungirl" volgt en daarin laat de band me een uitstekende psychedelische folk song horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, waardoor het moeilijk is hierbij stil te blijven zitten.
Daarna brengt de band "Parasites (The Angel And The Wasp)" ten gehoren en ook hierin krijg ik een heerlijk klinkende song te horen, die enkele prima subtiele tempowisselingen bevat, waarna "Goodbye John Merrick" volgt, een aangenaam klinkende rustige song, met psychedelische invloeden.
Dan schotelt Trappist Afterland me "No More Summer Caravans" voor en hoor ik een mooie rustige folk song met invloeden van Oosterse muziek en deze wordt gevolgd door "Chosen", een schitterende licht psychedelische song met een zeer aanstekelijk ritme.
In "Sundog" hoor ik een lekker in het gehoor klinkende Oosters getinte psychedelische folk song en in "Treehouse By The Shore" laat  Trappist Afterland me genieten van een swingende folk song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens zet hij me "God Botherings Pt 3" voor en krijg ik een prachtige licht psychedelische song te horen, waarin ook nu weer Oosterse invloeden in door  klinken en in het laatste nummer, dat de titel song "God's Good Earth" is, laat hij me genieten van een fantastische rustige psychedelische folk song. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

"God's Good Earth" van Trappist Afterland bevat 10 prachtige folk songs, waarvan ik ten volle genoten heb en ik kan dit album dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van psychedelische folk houdt.

Review: ZHAOZE - Intoxicatingly Lost (Trail Records, 2016) (Symfonische Progressieve Rock)

De Chinese band ZHAOZE, uit Guangzhou, die bestaat uit: Hoyliang - zang, Guguin en xiao (een soort Chinese fluit), Littledream - sologitaar, Roy - basgitaar en melodica en Seasean - drum en klokkenspel, bracht in 2005 hun debuut CD "City" uit via het JingWen Records label, waarna dat zelfde jaar de CD "Falling Into The Humid Haze" volgde, dat eveneens via JingWen Records verscheen.
Daarna volgden "Cang Lang Xing" (eigen beheer, 2010), "1911" (Starsing Records, 2011), "Yond" (89268 Records, 2013) en "Zhaoze - Yesternight Yes Tonight" (digitaal, 2015) en tevens verschenen de singles "Into Your Dream" (oktober 2012) en "Intoxicating Lost" (januari 2015)
De band maakt in hun muziek al jaren gebruik van een elektrisch gemaakte versie van het oudste Chinese traditionele snaar instrument, de Guquin, maar het is op hun nieuwe album, "Zhaoze - Yesternight Yes Tonight", de eerste keer, dat het ook opgenomen werd, want op vorige albums werden er alleen opnamen gemaakt, waarbij de akoestische Guguin bespeeld werd.
"Zhaoze - Yesternight Yes Tonight" is in China in een zeer beperkte oplage op USB disc verschenen, waarbij de hoes, een kopje, tevens als drinkbeker meegenomen kan worden, terwijl de digitale CD in een onbeperkte oplage vergezeld gaat van een DVD, die beide dezelfde speelduur hebben.
De albums zijn helaas niet buiten China verkrijgbaar, maar in 2016 verschijnt via het Amerikaanse Trail Records label de CD "Intoxicatingly Lost", waarop 9 nummers staan, waaronder enkele oudere plus hun laatst verschenen single.

"Intoxicatingly Lost", het eerste album dat buiten China verschijnt, start met "The Worthless" en daarin krijg ik een geweldig melodisch progressief rock nummer te horen, dat diverse subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "See You In The Dusk", een fantastisch symfonisch nummer, waarin de band op heerlijke wijze gebruik maakt van de elektrische Guquin, waardoor de prachtige, vrij rustige, muziek iets extra's mee krijgt.
Ook in "Luö Mü (Falling Leaves)" maakt de band gebruik van van dit instrument en mag ik genieten van een verrukkelijk symfonisch progressief rock nummer, dat halverwege in een steviger tempo gespeeld wordt, waarbij de muziek aan zwelt, om tegen het einde van het nummer weer rustiger te worden, waarna ik "1911 Third Mov." voorgeschoteld krijg en de band me andermaal laat genieten van hun schitterende muziek, die in dit nummer een mix is van traditionele Chinese muziek en progressieve rock en tevens orkestraal klinkt.
Daarna zet de band me "The Youngster Fishing For The Stars" voor en hierin speelt ZHAOZE opnieuw zo'n fantastisch rustig symfonisch nummer, waarin enkele prima tempowisselingen zitten en invloeden uit de traditionele muziek hoorbaar zijn.
Dan schotelt de band me "Lonely Shadow Would Dance" voor, een geweldig mooi rustig symfonisch progressief rock nummer, dat gevolgd wordt door "Sleepy Child Sweet Smile", waarin ik een uitstekend aanstekelijk melodisch rock nummer voorgezet krijg, dat ook nu weer enkele subtiele tempowisselingen heeft.
In "Into Your Dream" krijg ik voor de eerste keer de prima zang van Hoyliang te horen en in deze rustige song maakt de band opnieuw een mix van traditionele muziek, symfonische rock en orkestrale begeleiding, waardoor het nummer "groots" klinkt.
Het laatste stuk muziek is de single en tevens het titelnummer "Intoxicatingly Lost", waarin de band me iets meer dan 12 minuten laat genieten van een verschrikkelijk goed symfonisch stuk muziek, dat behalve traditionele klanken ook klassieke invloeden bevat en halverwege het nummer verandert in een stevig progressief rock nummer, waarin het tempo iets omhoog gaat en de muziek heftiger wordt, om vervolgens tegen het einde over te gaan in een zeer rustig tempo, waarin het klokkenspel een belangrijke rol vervult. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Intoxicatingly Lost", van ZHAOZE, bevat 9 fantastische symfonische progressieve rock nummers, waarvan elke liefhebber van dit genre zeker zal smullen en ik kan hierover dan ook heel kort zijn: Meesterlijk!

Review: Human Factor - Homo Universum (RAIG Records, 2016) (Melodische Symfonische Rock)

Eind 2011 werd de band Human Factor opgericht door een stel getalenteerde muzikanten, die hun sporen reeds verdiend hadden in andere bands.
Hun debuut CD "4Hm.F" uit 2012, die via het RAIG Records label verscheen, werd gemasterd door Tobias Svensson van Transubstans Records uit Zweden
Human Factor bestaat uit Konstantin Shtirlitz - drums, Alexander Meshcheryakov - basgitaar (beiden uit de band Infront), Sergey Volkov - sologitaar en keyboards (Kaftan Smeha) en Ivan Ivanov - sologitaar (Hagi Tragger).
"Homo Universum", dat 16 april 2016 via het RAIG Records label is verschenen, is het tweede studio album van de band en werd ook deze keer door Tobias Svensson gemasterd, terwijl het hoes ontwerp van Sergey Vlasov komt.

Het album, dat 7 nummers bevat, start met "Beyond The Event Horizon" en daarin krijg ik een heerlijk melodische mix van new wave en spacerock voorgezet, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme bevat (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna "Fith Dimension" volgt en de band me opnieuw een schitterende melodische rock song voorschotelt, die invloeden uit spacerock heeft.
Daarna volgt "145 Billion", een uitstekend uptempo melodisch rock nummer, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft en swingt, waarna ik "Abadoned ... Devastated" hoor en ook hierin laat de band me genieten van een verrukkelijk stuk melodische rock, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In "On The Top Of Light" zet Human Factor me een knappe melodische symfonische rock song voor, die lichte overeenkomsten vertoont met de muziek van Kitaro en in "Sails Of The Sun" krijg ik nogmaals zo'n verrukkelijk uptempo symfonisch nummer te horen, dat swingt als een trein.
Het laatste nummer heet "St.Elmo's Fire", waarin de band me een fantastisch symfonisch nummer voorzet, dat enkele uitstekende tempowisselingen bevat en een aanstekelijk ritme heeft.

"Homo Universum" van Human Factor bevat 7 lekker in het gehoor klinkende melodische nummers, die bij de liefhebbers van symfonische rock ongetwijfeld zullen aan slaan en ik kan hen dan ook aanraden eens naar deze schitterende schijf te gaan luisteren.

Review: Circles - Structures / Unreleased (Bureau B Records, 2016) (Elektronisch / Krautrock)

Circles was een Duitse band uit Frankfurt, die bestond uit: Dierk Leitert - synthesizer, sequencer, solo- en basgitaar, drums, saxofoon, dwarsfluit en zang en Mike Bohrmann - solo- en basgitaar en synthesizer, plus enkele gastmuzikanten.
De band bracht in 1983 hun debuut album "Circles" en deze werd in 1984 gevolgd door het album "More Circles", beide privé persingen, die via hun eigen  Einhorn label verschenen.
Hun muzikale invloeden waren de jaren 70 krautrock bands zoals: Cluster, Neu!, Harmonia en Liliental, terwijl hun muziek ook overeenkomsten vertoonde met bands uit de jaren 80, zoals: Throbbing Gristle, Nurse With Wound, Fripp & Eno, Chrome en Heldon.
In februari van 2016 werden de albums "Circles" en "More Circles" door het Mental Experience label voor het eerst op CD uitgebracht en voorzien van een gedetailleerde beschrijving door Alan Freeman (The Crack In The Cosmic Egg, Ultima Thule) en op 20 mei 2016 verschijnt het album "Structures / Unreleased" via het Bureau B label.

"Structures / Unreleased", met onuitgebrachte opnamen uit de periode 1985-1989, bevat 7 nummers (luister naar gedeeltes van dit album via de soundcloud link onder de recensie), waarvan "Surface De Glace" de eerste is en daarin hoor ik de band een heerlijk rustig, maar zwaar, elektronisch nummer spelen, dat door de synthesizer drones een licht hypnotiserend effect heeft en gevolgd wordt door "Target", een schitterend hypnotiserend nummer van basgitaar en synthesizer, dat in een rustig tempo met een terugkerend ritme gespeeld wordt.
Daarna hoor ik "Track II", eveneens een lekker rustig hypnotiserend nummer en deze keer spelen basgitaar en sologitaar samen met de synthesizer de belangrijkste rol.
Dan zet de band me "Frog Factory Magic" voor en krijg ik een fantastisch elektronisch nummer te horen, dat in een rustig tempo gespeeld wordt en een zeer  doordringend hypnotiserend ritme bevat, waarna Circles me "Digger" voorschotelt en ik een uitstekend stuk experimentele muziek met free jazz invloeden te horen krijg, dat enigszins chaotisch klinkt en hierin speelt de saxofoon een belangrijke rol.
In "Slam" laat de band me, na een experimenteel begin, opnieuw een geweldig hypnotiserend nummer horen, dat invloeden van krautrock en Afrikaanse ritmes heeft, waarmee ik bijna 13 minuten in de ban van de muziek ben en in "Nice Place", dat met hemelse klanken start, laat de band me genieten van een verrukkelijk stukje ambient, dat Japanse invloeden bevat.

"Structures / Unreleased" van Circles bevat 7 fantastische nummers, waar ik met volle teugen van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van dit genre dan ook aanraden, dit schitterende album eens te gaan beluisteren.

Review: The Connection - New England's Newest Hit Makers (Rum Bar Records, 2016) (Sixties Beat / Rock & Roll)

The Connection uit Portsmouth, New Hampshire, Amerika, werd in 2011 opgericht en bestaat uit: Brad Marino - zang en sologitaar, Geoff Palmer - sologitaar en zang, Kris Rodgers - keyboards en zang, Bobby Davis - basgitaar en Rick Orcutt - drums en wordt live en in de studio bijgestaan door Graig Sala - drums.
De band speelde in de loop der jaren als voorprogramma van onder andere: The Flamin' Groovies, Mark Lindsay, The Muffs, The Real Kids, The Figgs, Dan Vapid & The Cheats, Paul Collins, Low-Cut Connie, Richie Ramone, Muck and the Mires, The Kurt Baker Band en anderen en trad in 2012 2n 2013 op in Spanje, Frankrijk, België en Nederland en tevens op MTV.
Sinds hun oprichting verschenen er regelmatig EP's van de band en "New England's Newest Hit Makers", uit 2011, was daar de eerste van, waarna "Rock 'n' Roll Christmas" (2011), "Seven Nights to Rock" (2012), "Comes and Goes EP" (2012), "Connection Collection, Vol. 1" (2012) en "First Time" (2013) volgden, terwijl de band in 2013 hun debuut album "Let It Rock!" uitbracht.
Het vijfjarige bestaan van de band wordt gevierd met het her uitbrengen van hun debuut EP, die aangevuld is met enkele andere vroege opnamen, terwijl de titel van de plaat een tribuut is aan de eerste LP van The Rolling Stones, die "England's Newest Hit Makers" getiteld was.

Op het album, dat 1 april 2016 via het Rum Bar Records label is uitgebracht, bestaat de band nog uit: Brad Marino - zang en sologitaar, Geoff Palmer - zang en sologitaar, Andy Casey - basgitaar en Chris Faulkner - drums en het bevat 12 nummers, waarvan "It's All Right" het eerste is.
In dit nummer laat de band me horen, hoe ze door de muziek uit de jaren 60 is beïnvloed, door een lekker in het gehoor klinkende swingende mix van rock & roll en beat te spelen en deze wordt gevolgd door "All You Gotta Do", een heerlijke beat song, die swingt als een trein en zeer dansbaar is.
Daarna zet de band me "Little Lies" voor en ook hierin word ik mee terug in de tijd genomen naar de muziek van de jaren 60, waarna ik een schitterende rock & roll song te horen krijg, die lichte invloeden van surf bevat en "Stop Talking" heet.
Dan hoor ik "Learn Your Game", waarin The Connection me opnieuw een uitstekende uptempo beat song voorschotelt, die invloeden van "Ticket To Ride" van The Beatles bevat en gevolgd wordt door "Baby Doll", dat door Dee Dee Ramone geschreven is en door The Chesterfield Kings opgenomen werd en ook deze uitvoering swingt als een trein. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "I Want You" laat de band me weer zo'n fantastische swingende zestiger jaren gerelateerde beat song horen, waar de invloeden van hun Britse voorgangers sterk naar voren komen en in "My Baby Likes To Rock N Roll", speelt de band een geweldige swingende uptempo rock & roll song, waar de vonken van af spatten.
Vervolgens hoor ik "Seven Nights To Rock" en ook dit is een snelle rock & roll song, die swingt als trein en invloeden van eind jaren 50 heeft, maar ook van bands zoals bijvoorbeeld Sha-Na-Na.
"I Think She Digs Me" heeft het ritme van een Ramones song en daarbij is stil zitten dus geen optie en "Yea Yea" is een mix van Ramones, rock & roll en beat en ook in "Bad To Worse" laat de band me genieten van een uptempo rock & roll song, die gemixt met in Ramones stijl gespeelde muziek zeer swingend is.

"New England's Newest Hit Makers" van The Connection is net als de LP's uit begin jaren 60 vrij kort van speelduur, maar bevat wel 12 verrukkelijke swingende songs, die ik iedere liefhebber van rock & roll en beat kan aanbevelen, maar ook zij, die van The Ramones houden, kan ik aanraden, deze plaat eens te gaan beluisteren.

Review: Ole Lukkoye - Dyatly (Trail Records, 2015) (Progressieve Dance Rock)

Ole Lukkoye is een band uit St.Petersburg, Rusland, die in 1989 werd opgericht door Boris Bardash - zang, keyboards, gitaar programmering en gluckophone, Andrei Lawrinenko - basgitaar, sologitaar, djembe en percussie en Alexander Frolov (Frol) - bassoon en keyboards en een combinatie maakte van psychedelische muziek, spacerock en etnische ritmes.
Tevens werd er oriëntaalse muziek in verweven en de band toog ook naar Zuid Siberië om inspiratie bij sjamanen voor hun muziek op te doen, waarna de band ging samenwerken met enkele gelijkgestemde muzikanten en hun muziek begon op te nemen.
Hun debuut album "Zapara" verscheen in 1993 via het AnTrop label op vinyl en werd 3 jaar later digitaal her uitgebracht via het Exotica label en tevens verscheen dat zelfde jaar het album "Toomze" op het Lollipop Shop label.
Doordat de band steeds bekender werd, kreeg het optredens in West Europa en speelde onder andere op het Klangbad en Burg Herzberg festival in Duitsland, waar ze ook een schare fans opbouwde.
In 1998 bracht de band in eigen beheer het album "Doo-Doo-Doo Or Remedy For A Dwarf", om vervolgens 3 albums via het Klangbad Records label van Hans-Jochen Irmler (Faust) uit te brengen; "Crystal Crow-Bar" (2000), "Doo-Doo-Doo" (her uitgave, 2001) en "Horse-Tiger" (2002).
Vervolgens bracht de band in 2006 opnieuw een album uit via AnTrop en in 2009 verscheen het album "Petroglyphs", een soort "best of" om het 20 jarige bestaan van de band te vieren, via het Trail Records label en deze is in 2015 gevolgd door het album "Dyatly", dat eveneens via Trail Records verscheen.
Tevens verschenen er diverse compilatie albums van de band, waaronder: "Relax In Your Dream"(Solyd Records, 2000), "Flown Across The Street" (Caravan Records, 2001) en "R9" (eigen beheer, 2008).
Op het album "Dyatly", dat 5 nummers bevat, speelt de band in een nieuwe bezetting en bestaat uit: Boris Bardash - zang, keyboards, gitaar programmering en gluckophone, Alexander Frolov (Frol) - bassoon en keyboards en Ness Yanushkovskaya - geïmproviseerde zang, plus gastmuzikanen Yuri Lukyanchik - percussie, djembe, darabouka en drum kit (1 nummer), Alexander Vahivski - jambi, ngoa en dav (1 nummer) en Tatyana Kalmykova - zang, sample (1 nummer).

"Dyatly" start met het iets meer dan 14 minuten durende "Kommuna Ra", waarin de band me een fantastische mix laat horen van dance en etnische muziek, die sterke Oosterse invloeden bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarbij het hypnotiserende drums ritme er voor zorgt, dat de band me van het begin tot het einde volledig in de ban van hun muziek houdt.
Daarna volgt het titel nummer "Dyatly (Woodpecker)", een bijna 18 minuten durende mix met dezelfde ingrediënten als het eerste nummer, terwijl er tevens lichte psychedelische rock invloeden aan toegevoegd zijn en ook hierin spelen de zang en het hypnotiserende drums ritme de belangrijkste rol, waardoor ik nog steeds in de ban van de muziek blijf en iets dieper in trance raak.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Dan laat Ole Lukkoye me genieten van "Bela Dama", waarin de band verder gaat met het maken van hun schitterende dance, die gemixt met spacerock en Oosterse invloeden voor een swingend geheel zorgt, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Just Wind" start de muziek experimenteel, maar al snel komen daar spacerock en dance invloeden bij en krijg ik een geweldig swingende hypnotiserende song van bijna 17 minuten voorgeschoteld, die me opnieuw in beweging zet.
Het laatste nummer heet "Veni, Vidi, Vici" en duurt slechts 4 minuten en hierin speelt de band een heerlijke folk song, die in het Russisch gezongen wordt en een terugkerend ritme heeft.

Met de 5 nummers van "Dyatly" heeft Ole Lukkoye me 67 minuten lang in de ban van hun muziek weten te houden en ik kan dit verrukkelijke album dan ook aanraden aan iedere liefhebber van zowel dance, etnische muziek, spacerock en progressieve muziek.