Review: Markuz Walach - Identity (Zygmatron Music, 2018) (Blues)

Markuz Walach - sologitaar, drums en mondharmonica uit Kassel, Duitsland, kocht zijn eerste instrumenten op rommelmarkten en maakte van sneeuwschoppen microfoonstandaards en speelde in een band, die bekend werd onder de naam 'Bus Mit Geilen Sitzen' ('Bus Met Warme Stoelen').
Hij richtte in 2007 met 2 vrienden de band Zebranistic op, die 6 jaar zou blijven bestaan en vanaf 2010 speelde gedurende 2 jaar ook nog in een andere band, genaamd Mupio.
Nadat hij in 2013 met zijn fietskar naar Montpellier en de Middelandse Zee vertrok, deed hij ideeën op voor zijn solo project en dat resulteerde in het opnemen van het album "Identity".
Het album, dat 9 nummers bevat, werd in Raum 14 te Hannover door Sven Missulis (Deamon's Child) opgenomen en gemixt, terwijl de mastering door Harald Bernstein gedaan werd en het artwork door Tom, Ahmed, Jobke en Markuz.
Markuz schreef alle nummers zelf, op één na en wordt in 1 nummer op zang bijgestaan door Svetlana Smetin.

Het eerste nummer van het album, "Hobo", is een cover van de John Lee Hooker song en hierin hoor ik Markuz een heerlijke uitvoering van dit nummer spelen en daarop is de begeleiding minimaal met alleen drums, gitaar en handgeklap.
Daarna volgt "Let Your Boys Boogie", een swingende boogie song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarbij stil zitten niet aan de orde is en deze wordt gevolgd door "As Long As I Move", een aanstekelijke bluessong, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en diverse subtiele tempowisselingen heeft.
In "I Like Doing Things" krijg ik een uitstekende mix van pop en blues voorgezet, die swingt en in "The Rich Is The Poor" hoor ik Markuz een schitterende bluessong spelen, die een aangenaam, dansbaar ritme heeft.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Dan volgt "Four Moons", een rustige blues song, die diverse tempowisselingen heeft en bij tijd en wijle een licht hypnotiserend ritme bevat en gevolgd wordt door "Blonde Curly-Haired Woman", een prachtige swingende blues song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens hoor ik "Brickbreaker One", een fantastische swingende instrumentale progressieve uptempo mix van rock en percussie en in het laatste nummer "The Game" laat Markuz me nogmaals genieten van een prima blues song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en daarin is ook Svetlana Smetin in de twee stemmige zang te horen.

"Identity" van Markuz Walach is een uitstekend album, dat zeker door bluesliefhebbers op waarde geschat zal worden en ik kan hen deze schijf, waarvan "Brickbreaker One" naar mijn mening het beste nummer is, dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Kaiser - 1st Sound (Oak Island Records, 2018) (Stoner)

Kaiser uit Helsinki, Finland, werd in 2013 opgericht door Otu - zang en sologitaar en Riq - drums, die Pex - basgitaar en eerder met Riq in een band zat, vroegen om in hun band te komen spelen.
Het trio bracht op 27 oktober 2014 hub debuut EP met gelijknamige titel uit, waarna de digitale single "Earthquake" op 11 februari 2018 werd uitgebracht, als voorloper van het debuut album "1st Sound", dat 25 mei 2018 via het Oak Island Records label zowel op LP, CD en als digitale download wordt uitgebracht.

Het album, dat 10 nummers bevat, begint met "High Octane Supersoul", waarin ik een zware stonerrock song in een traag tempo voorgeschoteld krijg, die na 1 minuut meer snelheid krijgt en diverse tempowisselingen heeft, waarna "Desert Eye" volgt en de band een swingende stevige mix van hardrock en stoner in een vrij hoog tempo speelt, waar enkele prima tempowisselingen ingebouwd zijn.
Dan volgt "We Bleed For This", dat eveneens een stevige rock song is, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en swingt en gevolgd wordt door "Voidmaster", een schitterende hardrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen heeft en vanaf de helft van het nummer
tijdelijk met de snelheid van een trein gespeeld wordt, waarna de band terugkeert naar het maken van hun muziek in het niet al te hoge tempo.
In "Ouroboros" schotelt Kaiser me weer een uitstekende stevige rock song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Intermission", een kort nummer, krijg ik een schitterend stukje gitaarspel te horen.
Daarna hoor ik de single "Earthquake", waarin de band opnieuw een stevige niet al te snelle stonerrock song speelt, die tegen het einde meer snelheid krijgt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Fuzz Of Fury", een lekkere in het gehoor klinkende hardrock song, die diverse tempowisselingen heeft en swingt.
Vervolgens hoor ik "King Of Horizon" en daarin gaat de band verder met het maken van hun stevige mix van stoner- en hardrock, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en enkele tempowisselingen bevat, waarna het laatste nummer, "Galactic Crusade", volgt en ik een geweldig rustig progressief nummer hoor, dat een aangenaam melodisch ritme heeft en ruimtelijke invloeden bevat.

"1st Sound" van Kaiser is een prima debuut album van de band, dat vol energetische hardrock en stonerrock nummers staat, die swingen en ik kan deze schijf dan ook van harte aanraden, aan hen, die van deze muzieksoorten houden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Edgar Broughton Band - Live At Rockpalast (Rockpalast, 2018) (Progressieve Rock / Folkrock)

Halverwege de jaren 60 werd The Edgar Broughton Blues Band te Warwick, Engeland, opgericht, om, nadat de band meer psychedelische rock begon te spelen, verder te gaan onder de naam Edgar Broughton Band.
In 1968 verhuisde de band naar Notting Hill Gate, Londen, om daar een platencontract bij Blackhill Enterprises in de wacht te slepen, die hen in december 1968 bij het Harvest label onder bracht, waarna hun debuut single "Evil" / "Death Of An Electric Citizen" in juni 1969 verscheen.
Vervolgens verschenen er diverse singles, zoals: "Out Demons Out" / "Momma's Reward" (1970), "Up Yours!" / "Officer Dan" (1970), "Apache Drop Out" / "Freedom" (1970), "Hotel Room" / "Call Me a Liar" (1971), "Gone Blue" / "Someone" / "Mr. Crosby" (1972) en LP's van de band, waaronder: "Wasa Wasa" (1969), "Sing Brother Sing" (1970), "Edgar Broughton Band" (1971), "Inside Out" (1972), "Oora" (1973), "Bandages" (1976), "Parlez-Vous English?" (1979) (als The Broughtons) en "Superchip" (1982) (subtitel 'The Final Silicon Solution?'), plus de live albums: "Live Hits Harder" (1979), "Chilly Morning Mama - Live" (1998), "Demons at the Beeb, Live" (2000), "Keep Them Freaks a Rollin': Live at Abbey Road 1969" (2004) en "Live at Rockpalast 2006" (2018).
In 1982 ging de band uit elkaar, om in 2006 opnieuw opgericht te worden met Luke Broughton - keyboards, de zoon van Edgar, in de gelederen.
De band bestond verder uit: Andrew Taylor - sologitaar, Arthur Grant - basgitaar, Edgar Broughton - zang en sologitaar en Steve Broughton - drums en deed diverse optredens, om in 2010 opnieuw uit elkaar te gaan, waarna Edgar als solo artiest verder ging.
Het album "Live At Rockpalast" werd op 24 maart 2006 tijdens het Crossroads Festival in de Harmonie te Bonn, Duitsland, opgenomen en in 2018 uitgebracht via het Rockpalast label, waarbij vermeldenswaardig is, dat de uitgave bestaat uit een CD, waarop 17 nummers staan en een DVD met 15 nummers.

De CD start met een introductie van de band, waarna de muziek begint en de band "Evening Over Rooftops" ten gehore brengt, waarin ik een schitterende mix van folk en progressieve rock voorgeschoteld krijg, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), om gevolgd te worden door "Anthem", een uitstekende progressieve rock song, die invloeden van folk en melodische rock heeft en een aanstekelijk dansbaar ritme bevat.
Daarna volgt "Speak Down The Wires", een geweldige folk song met een hoog meezing gehalte en een dansbaar ritme, die naadloos doorloopt in "The Moth", een mooie rustige rock song en ook deze gaat verder in het volgende nummer, dat "Why Can't Somebody Love Me" en daarin speelt de band een fantastische progressieve rock song in een gemiddeld tempo.
In "Refugee" zet de band me een verrukkelijke song voor, die met minimale begeleiding gespeeld wordt en alleen uit zang en drums bestaat en deze wordt gevolgd door "Momma's Reward", een swingende rock song, die enkele tempowisselingen heeft en in "American Boy Soldier" schotelt Edgar Broughton Band me een schitterende rustige progressieve rock song voor, die diverse tempowisselingen heeft en een politiek geladen tekst bevat.
Dan volgt "Homes Fit For Heroes", waarin de band eveneens een fantastische rustige song ten gehore brengt en deze loopt door in "Dr.Spock", een licht psychedelische progressieve rock song, die in een rustig tempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Love In The Rain", een heerlijke swingende rock song, die het ritme van een hardrock song heeft.
Vervolgens speelt de band "Revelations", een swingende uptempo bluesrock song, waarbij stil zitten geen optie is, "Hotel Room", een heerlijke mix van folk en progressieve rock, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, "Last Electioneer", een uitstekende korte rustige pop song, waarna het laatste nummer van dit optreden volgt, getiteld "Out Demons Out" en ik een geweldig stuk progressieve rock voorgezet krijg, dat in een licht hypnotiserend ritme gespeeld wordt, waarin de band het publiek mee laat zingen.
De eerste van de bonus nummers, die in 1980 in de Atlas Studio's in Zwitserland opgenomen werden en "Caught The Light" heet, krijg ik een swingende dansbare rock song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden uit de new wave heeft en in "Southfield Boys" schotelt de band me nogmaals een lekker in het gehoor klinkende dansbare mix van pop en new wave voor.

"Live At Rockpalast" van Edgar Broughton Band is een schitterend tijdsdocument, dat vol geweldige songs staat, die tevens via de DVD te zien zijn en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan een ieder, die van progressieve rock en folkrock houdt, alsmede aan hen, die de band al vanaf het begin volgen.

Review: Mark McDowell And Friends - Dark Weave (Friends Of the Fish Records, 2018) (Psychedelische Folk)

Het psychedelische folk collectief Mark McDowell And Friends werd in 2011 te Bristol, Engeland, opgericht en haalt zijn inspiratie uit de folk scene van de eind jaren 60 en begin jaren 70.
Hun debuut album "Community Heat" verscheen op 3 oktober 2011 op CD en als digitale download, waarna "McDowell Chamber Union" (7" EP, digitale download, 19 november 2012), "Mark McDowell EP" (digitale EP, 30 mei 2013), "Drifter EP" (digitale EP, 26 oktober 2013), "Girls of Belvoir" (7" single, 2013, Fruits De Mer Records), "Time Machine" (CD album, digitale download, 21 november 2014), "Modern Folk Group EP" (digitale EP, 10 juni 2015) werden uitgebracht, terwijl het nummer "Service Of Owls" in 2017 op het compilatie album "The Fifteenth Dream Of Dr Sardonicus" van Fruits de Mer Records verscheen.
Op 12 mei 2018 wordt het album "Dark Weave" in een beperkte oplage van 300 stuks op groen vinyl uitgebracht door Friends Of The Fish Records en tevens verschijnt het op CD en als digitale download.
Het collectief, dat op dit album speelt bestaat uit: Mark McDowell - zang, sologitaar, keyboards en percussie, Jim Dyke - basgitaar, David Gould - bouzouki, dilruba, stick en dulcimer, Pete Westaway - synthesizer, John Hymas - strijkers en Hannah Moriah - zang.
Verder is vermeldenswaardig, dat "Dark Weave", dat 9 nummers bevat, in Bristol, Engeland, San Francisco, Amerika en Presteigne, Wales werd opgenomen en geproduceerd werd door Mark McDowell.

Het album begint met het titelnummer "Dark Weave" en daarin zet de band me een uitstekend rustig, ruimtelijk klinkend, instrumentaal psychedelisch nummer voor (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), dat gevolgd wordt door "Service Of Owls", een prachtige rustige folk song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna brengt de band "Look In The Dust" ten gehore, waarin ik een aanstekelijke licht psychedelische folk song, in zestiger jaren stijl, voorgeschoteld krijg, die een dansbaar ritme heeft, om gevolgd te worden door "Walking Back To You", een mooie rustige song, die door het gebruik van strijkers een lichte trieste ondertoon krijgt.
In "Celequiem" speelt Mark McDowell And Friends opnieuw een heerlijk licht ruimtelijk instrumentaal nummer en in "Light Of Love" schotelt de band me een schitterende psychedelische song voor, die ruimtelijke en lichte Oosterse invloeden bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan hoor ik "Forgiven", een fantastische aanstekelijk klinkende dansbare folk pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en daarbij is stil zitten geen optie en deze wordt gevolgd door "Elizabeth", een verrukkelijke rustige song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en "Message Sent", een lekker in het gehoor klinkende mix van folk en pop, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en lichte psychedelische invloeden bevat.

"Dark Weave" van Mark McDowell And Friends is een verrukkelijke plaat om te beluisteren en ik kan iedere liefhebber van folk, pop en psychedelische muziek deze schijf dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Deamon's Child - Angstparade (Zygmatron Music, 2018) (Stoner / Punk)

Deamon's Child is het alter ego van Sven Missullis (John Deamon) uit Duitsland, die alle instrumenten op, de eerste oorspronkelijke versie, van "Demo", die in maart 2013 opgenomen is, bespeelt.
Nadat de opnames klaar waren richtte hij de band Deamon's Child op, om de songs ook live te kunnen spelen en deze band bestaat momenteel uit: Sven Missullis - sologitaar en zang, Anami Muhi - basgitaar en zang en Tim Mohr - drums en dit trio nam de CD "Demo" op, waarop 6 nummers staan.
Hun eerste optreden deed de band echter pas op 6 december 2013 in Bei Chez Heinz te Hannover, Duitsland, samen met 2 andere bands.
In 2014 bracht Deamon's Child hun debuut CD met gelijknamige titel uit via het Zygmatron Music label en deze heeft in 2016 een opvolger gekregen, die "Scherben Mussen Sein" heet en in september en oktober 2015 in Hannover is opgenomen.
Op 3 juni 2017 trad Deamon´s Child op in de Lux Club in hun thuisstad Hannover als voorprogramma voor de Canadese band Blood Cerenony.
Daar kwamen ze hun oude vriend Will Dammelaar tegen en besloten samen spontaan het optreden van Deamon´s Child op te nemen en het resultaat daarvan is te beluisteren via de CD-R "Live In Lux", die op 20 juni 2017 in een beperkte oplage van 50 stuks verscheen in een, met de hand genummerde, zelf gemaakte hoes en ook als download verkrijgbaar is.
Op 18 mei 2018 verschijnt het derde studio album van de band, getiteld "Angstparade" via Zygmatron Music en deze wordt in een beperkte oplage van 200 stuks op 180 gram zwart vinyl geperst en tevens wordt het als CD en als digitale download uitgebracht.

Het album bevat 8 in het Duits gezongen nummers en begint met "Denkmanöver", dat met rustige tonen start, om na 20 seconden over te gaan in een schitterende heftige mix van stoner en punk, die in een hoog tempo gespeeld wordt en enkele prima tempowisselingen heeft en naadloos doorloopt in "Garten Eden", een heerlijke uptempo stonerrock song, die diverse tempowisselingen bevat en vol energie gespeeld wordt.
Daarna schotelt de band me "Kalte Händ" voor en hierin krijg ik een uitstekende rock song te horen, die metal invloeden met vrij heftige zang heeft en in uptempo gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Knochen Mann", een geweldige rock song, die in een niet al te hoog tempo met prima zang en gitaar spel gespeeld wordt, om na enkele minuten invloeden van metal mee te krijgen.
In "Schlafes Parasit" speelt Deamon's Child opnieuw een heftig swingend nummer in een vrij hoog tempo, waarbij stil zitten geen optie is, waarna de band "Konfetti" ten gehore brengt en ik een fantastische stonerrock song voorgezet krijg, waarin een terugkerend ritme zit, dat een licht hypnotiserende werking bevat.
Dan volgt "Das Spiel", waarin de band met zware psychedelische doom klanken begint, die door de zang van Ana extra kracht mee krijgen en tevens bouwt de band enkele tempowisselingen in het nummer, waardoor het spannend blijft.
Het laatste nummer heet "Krone Meiner Schöpfung" en daarin laat de band me iets meer dan 9 minuten genieten van een verrukkelijke afwisselende rock song, die invloeden van metal, stoner, psychedelische rock en melodische progressieve rock bevat.

"Angstparade" van Deamon's Child, staat net als vorige albums vol geweldige muziek met politiek gerichte teksten en ik kan iedere liefhebber van stonerrock deze schijf dan ook van harte aanbevelen, maar ook zij, die van psychedelische rock houden zullen zeker aan hun trekken komen.(luister naar het complete album via de youtube link onder de recensie)

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Prairie - After The Flash Flood (Denovali Records, 2018) (Avant Garde)

Prairie is het project van de Nederlandse multi-instrumentalist Marc Jacobs, die tegenwoordig in Brussel, België woont en in 2012 de 10" vinyl EP "I'm So In Love I Almost Forgot I Survived A Disaster" via het Spank Me More Records label uitbracht, die tevens als digitale download en als CDr promo verscheen.
In 2015 verscheen zijn debuut album "Like A Pack Of Hounds" inclusief de EP "I'm So In Love I Almost Forgot I Survived A Disaster" op CD en LP via het Shitkatapult label en op 27 april 2018 verschijnt zijn album "After The Flash Flood" via het Denovali Records label zowel als CD, LP en als digitale download.

Het album, dat 10 nummers bevat, start met "Flash Flood", waarin Prairie een mooi rustig avant garde nummer ten gehore brengt, dat zware duistere industriële invloeden heeft (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en gevolgd wordt door het schitterende "Rain Deaf" en hierin hoor ik hem een vrij heftig nummer spelen, die een gesproken tekst en een terugkerend ritme bevat.
In "Sisters" schotelt hij me opnieuw een rustig zwaar nummer voor, dat na enkele minuten iets meer snelheid krijgt en in "A Permanent War Economy" zet hij me een op akoestische saz gespeeld rustig stukje Oosters klinkende muziek voor, dat  fantastisch klinkt.
Dan krijg ik "Rabid Ibrahim" te horen en daarin speelt Marc nogmaals zo'n geweldig zwaar avant garde nummer, dat halverwege even licht experimentele tonen heeft, waarna het nummer weer met zware tonen vervolgd wordt, waarna "Underwater Body Hunting" volgt en Prairie verder gaat met het maken van zware duister klinkende avant garde in een niet al te hoog tempo.
Daarna zet hij me "Elephants Will Rise Again" voor en daarin krijg ik een fantastisch dreigend stuk muziek te horen, dat in een traag tempo gespeeld wordt en een trieste ondertoon bevat en gevolgd wordt door "Hard Water Cracked Ice", eveneens een geweldig zwaar nummer, dat dreigende hypnotiserende drumsklanken  bevat.
Vervolgens hoor ik "Hayashi Clock", een eentonig avant garde nummer, dat net als de andere nummers een dreigend ritme heeft, alsof het einde van de wereld nabij is en het laatste nummer, "Embuscado", is een verrukkelijke mix van avant garde en elektro, die in een hoog tempo gespeeld wordt en een dansbaar ritme bevat.

"After The Flash Flood" van Prairie is een zwaar klinkend album, waar ik met volle teugen van genoten heb en ik kan elke liefhebber van avant garde en zware muziek, deze schijf dan ook zeer aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Stef Animal - Top Gear (Fishrider Records, Occultation Records, 2018) (Elektronisch)

In 2011 verscheen het eerste album van de band The Golden Awesome uit Wellington, Nieuw Zeeland, waarin Stef Animal als zangeres actief was.
Op 11 mei 2018 verschijnt haar solo debuut album "Top Gear", waarop 15 nummers staan, via Fishrider Records, Occultation Records op CD in Europa, nadat het eerder op 19 januari in Nieuw Zeeland en Australië op CD en als digitale download werd uitgebracht.
Stef Animal maakt op "Top Gear" gebruik van een aantal ouderwetse spelcomputers, waarop ze muziek maakt, zoals: Casio CA-100, Casio SK-1, Acorn BBC Micro, Roland U-220, Commodore Amiga 500, Atari 2600, Lectron MC-38, Yamaha TX81Z en meer.

Het eerste nummer van het album heet "Loading" en hierin krijg ik, iets meer dan een minuut, een vrij zwaar elektronisch stukje muziek te horen, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door "In The Pines", waarin Stef me laat genieten van een mooi rustig nummer, dat duistere klanken bevat, die met dromerige achtergrond zang verweven zijn.
In "Ducks" zet ze me een dansbare elektronische mix van koeien- en vogelgeluiden voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "You Have Powers" krijg ik een prachtig aanstekelijk nummer te horen, dat een dansbaar ritme heeft.
Daarna volgt "Cave Story", een schitterend donker nummer van nog geen minuut, dat een licht hypnotiserend ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "The TGV", waarin de muziek soms dromerig klinkt.
Dan schotelt ze me "The Ghost" voor en hoor ik een 32 seconden durend aanstekelijk elektronisch stukje, waarna "Adventure" volgt en Stef een schitterend rustig nummer speelt, dat lichte Japanse invloeden heeft en een hypnotiserend ritme bevat.
Het eerste nummer van kant-B heet "The Golden Condor" en daarin brengt ze een fantastisch rustig, maar dreigend, industrieel klinkend ten gehore, dat gevolgd wordt door "Dragon Swirl", een verrukkelijk melodisch new age nummer, waarin de muziek me lichtelijk aan die van de Japanner Kitaro doet denken.
Vervolgens schotelt ze me "Owl" voor, een heerlijk vrolijk klinkend uptempo nummer en ook daarin is de link met new age muziek snel gelegd, waarna ik "The City" hoor en hierin speelt Stef een lekker duister klinkend nummer in een niet al te hoog tempo,dat dreigend over komt.
"Running Music", klinkt zoals je verwacht van een Atari 2600 en ik heb dan ook het idee, dat ik met een spelletje bezig ben en de vergelijking met het album "Video Game Music" van de Japanner Haruomi Hosono uit 1984 is dan ook snel gemaakt en "End Credits" is een geweldig nummer, waarbij het spelletjes effect optimaal klinkt en gemixt met melodische elektronische klanken voor een uitstekend geheel zorgt en in het laatste nummer "Our Spanish Dream" laat ze me genieten van een schitterend rustig, enigszins zwaar klinkend, elektronisch nummer, dat naar avant garde neigt.

"Top Gear" van Stef Animal is een album, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan liefhebbers van elektronische muziek deze schijf dan ook sterk aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl