Review: Stef Animal - Top Gear (Fishrider Records, Occultation Records, 2018) (Elektronisch)

In 2011 verscheen het eerste album van de band The Golden Awesome uit Wellington, Nieuw Zeeland, waarin Stef Animal als zangeres actief was.
Op 11 mei 2018 verschijnt haar solo debuut album "Top Gear", waarop 15 nummers staan, via Fishrider Records, Occultation Records op CD in Europa, nadat het eerder op 19 januari in Nieuw Zeeland en Australië op CD en als digitale download werd uitgebracht.
Stef Animal maakt op "Top Gear" gebruik van een aantal ouderwetse spelcomputers, waarop ze muziek maakt, zoals: Casio CA-100, Casio SK-1, Acorn BBC Micro, Roland U-220, Commodore Amiga 500, Atari 2600, Lectron MC-38, Yamaha TX81Z en meer.

Het eerste nummer van het album heet "Loading" en hierin krijg ik, iets meer dan een minuut, een vrij zwaar elektronisch stukje muziek te horen, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door "In The Pines", waarin Stef me laat genieten van een mooi rustig nummer, dat duistere klanken bevat, die met dromerige achtergrond zang verweven zijn.
In "Ducks" zet ze me een dansbare elektronische mix van koeien- en vogelgeluiden voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "You Have Powers" krijg ik een prachtig aanstekelijk nummer te horen, dat een dansbaar ritme heeft.
Daarna volgt "Cave Story", een schitterend donker nummer van nog geen minuut, dat een licht hypnotiserend ritme heeft (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "The TGV", waarin de muziek soms dromerig klinkt.
Dan schotelt ze me "The Ghost" voor en hoor ik een 32 seconden durend aanstekelijk elektronisch stukje, waarna "Adventure" volgt en Stef een schitterend rustig nummer speelt, dat lichte Japanse invloeden heeft en een hypnotiserend ritme bevat.
Het eerste nummer van kant-B heet "The Golden Condor" en daarin brengt ze een fantastisch rustig, maar dreigend, industrieel klinkend ten gehore, dat gevolgd wordt door "Dragon Swirl", een verrukkelijk melodisch new age nummer, waarin de muziek me lichtelijk aan die van de Japanner Kitaro doet denken.
Vervolgens schotelt ze me "Owl" voor, een heerlijk vrolijk klinkend uptempo nummer en ook daarin is de link met new age muziek snel gelegd, waarna ik "The City" hoor en hierin speelt Stef een lekker duister klinkend nummer in een niet al te hoog tempo,dat dreigend over komt.
"Running Music", klinkt zoals je verwacht van een Atari 2600 en ik heb dan ook het idee, dat ik met een spelletje bezig ben en de vergelijking met het album "Video Game Music" van de Japanner Haruomi Hosono uit 1984 is dan ook snel gemaakt en "End Credits" is een geweldig nummer, waarbij het spelletjes effect optimaal klinkt en gemixt met melodische elektronische klanken voor een uitstekend geheel zorgt en in het laatste nummer "Our Spanish Dream" laat ze me genieten van een schitterend rustig, enigszins zwaar klinkend, elektronisch nummer, dat naar avant garde neigt.

"Top Gear" van Stef Animal is een album, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik kan liefhebbers van elektronische muziek deze schijf dan ook sterk aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: The Granite Shore - Suspended Second (Occultation Records, 2017) (Pop)

The Granite Shore is een Britse band uit Exeter, Devon en bestaat uit: Nick Halliwell - zang, sologitaar en keyboards, Steve Perrin - sologitaar en zang, Phil Wilson - akoestische gitaar, Arash Torabi - basgitaar, John Howard - piano en zang en Ian Henderson - drums.
Hun eerste single "Tomorrow Morning, 3 A.M." verscheen begin 2009, gevolgd door "Flood Of Fortune" die 6 juni 2010 zowel als 7" single als digitale download werd uitgebracht, waarna op 11 mei 2015 hun debuut album "Once More From The Top", zowel op CD, LP (zeer beperkte oplage op 180 gram vinyl) en als digitale download werd uitgebracht en deze werd op 12 maart 2017 gevolgd door de 10" single, tevens digitale download "Tomorrow Morning, 3 A.M.".
Op 13 oktober 2017 verschijnt hun tweede album "Suspended Second", dat door Occultation Records en Fishrider Records zowel als digitale download, als CD en als op LP (180 gram vinyl) en in beperkte oplage als Deluxe 2LP, waarvan 1 LP de mono mix en 1 de stereo mix bevat, is uitgebracht.

Het album, dat 9 nummers bevat, begint met "So It Begins", waarin de band een schitterende melodische pop song ten gehore brengt, die enkele subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Outside, Looking In", een heerlijke aanstekelijke pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waaar diverse tempowisselingen zitten.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna zet de band me "Buyer Beware" voor en hoor ik een vrolijk klinkende uptempo song, die een hoog mee dein gehalte heeft, waarna "There's Always One" volgt en ik een fantastische swingende uptempo song voorgeschoteld krijg.
Dan hoor ik "Someone Else", een geweldige rustige song, waarin de muziek in een film gebruikt had kunnen worden.
Kant B start met "Where Does The Sadness Come From?", waarin ik een lekker in het gehoor klinkende dansbare pop song voorgezet krijg, die gevolgd wordt door "I Suppose So", een uitstekende song met diverse tempowisselingen en een aangenaam swingend ritme.
In "The Performance Of A Lifetime" zet The Granite Shore me een verrukkelijke vrij triest klinkende song voor, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en in "Commodities" hoor ik opnieuw zo'n mooie rustige song.

"Suspended Second" van The Granite Shore bevat 9 prachtige songs, waar ik van begin tot einde van genoten heb en die ik dus elke liefhebber van de betere pop kan aanraden.   

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: The Distractions - Kindly Leave The Stage (Occultation Records, 2017) (Pop)

The Distractions uit Manchester, Engeland, werd in 1977 door Mike Finney en Steve Perrin opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Mike Finney - zang, Steve Perrin - sologitaar en zang, Nick Halliwell - sologitaaqr en zang, Arash Torabi - basgitaar en Ian Henderson - drums.
Hun debuut album "Nobody’s Perfect" verscheen in 1980 en werd gevolgd door "The End Of The Pier", dat 32 jaar later (in 2012), werd uitgebracht.
De opvolger van laatstgenoemde album heet "Kindly Leave The Stage" en is naar alle waarschijnlijkheid ook meteen hun laatste.

Het album, dat 12 mei 2017 via het Occultation Records label wordt uitgebracht, bevat 10 nummers, waarvan "A Few Miles More" de eerste is en daarin hoor ik de band een mooie rustige melodische pop song spelen, die gevolgd wordt door "Last To Leave", waarin de band een lekker in het gehoor klinkende pop song in een gemiddeld tempo speelt.
Daarna volgt "Talking To Myself", een prachtige rustige pop song, die enkele subtiele tmpowisselingen bevat, waarna "What The Night Does" ten gehore gebracht wordt, waarin de band me, ook nu weer, een heerlijke rustige pop song voorschotelt.
Dan hoor ik "The Fire", eveneens zo'n mooie rustige pop song en deze wordt gevolgd door "Wake Up And Kiss Me Goodbye", een uitstekende melodische pop song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en diverse tempowisselingen heeft.
In "Nowhere" laat The Distractions me opnieuw een prima pop song horen, die diverse tempowisselingen bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "The Connection's Dropped Again" speelt de band weer zo'n prachtige rustige song.
Vervolgens hoor ik "Tell Them I'm Not Here", en dit is eveeens weer een rustige song, waarna het laatste nummer van het album volgt, getiteld "The End Of The Pier", een mooie pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Kindly Leave The Stage" van The Distractions bevat 10 prachtige rustige nummers, die zeker bij liefhebbers van dit genre in de smaak zullen vallen en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Élan Vital - Shadow Self (Fishrider Records, Occultation Records, 2017) (Elektro)

Élan Vital werd in 2015 te Dunedin, Nieuw Zeeland opgericht en bestaat uit: Renee Barrance - keyboards en zang, Danny Brady - synthesizers, drum machine en zang en Nikolai Sim - basgitaar.
De band brengt hun debuut album "Shadow Self" zowel op LP als op CD uit op 24 maart 2017 via het Fishrider Records label in Nieuw Zeeland en Oceanië uit en op 12 mei 2017 verschijnt het via Occultation Records in Europa.

Het album bevat 7 nummers, waarvan het eerste het titelnummer "Shadow Self" is en hierin hoor ik de band een schitterend zwaar instrumentaal dansbaar elektro nummer spelen, dat enigszins duister en dreigend klinkt, dat gevolgd wordt door "Hologram", een zeer dansbare elektro song, die in de stijl van de muziek van de band Visage gespeeld wordt en tevens een disco klap bevat.
Dan zet de band me "Space" voor en hierin krijg ik opnieuw een heerlijk zwaar dansbaar elektro nummer te horen, waarna "Possesion" volgt, waarin de band een mix maakt van disco en elektro en me een lekker in het gehoor klinkende dansbare song voorschotelt, die door een eentonig industrieel ritme wordt begeleid.
Het eerste nummer van de B-kant heet "Janina" en daarin speelt Élan Vital een fantastische licht psychedelische elektro song, die gevolgd wordt door "Albtraum", een heerlijke elektro song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend ritme heeft.
Het laatste nummer van het album heet "Dreams" en daarin krijg ik opnieuw een uitstekende dansbare song te horen, waarbij stil zitten geen optie is.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Shadow Self" van Élan Vital is een verrukkelijke plaat om te beluisteren, die 7 lekker in het gehoor klinkende dansbare elektro nummers bevat, die ik elke liefhebber van dit genre kan aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Revolutionary Army Of The Infant Jesus - Mirror (Occultation Records, 2017) (Wereld muziek / Experimenteel / Tribal)

Revolutionary Army Of The Infant Jesus uit Liverpool, Engeland, werd in 1987 opgericht en bestaat uit: Paul Boyce - zang, klarinet en keyboard, Jon Eggan - zang, sologitaar, keyboard, melodica en altviool en Leslie Hampson - percussie, sologitaar, zang en keyboard.
De band bracht in 1987 hun debuut LP "The Gift Of Tears" via het Probe Plus label uit, die in 1991 gevolgd werd door "Mirror", dat op cassette en CD verscheen, waarna de CD's "Liturgie Pour Le Fin Du Temps" (Probe Plus, EP, 1992) "The Gift Of Tears & Le Liturgie Pour Le Fin Du Temps" (Probe Plus, 1993) en "Paradis" (Apocalyptic Vision, The Sanatorium, EP, 1995) volgden en ook werd er een compilatie 2CD uitgebracht onder de naam "The Gift Of Tears & Le Liturgie Pour Le Fin Du Temps" (Apocalyptic Vision, 1994).
Na het commerciële succes van het album "Beauty Will Save The World" uit 2015, werd besloten hun tweede album, "Mirror", dat in 1991 via het Probe Plus label verscheen, opnieuw uit te brengen, nadat eerder het Infrastition label het in 2013 als 3CD in een box set, die "After The End" getiteld is, had uitgebracht.
Occultation Records heeft dit album als eerste op LP uitgebracht en tevens verschijnt de her uitgave van "mirror" op CD, met 2 bonus nummers van hun EP "Liturgie Pour La Fin Du Temps", waarbij vermeldenswaardig is, dat het album voorzien is van een nieuw hoes ontwerp, dat door de Liverpoolse kunstenaar, fotograaf en filmmaker Paul Mellor is gemaakt.
Op het album "Mirror" spelen de volgende gastmuzikanten mee: Sue Boyce - zang en dwarsfluit, David Seddon - tenor saxofoon, piano en keyboards, Angela Mounsey- zang, accordeon en dwarsfluit, Bonek Kram - sologitaar en basgitaar, Bill Dawson - alt saxofoon, Britta Freimuth - zang, David Rose - orgel en Ronan Egan - keyboard.

De CD "Mirror", die 12 nummers bevat, start met "Shadowlands", waarin ik de band een fantastische rustige folk song hoor spelen, die lichte invloeden van Dead Can Dance heeft en deze wordt gevolgd door het prachtige "Inmaculado", een uitstekende, in het Spaans gezongen, rustige folk song, die naar het einde toe over gaat in progressieve rock.
Daarna zet de band me "Joy Of The Cross" voor en speelt daarin een korte religieus klinkende song, waarna het eerste nummer volgt, dat niet op de LP staat en "Le Monde Du Silence" getiteld is en daarin trakteert de band me op een geweldige dansbare mix van elektro, gothic, tribal en spirituele muziek, die met een hypnotiserend ritme gespeeld wordt.
Dan volgt "Hymn To Dionysus" en ook in  dit nummer laat de band me genieten van een schitterend stuk muziek en hierin staat het drumwerk centraal en krijg ik een schitterend krautrock nummer te horen, dat progressieve rock invloeden heeft.
In "Nostalgia" schotelt Revolutionary Army Of The Infant Jesus me een rustige song voor, die een in het Albaans gesproken tekst bevat en na enkele minuten verandert in een mix van folk en Franstalige muziek, waarna de laatste tonen verder gaan met Albaans gesproken tekst en hemels klinkende muziek.
Vervolgens hoor ik "Thème De L'homme Qui N'a Pas Eru En Lui-"Méme", een lekker in het gehoor klinkend dansbaar instrumentaal nummer met invloeden uit de chanson en in "Psalm" krijg ik een schitterende rustige song te horen, die religieuze en experimentele invloeden heeft.
Daarna speelt de band "Nativity", een fantastisch progressief nummer, waarin heerlijk drumspel en experimentele invloeden zitten en dit wordt gevolgd door "Man Of Sorrows", een verrukkelijke, vrij rustige, song in de stijl van Dead Can Dance, die lichte religieuze invloeden heeft en een hypnotiserend percussie ritme bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Verder schotelt de band me het tweede nummer voor, dat niet op de LP voorkomt, dat "Dies Irae" heet en hierin zet de band me een vrij experimenteel nummer voor, met een lekker eentonig drumsritme en een gesproken tekst, waarna het laatste nummer van het album volgt, getiteld "Thème (Reprise)" en daarin hoor ik een in het Frans gesproken tekst met heerlijke Franse muziek, die me naar Parijs doet verlangen.

"Mirror" van Revolutionary Army Of The Infant Jesus bevat 12 heerlijke nummers, waar ik van begin tot einde va genoten heb en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van spirituele wereld muziek, experimentele muziek en tribal ritmes houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: The Prophet Hens - The Wonderful Shapes Of Back Door Keys (Occultation Records, 2016) (Pop)

The Prophet Hens startte in 2013 toen John White - basgitaar en Karl Bray - sologitaar en zang samen songs begonnen te schrijven.
Al spoedig voegden Sefton Holmes - drums en Penelope Esplin - keyboards en zang zich bij dit duo en was de band een feit.
In deze formatie trad de band in eerste instantie op en werden de meeste nummers van hun debuut album opgenomen, totdat John besloot zich in Duitsland te vestigen en ook Sefton verliet de band.
Met hun vervangers Robin Cederman - basgitaar en Darren Stedman - drums werd het debuut album "Popular People Do Popular People" verder gemaakt en verscheen in augustus 2013 via het Fishrider Records op CD en LP.
Op hun nieuwe album, "The Wonderful Shapes Of Back Door Keys", waarvan, 1 mei 2016, de single "Popular People" verscheen, is drummer Darren vervangen door Chris Butchard en is de plaat, die 11 nummers bevat, in Europa en Engeland 18 juli 2016 via Occultation Records verschenen.

Het eerste nummer van het album heet "Oh Wait, It's Me, Isn't It" en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende pop song spelen, die prima dansbaar is en gevolgd wordt door het op single verschenen "Popular People", een uitstekende swingende dansbare pop song met enkele tempowisselingen. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna zet de band me "Basically" voor en ook dit nummer wordt in een uptempo gespeeld, waarbij het ritme aan zet tot bewegen, waarna "Drunk In A Park" volgt , eveneens een prima dansbare pop song, die een aanstekelijk ritme bevat.
Dan hoor ik "Heavy Blossom", dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en gevolgd door "Good Shadow", een lekker swingende uptempo pop song, waarbij stil zitten geen optie is.
In "Songman" schotelt The Prophet Hens me opnieuw een dansbare uptempo song voor en in "Friends" hoor ik de band een prima pop song ten gehore brengen, die gevolgd wordt door "I Might Not Be Right", waar de muziek niet veel verandert en het uptempo gehandhaaft blijft.
Vervolgens hoor ik nog "Only One", een heerlijke swingende pop song en "D Modal", een uitstekende licht psychedelische pop song, waarin de invloed van The Beatles te horen is en wat mij betreft meteen het beste nummer van het album.

"The Wonderful Shapes Of Back Door Keys" van The Prophet Hens bevat 11 uptempo songs, die allemaal prima klinken, met "D Modal" als uitschieter en ik kan liefhebbers van pop dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.