Review: Nathan Hall And The Sinister Locals - Tunguska Tydfil (The Hip Replacement, 2018) (Psychedelische Pop)

Op 27 november 2017 verscheen het eerste solo album "Effigies" van de uit Cardiff, Wales, afkomstige Nathan Hall (Soft Hearted Scientists) - zang, akoestische gitaar, sologitaar, keyboards, piano, geluid effecten en bellen, waarop 12 nummers staan, via Pegasus Promotions en The Hip Replacement.
Op 6 april 2018 verscheen dit album nogmaals, maar dan met de instrunmentale uitvoeringen van de nummers, onder de naam "Mute Effigies Soundtracks" via Pegasus Promotions en The Hip Replacement en vermeldenswaardig is, dat dit album een extra nummer bevat en in eerste instantie alleen voor vrienden, de bandleden en hun familie bestemd was.
The Sinister Locals, die Nathan Hall - zang, sologitaar, keyboards, effecten en elektronica op deze albums bijstaan, zijn: Michael Bailey - basgitaar, Frank Naughton - drums, piano, elektronica, arrangementen voor orkest en effecten en Spencer Segelow - drums(4 nummers).
Op 7 September 2018 verschijnt hun album "Tungusak Tydfil" via The Hip Replacement in een beperkte oplage van 150 stuks op vinyl, terwijl het album vanaf 18 juni 2018 reeds op CD te koop is via datzelfde label en daarop speelt Nathan alle instrumenten op de basgitaar na, die door Michael Bailey gehanteerd wordt.

De CD bevat 16 nummers waarvan "Randall And Hopkirk Revisited" het eerste is en hierin hoor ik de band een mooi rustig kort licht dreigend nummer spelen, dat uit een soundtrack gespeeld zou kunnen komen en dit wordt gevolgd door "Windmills On Fire", een heerlijk uptempo nummer, waarin het keyboards de belangrijkste rol speelt, waarna ik 33 seconden durende "Psychogeography" volgt en ik een orkestraal stukje muziek voorgezet krijg.
Daarna hoor ik het titel nummer "Tunguska Tydfil" en de band een prachtige rustige melodische licht psychedelische song ten gehore breng, die gevolgd wordt door "Glacial Glaire", een geweldige aanstekelijke psychedelische pop song, die wisselende tempo's heeft, waarna er weer een kort stukje gespeeld wordt, dat "Rocky Rhodes" heeft en dit keer duurt dat 22 seconden.
In "Sometimes I See You" laat de band me genieten van een schitterende rustige licht psychedelische pop song (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), in "Side By Side (Glowing Guide)" schotelt Nathan Hall And The Sinister Locals me een fantastische song voor, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en invloeden uit psychedelische muziek bevat, waarna kant 2 volgt en daarop begint de band met het korte "The Blue Beserkers", een instrumentaal stukje, dat een vrolijk aanstekelijk ritme heeft, dat me in beweging brengt en iets minder dan 1 minuut duurt.
Dan zet de band me "Softly She Calls My Name" voor en hoor ik een korte psychedelische song, waar de invloed van de muziek van The Beatles in te horen is en dit nummer wordt gevolgd door "Carnival Of The Damned", dat Spaanse en tevens psychedelische en lichte spacerock invloeden heeft, waarbij de muziek enkele tempowisselingen heeft.
Vervolgens speelt de band "St Davids Bed And Breakfast Blakckout Disaster", waarin ik een dansbare mix van elektro en psychedelische muziek voorgeschoteld krijg , waarna de band "Lock In At 'The Last Chance Saloon'" ten gehore brengt en opnieuw een kort instrumentaal werkje speelt.
Verder hoor ik "Song Of Sourpuss", een verrukkelijke pop song met gesproken tekst, achtergrondzang en psychedelische muziek, "The Phoenix Of Albany Road", een uitstekende mix van pop, klassieke barok en psychedelische muziek en "Even This City Won't Last" en hierin speelt de band een zeer langzame song, waarbij de beleiding alleen bestaat uit de piano.

"Tunguska Tydfil" van Nathan Hall And The Sinister Locals staat vol mooie songs en instrumentale nummers, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan iedere liefhebber van psuchedelische muziek en de betere op, deze schijf dan ook van harte aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Deathbell - With The Beyond (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Stoner) 17 augustus 2018

Deathbell is een band uit Toulouse, Frankrijk en Ierland, die bestaat uit: Lauren Gaynor - zang en keyboards, Bastien Commelongue - sologitaar en keyboards, Valentin Troï - basgitaar en Robin Draye - drums.
De band brengt op 17 augustus hun debuut album "With The Beyond", waar 6 nummers op staan, via het Kozmik Artifactz Records label uit in een beperkte oplage op gekleurd vinyl, die in een klaphoes gestoken is en
Tevens wordt het album samen met een T-shirt aangeboden.

Het album, dat 6 nummers bevat, start met het titelnummer "With The Beyond", waarin ik de band een schitterend licht psychedelisch stonerrock nummer in een niet al te hoog tempo hoor spelen, dat gevolgd wordt door "Emerald Eyes Shine", een stevige rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Come To Trouble" , een nummer dat de begin tonen van "Black Sabbath" van Black Sabbath bevat en in een traag tempo gespeeld wordt en daarin zet de band me een heerlijke stonerrock song voor, die na enkele minuten iets meer vaart krijgt om uit te monden in een uitstekende rock song (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna "Over The Rim" volgt en Deathbell een uitstekende song ten gehore brengt, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt.
In "They Still Wander" laat de band me opnieuw zo'n stevige trage rock song horen en in "Rise From Your Grave" zet de band me een geweldige zware trage rock song voor, die in de lijn van de rest van de nummers ligt.

"With The Beyond" van Deathbell is een prima debuut album, dat stonerrock songs met licht hypnotiserende ritmes bevat en ik kan liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Trixie & The Trainwrecks - 3 Cheers To Nothing (Voodoo Rhythm Records, 2018) (Blues / Country)

Trixie Trainwreck ook wel bekend als Trinity Sarratt werd in San Francisco, Amerika geboren en verhuisde op haar 18e naar Berlijn, Duitsland, waar ze in bands speelde als Kamikaze Queens, Cry Babies, Runaway Brides en toerde daarmee door Europa en Amerika.
Vervolgens ging ze solo op treden als eenvrouwsband onder de naam Trixie Trainwreck No Man Band en na in Londen de Engelsman Charlie Hangdog te hebben ontmoet, besloten de twee te gaan samenwerken.
Solo bracht ze haar debuut single "Hard Workin’ Girl” in januari in een beperkte oplage van 500 stuks uit, die allemaal verkocht werden en in maart 2015 volgde haar debuut album "Bound To Ramble”, die in een beperkte oplage onder de naam Trixie Trainwreck werd uitgebracht, waarna het album op 17 mei 2015 op LP verscheen in een genummerde oplage van 500 stuks op geel vinyl.
Trixie & The Trainwrecks werd op 6 november 2012 te Berlijn, Duitsland opgericht en bestaat uit: Trixie Trainwreck - sologitaar en zang, Charlie Hangdog - blues harp, Paul Seacroft - lapsteelgitaar en Bruce Brand - drums.
Op 3 maart 2018 verscheen het album "3 Cheers To Nothing" via Voodoo Rhythm Records op LP, inclusief een gratis CD en geprinte binnenhoes en als CD in een dubbele klaphoes met 12 bladzijden tellend boekje.

Het album, dat 13 nummers bevat, start met "Daddy's Gone", waarin de band een schitterende swingende mix van blues- en garagerock speelt, waar ook cajun invloeden in zitten (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en deze wordt gevolgd door "God Damn Angels", een rhythm & blues song, waarvan de muziek van Bo Diddley is ("Not Fade Away") en een aangepaste tekst bevat.
Daarna hoor ik "Poor & Broke" en ook hierin krijg ik een herkenbaar blues nummer voorgezet, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna ik "No Good Town" hoor en de band een heerlijke mix van country en blues, die een aanstekelijk ritme heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, om gevolgd te worden door de titel song "3 Cheers To Nothin'", een mooie, vrij rustige, country song, die de sfeer van de jaren 50 uitwasemt.
In "God Damn USA" krijg ik een fantastische korte blues song voorgeschoteld, die swingt en in "Commuter Baby" laat Trixie & The Trainwrecks me opnieuw een swingende mix van blues en country horen, waarbij stil zitten geen optie is.
Dan volgt "Everybody Wants To Go To Heaven", een verrukkelijk instrumentaal nummer met country en blues invloeden en dit nummer wordt gevolgd door "End Of Nowhere", waarin ik weer zo'n swingende uptempo mix voorgezet krijg en stil zitten dus onmogelijk is.
Vervolgens speelt de band "Yodelin' Bayonne Blues", een lekker in het gehoor klinkende poprock song met lichte country invloeden, die gevolgd wordt door "I'm Leavin'", een aanstekelijke country song, die in de jaren 50 gemaakt had kunnen zijn en licht blues invloeden heeft, waarbij ik mezelf betrap, dat ik zit mee te swingen.
Verder brengt de band ""Lonesome Whistle" ten gehore, en daarin krijg ik een prachtige rustige country song voorgezet, die door country legende Hank Williams samen met Jimmie Davis geschreven is en "This Train", een geweldige licht hypnotiserende mix van blues en country, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een terugkerend ritme heeft.

"3 Cheers To Nothing" van Trixie & The Trainwrecks staat vol uitstekende swingende songs, die het midden houden tussen blues en country en veelal terug grijpen naar de jaren 50 en ik kan liefhebbers van beide genres deze plaat dan ook van harte aanbevelen.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl

Review: The Goon Mat And Lord Benardo - Take Off Your Clothes (Voodoo Rhythm Records, 2018) (Bluesrock)

The Goon Mat And Lord Benardo  is een duo uit Luik, België, dat in 2009 werd opgericht en bestaat uit: Mathias Dalle (The Goon Mat) - sologitaar, zang en drums en Fabian Bennardo (Lord Benardo) - mondharmonica en percussie.
Beide leden waren eerder actief samen met Stinky Lou - basgitaar onder de naam Stinky Lou & the Goon Mat, maar eerstgenoemde stopte, om zijn eigen bar te openen (Lou's Bar).
In 2014 verscheen hun 7" debuut single "What It's All About" via Voodoo Rhythm Records en op 4 november bracht het duo hun album "Take Off Your Clothes" als digitale download uit, waarna het in 2018 via Voodoo Rhythm Records op LP verscheen, inclusief een gratis CD en een geprinte binnenhoes en tevens werd het album als CD uitgebracht in een klaphoes met een 12 pagina's tellend boekje.

Het album, dat 11 nummers bevat, start met "Because Of You", waarin ik het duo een heerlijke ruige bluesrock song hoor spelen, waarbij het rauwe stemgeluid van The Goon Mat uitstekend tot zijn recht komt en de muziek swingt als een trein.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna speelt het duo "Get Down With You" en krijg ik een lekker in het gehoor klinkende aanstekelijke song voorgeschoteld, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen en deze wordt gevolgd door "Conception Of The Blues", een geweldige uptempo mix van boogie en blues, waarin enkele tempowisselingen zitten.
Dan volgt "Tonight Is The Night", een schitterende bluesrock song, die een licht hypnotiserend terugkerend ritme heeft en swingt, waarna The Goon Mat And Lord Benardo me de titelsong "Take Off Your Clothes" voorzet en ik een fantastische ruige song te horen krijg, waarin het tempo langzaam opgevoerd wordt.
In "Tried" brengt het duo een uitstekende licht psychedelische rock song ten gehore, die diverse subtiele tempowisselingen bevat en in "Dance With Me" krijg ik opnieuw een verrukkelijke aanstekelijke swingende song voorgezet, die een licht hypnotiserend ritme heeft, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
Vervolgens hoor ik "Lille Girl", een mix van rock & roll en bluesrock, die in een hoog tempo gespeeld wordt, waarna "Babe" volgt en het duo een prima rock song in een gemiddeld tempo speelt, die diverse tempowisselingen heeft.
Verder volgen "Show Me The Way", een aanstekelijke uptempo mix van bluesrock en gospel en "Voodoo Got Me", een prachtige rustige blues song met enkele subtiele tempowisselingen.

"Take Off Your Clothes" van The Goon Mat And Lord Benardo is een fantastische plaat, die vol schitterende bluesrock songs staat en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden, aan een ieder, die van deze muziekstijl houdt.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl

Review: Bang - The Best Of (Ripple Music, 2018) (Rock / Hardrock)

Bang was een hardrock band uit Philadelphia, Pennsylvanië, Amerika, die van 1972 tot 1973 de LP's "Bang" (1972), "Mother"/"Bow To The King" (1972) en "Music" (1973) maakte, die via het Capitol Records label verschenen.
De band werd opgericht door Frank Gilcken - sologitaar en zang, Frank Ferrara - zang en basgitaar en Tony Diorio - drums en in de jaren 2000 heropgericht en in 2013, waarin de reunie van de band aangekondigs werd, werd Tony live vervangen door Matt Calvarese, die op zijn beurt in 2014 de stokjes over droeg aan Jake Leger, die tot 2016 bij de band drumde.
In 1971 nam de band het album "Death Of A Country" op, dat pas in 2004 via Rise Above Records op LP en CD verscheen en verder verschenen "Return To Zero" (1999) en "The Maze" (2004) en op 15 augustus 2017 werd hun autobiografie "The Bang Story: From The Basement To The Bright Lights" uitgebracht.
Op 14 april 2018 verscheen het album "The Best Of" op LP en CD via het Ripple Music label en hierop staan 2 niet eerder uitgebrachte nummers.

"The Best Of", waarop 18 nummers staan, begint met "Death Of A Country", dat iets meer dan 10 minuten duurt en daarin hoor ik de band met een toespraak beginnen, die al snel over gaat in een geweldige aanstekelijke rock song met een vrolijk ritme, waarin diverse prima tempowisselingen zitten en dit nummer wordt gevolgd door "No Trespassing", een mooie rustige song, die enkele subtiele tempowisselingen heeft, waarna "My Window" volgt en de band een uptempo rock song speelt, die zo nu en dan lichtelijk chaotisch klinkt en vol tempowisselingen zit.
Daarna zet de band me "Lions Christians" voor en krijg ik een schitterende song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en progressieve rock invloeden heeft, waarna "The Queen" ten gehore gebracht wordt en hierin speelt de band een geweldige swingende rock song, die lichte hardrock invloeden heeft en gevolgd wordt door "Our Home", een mix van een pop en hardrock song, die wisselende tempo's heeft.
In "Questions" schotelt Bang me een heerlijke swingende uptempo song voor, die een aanstekelijk ritme heeft, dat aanzet tot dansen en in "Redman" krijg ik een prima uptempo rock song te horen, die ook nu weer enkele tempowisselingen heeft en in "Mother" laat de band me genieten van een verrukkelijke swingende pop song, die me in beweging brengt en invloeden uit country en hardrock heeft.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan volgt "Humble" een lekker in het gehoor klinkende hardrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Keep On", een uitstekende uptempo mix van funk en hardrock en ook "Idealist Realist" is een geweldige hardrock song met diverse tempowisselingen.
Vervolgens hoor ik "Feel The Hurt", een prachtige, vrij rustige, pop song, die na korte tijd over gaat in een iets sneller tempo, "Windfare", een swingende rock song en "Don't Need Nobody", een lekker klinkende poprock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en licht hardrock invloeden heeft en tegen het einde sneller wordt.
Verder zet de band me "Exactly Who I Am" voor, een mooie aanstekelijke poprock song, die me opnieuw in beweging brengt, waarna ik "Slow Down" voorgeschoteld krijg, waarin de band een schitterende uptempo mix van hardrock en poprock speelt en "Feels Nice", een fantastische rock song, die swingt als een trein en daarbij is stil zitten niet aan de orde.

"The Best Of" van Bang is een verrukkelijk tijdsdocument, dat me terug gevoerd heeft naar begin jaren 70 en ik kan rock liefhebbers van de muziek uit dit tijdperk deze schijf dan ook van harte aanbevelen.

Review: The Heavy Eyes - Live In Memphis (Kozmik Artifactz Records, 2018) (Progressieve Bluesrock)

The Heavy Eyes werd in Memphis, Tennessee, Amerika opgericht en bestaat uit: Tripp Shumake - zang en sologitaar, Wally Anderson - basgitaar en Eric Garcia - drums.
De band bracht op 7 oktober 2010 hun debuut EP "1" op cassette en als digitale download uit en deze werd op 22 oktober 2011 gevolgd door het digitale debuut album "Heavy Eyes" en de digitale single "2", die 1 mei 2012 werd uitgebracht.
Vervolgens verschenen: "Heavy Eyes & All Them Witches Split" (gekleurd vinyl 7" single, 1 december 2012), "Maera" (LP, 29 december 2012) (her persing via Kozmik Artifactz Records 300 stuks op doorzichtig vinyl en als CD), "Heavy Eyes / Werwulf 7" Split" (7" single, 26 maart 2014), "He Dreams Of Lions" (LP, 13 november 2015) (her persing via Kozmik Artifactz Records 300 stuks op doorzichtig vinyl en als CD), "Long Hot Summer Night" (digitaal download nummer, 18 december 2016, ook op de 2 LP "Electric Ladyland" [Redux] Full LP) en "Home" (digitaal download nummer, 2 maart 2018).
Op 20 juli 2018 verscheen hun album "Live In Memphis", (opgenomen in de Hi Tone), via Kozmik Artifactz Records in een gelimiteerde uitgave van 32 stuks 180 gram zwart vinyl, 48 stuks 180 gram wit vinyl en 45 stuks 180 gram rood - wit - zwart marmer kleurig vinyl, waarbij het album in een klaphoes gestoken is.

Het album bevat 13 nummers, waarvan "Mannish Boy" de eerste is en hierin hoor ik de band met een aankondiging beginnen, waarna de muziek ten gehore gebracht wordt en krijg ik een uptempo progressieve powerrock song voorgeschoteld, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Maggie", waarin de band een progressieve bluesrock song speelt.
Daarna volgt "Iron Giants", een swingende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en dit nummer wordt onderbroken, om een felicitatie wens uit te spreken en het publiek mee te laten zingen, maar helaas lukt dat niet zo erg, dus besluit de band maar verder te gaan met het volgende nummer, dat "Parado" heet en ik een schitterende progressieve bluesrock song in een gemiddeld tempo te horen krijg.
In "Shadow Shaker" speelt de band opnieuw zo'n lekker in het gehoor klinkende progressieve bluesrock song, die enkele tempowisselingen heeft en in "Supermoon" hoor ik nogmaals zo'n soortgelijk swingend nummer.
Daarna zet The Heavy Eyes me "Saint" voor en daarin herhaalt de band dit nogmaals en krijg ik een swingende rock song voorgezet, die gevolgd wordt door "These Men Are Wolves", een heerlijke aanstekelijke progressieve bluesrock song met jaren 70 invloeden.
Vervolgens speelt de band "One Hand On The Buffalo", eveneens een uitstekende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden van bands als Mountain, Cream, Grand Funk Railroad en anderen uit de jaren 70 heeft en gevolgd wordt door "The Fool", waarin de muziek van hetzelfde laken een pak is.
Verder hoor ik "Voytek", een geweldige swingende bluesrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, "Goodnight", een nummer, dat in het verlengde van voorgaande nummers ligt en "Catfish Blues", een prima versie van dit nummer, dat vooral door de uitvoering van Taste in de jaren 70 zeer bekend werd.

"Live In Memphis" van The Heavy Eyes is een prima plaat, die vol lekkere progressieve bluesrock songs staat en helaas een beetje te weinig variatie bevat volgens mij, maar desondanks het beluisteren meer dan waard is en daarom kan ik iedere bluesrock liefhebber aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl

Review: Fuchsia - The Original Album + Early Demos And More (Fruits De Mer Records, 2018) (Psychedelische Folk / Progressieve Rock /Pop)

Fuchsia was een progressieve folk rock band uit Exeter, Engeland, die in 1970 werd opgericht en bestond uit: Tony Durant - zang, akoestische gitaar en sologitaar, Michael Day - basgitaar en Michael Gregory - drums.
Kort na de oprichting kwamen ook Janet Rogers - viool en achtergrondzang, Madeleine Bland - cello, piano, harmonium en achtergrondzang en Vanessa Hall-Smith - viool en achtergrondzang bij de band.
Het originele Fuchsia album verscheen in Engeland in 1971 via het Pegasus label en via Kingdom in Frankrijk, maar door slecht management ging de band al spoedig uit elkaar, waarna Tony voor zijn werk naar Australië emigreerde.
Doordat het album door het MOJO tijdschrift omschreven werd als een "vergeten klassieker" en diverse her persingen op de markt verschenen, besloot hij de orginele master tapes in de Sound Practices Studios te Sydney te remasteren en het album op CD via het Night Wing label uit te brengen.
In 2005 verscheen de CD "Fuchsia, Mahogonny & Other Gems" via Night Wing en daarop staan 3 Fuchsia nummers, waarvan er 2 na de opname van het debuut album gemaakt zijn, waarin de band naar een nieuwe platen contract op zoek ging, terwijl het derde nummer een demo is en de andere 8 nummers komen van andere projecten, waaronder "Mahogany", een theater show, die gebaseerd is op het werk van Kurt Weill en Bertholdt Brecht.
Daarna verscheen, onder de naam Fuchsia II, in 2013 het album "From Psychedelia... To a Distant Place", dat hoofdzakelijk nieuwe nummers bevat, op het Sound Practices label.
Fuchsia II bestaat uit: Tony Durant - zang en sologitaar, Lloyd Gyi - drums en percussie, Emily Duffill  - cello, Tracy Wan - viool, Lidia Bara - viool, Jo Bara - cello, Suzy Toomey - accordeon en Isabel Durant - achtergrondzang.
Tony schrijft nog steeds nieuwe songs, die hij opneemt en keerde enkele jaren geleden terug naar het geluid van Fuchsia.
Speciaal voor het Fruits De Mer Records label stelde hij een dubbele 7" vinyl single samen, die op gekleurd vinyl verscheen, in een klaphoes gestoken is en een 24 pagina's boekje bevat.
De dubbele 7", die "Song" getiteld is, geeft zijn 50 jarige muziekloopbaan weer en verscheen 24 juli 2017, waarna Fuchsia op het "15th Dream Of Sardonicus" festival in Cardigan, Wales (4-6 augustus) en op de "Evening Of World Psych" in de Half Moon te Putney, Londen (10 augustus) 2 optredens deed en daar werd ook het album "Fuchsia II", dat voor het eerst op vinyl verscheen, in een zeer beperkte oplage verkocht.
Op 30 juli 2018 heeft Fruits De Mer Records het album opnieuw uitgebracht met toevoeging van een LP met demo's en nieuwe opnamen van onuitgebrachte nummers, inclusief de band's allereerste studio opname, plus een 15 minuten durende DVD, waarin Tony Durant praat over het album.
Het album is als 2LP uitgebracht op gekleurd vinyl, gestoken in een klaphoes en bevat een DVD, een uitvouwbare poster van de originele hoes, plus een 24 pagina's tellend tijdschrift.

LP 1 "The Original Album" bevat 7 nummers, waarvan "Gone With The Mouse" het eerste is en daarin hoor ik de band een fantastische vrij complexe song spelen, die diverse tempowisselingen heeft en hemelse zang van de zangeressen bevat, terwijl het instrumentale gedeelte richting klassiek gaat en dit nummer wordt gevolgd door "A Tiny Book", een schitterende progressieve pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en door het gebruik van strijkers orkestraal klinkt.
In "Another Nail" krijg ik een heerlijk aanstekelijk dansbaar nummer voorgezet, dat lichte folk en progressieve rock invloeden heeft en diverse tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Shoes And Ships", een geweldige progressieve rock song, die ook nu weer diverse tempowisselingen heeft, in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en licht klassiek aandoet, vanwege de strijkers.
Daarna schotelt Fuchsia me "The Nothing Song" voor en hoor ik opnieuw een verrukkelijke rock song, die elementen van folk en progressieve rock in zich heeft en swingt, waarna "Me And My Kite" volgt en ik een mooie, vrij rustige, pop song te horen krijg, die gevolgd wordt door het laatste nummer van de LP, getiteld "Just Anyone" en hierin speelt de band een uitstekende psychedelische pop song in een niet al te hoog tempo en deze bevat enkele prima tempowisselingen.

Op LP 2 "Early Demos And More" staan 8 nummers en het eerste nummer daarvan is een nieuwe opname van een oudere song, getiteld "Somnambulist" en hierin hoor ik de band een prachtige aanstekelijke licht psychedelische pop song spelen, die gevolgd wordt door "Rocks And Books", eveneens een nieuwe opname van een oudere song, waarin de band een heerlijke pop song in een gemiddeld tempo speelt.
Dan volgt de 15 minuten durende uitvoering van "A Tiny BooK", dat van de proefpersing komt en daarin laat de band me genieten van een fantastisch progressieve rock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, licht psychedelisch en orkestraal klinkt en door het lange tussenstuk extra spannend is en dit wordt gevolgd door de orginele demo van "The Band", een heerlijke licht psychedelische pop song met orkestrale begeleiding en een aanstekelijk vrolijk dansbaar ritme, waarbij stil zitten geen optie is.
In de demo van "Ragtime Brahms" laat Fuchsia me opnieuw genieten van een schitterende progressieve poprock song, die swingt en in "Fuchsia Song" speelt de band een akoestische versie van dit nummer van het album Fuchsia II en hoor ik een vrolijk klinkende mix van een folkrock en pop song te horen, die me aanzet tot dansen.
Daarna zet de band me "The Band (Me And My Kites)" versie van de 7" single van Fruits De Mer Records uit 2014 voor en hoor ik de band opnieuw een prachtige licht psychedelische pop song spelen, die iets minder vol klinkt, dan de demo (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna de plaat afgesloten wordt met een demo voor Fuchsia II, die "The Waves heet en daarin speelt de band weer een geweldige vrolijk klinkende song, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.   

De 2LP "Fuchsia" ("The Original Album"+"Early Demos And More") van Fuchsia bevat 15 verrukkelijke songs, waarmee de band me van begin tot einde mee heeft weten te boeien en ik kan liefhebbers van zowel progressieve rock en psychedelische pop deze dubbelaar dan ook ten zeerste aanraden.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl