Review: Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs - Viscerals (Rocket Recordings, 2020) (Stoner / Punk)

Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs werd in 2012 te New Castle Upon Tyne opgericht en bestaat uit: Matthew Baty - zang, Sam Grant - sologitaar, Adam Ian Sykes - sologitaar, John-Michael Hedley - basgitaar en Ewan McKenzie - drums (tot mei 2017), die werd vervangen door Chris Morley.
De band bracht op 12 september 2013 hun debuut nummer "The Wizard And The Seven Swines" uit, als digitale download en in november 2013 op de split LP met The Cosmic Dead uit Glascow via The Old Noise Records.
Daarna volgden de LP's "Feed The Rats" (beperkte oplage op transparant ijsblauw vinyl, CD en dd, 20 januari 2017), "King Of Cowards" (28 september 2018  beperkte oplage op goudkleurig vinyl, CD en dd) en op 3 april 2020 verschijnt hun album "Viscerals" (LP in beperkte oplage en CD alleen via www.pigsx7.com en dd).

Het album, dat 8 nummers bevat, start met "Reducer", waarin de band me een geweldige heftige uptempo punkrock song met een terugkerend ritme voorschotelt, die swingt als een trein en met hoge snelheid gespeeld wordt, maar tegen het einde in een langzaam tempo verder gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Rubbernecker", een stevige stoner song, die diverse tempowisselingen bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Daarna volgen "New Body", een heerlijke heftige song, die invloeden heeft van stoner, punk en heavy rock en diverse tempowisselingen bevat, "Blood And Butter", een fantastische progressieve rock song, die een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft en gesproken tekst met ruimtelijke invloeden bevat.
In "World Crust" zet Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs me een uptempo rock song voor, die hardrock invloeden heeft en een aanstekelijk ritme bevat, dat halverwege tijdelijk langzamer wordt, om na korte tijd verder te gaan met het maken van hardrock en in "Crazy in Blood" brengt de band een uitstekende rock song in een gemiddeld tempo ten gehore.
Verder volgen "Halloween Bolson", een uptempo stonerrock song, die hardrock invloeden bevat en tempowisselingen heeft en vrij heftig klinkt en "Hell's Teeth", een schitterende uptempo rock song met een terugkerend ritme, die swingt en daarbij is stil zitten niet aan de orde.

"Viscerals" van Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs is een puike plaat om te beluisteren, waarmee de band me in de ban van hun muziek heeft weten te houden  en ik kan elke liefheber van stonerrock, deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Hayvanlar Alemi - Psychedelia In Times Of Turbulence (Subsound Records, 2020) (Stonerrock / Psychedelische Rock)

Hayvanlar Alemi uit Ankara, Turkije, werd in 1999 opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Özüm Itez - sologitaar, Hazar Mutgan - basgitaar en Isik Sarihan - drums en percussie.
De band bracht hun debuut album "Gaga" in 2006 als CD uit via 003 Records en deze werd in 2004 vooraf gegaan door de album cassette "Bir", die in 2014 her uitgebracht werd door Günebakan Production".
Daarna verschenen de albums: "Demolar 2007-2008" (15 juli 2008, Eigen Beheer, CD-r), "666" (13 maart 2009, Eigen Beheer, CD-r), "Visions of a Psychedelic Ankara" (11 februari 2010, Eigen Beheer, CD-r en 2015, Glitterbeat Records, LP her persing met extra nummers), "Guarana Superpower" (compilatie, 2010, Sublime Frequencies, LP, CD (2 extra nummers) en digitaal), "Twisted Souvenirs" (augustus 2014, Unrock Records, LP en maart 2015, Inverted Spectrum Records, digitaal), "Altin Serüvenler (15 Golden Adventures)" (12 januari 2018, Eigen Beheer, digitaal), "Leftovers of Champions: For the Occasion of 20 Years of Hayvanlar Alemi" (4 november 2019, Inverted Spectrum Records, digitaal), "Live in Kadiköy 2009" (15 november 2019, Inverted Spectrum Records, digitaal) en "Psychedelia In Times Of Turbulence" (27 maart 2020, Subsound Records als LP in een beperkte oplage van 200 stuks op oranje/groen/zwart vinyl uit en als LP op zwart vinyl, als digipack CD en als digitale download).
Ook bracht de band 2 singles uit, waaronder de digitale split single "Equatorial Lies", die in 2016 via Pakapi Records verscheen en de 7"vinyl single "Yekermo Sew", die in 2012 door Sublime Frequencies werd uitgebracht.
Verder bracht de band in eigen beheer op CD-r diverse nummers uit, zoals "Bekçi" (2005, 3 nummers), "Summer Hits 2007" (2007, 3 nummers), "Pancarlarin Dansi" (2007, 1 nummer), "Süper!" (2007, 2 nummers) en "Hayvan Resort" (2008, 4 nummers).

Hun album "Psychedelia In Times Of Turbulence", waarop 7 nummers staan, begint met "News Of The World" en hierin speelt de band een fantastisch swingend uptempo rock nummer met traditionele Turkse en hardrock invloeden, dat swingt en aanzet tot dansen en gevolgd wordt door "Referendum Day", een zwaar stuk rock, dat in een vrij traag tempo gespeeld wordt.
Daarna volgen "Kuskonmaz MMXVII", een zwaar stevig nummer, dat stonerrock invloeden heeft en in een gemiddeld tempo met een terugkerend ritme gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie) en "Aden", waarin Hayvanlar Alemi een rustig zwaar stukje rock speelt, dat invloeden van Spaanse muziek bevat en na 1 minuut verandert in een geweldig swingend nummer, dat een aanstekelijk ritme heeft en enkele tempowisselingen en lichte surf invloeden bevat.
In "Thundercloud Museum" zet de band me melodisch stonerrock nummer voor, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, lichte traditionele elementen bevat en een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en in "Kaos Sembolü Günes Ve Bahar" krijg ik een heerlijk stevig rock nummer voorgeschoteld, dat invloeden van stonerrock heeft en een terugkerend ritme bevat, dat halverwege verandert in een traag zwaar stuk muziek met acid rock invloeden.
Dan volgt het laatste nummer "Swans Of St. Aarhus" en hierin begint de muziek rustig en stevig, om na korte tijd te veranderen in een uitstekend rock nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en lichte psychedelische invloeden heeft, om iets na de helft van het nummer opnieuw te veranderen en over te gaan in een swingend rock nummer, dat een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en enkele tempowisselingen bevat.

"Psychedelia In Times Of Turbulence" van Hayvanlar Alemi bevat 7 schitterende nummers, die me als muziek in de oren klinken en ik kan liefhebbers van stonerrock en rock in het algemeen dan ook aanraden, eens te gaan luisteren naar deze puike plaat.

Review: Smokemaster - Smokemaster (Tonzonen Records, 2020) (Progressieve Rock)

Smokemaster uit Keulen, Duitsland, werd op 21 februari 2018 opgericht en bestaat uit: Björnson Bear - zang en sologitaar, Jay Wood - sologitaar, TobMaster - basgitaar, Bernie Jones - orgel, keyboards en synthesizer en Lukas Bönschen - drums.
Op 21 december 2018 verscheen hun debuut nummer "Chill Out Rage" als digitale download en deze werd op 7 februari 2019 gevolgd door de live opgenomen digitale nummers "Astral Traveller", "Radio Awesome" en "Ear Of The Universe".
De band brengt op 24 april hun debuut album "Smokemaster", waarop 6 nummers staan, via Tonzonen Records in een beperkte oplage van 300 stuks als LP op oranje vinyl, CD en als digitale download uit.

Het album begint met "Solar Flares", waarin de band me een prachtig, vrij rustig, melodisch nummer voorzet, dat lichte psychedelische invloeden heeft, waarbij de muziek halverwege aanzwelt, steviger en in een hoger tempo gespeeld wordt en ruimtelijke invloeden heeft, om tegen het einde weer in het rustige  tempo terug te komen.
Daarna volgen "Trippin' Blues", een fantastische swingende uptempo mix van bluesrock en progressieve rock, die geweldig orgelspel bevat en invloeden van de muziek van The Doors heeft en over gaat in "Ear Of The Universe", een uptempo rock nummer, dat invloeden van bluesrock en progressieve rock bevat en na enkele minuten in een gemiddeld tempo verandert, om een melodisch stuk muziek te worden, om na enkele minuten opnieuw te veranderen en meer zware progressieve rock elementen te bevatten, die zo nu en dan van tempo wisselen en ruimtelijke geluiden bijgevoegd krijgen.
In "Sunrise In The Canyon" laat Smokemaster me genieten van een mooi, vrij rustig, nummer, dat lichte western invloeden heeft en in "Astronaut Of Love" schotelt de band me nogmaals een verrukkelijke rock song voor, die lichte invloeden van de muziek van The Doors heeft, in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en heerlijk orgelspel bevat.
Het laatste nummer heet "Astral Traveller" en hierin begint de muziek vrij rustig, om na korte tijd te veranderen in een schitterend uptempo nummer, dat tempowisselingen bevat en invloeden van progressieve rock, spacerock en Oosterse muziek heeft en tevens uitstekend sologitaarwerk bevat.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

"Smokemaster" van Smokemaster is een geweldig debuut album, dat 6 fantastische nummers bevat, waar ik ten volle van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van progressieve rock deze schijf dan ook zeer aanraden.

Review: Noise Birds - The Dark Sea Hides A Bright Light (Riot Season Records, 2010) (Gitaar Muziek)

Noise Birds uit Tokyo, Japan en San Francisco, Amerika werd in 2007 opgericht en bestaat uit: Pirako - sologitaar, Kageo - sologitaar, (beiden van de band Suishou No Fune) Mason Jones - sologitaar en Mike Shoun - synthesizer en drums (beiden van Numinous Eye).
De band bracht op 20 maart 2020 hun album "The Dark Sea Hides A Bright Light", waarop slechts 3 nummers staan, via Riot Season Records als LP op zwart vinyl uit, in een beperkte genummerde oplage van 10 stuks als testpersing met witte labels zonder tekst en in een beperkte oplage van 300 stuks op ruimtelijk zwart vinyl in een 350 gram glimmende hoes.

Het album start op kant A met het 10 minuten durende "When The Light Showers Down It Gives Us A Sign", waarin de band me een schitterend stukje gitaarspel in een niet al te hoog tempo voorschotelt, dat door drums vakkundig begeleid wordt.
Daarna volgt "Beyond The Ocean, Flying In the Sky", een uitstekende uptempo mix van melodisch gitaarspel, drums en noise.
De B kant van de plaat bestaat uit het nummer "A Dance Loved By A Lost Friend", dat bijna 21 minuten duurt en hierin begint de muziek mooi rustig en melodisch en krijg ik opnieuw een prachtige mix van noise, gitaarspel en drums te horen, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarbij het gitaarspel centraal staat en de drums op de achtergrond voor de begeleiding zorgt.

"The Dark Sea Hides A Bright Light" van Noise Birds is een uitstekende plaat met dito melodisch gitaarspel, waarbij het tempo vrij rustig is en ik kan iedere muziekliefhebber aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Quel Che Disse Il Tuono! - Il Velo Dei Riflessi (AMS/Btf Records, 2020) (Symfonische Rock)

Quel Che Disse Il Tuono! uit Milaan, Italië, werd begin 2019 opgericht en bestaat uit: Francesca Zanetta - sologitaar en keyboards, Roberto Berna Bernasconi - zang en basgitaar, Niccolò Gallani - keyboards, dwarsfluit en achtergrondzang en Alessio Del Ben - drums, keyboards en achtergrondzang.
De band bracht op 20 maart 2020 hun debuut album "Il Velo Dei Riflessi", waarop 5 nummers staan, uit via AMS/Btf Records en deze verscheen zowel als LP, CD en digitale download.

Het album begint met "Il Paradigma Dello Specchio (Primo Specchio)", waarin de band een schitterende rustige symfonische rock song ten gehore brengt, die enkele uitstekende tempowisselingen bevat en bij tijd en wijle lichtelijk triest en zwaar klinkt.
Daarna volgt "Figlio Dell'Uomo (Secondo Specchio)", een fantastische song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, tempowisselingen bevat en invloeden van jaren 70 progressieve rock heeft.
In "Chi Ti Cammina Accanto? (Terzo Specchio)" speelt Quel Che Disse Il Tuono! een prachtige rustige song, die invloeden uit klassieke muziek en progressieve rock heeft, waarin ook nu weer enkele tempowisselingen zitten.
Dan volgt "Il Bastone e Il Serpente (Quarto Specchio)", een verrukkelijk nummer, dat symfonische progressieve rock invloeden bevat en subtiele tempowisselingen heeft en tegen het einde in een sneller tempo gespeeld wordt.
Als laatste zet de band me "Loro Sono Me (Catarsi)" voor en laat de band me genieten van een geweldige swingende progressieve rock son, die gesproken tekst bevat, hemelse zang en tempowisselingen heeft en symfonische invloeden bevat.

"Il Velo Dei Riflessi" van Quel Che Disse Il Tuono! is een uitstekende plaat met heerlijke symfonische progressieve muziek, waarmee de band me van begin tot einde heeft weten te boeien en ik kan deze schijf dan ook zeer aanraden, aan iedere liefhebber van progressieve en symfonische rock.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Perhaps - 7 (Riot Season Records, 2020) (Progressieve Rock / Free Jazz / Improvisatie)

Perhaps, een collectief uit Boston, Massachusetts, Amerika, speelt in diverse formaties en bracht op 13 september 2012 hun debuut album "Volume One" als digitale download en in een beperkte oplage van 100 stuks als cassette uit.
Daarna volgden:  "Volume Two" (digitale download, 7 augustus 2013), "Kamikaze" (digitale download, 6 januari 2014), "4" (Digitale download en beperkte oplage
van 50 stuks cassette + "V", 2 oktober 2016), "V-Redux" (digitale download en beperkte oplage CD, 13 september 2017) en "V" (digitale download en beperkte oplage op LP, 13 september 2017)
Hun zesde album "Hexagon", dat half oktober 2018 via Riot Season Records verscheen werd in een beperkte oplage van 300 stuks op zwart vinyl uitgebracht en tevens in een zeer beperkte oplage van 100 stuks op CD met de bonus CDr "Hexagain".
Het collectief, dat op dit album actief is, bestaat uit: Jim Haney, Sean McDermott, Don Taylor, Tom Weeks, Ben Talmi, Mike Thomas, Lucas Brode, Tabata Mitsuru, Reid LaPierre, Ricky Petraglia en Binod Singh.

Het album "7", dat slechts 2 nummers bevat, werd 27 maart 2020 via Riot Season Records uitgebacht als LP in een beperkte oplage van 300 stuks op wit vinyl en als test persing LP in een zeer beperkte oplage van 10 stuks op zwart vinyl met witte labels, die geen tekst bevatten en tevens als digitale download.
De muzikanten, die spelen op deze plaat zijn: Jim Haney, Sean McDermott, David Khoshtinat, Ricky Petraglia, Tom Weeks, Ben Talmi, Makoto Kawabata, Lucas Brode, Isaiah Mitchell, Olivia Kieffer, Tyler Skoglund en Chang Chang.
Op kant A van de plaat staat "Don’t Call It Anything (Part 1)", dat 21 minuten duurt en daarin speelt het collectief een swingend stuk muziek, dat invloeden heeft van experimentele, progressieve rock, free jazz en spacerock, in een hoog tempo gespeeld wordt en een terugkerend licht hypnotiserend ritme bevat.
Kant B bevat "Don’t Call It Anything (Part 2)", dat eveneens bijna 21 minuten duurt en hierin krijg ik nogmaals een geïmproviseerd uptempo nummer voorgezet,  dat opnieuw invloeden van spacerock, progressieve rock en free jazz heeft en een terugkerend licht hypnotiserend ritme bevat, dat met hoge snelheid gespeeld wordt en tegen het einde tijdelijk rustiger wordt en experimentele elementen heeft, om na enkele minuten terug te keren naar het begin tempo.

Perhaps heeft me met "7" van begin tot einde in de ban van hun muziek gehouden, die swingt als een trein en ik kan liefhebbers van progressieve rock, free jazz en improvisaties, deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Darryl Way - Destinations (Right Honourable Records, 2020) (Melodische Rock)

Violist Darryl Way is natuurlijk het meest bekend van zijn werk met Curdved Air uit de jaren 70, die een hit scoorde met het nummer "Back Street Luv" (1971).
Hiermee maakte hij verscheidene platen, maar ook maakte hij muziek met zijn band Darryl Way's Wolf en bracht hiermee diverse albums uit, om vanaf 1978 solo verder te gaan en ook nu weer een aantal albums uit te brengen.
Zijn laatst verschenen album heet "Destination", dat 10 nummers bevat en via Right Honourable Records als CD en als digitale download op 14 februari 2020 werd uitgebracht.

Het album start met "Downtown LA", waarin ik een swingend uptempo symfonisch rock nummer met enkele subtiele tempowisselingen voorgeschoteld krijg, waarbij stil zitten geen optie is en dit wordt gevolgd door "Metropolis", een fantastisch uptempo rock nummer, waarin het vioolspel op de voorgrond staat, dat swingt als een trein.
Daarna volgen "The Stars", een mooi rustig nummer, dat enigszins triest klinkt door het vioolspel en iets melancholisch heeft en "The Wild West", een geweldig swingend nummer met western filmmuziek invloeden in een gemiddeld tempo.
In "A Rainy Day in Vienna" speelt Darryl Way een prachtige licht klassiek aandoend nummer met symfonische invloeden, in een niet al te hoog tempo en in "The Restless City" laat hij me genieten van een uptempo rock nummer, dat zeer dansbaar is en lichte klassieke, rock en folk invloeden bevat.
Dan volgen "Riviera Blue", een verrukkelijke dansbare mix van zigeuner en symfonische muziek en Zuid-Amerikaanse ritmes en "Antigua Bay", een uitstekend dansbaar melodisch nummer, dat halverwege lichte reggae invloeden krijgt.
Verde hoor ik "Freedom Road", een lekker in het gehoor klinkende dansbare uptempo mix van melodische rock en pop, die lichte hardrock invloeden heeft en "Mystic Mountain", een heerlijk, vrij rustig, melodisch nummer, waarin de viool de hoofdrol speelt en invloeden van symfonische rock hoorbaar zijn.(luister naar dit nummer via de YouTube link onder de recensie)

"Destinations" van Darryl Way is een prima CD, die 10 uitstekende nummers bevat en ik kan ieder liefhebber van melodische rock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.