Review: Reverberations - Half Remembered Dreams (Beluga Records, 2023) (Psychedelische Pop)

Reverberations uit Portland, Oregon, Amrika, bestaat, na enkele bezettingswisselingen, tegenwoordig uit: Ian Bixby - drums, percussie en zang, Bob Fountain - Vox Continental Orgel, mellotron, theremin en zang, Cam Mazzia - basgitaar, Dave Berkham sologitaar en zang en John Jenne - slaggitaar en sologitaar op track 4.

De band bracht op 25 juli 2015 hun debuut album "Are Outtasite!" in een beperkte oplage van 100 stuks uit als cassette tour tape en als digitaal album, waarna de volgende uitgaven verschenen: "Lost In Time" (7" vinyl EP en digitaal, 1 september 2015), "Mess Up Your Mind" (LP en digitaal album, 15 juni 2016), "Move Along" (7" vinyl EP en digitaal, 14 februari 2017), "Yeah Alright" (digitaal nummer, 21 april 2017), "Dreamcatcher" (digitaal nummer, 7 september 2017), "Changes" (LP en digitaal album, 7 februari 2019), "Milder Higher" / "Sunshine" (7" single en digitaal, 20 september 2019), "Palm Reader" / "Under Your Spell" (7" single en digitaal, 29 mei 2019), "Gone Away" ​/​ "My Third Eye" (7" single en digitaal, 25 april 2022) en op 10 mei 2023 verscheen het album "Half Remembered Dreams", waarop 11 nummers staan, als LP en als digitaal album via Beluga Records.

Het album start met "Oscillation", waarin Reverberations een schitterende uptempo psychedelische song ten gehore brengt, die invloeden uit de jaren 60 bevat en gevolgd wordt door "Dr Please", een uptempo song met een aanstekelijk ritme en subtiele tempowisselingen en "Wishing I Knew", een prachtige licht psychedelische song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme.

Daarna volgen "Fly My Kite", een heerlijke uptempo psychedelische rock song met een dansbaar ritme en invloeden van de muziek van The Beatles, "Daydreaming", een fantastische pop song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme, waarbij stil zitten geen optie is en "Color Coded Candy Canes", een lekker in het gehoor klinkende licht psychedelische pop song met een gemiddeld tempo, die aanzet tot dansen.

In "Cosmic Gaze" zet Reverberations me een psychedelische pop song met een terugkerend ritme en een gemiddeld tempo, die swingt, in "Kaleidoscope" krijg ik een mooie song in een niet al te hoog tempo te horen, die lichte melodische psychedelische invloeden bevat en in "Nothing" laat de band me genieten van een verrukkelijke song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme, die acid rock invloeden heeft. 

Verder volgen "Visions", een psychedelische song met een gemiddeld tempo en invloeden van de muziek van The Beatles en "Someday Soon Goodbye", een uitstekende pop song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en invloeden van de jaren 60 bevat, die halverwege over gaat in een geweldig stuk psychedelische muziek met experimentele invloeden.

"Half Remembered Dreams" van Reverberations staat vol puike licht psychedelische nummers met invloeden van de jaren 60 muziek, waar ik vanaf de begin tonen van genoten heb en ik raad iedere liefhebber van dit genre deze schijf dan ook sterk aan.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Judith Parts - Meadowsweet (Eigen Beheer, 2023) (Elektro / Experimenteel)

Multi-instrumentalist Judith Parts uit Estland, die tegenwoordig in Kopenhagen, Denemarken woont bracht op 9 juni 2023 haar eerste solo album in eigen beheer uit, getiteld "Meadowsweet", na eerder op 8 mei 2020 de EP "UDU" te hebben uitgebracht, waarbij vermeldenswaardig is, dat ze bijgestaan wordt door Mads Kinnerup Jørgensen Modular synthesizer, Ben Rodney - trompet en Ida Nørby - cello.

Het album bevat 11 nummers en begint met het titel nummer "Meadowsweet", waarin Judith Parts een traag stuk muziek ten gehore brengt, dat vervormingen in de zang heeft, duistere industriële klanken en lichte dark elektro invloeden bevat en dit wordt gevolgd door "Underwater Love", een nummer met een gemiddeld tempo en elektro invloeden.(luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Daarna volgen "København", een langzaam instrumentaal nummer, waarin de piano de hoofdrol speelt en "November", waarin synthesizer en viool klanken elkaar afwisselen.

In "Samsø" zet Judith Parts me een heerlijk rustig avant garde nummer met een terugkerend ritme voor, in "Family" krijg ik een trage song, die door piano klanken begeleid wordt en in "Burn Like Witches" laat zij me genieten van een prachtige trage song.

Dan volgen "Intro I", een schitterend langzaam nummer met gesproken tekst en zware synthesizer klanken en "Nettle Field", een stuk experimentele muziek met een niet al te hoog tempo en prima zang.

Verder hoor ik "Apple Tree", dat experimenteel begint, om dan over te gaan in een mooie rustige elektro song en "Spells", een fantastische rustige song met prachtige samenzang en een aanstekelijk ritme.

"Meadowsweet" van Judith Parts is een uitstekend debuut album met rustige nummers, die bij tijd en wijle experimenteel klinken en invloeden van avant garde en elektro hebben en ik raad liefhebbers van deze genres dan ook aan deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Comet Gain - The Misfit Jukebox (Tapete Records, 2023) (Pop)

Het collectief Comet Gain uit Londen, Engeland werd in 1992 opgericht door David Christian en bestaat in verschillende bezettingen uit diverse muzikanten, zoals: 

Anne Laure Guillain, Ben Phillipson, Christopher Appelgren, David Feck, James Hornsey, Jon Slade, Kay Ishikawa, Rachel Evans en Woodie Taylor.

Er zijn vanaf 1994 9 albums, 29 singles/ep's plus diverse compilatie albums uitgebracht, waarvan "The Misfit Jukebox", dat op 2 juni 2023 via Tapete Records als LP, als CD en als digitaal album verscheen, er één is en deze bevat onuitgebrachte en moeilijk te vinden nummers uit de periode 1993-2019.

Het album begint met "The Weekend Dreams (Doble Vida Version)", waarin Comet Gain met geproken woord start, om na enkele seconden te starten met een aan punk gerelateerd uptempo nummer, dat swingt en gevolgd wordt door "Pinstriped Rebel", een geweldige pop song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme en "Never Die", een heerlijke dansbare uptempo pop song met een terugkerend ritme.

Daarna volgen "When?!", een fantastische vrolijk klinkende uptempo pop song met een aanstekelijk terugkerend ritme, dat aanzet tot dansen, "My Time Tunnel", een licht psychedelische song met een niet al te hoog tempo en "Herbert Huncke Part 3", een song met een gemiddeld tempo, een terugkerend ritme en een hoog dansgehalte.

In "Only Happy When I'm Sad" schotelt Comet Gain me een uitstekende dansbare song met een gemiddeld tempo en jaren 60 invloeden voor, waarbij stil zitten geen optie is, in "Even This Could Be Beautiful" krijg ik een pop song met een vrij rustig tempo te horen, die tegen het eind over gaat in de gesproken tekst "Even This" en "This Line Has Been Drawn", een experimenteel nummer.

Dan volgen "Like A Sparrow", een noise pop nummer met een gemiddeld tempo, "Your Just Lonely", een lekker in het gehoor klinkende pop song met een gemiddeld tempo,  "Post USA", een dansbare pop song met een gemiddeld tempo en "Goodbye Part One", een uitstekende pop song met een vrolijk aanstekelijk ritme, dat beweging oproept.

Verder hoor ik de demo van "The Fists In the Pocket", een pop song met een gemiddeld tempo, "No Spotlite On Sometimes", een verrukkelijke song mt een niet al te hoog tempo, die een terugkerend ritme heeft en bij tijd en wijle dansbaar is, "Skinny Wolves" (demo), een puike song met een terugkerend ritme en een aanstekeijk ritme en "Letting Go", een prachtige rustige song. 

"The Misfit Jukebox" van Comet Gain staat vol mooie pop songs, die gewoon lekker klinken en het verdienen om door iedere liefhebber van de betere pop gehoord te worden.(luister naar 2 nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: The Buff Medways - A Box Of Buffs (3CD Box) (Damaged Goods Records, 2023) (Garagerock)

The Buff Medways uit Engeland, werd in 2000 opgericht en bestond uit: Billy Childish - zang en sologitaar, Graham Day - basgitaar en zang (die Johnny Barker in oktober 2003 verving) en Wolf Howard - drums.

De band bracht in 2001 hun eerste LP / CD "This Is This" uit via Vinyl Japan en de ze werd gevolgd door "Steady The Buffs" (LP, CD en CDr, Transcopic, 2002), "1914" (LP en CD, Transcopic, 2003), "Medway Wheelers" (LP, CD en CDr, Damaged Goods Records, 2005) en "The Xfm Sessions" (LP, CD en CDr, Damaged Goods Records, 2007) plus de compilatie 2CD "Steady The Buffs & 1914", die via Ivy League Records in Australië verscheen.

Op 12 mei 2023 verscheen de 3CD box "A Box Of Buffs" via Damaged Goods Records met daarin de CD's "Steady The Buffs", "1914" en "Medway Wheelers", die elk 12 nummers bevatten.

CD1 "Steady The Buffs" start met "Troubled Mind", waarin The Buff Medways een geweldige uptempo garagerock song spelen, die jaren 60 rhythm & blues invloeden en subtiele tempowisselingen heeft en gevolgd wordt door "Dawn Said", een swingende ruige uptempo garagerock song met tempowisselingen en distortion en "A Strange Kind Of Happyness", een uptempo song met wisselende ritmes en een aanstekelijk tempo.

Daarna volgen "Archive From 1959", een uptempo song, die swingt, invloeden van "My Generation" van The Who bevat en tempowisselingen heeft, "Time’s Up", een song met een gemiddeld tempo, een terugkerend ritme en een hoog meezing gehalte en "Sally Sensation", een verrukkelijke rhythm & blues song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme, die aanzet tot dansen.

In "Vanessa Does Favours" zet The Buff Medways me een uptempo garagerock song voor, die invloeden heeft van "Fire" van Jimi Hendrix en een aanstekelijk ritme bevat, in "Strood Lights" krijg ik een prima uptempo rock song te horen, die invloeden van de muziek van The Who heeft en in "Misty Water" een swingende uptempo rock song met punk invloeden van eind jaren 70.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Dan volgen "Well Well", een song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme, "You Piss Me Off" , een verrukkelijke uptempo punk song met een hoog meezing gehalte en "Ivor", een cover een gedeelte van de rock opera "A Quick One" van The Who, die me als muziek in de oren klinkt.

CD2 "1914" begint met "Unable To See The Good", waarin The Buff Medways een schitterende uptempo mod rock song speelt, die een aanstekelijk terugkerend ritme heeft en sterke invloeden van de muziek van The Who bevat en dit nummer wordt gevolgd door "All My Feelings Denied", een fantastische swingende garagerock song met wisselende tempo's, "Sonya Fagg", een lekker in het gehoor klinkende song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme, dat aanzet tot dansen en "Evidence Against Myself", een uitstekende blues gerelateerde song met een niet al te hoog tempo.

Daarna volgen "The Least Disappointing Man", een heerlijke rock song met een gemiddeld tempo en een dansbaar ritme, "Just 15", een prima garagerock song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme, "Nurse Julie", een song met een gemiddeld tempo, jaren 60 invloeden en een terugkerend ritme en "Saucy Jack", een nummer dat sterke invloeden van "Happy Jack" van The Who heeft.

In "Mons Quiff" laat The Buff Medways me genieten van een verrukkelijk instrumentaal nummer met een gemiddeld tempo en lichte surf invloeden, in "Barbara Wire", zet de band me een swingende uptempo punk song met enkele tempowisselingen voor, in "You Are All Phonies" laat de band me genieten van song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk  terugkerend ritme te horen en in "Caroline" krijg ik een puike mod rock song met een aanstekelijk ritme en jaren 60 invloeden te horen. 

CD3 "Medway Wheelers" start met "The Man I Am" en hierin spelen The Buff Medways een geweldige swingende uptempo mix van een garagerock en een rhythm & blues song met een terugkerend ritme en deze wordt gevolgd door "A Distant Figure Of Jon", een uptempo garagerock song met een aanstekelijk ritme, die subtiele tempowisselingen heeft en "Karen With A C", een uptempo rock song, die swingt als een trein.

Daarna volgen "22 Weeks", een heerlijke uptempo song met een terugkerend ritme en een hoog meezing gehalte, "Dustbin Mod", een instrumentaal nummer dat met "My Generation" van The Who begint om na 8 seconden al snel over gaat in een traag tempo, dat korte tijd iets meer snelheid krijgt, waardoor de muziek gaat swingen en "Medway Wheelers", een prima rock song met een aanstekelijk dansbaar ritme en een gemiddeld tempo.

In "(I’m A) Lie Detector" schotelt The Buff Medways me een uptempo rock song voor, die swingt en garagerock invloeden heeft, in "Private View", een uptempo song, die invloeden van de muziek van The Who bevat en "The Poet’s Dream", een mooie vrij rustige pop song met lichte invloeden van de muziek van Phil Spector.

Dan volgen "You’re Out The Band Sunshine", een uptempo rock song met een terugkerend ritme en invloeden van "Time Is Tight" van Booker T. & The MG's, "Poundland Poets", een puike rock song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme en "I’m Glad I’m Not Like David Wise", een uitstekende swingende uptempo rock song, die een aanstekelijk ritme heeft en tempowisselingen bevat.

"A Box Of Buffs" van The Buff Medways is een schitterende 3CD box, die lekkere swingende garagerock nummers bevat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik raad iedere liefhebber van deze muzieksoort dan ook aan deze box eens te gaan beluisteren en misschien wel tot dezelfde conclusie te komen al ik.

Review: Son Of Ohm - Sadhana (Eigen Beheer / Aumega Project, 2023) (Elektronisch)

Leonardo "Soundweaver" Wijma is een Nederlandse muzikant/producer, die sinds 2003, jaarlijks, hoofdzakelijk digitale albums op de markt brengt en in zijn studio produceerde hij reeds meer dan 35 albums, variërend van elektronische muziek (dance, kosmische muziek, elektro) tot psychedelisch (spacerock, krautrock) en van mantra's tot dichtkunst.

Zijn muzikale invloeden zijn onder andere: Pierre Henry, Kid Baltan, Tangerine Dream, Klaus Schulze, Jean-Michel Jarre, Kitaro, Vangelis, Tomita, Bo Hansson, ELP, Cream, Hendrix, Spirit, Moody Blues, Incredible String Band, Caravan, Camel, Gong, Steve Hillage, Pink Floyd, Ash Ra Tempel, Beatles, Sun Dial, Zappa, Brainticket,  Hawkwind, Classical Indian music, Aphrodite´s Child, Eno, Aes Dana, Crosby, Stills & Nash, Bowie, Kraftwerk, Kula Shaker, Led Zeppelin, Mike   Oldfield, Massive Attack, Witthüser & Westrupp en vele anderen.

Al jong leerde hij elektronisch orgel spelen en toen hij 16 jaar was, kreeg hij zijn eerste synthesizer, waarna hij na zijn twintigste ook eigen composities begon te maken en toen hij 26 was, leerde hij elektrische gitaar spelen.

Daarna begon hij nummers te schrijven en had reeds diverse synthesizers, orgels en effecten apparaten, die hij samen gekoppeld had in een kleine huis studio.

De komst van de computer opende nieuwe deuren voor Leonardo en van 1999 tot 2003 werkte hij erg gedreven en maakte veel nummers, waarbij hij het gevoel kreeg, dat het mogelijk was kwalitatief hoogstaande muziek te maken.

Tot 2003 bracht hij "All that is Energy" (EP), "Window" (EP), "Spiritworld 1,2 & 3" (elektronische muziek/dance) uit en in 2003 verscheen zijn eerste officiële album, getiteld "Origine" (elektronische muziek), gevolgd in dat zelfde jaar door de EP "Sadja".

Daarna volgden: "Soundweaver" (psychedelische elektronische muziek, 2003, 2004, 2005), "Dharma" (elektronische muziek, 2004), "Singing Electronic Devices" (elektronische muziek, EP, 2005), "Turn on, Tune in, Drop out" (spacerock, psychedelische muziek, 2005, remix 2007, unreleased) "Samsara" (2005), "Electronic Reality" (elektronische muziek, 2005), "Collective Memory Generator" (synthesizer, 2006), "Temple" (krautrock, 2007), "Open" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "The Turning Point" (psychedelische elektronische muziek, 2007), "Sabda" (elektronische muziek, 2008), "Elements" (elektronische muziek, 2008), "The Fascinating Vibes of Electronic Waves" (elektronische muziek, 2009), "Voor Een Dag Van Morgen" (2009) (geproduceerd voor H.C. Feiler, 2005-2009), "Quantum Generation" (elektronische muziek, 2010), "Imagine" (ambient en dance, 2010), "Magical Extension" (psychedelische muziek, 2011, niet uitgebracht), "Inner Space Dimension" (psychedelische elektronische muziek, 2011), "Músarrindill" (2011, CD met Egbert Hovenkamp II), "InSpiratie" (2011, met Egbert Hovenkamp II, onuitgebracht), "Waar Het Stroomt" (2011 met zang, Nederlandse gedichten door Leoweyn, onuitgebracht), "Drones" (ambient, krautrock, 2012), "Chants According To..." (vedische mantra's, 2012, met G.N. Rao, niet uitgebracht), "AARDE" (2012, CD met Egbert Hovenkamp II), "Mantra Electronique" (elektronische muziek, 2013), "A Drop In The Ocean" (Boedhistische mantra's, 2013, CD met Lhamo Dukpa uit Bhutan), "Gurumaya" (onder de naam Astral Son) (psychedelische muziek/krautrock, 2014, Vinyl/download) en "Silver Moon", eveneens als Astral Son (2015, Vinyl/download).

Onder de naam Son Of Ohm is zijn album "Syrinx", uit 2015, waarop 6 nummers te beluisteren zijn, in eigen beheer via Bandcamp verschenen en ook zijn album "Astronaut", dat 28 september 2017 via bandcamp verscheen, is weer in eigen beheer uitgebracht en tevens wordt het als CD-R via Neu Harmony uitgegeven.

Ook maakte hij, net als bij vorige uitgaven, het prachtige hoes ontwerp weer zelf en dat deed hij eveneens voor het CD-R album "Blackbirds" dat in juli 2018 via Neu Harmonie verscheen.

Zijn album "Electronic Muse", waarop 4 lange nummers staan, verscheen 19 september 2018, slechts enkele maanden later, in eigen beheer via bandcamp en deze werd door Neu Harmony op CD-R uitgebracht en in 2019, een half jaar later, heeft hij alweer een opvolger hiervan, getiteld "Paradigma", dat 15 juni 2019 verscheen en 7 nummers bevat, waarbij nog vermeldenswaardig is, dat hij, net als bij zijn vorige albums, het hoes ontwerp weer zelf heeft gemaakt, waarna in juni 2019 zijn album "Zeitgeist" verscheen, dat 3 lange nummers bevat.

Son Of Ohm lijkt eindeloze ideeën te hebben, want kort na "Paradigma" verscheen op 8 juli 2019 het album "The Lo-Fi Camembert Files", een verzameling liederen die hij al lang had liggen met de bedoeling ze eens vrij te geven en op 25 februari 2020 verscheen zijn album "Deeper Ground", waarop 8 nummer staan in eigen beheer als digitale download.

Opnieuw werden er binnen korte tijd enkele digitale albums uitgebracht, want op 11 maart 2020 verscheen "The End Of Time" als digitale download en binnenkort ook als CD-R, waarbij vermeld kan worden, dat het hoes ontwerp, deze keer van de hand van schilder Frans Meijer komt. 

Op de valreep van 2020 verscheen op 19 december het album "Wandering Monk", dat 4 nummers bevat en als digitaal album in eigen beheer is uitgebracht en hierop bespeelt Leonard: synthesizers, sequencers, orgel, elektrische gitaar, analoge drum machine, cymbalen en tingsha en op 2 april 2021 bracht Son Of Ohm zijn album "Reflections", waarop 4 nummer staan, in eigen beheer als digitale download uit.

Na 2 jaar stilte verscheen op 7 juni 2023 zijn album "Sadhana", dat 5 nummers bevat, via Aumega Project en in eigen beheer.

Het album begint met "Wonderwall", waarin Son Of Ohm een schitterend krautrock nummer met een terugkerend ritme in een gemiddeld tempo speelt, dat een licht hypnotiserende werking op me heeft.

Daarna volgt "Distant Dreaming", een heerlijk elektronisch nummer met een aanstekelijk terugkerend ritme, dat melodische en ruimtelijke invloeden bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

In "Flashback" laat Son Of Ohm me nogmaals genieten van een verrukkelijk krautrock nummer met een gemiddeld tempo, dat door het terugkerende ritme een lichte trance oproept.

Dan volgt "Shifting Colours", een fantastisch krautrock nummer met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme, waarmee ik in trance blijf.

Als laatste hoor ik "Beginnings", eveneens een geweldig elektronisch nummer met een terugkerend ritme, dat licht melodische invloeden heeft en hypnotiserend werkt.

Met "Sadhana" heeft Son Of Ohm me van begin tot eind in een lichte trance van zijn puike krautrock muziek gehouden en ik kan liefhebbers van elektronische muziek en  krautrock deze digitale schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: The Guy Hamper Trio feat. James Taylor - Man In The Mouth Of A Cave (Damaged Goods Records, 2023) (Hammond Rock)

The Guy Hamper Trio uit Chatham, Kent, Engeland bestaat uit: Wild Billy Childish - sologitaar, Julie Hamper - basgitaar, Wolf Howard - drums en James Taylor (Jamie) - Hammond orgel.

De band brengt op 25 november 2022 hun debuut album "All The Poisons In The Mud" uit via Damaged Goods Records en deze verschijnt zowel als LP als CD en hierbij is nog het vermelden waard, dat hun eerste single uit 2009 ook op het album staat en dat de band op enkele nummers bijgestaan wordt door Johnny Johnson - basgitaar en Bruce Brand - drums van Thee Headcoats.

Op 23 juni 2023 verschijnt de 7" single "Man In The Mouth Of A Cave" van The Guy Hamper Trio feat. James Taylor in een beperkte oplage van 500 stuks op zwart vinyl via Damaged Goods Records.

De A-kant van de single is de titel song "Man In The Mouth Of A Cave", waarin The Guy Hamper Trio feat. James Taylor een fantastisch uptempo Hammond rock nummer met een terugkerend ritme ten gehore brengt, dat swingt als een trein.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Op de B-kant staat de alternatieve versie van "107 Sleepless" en hierin laat de band me genieten van een schitterende mix van smooth jazz en rock, die lichte invloeden van het nummer The Pink Panther heeft.

de single "Man In The Mouth Of A Cave" bevat 2 verrukkelijke Hammond rock nummers, waar ik vanaf de begintonen van genoten heb en ik raad iedere liefhebber van deze muzieksoort deze schijf dan ook zeer aan.

Review: The Baron Four - She (Rogue Records, 2023) (60's Beat)

The Baron Four werd in september 2012 opgericht en bestaat na enige bezettingswisselingen uit: Troy Lowin-Green - sologitaar, Mike Whittaker - zang en basgitaar, Joe Eakins - slaggitaar en Mole Brooks - drums.

De band bracht in april 2013 hun gelimiteerde debuut 7" vinyl single "Yes I Do" / "Girl" via State Records uit, die in november 2014 gevolgd werd door "5 To 4" / "She Said Yeah", die via Groovy Records verscheen, waarna in december 2014 hun debuut LP "Out Of The Wild Come...", die mono is opgenomen, in een beperkte oplage werd uitgebracht door Soundflat Records.

Hun 7" vinyl single "Walking Out" / "Can't Find My Way" werd in januari 2015 in The Ponswood Hit Factory opgenomen en werd eind juni 2015, net als hun debuut single, via State Records uitgebracht in een beperkte oplage van 500 stuks, waarna de single "I Don't Mind" op 7 oktober 2015 via het Get Hip Records label verscheen in een beperkte oplage op blauw vinyl en tevens op zwart vinyl, waarbij verder vermeldenswaardig is, dat beide kanten van de single 14 februari 2015 in de Ponswood Hit Factory te Hastings, Engeland werden opgenomen op 8 sporen analoge opname apparatuur.

"Silvaticus" is de tweede LP van de band en is op 30 juni 2017 via het Get Hip Recordings label zowel op CD, inclusief download coupon en 4 bladzijden tellend boekwerkje, als op vinyl uitgebracht, waarbij de LP uitvoering in een beperkte oplage van 200 stuks op zwart en 300 stuks op ondoorzichtig oranje vinyl is verschenen.

Op 15 juni 2023 brengt Rogue Records hun 7" single "She" uit en hierop zet The Baron Four me een schitterende jaren 60 gerelateerde beat song met een gemiddeld tempo voor, die een aanstekelijk dansbaar ritme bevat (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en in "What Can I Do" laat de band me genieten van een geweldige swingende uptempo beat song met invloeden van de muziek van The Beatles, die subtiele tempowisselingen heeft en in de jaren 60 gemaakt had kunnen zijn.

"She" / "What Can I Do" is een fantastische single, waar ik vanaf de begin tonen erg van genoten heb en ik kan liefhebbers van jaren 60 muziek deze schijf dan ook sterk aanbevelen.