Review: Sky Cries Mary - Taking The Stage: Live 1997-2005 (Trail Records, 2011) (Progressieve Rock)

Eind jaren 80 werd de band Sky Cries Mary te Seattle, Washington, Amerika, opgericht door Roderick Wolgamott Romero - zang en Anisa Romero - zang, die samen met Michael Cozzi - sologitaar, Jon 'Juano' Davison - basgitaar, William Bernhard - sologitaar en keyboards en Ben Ireland - drums vormden.
Tot 1997 speelde ook Gordon Raphael (producer voor The Strokes) keyboards in de band en recentelijk maakte Kent Halvorsen - keyboards deel van de band uit.
Op het debuut album uit 1989 bestond de band slechts uit 3 personen; Roderick Wolgamott, Jon Auer en Ken Stringfellow en op het volgende album, uit 1990, werd deze formatie uitgebreid met Scott Mercado, Alfred Butler, Stephen Brian-Salit, Mark Ultra, Kevin McCoy en Jeff Guess.
Daarna werd de band een septet, waarin Roderick Wolgamott en Anisa Romero, DJ Fallout a.k.a. Todd "TR" Robbins, Joseph E. Howard (a.k.a. Joe Skyward), Bennett James, Marc Olsen en Gordon Raphael speelden.
Gedurende die tijd (1993) werd het album "A Return To The Inner Experience" opgenomen en daarna verving Michael Cozzi - sologitaar, Marc Olsen en speelde op het vijfde tot zevende album in de band.
In 1994 verving Jon 'Juano' Davison - basgitaar, Joe Howard en in 1998 werd William Bernhard - sologitaar en keyboards aangetrokken, als vervanger voor Michael Cozzi, die zich met andere projecten bezig ging houden.
Kort na hun album "Seeds" uit 1999 ging de band uit elkaar, omdat de bandleden aan andere projecten wilden werken, zoals onder andere: Hana, waarin Anisa Romero samen werkte met Jeff Greinke en Ben Ireland en No Futuro, met daarin Roderick Romero, William Bernhard en Jeremy Moss, maar in 2004 kwam de band weer bij elkaar, nadat ze de rechten van hun muziek terug hadden gewonnen van hun oude platen label en bestond toen uit: Anisa Romero, Roderick Romero, Ben Ireland, Jon 'Juano' Davison, Michael Cozzi and William Bernhard, waarna in 2005 het live album "Here And Now" verscheen, dat twee jaar later gevolgd werd door "Small Town".
Vervolgens speelden Roderick en Anisa, samen met Sting en Russell Simmons, in 2008, mee op het debuut album "The Ivy Ceiling" van Lokah en maakte basgitarist Jon Davidson in 2012 de overstap naar de Britse progressieve rock band Yes als hun nieuwe zanger.
Sky Cries Mary bracht de volgende albums uit: "Until the Grinders Cease" (Lively Art/New Rose Records, 1989) (World Domination Recordings, 1999), "Don't Eat the Dirt..." (Lively Art/New Rose Records, 1990), "Exit at the Axis" (World Domination Recordings/Capitol Records, 1992), "A Return to the Inner Experience" (World Domination Recordings/Capitol Records, 1993), "This Timeless Turning" (World Domination Recordings/Capitol Records, 1993), "Moonbathing on Sleeping Leaves" (Warner Brothers Records, 1997), "Fresh Fruits for the Liberation" (Warner Brothers Records, 1998), "Seeds" (Collective Fruit Records, 1999), "Here and Now" (Hoodooh Music, 2005), "Small Town" ( Hoodooh Music, 2007), "Space Between the Drops" (Trail Records, 2009) en "Taking The Stage: 1997-2005" (Trail Records, 2011).
Verder is nog vermeldenswaardig, dat Sky Cries Mary één van de eerste bands was, die een "internet only" concert had, dat geregisseerd werd door voormalig lid Kevin McCoy en enkele van hun songs verschenen op soundtracks films, waaronder "The Elephant Song" in de soundtrack The Harvest, "Shipwrecked" in Tank Girl, terwijl "Cornerman" in de film Higher Learning te horen is en via een jukebox gespeeld wordt.
Op het live album "Taking The Stage: 1997-2005", dat in 2011 via Trail Records verscheen, bestaat de band uit: Roderick en Anisa Romero - zang, Michael Cozzi - sologitaar en programmering, William Bernard - sologitaar, keyboards en programmering, Jon 'Juano' Davison - basgitaar, akoestische gitaar, percussie en achtergrond zang, Ben Ireland - drums en percussie, Jill Wangsgard - keyboards en akoestische gitaar en Todd Robbins (DJ Fallout) - keyboards en geluidseffecten.

De CD start met 2 nummers, die in 1997 te Seattle opgenomen werden en daarvan is het titel nummer "Taking The Stage" de eerste.
Het nummer begint met ruimtelijke synthesizer geluiden, waarna de rest van de band in valt en ik een schitterende psychedelische spacerock song te horen krijg, die naadloos over gaat in "Rain" en hierin laat de band me genieten van een rustige psychedelische progressieve rock song met een licht hypnotiserend ritme.
De volgende 10 nummers zijn live in Seattle opgenomen tussen augustus 2004 en januari 2005, waarvan "Walla Walla / Moving Like Water" het eerste is en daarin schotelt de band me een fantastische mix van trance, dance en psychedelische rock voor, die in een hypnotiserend ritme gespeeld wordt en over gaat in het volgende nummer, getiteld "Cornerman", waarin ik de band een geweldige progressieve rock song met een aanstekelijk ritme hoor spelen.
Daarna volgt "Don't Forget The Sky", een swingende progressieve symfonische rock song, die zeer dansbaar is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "The Ant, The Stars, The Owl And It's Prey" en hierin laat de band me een heerlijke progressieve rock song horen, die me enigszins aan de muziek van Fleetwood Mac ten tijde van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks doet denken.
Dan krijg ik "Remember Me The Wind" te horen en ook in dit nummer laat de band me genieten van een uitstekende pop song, die tegen het einde een heerlijk hypnotiserend ritme krijgt, waarbij het onmogelijk is niet met de muziek mee te bewegen.
In "Nowhere" speelt de band opnieuw zo'n schitterende swingende licht psychedelische song met spacerock invloeden, maar ook hoor ik er invloeden van U2 in door klinken en in "Want" schotelt Sky Cries Mary me een lekker in het gehoor klinkende licht hypnotiserende rock song voor, die ook nu weer invloeden van Fleetwood Mac bevat en swingt als een trein.
Het volgende nummer, dat ik te horen krijg, heet "Güding" en daarin krijg ik een heerlijke dansbare pop song te horen, waarna "Elephant Song" volgt en hierin
neemt de band me mee op een swingende trip en krijg ik een geweldige progressieve rock song te horen, waarin een hypnotiserend ritme zit en Afrikaanse invloeden te horen zijn, terwijl de tekst grotendeels gedeclareerd wordt.
Vervolgens hoor ik "Walk Of Nothingness", een uitstekende lekker in het gehoor klinkende, vrij commerciële, pop song met een zeer aanstekelijk ritme, waarna ik het laatste nummer van de CD te horen krijg, dat in 1999 in de studio te Seattle is opgenomen en een cover is van het The Mamas & The Papas nummer "California Dreaming" en hierin speelt de band een fantastische psychedelische versie van dit nummer, die erg traag begint, maar na korte tijd verandert in een geweldig stuk psychedelische progressieve rock, waarin het origineel in het niet valt.

De CD "Taking The Stage: Live 1997-2005" van Sky Cries Mary bevat 13 heerlijke songs, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft weten te houden en is een aanrader voor iedere progressieve rock liefhebber, maar ook zij, die van trance en psychedelische muziek houden, zullen ruimschoots aan hun trekken komen.

Review: Stella - Picking Words (Inner Ear, 2014) (Disco / Elektro)

Stella Chronopoulou, beter bekend onder haar artiestennaam Stella, uit Athene, Griekenland, is een singer-songwriter, schilder en multi-instrumentalist, die haar studie aan de Athens School Of Fine Arts afrondde en in dezelfde tijd begon met het schrijven van muziek.
In 2010 werkte ze mee aan het album "Happend Before" van de avant-garde pop groep My Wet Calvin en in het begin van dat zelfde jaar ging ze in de artrock band Expert Medicine spelen, waar ze gitarist en producer Alex Zabaras ontmoette.
Samen richtten ze de band Fever Kids op in 2011 en in 2014 verscheen hun debuut single "Holding Grass” via het Inner Ear label, waarmee ze lovende kritieken oogsten.
In 2012 bracht Stella haar solo EP “Keep Me Naked” via haar soundcloud account uit en buiten haar solowerk, werkte ze samen met diverse Griekse bands zoals Sillyboy, Coti K, Nteibint en Sad Disco vormde ze de band Chest samen met Babis Theocharis.
Begin 2015 verschijnt haar eerste volledige solo album met gelijknamige titel via het Inner Ear Records label en daarvan is de single "Picking Words" de voorloper en verkrijgbaar via alle digitale winkels en op de Inner Ear Bandcamp pagina.

Het bijna 4 minuten durende nummer is een swingende mix van new wave, disco en elektro, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten en ik vermoed dat  Stella met deze song, zeker hoge ogen zal gooien in de Griekse hitparade.(luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)

Review: Signs Of The Silhouette - Spring Grove (Bam Balam Records, 2014) (Experimenteel Psychedelisch)

Signs Of The Silhouette is een muzikaal project uit Lissabon, Portugal, van Joao Paulo - drums en percussie, Jorge Nuno - sologitaar en Miguel Cravo - video.
Na eerder de CD's "Signs Of The Silhouette", "Rocket Fish" en "Land Garden" via Sots Discos en Bambalam Records te hebben uitgebracht, is ook het nieuwe album "Spring Grove" in een gelimiteerde digipack oplage, met een speciale prijs, via het Bam Balam Records label verschenen.

De CD bevat slechts 4 nummers, die simpelweg "Track 1", "Track 2", "Track 3" en "Track 4" heten.
Het eerste nummer, "Track 1" dus, duurt iets meer dan 24 minuten en hierin laat de band me een mix horen van psychedelische, experimentele en avant-garde muziek, die in een vrij hoog tempo begint, maar na een minuut of 10 in een rustiger tempo over gaat, waarna de muziek een heftiger karakter krijgt, om vervolgens weer terug te keren naar de experimentele psychedelische muziek.
Daarna krijg ik "Track 2" te horen en dit 19 minuten durend nummer begint in een langzaam ritme, dat vrij experimenteel klinkt en rustig wordt opgebouwd om uit te monden in een heftig stukje geïmproviseerde muziek, dat lichtelijk chaotisch klinkt, waarna de band ook nu weer terug keert naar een langzaam tempo.
Dan volgt "Track 3", die bijna 23 minuten duurt en net als in voorgaande nummers, start de band ook dit in een rustig tempo, waarna de band het voorgaande kunststukje herhaalt en ik de geïmproviseerde muziek hoor veranderen in een chaotisch klinkend experimenteel nummer, dat met vrij hoge snelheid mijn gehoorgang binnen komt, waarna ik het kortste nummer van de CD "Track 4" voorgeschoteld krijg, dat iets meer dan 13 minuten duurt, waarin ik de band de ingeslagen weg hoor vervolgen en opnieuw een geïmproviseerd chaotisch nummer te horen krijg, dat halverwege verandert in een meer gestructureerd stukje muziek en experimentele en psychedelische invloeden bevat.

Op de CD "Spring Grove" van Signs Of The Silhouette staan 4 lange improvisaties, die me hier en daar aan de muziek van de Japanse band Acid Mothers Temple doen denken en ik kan liefhebbers van dit genre dan ook aanraden deze CD eens te gaan beluisteren. (luister naar de teaser van de CD via de youtube link onder de recensie)

Review: Cowbones - Vox Populi Pollux (Casbah Records, 2014) (Garagerock)

De band Cowbones werd aan het eind van 2007 te Gigors, Frankrijk, opgericht en bestaat uit: Benjamin Aboulafia - zang, Soupyan Cooper - sologitaar, Aaron Josaphat - sologitaar en zang, Ethan Polychronos - drums en keyboard, Yakinthos Danopoulos - keyboard en Rasoul Popper - drums en keyboard.
De band bracht hun debuut album "To Speed, Shock, Spoken, Irregular New Verb" in 2011 in eigen beheer uit.
Hun tweede album "Vox Populi Pollux" is door het Casbah Records label uitgebracht en is alleen op LP verschenen.

De LP bevat 12 songs, waarvan de eerste "No Law" heet en hierin krijg ik een kort psychedelisch elektronisch nummer te horen, waarin de tekst gedeclareerd wordt.
Dit nummer wordt gevolgd door "Cramp", waarin de band een schitterende snelle mix van elektronische muziek, rock & roll en garagerock speelt, waarna ik "Shag" te horen krijg en ook in deze song speelt de band hun zeer swingende hypnotiserende garagerock & roll mix in een hoog tempo.
Daarna schotelt de band me "Go Ahead" voor, een kort intermezzo van nog geen minuut, dat gevolgd wordt door "Honey", een lekker in het gehoor klinkende elektronische post-punk song met een hypnotiserend ritme, waarna "Giu Mio Bello" volgt en ook in dit nummer laat de band me genieten van een swingende hypnotiserende garagerock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Kant-B begint met de fantastische hypnotiserende rock & roll song "New Cobonnies", die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Vervolgens hoor ik "My Room" en hierin speelt de band een uitstekende swingende elektronische garagerock song, om vervolgens "Pink" ten gehore te brengen en daarin laat de band me opnieuw genieten van zo'n heerlijke hypnotiserende elektronische garagerock song.
In "Don't Movie" hoor ik ook nu weer een geweldige swingende mix van garagerock en elektronische rock, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten en in "Love  Song" verrast de band me op een schitterend psychedelisch nummer, waarin de tekst gesproken wordt en het elektronische ritme hypnotiserend werkt.
Het laatste nummer heet "Yellow Schulz" en daarin speelt de band me een lekkere dansbare elektronische song met een aanstekelijk ritme.

"Vox Populi Pollux" van Cowbones vind ik een uitstekend album, dat vol staat met lekker in het gehoor klinkende nummers, die meer dan de moeite waard zijn beluisterd te worden en ik raad liefhebbers van zowel garagerock als rock & roll en elektronische muziek deze schijf dan ook van harte aan.

Review: Black Pistol Fire - Hush Or Howl (Casbah Records, 2014) (Heavy Bluesrock)

Black Pistol Fire is een Canadees rock & roll duo, uit Toronto, dat bestaat uit Kevin McKeown - sologitaar en zang en Eric Owen - drums.
Beide jeugdvrienden, die hun muzikale carrière op high school begonnen, speelden samen in het rock & roll trio The Shenanigans, die de LP "Bombshell Baby" uitbrachten.
Na hun avontuur met The Shenanigans verhuisde het duo in 2009 naar Austin, Texas, Amerika, waar ze onder de naam Black Pistol Fire begonnen op te treden.
Ze namen hun nummers op in een gehuurde garage, waar da baspartijen later bijgevoegd werden en ook veranderde hun geluid in een meer "Southern" stijl.
Ze werden tijdens een optreden in een lokale club in Austin ontdekt door producer Jim Diamond The White Stripes, Jon Spencer Blues Explosion, The Von Bondies), die hun debuut album "Black Pistol Fire" in 2 gescheiden sessies op nam.
Deze werd in februari 2011 uitgebracht en werd door een select aantal platenzaken in Noord Amerika en tijdens live optredens verkocht plus wereldwijd via ITunes.
De LP kreeg positieve kritieken van uitgevers zoals de Austin Chronicle, Pop Music Matters en de Houston Press en werd door meer dan 100 radio stations in Canada en Amerika gedraaid, terwijl hun muziek ook in series als 90210, Hawaii 5-0, Suits, WWE RAW, Sons of Anarchy en The Protector gebruikt werd.
Het duo toerde door Canada en Amerika, maakte een succesvolle toer door Europa en speelde op festivals als SXSW, Headlining Rock The Republic en Mr. Fest. 
Ze stonden op het podium met onder andere Black Rebel Motorcycle Club, Band of Skulls, State Radio, Shonen Knife, Bun B, TOO Short en Lucinda Williams.
In augustus 2012 verscheen hun tweede LP, "Big Beat 59", die in mei 2012 vooraf gegaan werd door de EP "Shut Up!" met daarop 5 songs, die een eerbetoon zijn aan Little Richard.
Om de LP te promoten had het duo het land doorkruist als voorprogramma van Band of Skulls en Black Rebel Motorcycle Club plus een toer met State Radio, inclusief een stop in de beroemde Webster Hall te New York City.
In het najaar van 2012 en het begin van 2013 nam de band nummers op voor hun volgende LP "Hush Or Howl", die in april 2014 via Modern Outsider en Conveyor / Universal Music Canada verscheen en eind 2014 op vinyl via het Casbah Records label is uitgebracht.

De LP bevat 11 nummers, waarvan "Alabama Cold Cock" de eerste is en hierin laat het duo me genieten van een heerlijke mix van bluesrock en garagerock, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en swingt.
Daarna hoor ik "Dimestore Heart Throb", een lekker in het gehoor klinkende uptempo bluesrock song met lichte hardrock invloeden, die gevolgd wordt door "Baby Ruthless", waarin het duo me een uitstekende swingende bluesrock song voorschotelt.
In "Your Turn To Cry" krijg ik een schitterende Southern countryrock song te horen, die swingt als een trein en in "Hipster Shakes" speelt het duo weer een fantastisch stukje progressieve bluesrock.
Dan volgt "Run Rabbit Run", waarin het duo me verrast met een heerlijke mix van blues- en hardrock, die bij tijd en wijle vrij heftig klinkt en enkele prima tempowisselingen bevat.
Met "Honeydripper" krijg ik een geweldige swingende uptempo hardrock song te horen en met "Blue Eye Commotion" hoor ik een zeer swingende mix van hardrock en Southern rock in de stijl van Creedence Clearwater Revival.
Vervolgens speelt het duo "Hush", waarin ik kan genieten van een swingende hardrock song met diverse tempowisselingen en in "Snow Pony" begint het nummer met de eerste tonen van het Animals nummer "Boom Boom", maar al snel verandert dat en krijg ik een stevige rock song te horen met invloeden uit de rap en blues. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het laatste nummer, dat nog geen anderhalve minuut duurt, heet "Grease My Wheel" en daarin laat het duo me genieten van een fantastische country song en zit in de stijl van de muziek van Country Joe & The Fish ten tijde van Woodstock.

Het duo Black Pistol Fire heeft me met "Hush Or Howl" weten te verrassen met hun uitstekende nummers en veelzijdigheid van muziek, waarbij ik me geen moment heb verveeld en ik kan liefhebbers van bluesrock, hardrock, country en van de muziek van The White Stripes en Black Keys dan ook aanraden, deze plaat eens te gaan beluisteren en misschien tot dezelfde conclusie te komen als ik: Geweldig!

Review: Urban Junior - The Truth About Dr.S And Mr.P An One Man Synthony In E Minor (Voodoo Rhythm Records) (Elektro Disco Punk)

Urban Junior uit Aarau, Zurich, Zwitserland begon in de boy band HNO, maar ontdekte al snel, dat dat niets voor hem was.
Hij kocht een gitaar, synthesizer, microfoon en kickdrum en begon in 2003 rond te trekken als een elektro punk one man band en was de complete tegenhanger van het Boy George image dat hij had.
Hij maakte zijn debuut album "Music For The Asses", dat hij in 2 dagen opnam, in 2005 voor het Fistfuckerrecords label gevolgd door de song "Urban Cooking Cookbook", dat via hetzelfde label op single verscheen, waarna "Jesus Between Your Legs" op het 7" vinyl verzamel album "Killed By A One Man Band", dat in 2006 via Squoodge Records en Drunk'n'Roll Records werd uitgebracht en er songs van hem verschenen op de verzamel CD's "Punch Me Hard" (Burning Sound, 2006), "Godzilla" (Coffindodgers, 2007) en "One Foot In The Grave" (Kizmiaz, 2009).
Verder verscheen het nummer "Music For The Asses" op de verzamel 2CD "Attack Of The One Man Bands" in 2007 via het Rock N Roll Purgatory label en werden "E-Bomb" (CD, Fistfuckerrecords, 2007), "Black Cadillac" (5" CD single, Squoodge Records, 2007) "Tres Chic" (7" vinyl single, Squoodge Records, 2008), "Halloween Rumble" (7" vinyl single, Squoodge Records, 2009), "Two Headed Demon" (CD/LP, Voodoo Rhythm Records, 2010), "The Driver And The Band" (7"vinyl single, Squoodge Records, 2011) uitgebracht.
Urban Junior deelde het podium met onder andere: Oh Sees, King Khan, Pussywarmers ,Reverned Beat-Man en toerde door de hele wereld met John Spencer Blues Explosion, Bob log III, John Scholey en Jack Oblivian, maar was ook voorprogramma voor bands als Iggy and the Stooges, G. Love and Special Sauce, Test Icicles en The Monstersen deed een Europese toer met John Schooley and Quit your Dayjob, Bondage Fairies, Reverend Beatman, King Automatic en The Masonics.
Zijn tweede uitgave voor het Voodoo Rhythm Records label is een concept album, getiteld "The Truth About Dr.S And Mr.P An One Man Synthony In E Minor" en is zowel op CD als op LP+CD inclusief een poster verschenen.

Het album, dat 13 nummers bevat, start met "Manifest", waarin ik een schitterende elektro punk song te horen krijg met enkele uitstekende tempowisselingen, die gevolgd wordt door "Jetzt", een elektronische disco song met een zeer dansbaar ritme, compleet met disco klap.
Daarna hoor ik "Dr.S.", een swingende elektro disco song met een hypnotiserend ritme, waarna "Stehaufmännchen" volgt en dit nummer ligt in het verlengde van "Dr.S" en Urban Junior gaat dan ook verder in deze song met het maken van zijn swingende elektro disco.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan volgt "Reflection" en hierin krijg ik een lekker in het gehoor klinkende elektro wave song voorgeschoteld, waarin de zang van Urban Junior, door het gebruik van een versleten microfoon, klinkt, alsof het door een vrouw gezongen wordt.
Met "Lass Los" laat hij me genieten van een heerlijk stukje house, waarin het onmogelijk is stil te blijven zitten en "Backdoor Boogie" is een korte rauwe elektro punk song, die swingt.
In "New Life" speelt Urban Junior een prima new wave song met een dansbaar ritme en in "Der Letzte Kuss" krijg ik opnieuw een schitterende dansbare elektro wave song met disco invloeden te horen.
Vervolgens hoor ik "Again", een lekkere dansbare mix van elektro, punk en new wave, die een aanstekelijk ritme heeft, waarna ik "R.I.T.A.L.I.N." te horen krijg en in dit nummer laat Urban Junior me een schitterend kort stukje hypnotiserende drums horen, dat door vrij heftige zang ondersteund wordt.
Het volgende nummer heet "The End" en hierin wordt weer een dansbare mix gemaakt van elektro, disco en new wave, die gevolgd wordt door het laatste nummer, "Vielen Dank & Auf Wiedersehn", waarin ik een lekker in het gehoor klinkende mix van house, disco, elektro en punk te horen krijg, die swingt als een trein.

"The Truth About Dr.S And Mr.P An One Man Synthony In E Minor" van Urban Junior is een heerlijke LP/CD, die swingt en diverse stijlen dans muziek bevat en een aanrader is voor de liefhebbers van dance in het algemeen.

Review: Burning Saviours - Unholy Tales From The North (Transubstans, 2014) (Hardrock)

Burning Saviours uit Örebro, Zweden, werd in 2003 door Mikael Monks - sologitaar en Martin Wijkström - drums opgericht en genoemd naar een song van de band Pentagram.
Hun eerste demo "Dayterrors" werd met behulp van Fredrik Evertsson - basgitaar en Andrei Amartinesei - zang in 2004 opgenomen.
Op hun volgende demo "The Crusade of Evil", eveneens uit 2004, zong Andrei Amartinesei niet alleen, maar speelde hij ook sologitaar en al snel daarna besloot de band een nieuwe demo op te nemen, "Into the Abyss", die eind 2004 verscheen.
De demo sloeg goed aan en daardoor kreeg de band een plaats op het Duitse "Doom Shall Rise III" festival in 2005, plus een platen contract bij het I Hate Records label.
Hun album met gelijknamige titel werd in mei 2005 uitgebracht, gevolgd in juni 2006 door hun tweede album, "Hundus", dat via het zelfde I Hate Records label verscheen.
Vervolgens kwam de single "The Giant" uit via Rise Above Records in december 2006 en verliet Andrei Amartinesei de band om te worden opgevolgd door Fredrik Andersson - zang en Henry Pyykkö - sologitaar, waarna in oktober 2007 hun nieuwe album, "Nymphs and Weavers" via het Transubstans Records label verscheen.
Kort daarna, in januari 2008, ging de band uit elkaar, om in augustus 2010 nieuw leven ingeblazen te krijgen en bestaat nu uit: Mikael Monks - zang en slaggitaar, Jonas Hartikainen - sologitaar, Fredrik Evertsson - basgitaar en Martin Wijkström - drums.
Daarna verschijnen "Förbannelsen" (7" vinyl EP, Night Tripper Records, 2011), "The Offering (Förbannelsen Part II)" (7" vinyl EP, Night Tripper Records, 2012), "The Nightmare (Förbannelsen Part III)" (7" vinyl EP, plus de 7" gelimiteerde editie op rood vinyl, Night Tripper Records, 2012 ), "Hon Dansade Med Döden (Förbannelsen Part IV)" (7" vinyl EP, plus de 7" gelimiteerde editie op rood vinyl, Night Tripper Records, 2012) plus de compilatie CD "Boken Om Förbannelsen" (I Hate Records, 2014).

Hun nieuwe album "Unholy Tales From The North" wordt door het Transubstans label uitgebracht en bevat 7 nummers, waarvan "They Will Rise Tonight" de eerste is en hierin krijg ik een langzame heavy rock song te horen, waarin de stijl me enigszins aan de begintijd van Black Sabbath doet denken.
Daarna laat de band me "And The Wolves Cried Out" horen en hierin speelt Burning Saviour een lekker in het gehoor klinkende heavy rock song, die lichte bluesrock invloeden heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Your Love Hurts Like Fire", een uitstekende stevige hardrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, waarin de band klinkt als jaren 70 bands als Judas Priest. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Dan krijg ik "Ondskan" voorgeschoteld en hierin laat de band me een in het Zweeds gezongen swingende hardrock song horen, die gevolgd wordt door "Inside My Mind", een stevige uptempo hardrock song, die swingt en uitstekend gitaarspel bevat.
In "The Sons Of The North" hoor ik opnieuw een song in de stijl van Judas Priest en ook in dit nummer speelt de band hun muziek in een aanstekelijk ritme.
Het laatste nummer heet "Lyktgubben" en in deze song speelt de band een swingend stukje hardrock, waarin enkele prima tempowisselingen zitten.

Burning Saviours heeft met "Unholy Tales From The North" een lekker in het gehoor klinkend album gemaakt, dat zeker bij de hardrock liefhebbers in de smaak zal vallen.