Review: Videogram - Pre-Cert (Cineploit Records, 2015) (Elektro Filmmuziek)

In 2014 startte de Zweedse producer/componist Magnus Sellergren zijn project Videogram.
De muziek, die hij maakt, is geïnspireerd op de filmmuziek van: occulte horror, Spaanse jaren 70 horror, Friday The 13th series, Italiaanse erotica, thrillers, post-apocalyptische "Cannibal freakouts" en jaren 80 actie films.
Zijn debuut maakte hij in juni 2014 met de digitale single "Charles Bronson (original mix)", die in juli gevolgd werd door zijn eerste album "Videogram", die door het Cineploit label werd uitgebracht.
Vervolgens verschenen: "Camp Blood (2014 version)" (digitale single, oktober 2014), "2077: Raiders Of The Apocalypse" (7" vinyl single, november 2014), een eenzijdig geperste 33 toeren uitgave op doorzichtig vinyl van de 7" single "2077: Raiders Of The Apocalypse" met 2 exclusieve mono mixen van "2077: Raiders Of The Apocalypse" en "Wasteland" en met een 7"x 7" stikker, in plaats van een platenhoes (november 2014), "Cobretti" (3 track digitale single, maart 2015) en "Outpost 31 Isn't Responding" (2 track digitale single, september 2015).

"Pre-Cert", dat op vinyl in een beperkte oplage van 250 stuks is uitgebracht, is het tweede album van Videogram en bevat 13 nummers, waarvan "Videogram Ident 3" de eerste is en hierin hoor ik Magnus een 18 seconden durend synthesizer intro spelen, dat gevolgd wordt door "Damien" en daarin laat hij me genieten van een zwaar en duister klinkend stukje symfonische rock, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Daarna volgt de single "Cobretti", waarin hij me een schitterend swingend elektro nummer voor zet, dat een licht hypnotiserend ritme bevat, waarna ik "Killer On Interstate 40" hoor en hierin maakt hij een mix van dansbare filmmuziek, elektro en dance, die ondersteund worden door een disco klap en een vrij eentonig ritme.
In "Camp Blood" krijg ik een heerlijk dansbaar elektro nummer voorgeschoteld, waarin erotische disco invloeden te horen zijn en in "Horror Express" speelt hij een fantastisch uptempo mix van elektro en krautrock, die in de stijl van de muziek van Jean Michel Jarre en Klaus Schulze zit en een terugkerend ritme bevat.
Dan volgt "Mangiati Vivi" en daarin laat Videogram me opnieuw een dansbare mix van disco en elektro horen, die een licht hypnotiserend ritme heeft en gevolgd wordt door "Dawn Of The Apocalypse", een geweldig stukje filmmuziek, dat mysterieus begint en een lichtelijk oosters klinkend symfonisch karakter heeft.
Vervolgens hoor ik "Silver Sphere" en hierin zet hij me een zwaar elektronisch nummer voor, dat horror invloeden bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Voorhees Stomp" laat hij me genieten van een heerlijk dansbaar disco nummer met een eentonig hypnotiserend ritme, dat begin jaren 80 gemaakt had kunnen zijn, waarna ik "Le Erotici Notti Di Emanuelle" te horen krijg en daarin speelt Magnus een verrukkelijk erotisch getint nummer, waarin jazz invloeden zitten.
Het volgende nummer heet "Man Is The Warmest Place To Hide" en daarin laat hij me het ritme van de serie "Knight Rider" in een vertraagde versie horen, die gemixt wordt met zwaardere synthesizer klanken, waardoor het geheel een spannend stuk muziek wordt, dat op een derde van het nummer verandert in een duister klinkend stuk muziek, waarin na enkele minuten sirenes beginnen te loeien en de muziek opnieuw verandert en Magnus me het idee geeft dat ik in een post-apocalyptische wereld terecht ben gekomen, om vervolgens over te schakelen naar een eentonig ritme, dat vergezeld wordt door zware duistere klanken.
In het laatste nummer, dat "Videogram Ident 4" heet laat hij me een 18 seconden durend synthesizer outro horen, dat in dezelfde stijl als het intro gespeeld wordt.

"Pre-Cert" van Videogram bevat lekker in het gehoor klinkende elektro, waarvan ik met volle teugen genoten heb en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van deze muzieksoort houdt.

Review: Porno Teo Kolossal - Tannoiser (Bam Balam Records, 2015) (Improvisatie)

Porno Teo Kolossal werd op 2 november 2011 te Torino, Italië, opgericht door 4 muzikanten, die onder leiding van Massimo Divenuto, dit side-project als uitlaatklep gebruiken om te improviseren.
"Tannoiser" is, door het Bam Balam Records label, als 2 CD uitgebracht in een beperkte oplage en bevat 7 nummers, waarvan het laatste iets meer dan 58 minuten duurt.

CD 1 start met "Opus Pistorum Day" en daarin krijg ik een zeer heftig, met galmende monologen doorspekt, post-rock nummer te horen, dat diverse tempowisselingen bevat, die het geheel spannend houden, waarna ik "Stanza 306" hoor, waarin de band vrij rustig begint en vervolgens het tempo en ritme langzaam opvoert en ik een lekker in het gehoor klinkend nummer hoor, dat bij tijd en wijle behoorlijk heftig is.
Daarna schotelt de band me het titelnummer "Tannoiser" voor en ook hierin laat Porno Teo Kolossal me genieten van een heerlijke zwaar klinkende improvisatie, waar de teksten in gedeclareerd worden, terwijl de muziek, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, langzaam aan steeds heftiger wordt en in "La Colonna Sonora Dell 'Eta' Moderna" start de muziek eveneens rustig, maar de band besluit al snel het tempo op te voeren, waarbij de teksten ook nu weer gedeclareerd worden, waarna er diverse tempowisselingen ingebouwd zijn om het nummer spannend te houden.
In "Kandahar" laat de band me genieten van een uitstekend stukje geïmproviseerde licht psychedelische progressieve rock, dat tevens ruimtelijke invloeden bevat en enkele prima tempowisselingen bevat en naar het einde toe steeds heftiger wordt.
Het laatste nummer van CD 1 heet "Il Tunnel In Fondo Alla Luce" en daarin zet de band me een fantastisch licht hypnotiserend nummer voor, waarin de progressieve muziek heftig klinkt en de begeleidende uitgebalanceerde teksten op een voortreffelijke wijze gedeclareerd worden, waarna het nummer abrupt stopt. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
CD 2 bevat het 58 minuten durende "Deep" en hierin laat de band me, na een zeer rustig begin, dat langzaam opgevoerd wordt tot er een gemiddeld tempo bereikt is, een vrij heftige mix horen van Coil's LP "How To Destroy Angels", "The End" van The Doors en de post-rock uit het eerste nummer, die aan het eind steeds heftiger wordt, waardoor het nummer een soort ontploffing effect krijgt.

Porno Teo Kolossal heeft me met "Tannoiser" weten te verrassen met hun schitterende improvisaties, die niet alleen heftig zijn, maar ook erg spannend en ik kan liefhebbers van dit genre dan ook aanraden, dit dubbel album eens te gaan beluisteren, om misschien tot dezelfde conclusie te komen als ik.

Review: Fuzz - II (In The Red Records, 2015) (Progressieve Rock)

Fuzz werd in 2011 te San Francisco, Californië, Amerika, door Charlie Moothart - sologitaar en zang en Ty Segall - drums en zang opgericht, maar het is pas sinds enkele jaren, dat het duo voldoende tijd vond de band, uit hun side-project, de opname studio in te leiden.
Vanaf dat moment verschenen er 2 singles "This Time I Got A Reason" (Trouble In Mind Records) en "Sleigh Ride" (In The Red Records) en ten tijde van de tweede single kwam Roland Cosio als basgitarist bij de band.
De band, die sterk beïnvloed is door de muziek van Black Sabbath, The Groundhogs en Jimi Hendrix, nam hun debuut album uit 2013, getiteld "Fuzz", dat via het In The Red Records label verscheen, onder leiding van Chris Woodhouse (Thee Oh Sees, The Intelligence) op.
Nadat hun album verschenen was, werd Cosio vervangen door basgitarist Chad Ubovich, die tevens in de band Meatbodies speelt en in de nieuwe formatie werd het tweede album "II" opgenomen en eind oktober 2015 uitgebracht via het In The Red Records label.

"II", dat 14 nummers bevat, waarvan er 2 op single zijn verschenen, start met "Time Collapse II - The 7Th Terror", waarin ik een schitterende progressieve rock song te horen krijg, die invloeden van hardrock bevat en diverse prima tempowisselingen heeft, waarna "Rat Race" volgt en in dit nummer speelt de band een heerlijke melodische rock song met lichte bluesrock invloeden, waarin enkele uitstekende subtiele tempowisselingen zitten.
Daarna hoor ik "Let It Live", dat rustig begint en langzaam aan iets sneller wordt, terwijl de zang lichtelijk psychedelisch klinkt en de muziek progressief is (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), waarna de band me "Pollinate" voor zet en ik een heerlijke stevige rock song hoor, die opnieuw invloeden uit de hard- en bluesrock heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Dan volgt "Bringer Of Light" en hierin laat de band me genieten van een zwaar klinkende hardrock song, die in een traag tempo gespeeld wordt en daardoor vrij dreigend over komt, om gevolgd te worden door "Pipe" en daarin schotelt de band me een uitstekende stukje hardrock voor, waarin de invloed van Black Sabbath goed te horen is en het nummer bij tijd en wijle swingt als een trein.
In "Say Hello" speelt Fuzz een fantastische progressieve rock song, die een lekker hypnotiserend begin heeft en na enkele minuten over gaat in een stevige hardrock song met opnieuw invloeden van Black Sabbath en in "Burning Wreath" krijg ik een lekker in het gehoor klinkende rock song voorgeschoteld, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Vervolgens verrast de band me en laat me een geweldige snelle korte rock song horen, getiteld "Red Flag", die me muzikaal aan begintijd van de punk doet denken en gevolgd wordt door "Jack The Maggot", dat rustig start en een vrij eentonige zang en ritme heeft, waardoor de band me in de ban van hun muziek laat raken.
Daarna krijg ik een heerlijk vrij commercieel poprock nummer te horen, getiteld "New Flash", dat me aan wil zetten tot dansen en "Sleetak" is een schitterend swingend instrumentaal nummer, waarin de muziek een hypnotiserend effect op me heeft.
In "Silent Sits The Dust Bowl" laat de band me genieten van een verrukkelijk stukje progressieve rock, dat rustig begint, waarna het tempo ietsje sneller wordt en de muziek uitstekende samenzang bevat en in het laatste nummer van het album, een zogenaamde "hidden track", dat niet in de titellijst vermeld staat en bijna 14 minuten duurt, krijg ik een fantastisch stuk progressieve rock te horen, dat in hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein, tegen het eind even stopt en dan vervolgens opnieuw begint, om dan psychedelisch te eindigen.

Fuzz heeft met "II" een fantastisch album afgeleverd, dat vol met geweldige nummers staat en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan elke liefhebber van zowel progressieve rock als hardrock.

Review: Sun Dial - Mind Control (Sulatron Records, 2015) (Psychedelische Rock)

Nadat hij de band The Modern Art had ontbonden, richtte multi-instrumentalist Gary Ramon, die in diverse bands actief is en tevens het Acme Records label runt, in 1990, de band Sun Dial op te Londen, Engeland.
Met Sun Dial bracht hij in verschillende band samenstellingen vanaf de oprichting tot 2012 diverse albums uit, waarvan de eerste "Other Way Out" via de labels Tangerine Records (1990), Dutch East India Trading Company (1991), UFO Records (1991), Acme Records (1994, 1996, 2003), Gallium Arsenide (1996), Lava (1997) en Relapse Records (2006) werd uitgebracht.
Vervolgens verschenen "Reflecter" (UFO Records, 1992, Dutch East India Trading Company, 1992 en Midi Inc., 1992), "Libertine" (Beggars Banquet Records, 1994, CD/MC, 1994 en Atlantic Records, 1993), "Return Journey" (Acme Records, 1994, Gallium Arsenide, 1996 en Relapse Records, 2006), "Acid Yantra" (Beggars Banquet Records, 1995 en Acme Records, 1995, 2007), "Live Drug" (Acme Records, 1996), "Zen For Sale" (Acme Records, 2003 en Headspin, 2003), "Shards Of God" (Acme Records, compilatie, 2007), "Libertine - Deprogrammed" (Acme Records, 2007), "Processed For DNA (The 20th Anniversary Anthology)" (Shrunken Head, 2-CD, 2010), "Sun Dial" (Shrunken Head, 2010), "Pumpkinhead" (Shrunken Head, 2011), "Mind Control" (Tangerine Records, 2012) en de Box Set "Exploding In Your Mind - A Collection Of Outtakes, Alternative Mixes And Rehearsals 1990-91 (Acme,"CD, 2010) plus 12 singles en 10 EP's.
Tijdens de opnamen van het album "Mind Control" uit 2012, dat 3 december 2015 plus 2 extra nummers via het Sulatron Records label op CD verschijnt, bestond de band uit: Gary Ramon - sologitaar, zang, mellotron, mini-moog, arp en hammond organ, Scorpio -basgitaar en moog taurus 3 bas pedalen, Conrad Farmer - drums en Joolie Wood - viool, basblokfluit en melodica, terwijl Hugo Chavez-Smith, die tevens bij het debuut album "Other Way Out" betrokken was geweest, het album te produceerde.

De CD uitgave van "Mind Control" bevat 8 nummers, waarvan de eerste "Mountain Of Fire & Miracles" heet en hierin krijg ik een iets meer dan 9 minuten durend fantastisch hypnotiserend psychedelisch nummer te horen, dat me aan de muziek van de Amerikaanse band Liquid Sound Company en aan die van Sula Bassana doet denken (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Radiation", waarin de band me een schitterend stukje psychedelische muziek voorschotelt, waar lichtelijk in geïmproviseerd en geëxperimenteerd wordt.
Daarna krijg ik het kortste nummer van de CD te horen, getiteld "Burned In", dat nog geen 2 minuten duurt en dit begint met een intro van een inloopgroef vol tikken, die langzaam van ritme verandert in een mix van klassiek en eentonige Afrikaanse percussie en eindigt, zoals hij begon.
Dan hoor ik het titel nummer "Mind Control" en daarin laat de band me genieten van een geweldig eentonig dansbaar krautrock nummer, dat een hypnotiserende werking op me heeft en gevolgd wordt door "Last Rays Of The Sun" en in dit nummer zet Sun Dial me een heerlijk vrij melodisch nummer voor, dat enigszins dreigend en bombastisch klinkt.
In "In Every Day Dreamhome A Heartache" verrast de band me door een uitstekende zware progressieve rock song te spelen, die heavy rock invloeden bevat en in de eerste van de bonus nummers, "Seven Pointed Star (Short Version)" krijg ik een fantastisch hypnotiserend licht psychedelisch nummer te horen, waarbij ik het gevoel heb de muziek ingezogen te worden.
Het tweede bonus nummer en tevens laatste van de CD heet "World Within You" en hierin zet de band me een schitterende vrij zwaar klinkende psychedelische song voor, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld.

"Mind Control" van Sun Dial is een geweldige heruitgave, waaraan 2 fantastische nummers zijn toegevoegd en een genot om naar te beluisteren en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanbevelen aan een ieder, die van dit soort muziek houdt.

Review: The Honey Pot - Inside The Whale (Mega Dodo Records, 2016) (Pop)

Crystal Jacqueline werd in Wiltshire, Engeland geboren en al op jonge leeftijd ontwikkelde ze haar talent en liefde voor muziek.
Ze trad regelmatig in en rond Bath op, die haar lof en een waardevolle ervaring opleverden en verhuisde later verder naar het zuiden van het land, waar ze in verscheidene bands speelde, die in binnen en buitenland optraden.
Ze woont in Devon met haar varken, katten, ganzen en haar partner Icarus Peel.
Samen spelen ze in de band The Honey Pot, die in 2012 startte en in het begin uit 5 personen bestond, maar nadat, in 2013, hun zanger en ook hun basgitarist de band verlieten, nog maar bestond uit: Crystal Jacqueline - zang en piano, Icarus Peel - alle andere instrumenten en Brian Rushbrooke - drums.
In 2010 bracht ze haar solo debuut album "Heal Yourself" via Psychedandy Records uit en in 2012 verscheen haar eerste album met The Honey Pot, getiteld "To The Edge Of The World" op het Mega Dodo label.
In november 2012 nam ze de EP "A Fairy Tale" op met daarop 3 covers: "Cousin Jane" (Troggs), "A Fairy Tale" (Second Hand), "Play With Fire" (Rolling Stones), die door Fruits De Mer Records werd uitgebracht.
Daarna verscheen de LP "Sun Arise" in 2013 via het Mega Dodo Records label op de markt en deze bevat 16 nummers, inclusief de songs van de EP "A Fairy Tale".
Het laatst verschenen album Crystal Jacqueline And The Honey Pot, "Electronic Memory", uit 2015, is in een zeer gelimiteerde box oplage van 100 stuks verschenen en bevat een 12 pagina's tellend boekje, 2 ansichtkaarten en een badge.
Ook de nieuwe uitgave van de band, "Inside The Whale", die 26 februari 2016 door het Mega Dodo Records label wordt uitgebracht, zal in een beperkte oplage verschijnen en daarop zijn keyboards speler John Wyatt en basgitarist Simon Fear, die sinds begin 2015 bij de band zitten, voor het eerst te horen.
Het album, dat 9 nummers bevat, zal op 180 gram zwart vinyl op LP worden uitgebracht in een gelimiteerde oplage van 300 stuks, waarvan de eerste 150 stuks gesigneerd en genummerd zijn door de band.
De CD uitgave bevat 2 extra nummers, terwijl er van de beperkte uitgave van de 3CD versie slechts 150 verschijnen en deze bevat het album "Inside The Whale", het exclusieve live album "Live In London" (opgenomen tijdens het Games For May optreden), the single "Lisa Dreams" plus 2 bonus nummers en een interview met Icarus Peel en Crystal Jacqueline, waarbij het geheel verpakt is in een speciaal genummerd blik met waarzeggende vis.

Het album start met "The Outskirts Of Your Mind", waarin ik een heerlijke aanstekelijke dansbare pop song te horen krijg, die in een uptempo gespeeld wordt  en deze wordt gevolgd door de titelsong "Inside The Whale", die iets meer dan 8 minuten duurt en daarin hoor ik een schitterende pop song met folk invloeden, waarin ook ruimte is voor improvisatie.
Daarna zet The Honey Pot me "Starfish Smiles" voor en hierin krijg ik een uitstekende licht psychedelische pop song te horen, waarna ik "Almost Exactly Beautiful" voorgeschoteld krijg en hierin komt de zang niet van Crystal Jacqueline, zoals gewoonlijk, maar van John Wyatt en in dit nummer speelt de band een
fantastische melodische pop song met een licht hypnotiserend ritme.
het eerste nummer van kant B van de LP heet "Psychedelic Circles" en hierin krijg ik een verrukkelijke psychedelische pop song te horen, die door Icarus Peel gezongen wordt en me even aan de muziek van Syd Barrett doet denken, waarna de band me "Pink And Orange" voor zet en ik een lekker in het gehoor klinkende swingende pop song met schitterend gitaarspel, fantastische keyboards en heerlijke zang van Crystal Jacqueline te horen krijg, die ondersteund worden door basgitaar en drums. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
In "Walking On Eggshells", die met prachtig klavecimbel spel begint, laat de band me genieten van een geweldige mooie rustige pop song, waarbij ik het gevoel heb de muziek ingezogen te worden en in "Butterfly Ride"  krijg ik opnieuw een heerlijke melodische pop song te horen, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en de samenzang uitstekend tot zijn recht komt.
Het laatste nummer van de LP heet "A Curates Egg" en hierin speelt de band opnieuw zo'n schitterende rustige pop song en is het tweede nummer waarin de zang van John Wyatt komt en daarin klinkt de samenzang fantastisch en wordt de muzikale ondersteuning bepaald door keyboards en gitaar.
De eerste van de 2 bonus nummers van de CD heet "Poppy Surfing" en daarin laat de band me een lekker in het gehoor klinkende pop song horen, die een lichtelijk swingend ritme bevat, dat tegen het einde even iets heftiger wordt en gevolgd wordt door "Three Sisters", waarin de band me een schitterende swingende stevige pop song voor zet, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.

The Honey Pot heeft met "Inside The Whale" een fantastisch album gemaakt, dat boordevol geweldige songs staat en in de collectie van iedere liefhebber van de betere pop thuis hoort.

Review: Ponamero Sundown - Veddesta (Transubstans / Ozium Records, 2105) (Hardrock)

Ponamero Sundown werd in november 2005 te Stockholm, Zweden opgericht door leden, die hun sporen in de rockmuziek al hadden verdiend in andere bands: Anders Martinsgard - sologitaar, Ola Nilsson - basgitaar en Peter Eklund - drums.
Nadat zanger Nicklas Engwall zich bij dit trio voegde, was de band een feit en nadat in 2006 de eerste demo, "Maximum Groove", verscheen, begon de band ook op te treden in de omgeving van Stockholm.
Er werden nieuwe nummers geschreven, waarna de band dat jaar nog 2 demo's uitbracht "We Shall Triumph" en "Highfueled Leftovers".
Begin 2007 verscheen hun vierde demo, getiteld "Heavy Rock" en deed de band meerdere optredens, hoofdzakelijk in Zweden, maar ook in Denemarken en Engeland (Londen) en in 2008 maakten ze een korte tournee door België en Duitsland.
Gedurende de herfst van 2008 begon Ponamero Sundown te werken aan hun debuut album, "Stonerized", waarop 9 nieuwe songs plus 2 oudere demo nummers kwamen te staan.
Kort voordat het album door Transubstans Records halverwege 2009 werd uitgebracht, verliet Ola de band en werd vervangen door Oliver Vowden, die eerder met Nicklas in de band Stressfest had gespeeld.
In deze nieuwe bezetting werden nieuwe nummers geschreven en werd er in mei 2010 een begin gemaakt met de opnamen van hun nieuwe album, "Rodeo Eléctrica", dat in 2011 via Transubstans Records verscheen, waarbij de opnamen en mix door Jonas Lundh in Studio Debka werd gedaan en de mastering door Ronnie Björnström in de Enchanced Studios, terwijl de band in 2010 tevens door Denemarken, Polen en Duitsland toerde.
Gedurende het najaar van 2012 trad de band op in Engeland, Frankrijk en België, waarna ze terug keerden naar Engeland om op te treden tijdens het eerste "Desertfest" festival, waarvan het optreden op video werd vastgelegd en in januari 2013 werd uitgebracht.
Oliver besloot eind 2012 de band te verlaten en in januari 2013 nam Robert Trisches, die eerder in The Quill speelde, zijn plaats in.
Ondanks het feit dat de bandleden, in familieverband, de laatste jaren moeilijke tijden mee maakten, bleven ze werken aan hun derde album.
Oude nummers werden opnieuw gearrangeerd en nieuwe songs werden geschreven, terwijl er in 2013 ook optredens werden gedaan in en rond Stockholm en er in 2014 een korte trip naar Finland werd gemaakt, om tijdens het Kiarama Festival op te treden.
Ook verscheen er in 2014 een digitale single van de band, getiteld "Blood Feud" en dit was de voorloper van het nieuwe album "Veddesta", dat tussen november 2014 en de herfst van 2015 in hun oefenruimte met behulp van Johan Lundh werd opgenomen.
Vermeldenswaardig is het feit, dat Veddesta een industriële plaats is in het noordelijke gedeelte van Stockholm, waar de band jarenlang hun thuisbasis had en dit album geschreven en hoofdzakelijk opgenomen werd.

Het album "Veddesta", dat in samenwerking tussen Transubstans Records en Ozium Records op zowel CD (digipack) als LP (zwart vinyl) 11 december 2015 verschijnt, bevat 7 nummers, waarvan de eerste "Bottom Of The River" heet en hierin krijg ik een lekker in het gehoor stevig klinkende hardrock song te horen, die in een een gemiddeld tempo gespeeld wordt en me na een tempowisseling terug brengt naar de muziek van de jaren 80 hardrock.
Daarna zet de band me "Hangman's Trail" voor en daarin speelt de band een heerlijke stevige hardrock song met diverse tempowisselingen in een niet al te hoog tempo, die gevolgd wordt door "Restart My Heart", waarin ik eveneens een uitstekende rock song te horen krijg, die diverse tempowisselingen bevat.
Dan hoor ik "The Fortune Teller", een uptempo hardrock song, die een lekker wisselend ritme heeft en goed in het gehoor klinkt, gevolgd door het langste nummer van het album, getiteld "Rhinostodon" en in dit nummer schotelt de band me een schitterende progressieve hardrock song voor, waar zo nu en dan lichte psychedelische invloeden in te horen zijn. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Broken Trust" zet de band me opnieuw een stevige uptempo hardrock voor, waar diverse subtiele tempowisselingen in zitten en in het laatste nummer, dat "Dead and Gone" heet, laat de band me ook nu weer een uitstekend stukje zware rock horen, dat diverse tempowisselingen kent.

Ponamero Sundown heeft met "Veddesta" een prima hardrock album gemaakt, die 7 lekker klinkende songs bevat en zeker bij de liefhebbers van dit genre in de smaak zal vallen en ik kan hen dan ook aanbevelen, dit album eens te gaan beluisteren.

Review: Electric Moon - Flaming Lake (Sulatron Records, 2015) (Psychedelisch)

Electric Moon uit Fulda, Hessen, Duitsland, ontstond toen multi-instrumentalist Sula Bassana - gitaren, effecten en orgel ging samen spelen met Komet Lulu - basgitaar, effecten en zang en Berni - drums.
Eerdere projecten van Sula waren o.a. Liquid Visions, Südstern 44, Interkosmos en Zone Six, maar ook maakte hij diverse solo- CD's en enkele met Modulfix.
De eerste officiële CD van Electric Moon, Lunatics" verscheen in 2009 via Nasoni Records en drummer Berni, met wie de CD-R "First Takes" gemaakt werd, was toen reeds vervangen door Pablo Carneval.
Daarna volgden meer releases, "Lunatics Revenge" met drummer Pablo Carneval (Nasoni, 2011), Inferno met drummer Alex (Sulatron, 2011), "The Doomsday Machine" met drummers Pablo Carneval en Alex (Nasoni, 2011) en de split LP met de Franse band Glowsun, "Sun And Moon" (Sulatron, 2011).
Verder verschenen er via Sulatron enkele CD-R uitgaven in zeer beperkte oplage, zoals: "Live At Epplehaus 2010" (2010), "Live At Immerhin" (2011), "Flaming Lake" (2011) "Live At Sulatron Label Night" (2011) en "Cellar Space Live Overdose" (2012), waarop Alex de drummer weer was.
Hun nieuwe drummer heet Marcus Schnitzler, die ook de drummer van de spacerock band The Spacelords is en met hem werd de CD/2LP "Mind Explosion" opgenomen.
Op de 2LP/CD "Mind Explosion", die in 2013 aan het eind van de "Electric Moon Heading To South Tour 2013" tijdens het optreden in de Graf Hugo te Felkirch, Oostenrijk met slechts een stereo microfoon werd opgenomen, is Electric Moon live te beluisteren en de in 2014 verschenen 2LP "Lunatics + Lunatics Revenge" is een gelimiteerde uitgave (500 stuks) van de eerste 2 CD's.
"Theory Of Mind" werd in februari 2014 in de Kosmodrom te Heidelberg opgenomen en is 11 juni 2015 verschenen als 2LP in een oplage van 1000 stuks op zwaar zwart vinyl en als CD, waarbij het artwork zoals gewoonlijk weer door Lulu Artwork verzorgt is en de mastering door krautrock legende Eroc is gedaan.
In 2011 bracht Electric Moon hun live album "Flaming Lake" op de CD-R uit en deze was binnen de kortst mogelijke tijd uitverkocht, zodat er in 2015 werd besloten deze opnieuw uit te brengen, maar dit maal als gewone CD en als dubbel LP op 140 gram vinyl, waarbij LP 1 blauw en LP 2 oranje is, terwijl  beide platen in een enkele hoes zitten.
De muzikanten, die op het album, dat slechts 4 nummers bevat en op 3 december 2015 uit komt, spelen zijn: Sula Bassana - sologitaar, effecten en elektrische stullenbox, Komet Lulu - basgitaar en effecten, Alex - drums (1-3) en Phillipp - drums (4).

Het album begint met "The Cosmic Creator" en daarin hoor ik de band in een psychedelisch rustig tempo starten, dat langzaam wordt opgevoerd en er een fantastisch psychedelisch spacerock nummer ontstaat, dat een hypnotiserend ritme bevat en, na een minuut of 10, verandert in een geweldig stuk progressieve rock, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld.
Daarna krijg ik het titel nummer "Flaming Lake" te horen, waarin de band, net als in het vorige nummer, in een rustig tempo begint en me een heerlijk licht hypnotiserend stukje acid-rock voorzet (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), dat gevolgd wordt door "Lost And Found Souls" en hierin laat Electric Moon me genieten van een schitterend psychedelisch spacerock nummer, waarin de muziek me lichtelijk aan die van Liquid Sound Company doet denken en deze bevat een hypnotiserend ritme, waardoor ik als het ware de muziek ingezogen wordt en na een subtiele tempowisseling wordt het tempo iets verder opgeschroefd, waardoor de muziek heftiger wordt en er een waanzinnig goed acid-rock nummer ontstaat, die tegen het einde weer langzamer wordt en de band terug keert naar het tempo en ritme, waar mee begonnen werd.
Het laatste nummer van het album heet "Burning Battenberg", waarin ik de band opnieuw een fantastisch psychedelisch hypnotiserend acid-rock nummer hoor spelen, dat rustig begint en langzaam naar een climax gebracht wordt, doordat het tempo steeds verder wordt opgevoerd, waarna de band iets terug schakelt en me dieper in een hypnotiserende trance brengt door een vrij eentonig stevig ritme te blijven spelen, waarna de band opnieuw naar een climax toewerkt en het nummer daarmee afsluit.

De heruitgave "Flaming Lake" van Electric Moon bevat 4 verrukkelijke stukken muziek, waarmee de band me bijna 80 minuten in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan dit album dan ook aanraden aan een ieder, die van psychedelische rock, acid-rock en spacerock houdt.