zondag 17 oktober 2021

Review: Alain Pire Experience - Purple Skies (BD Prod Records, 2021) (Psychedelische Rock)

Alain Pire (zang, sologitaar, Hammond orgel, percussie en mellotron) richtte te Marchin, België, zijn trio Alain Pire Experience op, dat verder bestaat uit: René Stock - basgitaar en achtergrondzang en Marcus Weymaere - drums en achtergrondzang.
De band bracht hun debuut album "Cambridge" op 2 februari 2014 in eigen beheer als LP in een zeer beperkte oplage uit en tevens verscheen het album in een beperkte oplage als CD en als digitale download en deze werd gevolgd door: "Songs From The 13th Floor" (1 oktober 2017, beperkte oplage als CD, eigen beheer), "Apex" (24 april 2019, beperkte oplage als CD, eigen beheer) en "Live In Cardigan" (6 maart 2020, beperkte oplage als CD, eigen beheer).
Het live album werd tijdens de festivals Festival Of Psychedelica te Cardigan, Wales op 4 augustus 2018 en 3 augustus 2019 opgenomen, waarbij vermeldenswaardig is, dat de drums in 2019 werd gespeeld door Jeremy Coppens, die tevens de achtergrondzang verzorgt.
De band bracht op 29 augustus 2021 hun album "Purple Skies" uit, dat 9 nummers bevat, via BD Prod Records als CD en als digitale download.

Het album start met "Big Trees And Open Skies", waarin Alain Pire Experience een heerlijke poprock song in een gemiddeld tempo ten gehore brengt, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft, jaren 60 en 70 invloeden en subtiele tempowisselingen bevat en halverwege in een rustig tempo over gaat, dat psychedelische invloeden heeft en 
gevolgd wordt door "Beautiful Day", een schitterende song met een gemiddeld tempo en een vrolijk aanstekelijk dansbaar ritme, dat een hoog meezing gehalte heeft.
Daarna volgen de titel song "Purple Skies", een puike psychedelische song, die subtiele tempowisselingen heeft en een terugkerend ritme bevat, "If Six Was Four", een verrukkelijk rustig instrumentaal nummer, dat na korte tijd over gaat in een stukje jazzrock met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme en "Time Will Tell", een prachtige vrij rustige licht psychedelische song met mooie samenzang en melodische invloeden.
In "A Place In The Clouds" zet Alain Pire Experience me een lekker in het gehoor klinkende poprock song met een gemiddeld tempo voor, die een aanstekelijk dansbaar ritme en tempowisselingen heeft en "In A Day", een geweldig psychedelisch nummer met ruimtelijke invloeden, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft.
Verder volgen "A Long Time Gone", een uitstekende rustige song met melodische invloeden en een terugkerend ritme en "Live Is Life", een fantastisch swingend instrumentaal progressief rock nummer met acidrock invloeden en een aanstekelijk terugkerend ritme.

"Purple Skies" van Alain Pire Experience staat vol verrukkelijke nummers, waar in van begin tot einde van genoten heb en ik kan deze schijf dan ook zeer aanraden aan liefhebbers van psychedelische rock en de betere pop.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




zondag 10 oktober 2021

Review: Clayhands - Is This Yes? (Bird's Robe Records, 2021) (Post-Rock / Melodisch)

Clayhands uit Sydney, Australië, bestaat uit: Heather Darvey - drums, conga, percussie, klokkenspel en stalen tong trommel, Matthew Brazel - sologitaar nylon gitaar akoestische gitaar, percussie, synthesizer en fx, Rickt Thom - sologtaar, kalimba en percussie en Ronan Geraghty - piano, keyboards, synthesizer, klokkenspel, percussie, zang en fx.
De band bracht hun debuut uit met het digitale nummer "Murking" en op 5 november 2021 verschijnt hun debuut album "Is This Yes?", dat 6 nummers bevat, als CD in een beperkte oplage van 200 stuks en als digitale download via Bird's Robe Records.

Het album start met "Godolphin", waarin Clayhands een schitterend rustig post-rock nummer speelt, dat invloeden heeft van melodische rock, om halverwege iets meer snelheid te krijgen en invloeden van progressieve rock krijgt en dit wordt gevolgd door "Orchid", een prachtig melodisch nummer met een gemiddeld tempo en orkestrale invloeden, dat enkele tempowisselingen heeft.
Daarna volgen "Murking", eveneens zo'n mooi nummer, dat een gemiddeld tempo heeft en melodische invloeden bevat en "The Boy Left", een fantastisch stuk muziek met een niet al te hoog tempo, dat een dansbaar ritme heeft.
In "Polars" zet Clayhands me een heerlijk vrij rustig post-rock nummer voor, dat halverwege sneller wordt en orkestrale invloeden heeft en in het laatste nummer, "Playgrounds", krijg ik een verrukkelijk stuk muziek te horen, dat progressieve invloeden en een aanstekelijk dansbaar ritme bevat en tempowisselingen heeft.

"Is This Yes?" van Clayhands bevat 6 geweldig lekkere nummers, waar ik vanaf de begintonen van genoten heb en ik kan iedere liefhebber van post-rock en melodische rock deze schijf dan ook zeer aanbevelen.(luister naar enkele nummers van dit album via de bandcamp link onder de recensie) 




Review: Sula Bassana - Loop Station Drones (Sulatron Records, 2021) (Psychedelisch)

In 2002 verscheen via het Nasoni label de LP "Dreamer" als debuut van multi instrumentalist Dave Schmidt, alias Sula Bassana, die alle instrumenten voor zijn rekening nam en bijna alle nummers zelf schreef.
Vervolgens werd "Dreamer" op CD uitgebracht en verscheen in 2004 via Dave's eigen Sulatron label en in 2005 nogmaals, maar dit keer via het Elektrohasch label en in 2012 bracht Dave deze CD opnieuw uit, aangevuld met 2 bonus nummers, die van zijn 7 inch vinyl single "Vegetable Man" / "Perry Rhodan" uit 2009 komen (Nasoni Records).
Tussen 2002 en 2012 bracht Dave diverse CD's en LP's uit, zoals de split LP met Vibravoid "Retronique" (Nasoni, 2003), "Sula Bassana And The Nasoni Pop Art Experimental Band Vol.1" (CD, Nasoni, 2006), "The Night" (CD, Sulatron, 2009 / LP, Pancromatic Records, 2009), "Kosmonauts" (CD, Sulatron, 2010) en "Dark Days" (CD/2LP, Sulatron, 2012) plus de single "Vegetable Man"/ "Perry Rhodan" (7 inch vinyl, Nasoni, 2009), plus diverse CD-R uitgaven, terwijl in 2014 de LP "Sula Bassana - Disappear + 3AM - Waves" via het Headspin label verscheen, waarbij 3AM een alias is van Chino Burga, een legendarische underground rockmuzikant uit Lima, Peru, die reeds 20 jaar bezig is met het maken van vrij heftige muziek en in verschillende rock bands speelt (La Ira De Dios, Necromongo, La Garua en Los Entierros).
Normaal gesproken speelde Dave nooit live onder de naam Sula Bassana, maar op het Roadburn festival te Tilburg, Nederland, maakte hij daar een uitzondering van en vormde een band rond zich, die voor deze gelegenheid bestaat uit: Sula Bassana - sologitaar, synthesizer, mellotron en FX, Komet Lulu - basgitaar en FX, Rainer Neeff - sologitaar en FX en Marcus Schnitzler - drums.
"Live At Roadburn Festival 2014" bevat bijna het hele concert van de band, dat via het Sulatron Records label zowel op CD als LP is verschenen, waarbij de CD 13 maart 2015 werd uitgebracht en de LP op 8 mei 2015 in een gelimiteerde oplage van 777 stuks op marmer kleurig vinyl, waarbij verder opgemerkt kan worden, dat het album ook deze keer door krautrock legende Eroc gemasterd is en het artwork door Lulu Artwork (Komet Lulu) is gedaan.
Ook album "Shripwrecked" van Sula, dat 12 februari 2016 verscheen, is zoals gewoonlijk gemasterd door Eroc, maar waar normaal gesproken het artwork door Lulu Artwork wordt verzorgd, heeft hij deze keer gekozen voor het schilderwerk van Frank Lewecke, die ook de hoes van zijn album "The Night" maakte.
Op zijn CD album "Organ Accumulator + Disappear", dat 17 februari 2017 is verschenen, heeft hij er voor gekozen zijn nummers van de split LP "Disappear" /  "Waves" nogmaals uit te brengen, maar nu gekoppeld aan "Organ Accumulator", dat in het voorjaar op LP via het Deep Distance Records label zal verscheen.
Zijn album "The Ape Regards His Tail - Original Soundtrack", een science-fiction film van film maker Michael Yates, verscheen 7 juli 2017 via zijn eigen Sulatron Records label op CD en bevat 8 nummers, waarbij Dave gebruik maakte van synthesizers, mellotron, orgel, elektrische gitaar, elektrische piano en strijkers ensembles.
Op 10 januari 2020 verscheen "The Box", waarin 6 LP's zitten in een beperkte oplage van 500 stuksvia Pancromatic Records en deze werd eveneens als 6 CD via Sulatron Records in een beperkte oplage van 500 stuks uitgebracht, waarbij het vermelden waard is, dat de box bestaat uit de albums "Endless Winter" (2006), "Silent Music" (2009), "Retronique" (2003) , Disappear" (2014) en een CD met onuitgebrachte nummers.
Op 16 april 2021 bracht Sula een nieuw album uit, getiteld "CV Sessions", waarop 10 nummers staan, die in de corona periode maart 2020 tot december 2020 zijn opgenomen en via Sulatron Records als CD in een beperkte oplage van 500 stuks werden uitgebracht, waarna het album in de zomer van 2021 via Pancromatic Records als 2LP in een beperkte oplage van 400 stuks op 180 gram vinyl verscheen.
Ook op dit album bespeelt Sula alle instrumenten weer zelf en is de mastering gedaan door krautrock legende Eroc en verder is vermeldenswaardig, dat het nummer "What is Reality?", dat wel vermeld staat op de CD, maar door tijd overschrijding niet op de CD staat, via de bijgeleverde download code te beluisteren en te downloaden is.
De opvolger van dit album heet "Loop Station Drones", dat 7 nummers bevat en op 19 november 2021 via Sulatron Records als CD wordt uitgebracht en tevens verschijnt het album in de zomer van 2022 als 2LP via Pancromatic Records.
Daarvan komen er 3 van het Roadburn Festival Redux (op 28 maart 2021 opgenomen) en 4 voor het Radio KFJC home stream concert, dat 13 en 14 mei 2021 plaats vond, maar niet verschenen, althans tot nu dan.

Het album begint met "Roadburn Haze", waarin Sula Bassana een puik psychedelisch nummer met een gemiddeld tempo en een terugkerend licht hypnotiserend ritme speelt, dat aanzet tot dansen en gevolgd wordt door "Rolling In Outer Space", een geweldig rustig nummer, dat ruimtelijke invloeden en een aanstekelijk ritme heeft.
Daarna volgen "Die Karawane Der Unsterblichen", een fantastisch stuk muziek, dat in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld, een terugkerend ritme en spacerock invloeden bevat en me in een lichte trance brengt en "Wastelandgarden", een verrukkelijk elektronisch nummer met een vrij rustig tempo en een licht hypnotiserend terugkerend ritme en ruimtelijke invloeden.
In "Dopeshuttle" zet Sula Bassana me een schitterend uptempo krautrock nummer voor, dat spacerock invloeden heeft en een hypnotiserend repeterend ritme bevat, waarbij stil zitten niet mogelijk is, in "Stargate" krijg ik een uitstekend nummer in een gemiddeld tempo te horen, dat ook deze keer weer een terugkerend dansbaar ritme heeft en in het laatste nummer, "One Way", laat Sula ne genieten van een prachtig rustig melodisch nummer.

"Loop Station Drones" van Sula Bassana bevat 7 heerlijke nummers met terugkerende ritmes, waar ik van begin tot einde van heb genoten en ik kan iedere liefhebber van krautrock, elektronische en psychedelische muziek deze 2LP dan ook sterk aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: Simon Steensland - Let's Go To Hell (Transubstans, 2021) (Rock In Opposition / Avant Garde)

Multi-instrumentalist Simon Steensland uit Zweden is een bekende componist van hoofzakelijk theater muziek, die zijn muzikale carriere in 1991 begon en maakte in 1993 zijn debuut album "The Simon Lonesome Combat Ensemble", dat via Musea Parallele op CD verscheen.
Vervolgens werden de volgende albums uitgebracht: "The Zombie Hunter" (CD, Ad Perpetuam Memoriam, 1995), "Under Öknar [Rankö Rednu]" met Sten Sandell (CD, Ultimate Audio Entertainment, 1996), "Led Circus" (CD, Ultimate Audio Entertainment, 1999), "The Phantom Of The Theatre" (CD, Ultimate Audio Entertainment, 2001), "Fat Again" (CD, AltrOck, 2009), "A Farewell To Brains" (CD, AltrOck 2015), "25 Years Minimum R&B" (2CD, AltrOck 2017) en de geremasterde uitgave van "A Farewell To Brains" (CD,  Transubstans 15 juni 2018), plus Simon Steensland´s Kamikaze United - "Live Gang-Gang" (CD, Ultimate Audio Entertainment, 2004) en "Oscillospira" (2LP in een  beperkte oplage van 1000 stuks op zwart vinyl, CD en digitale download, 24 april 2020), dat hij samen met JG Thirlwell maakte en op 29 oktober 2021 verschijnt zijn album "Let's Go To Hell", waarop 3 nummers staan, via Transubstans Records als CD en als digitale download.

Het album begint met "Schrödinger's Friend", waarin Simon Steensland een prachtig spannend Rock In Opposition nummer ten gehore brengt, dat invloeden van avant garde, free jazz, theater en orkestrale muziek bevat, die in wisselende tempo's gespeeld wordt en zo nu en dan bombastisch klinkt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Dan volgt "The Flagellant March", eveneens zo'n geweldige mix van avant garde, RIO, orkestrale muziek en theater muziek, die afwisselende tempo's bevat en bij tijd en wijle vrij heftig klinkt.
Het derde en laatste nummer heet "Zombie B. Goode" en hierin krijg ik opnieuw een fantastisch stuk muziek voorgeschoteld, waarin diverse stijlen muziek tot een geheel aan elkaar gesmeed worden, die zo nu en dan vrij zwaar klinkt en religieuze invloeden lijkt te hebben. 

"Let's Go To Hell" van Simon Steensland is een meesterlijke plaat, waarbij ik met mijn oren gespitst heb zitten luisteren, om maar niets van de spannende muziek te hoeven missen, maar deze schijf zal niet voor iedereen even toegankelijk zijn en tegen hen, die er notie van nemen wil ik zeggen: Geniet ervan!




Review: Tangle Edge - Cispirius (Space Rock Productions, 2021) (Progressieve Rock)

Tangle Edge uit Noorwegen werd begin jaren 80 opgericht en bestaat uit de vaste kern: Ronald Nygård - sologitaar, mini-moog en percussie en Hasse Horrigmoe - basgitaar, mini-moog en percussie en wisselde in de loop der jaren regelmatig van drummer.
De band bracht sinds 1983 in totaal 17 albums (cassettes, LP's CD's en digitale downloads) en 2 7" singles uit en 26 november verschijnt het album "Cispirius", waarop 5 nummers staan, via Space Rock Productions als 2LP in een beperkte oplage van 300 stuks, waarvan 200 op 180 gram doorzichtig oranje vinlyl en 100 stuks op 180 gram doorzichtig oranje (kant A/B) en doorzichtig groen (kant C/D) vinyl, die allemaal met de hand genummerd zijn en in een klaphoes zitten en hierop speelt Kjell Oluf Johansen - drums en percussie.
Daarbij kan opgemerkt worden, dat het album in eerste instantie op 26 oktober 2021 zou verschijnen, maar uitgesteld is tot 26 november 2021 en dat alle nummers uit de laatste helft van de jaren 90 stammen, waarbij er nummers zitten die nooit eerder zijn uitgebracht en er sommige opnieuw gemixt zijn en alleen op 2LP worden uitgebracht, dus niet als CD of als digitale download.

Het album begint op kant 1 met "Cañcalam", waarin Tangle Edge een schitterend uptempo progressief rock nummer met een terugkerend ritme speelt, dat jazz invloeden heeft, tempowisselingen bevat, bij tijd en wijle experimenteel klinkt en dit nummer wordt gevolgd door "Beyond The Hills Of Inhibition Part I", een stuk intro, dat met wind en rustgevende klanken van de hang (muziekinstrument, dat in 2000 te Bern, Zwitserland werd geïntroduceerd) begint en trommel en gitaar klanken bijgevoegd krijgt, maar rust blijft uitstralen.
Op kant 2 staat "Beyond The Hills Of Inhibition Part II", een rock nummer met een gemiddeld tempo, dat met een licht hypnotiserend terugkerend dansbaar ritme wordt gespeeld en over de helft van het nummer iets meer snelheid krijgt, waarbij het gitaar meer op de voorgrond komt te staan en de muziek gaat swingen, om in rust te eindigen.
In het vervolg hierop, "Beyond The Hills Of Inhibition Part III" zet Tangle Edge me een fantastisch progressief rock nummer in een niet al te hoog tempo voor, dat na enkele minuten over gaat in een traag stukje improvisatie, waar tempowisselingen in zitten en enkele minuten later opnieuw verandert, om experimenteel te worden en weer te veranderen in een rustig stukje met elektronische invloeden, waarna de muziek na korte tijd over gaat in een heerlijk nummer met Oosterse invloeden.
Kant 4 bevat het laatste deel van dit vierluik, getiteld "Beyond The Hills Of Inhibition Part IV" en hierin krijg ik nogmaals een geweldig stuk muziek te horen, dat Oosterse invloeden heeft, in een gemiddeld tempo wordt gespeeld, progressieve rock invloeden toegevoegd krijgt, een terugkerend ritme bevat en een lichte trance oproept, om enkele minuten voor het einde over te gaan in de rustgevende klanken van de hang, waarmee het nummer begon en te eindigen met het geluid van wind.

"Cispirius" van Tangle Edge is een verrukkelijke 2LP, die vol puike progressieve muziek staat, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik raad elke liefhebber van dit genre deze dubbelaar dan ook van harte aan.




Sorry! Geen muziek beschikbaar.

Review: Trip Hill - Ain't Trip Ceremony (Bad Afro Records, 2021) (Psychedelisch)

Trip Hill uit Florence, Italië is het alias van multi-instrumentalist Fabrizio Cecchi, die in het begin van de jaren 90 als basgitarist in diverse psychedelische en garagerock bands speelde.
Hij startte met zijn solo carrière in 1994 en leerde zichzelf te spelen op gitaar, drums, keyboards en diverse andere instrumenten, waarna hij zijn debuut album "Ten Petals Of Manipura" op 1 april 2008 in een zeer beperkte oplage van 30 stuks als CD-r uitbracht.
Vervolgens verschenen: "Raining Metallic Mushroom" (11 juni 2014, digitaal album), "Automatic Folk & Flowers" (13 november 2015, digitaal album), "Saucer" (5 februari 2017, digitaal album), "Eliaf" (10 oktober 2018, digitaal album), "Sponge Jam" (19 januari 2019, digitale EP), "Elastic​-​Tape Session" (28 juli 2019, digitaal album samen met Claudio Macchia), "Psych Wedding" (14 maart 2020, digitaal album), "Afternoon Of Free Improvisation" (20 april 2020, CD-r in een zeer beperkte oplage van 20 stuks in een met de hand gemaakte houten hoes via RinfresKo ElettriKo Records en digitaal album), "Takes From Oblivion" (11 april 2021, digitaal album en 2LP in een beperkte oplage van 500 stuks, die in 2000 verscheen met daarop "Expectations" (1996) en "The Wide World Over There" (1997) demo tapes en outtakes, die in dezelfde jaren zijn opgenomen).
Op 24 september 2021 verscheen de single "Dropside" via Bad Afro Records in een beperkte oplage van 500 stuks op zwart vinyl, die van zijn nieuwe album "Ain’t Trip Ceremony" komt, dat 29 oktober 2021 via datzelfde label verschijnt en ook het album wordt in een beperkte oplage van 500 stuks op zwart vinyl uitgebracht.

Het album start met de simgle "Dropside", waarin Trip Hill me laat genieten van een fantastische psychedelische song met een gemiddeld tempo en een licht hypnotiserend terugkerend ritme, waarbij het moeilijk is om stil te blijven zitten en deze wordt gevolgd door "Automatic", eveneens een psychedelische song met een gemiddeld tempo en een terugkerend licht hypnotiserend ritme.
Daarna volgen "Trái Tim Thán Yëu", een schitterende song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme, dat sterke krautrock invloeden bevat en tempowisselingen heeft en "Spam # Mind", een uitstekende mix van elektronische muziek, krautrock en ruimtelijke invloeden, die een terugkerend ritme heeft.
In "Tame Ukhan" zet Trip Hill me een heerlijke mix van elektronische psychedelische muziek en een terugkerend ritme voor en in "Ralph’s Heart Attack" krijg ik een psychedelische song te horen, die een terugkerend ritme heeft en swingt als een trein.
Verder volgen "Pan", een geweldig psychedelisch nummer met een niet al te hoog tempo en een terugkerend ritme en "What Happened To Will?", een puike psychedelische song met wisselende tempo's en een terugkerend ritme.

"Ain't Trip Ceremony" van Trip Hill staat vol heerlijke psychedelische nummers met terugkerende ritmes, die invloeden van krautrock hebben en zo nu en dan voor een lichte trance zorgen en ik kan elke liefhebber van deze muzieksoorten deze schijf dan ook sterk aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)




Review: The Sore Losers - Ultra Elektric (Suburban Records, 2021) (Rock)

The Sore Losers uit België werd in 2009 opgericht en bestaat uit: Jan Straetemans - zang en sologitaar, Cedric Maes - sologitaar, Kevin Maenen - basgitaar en Alessio Di Turi - drums.
De band bracht op 1 oktober 2010 hun debuut album "The Sore Losers uit via Excelsior Recordings en V2 en deze werd gevolgd door de albums "Roslyn" (17 februari 2014, Excelsior Recordings), "Skydogs" (18 maart 2016, Excelsior Recordings en V2) en "Gracias Señor" (5 oktober 2018, via het eigen label Ultra Elektric Records) en op 22 oktober 2021 verschijnt het album "Ultra Elektric", waarop 12 songs staan, via Suburban Records als LP in een beperkte oplage op oranje ijskleurig vinyl, LP op zwart vinyl, CD en digitale download.
In de 11 jaar dat The Sore Losers bestaat verschenen er naast de albums ook nog 16 singles en speelde de band onder andere in België, Frankrijk, Duitsland, Zwitseland, Oostenrijk, Nederland en Amerika.

Het album, start met de single "Tightrope", waarin The Sore Losers een heerlijke uptempo powerrock song speelt, die invloeden van de jaren 60 muziek en punk heeft en swingt als een trein (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Yeah Yeah Yea", eveneens een snelle swingende powerrock song met een aanstekelijk ritme en "Heavyweight Champion", een lekker in het gehoor klinkende uptempo song, die swingt.
Daarna volgen "Birds Of A Feather", een uitstekende song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar ritme, die tempowisselingen heeft, de single "Amy", een swingende uptempo rock song, die aanzet tot dansen en "Magnum Epos", een prachtige rustige poprock song, die subtiele tempowisselingen heeft.
In "You Need Some Lovin’" zet The Sore Losers me weer een swingende uptempo rock song voor, waarbij het moeilijk is om niet in beweging te komen, in "Overloadin’" krijg ik een opnieuw zo'n geweldige rock song met een gemiddeld tempo te horen, die subtiele tempowisselingen heeft en in "It’s You" hoor ik een prima poprock song met een niet al te hoog tempo, die iets voor de helft van het nummer meer snelheid krijgt en ruiger wordt.
Verder volgen "To The Well", een swingende uptempo song met tempowisselingen, "How You Win", een fantastische uptempo rock song met een aanstekelijk terugkerend dansbaar ritme en tempowisselingen en "Shareek The Greek", dat met een terugkerend krautrock ritme begint, om al snel over te gaan in een puike rock song met een gemiddeld tempo, die aanzet tot dansen.

"Ultra Elektric" van The Sore Losers staat vol lekker in het gehoor klinkende songs, de hoofdzakelijk in een snel tempo worden gespeeld en swingen en ik kan iedere liefhebber van de betere rock deze schijf dan ook erg aanbevelen.