Review: This Is Nowhere - Turn On Tune Down Drop D (Nasoni, 2014) (Bluesrock)

This Is Nowhere werd in 2009 te Thessaloniki, Griekenland opgericht en bestaat uit: Manuel Pov - zang en sologitaar, Jay O' Leen - sologitaar, Bateman -  basgitaar en Captain Tzek - drums.
De band maakte in mei 2011 op het Lotus Records label hun debuut met de single "Perfect Helpless" / "Wilderness (Part 2)", die in oktober 2012 gevolgd werd door "A Possible End?", dat op de 10" vinyl split single "We Split For The Ladies" staat met "Domino Memories" van De Sades als andere kant en eveneens via Lotus verscheen.
Hun volledige debuut album "Turn On Tune Down Drop D" is als Vinyl LP + CD met bonus tracks + insert uitgebracht door het Duitse Nasoni label, waarvan er 100 exemplaren in een gelimiteerde gekleurde vinyl uitgave zijn verschenen en 400 exemplaren op zwart vinyl geperst zijn.

De CD bevat 11 nummers, waarvan de 3 bonus nummers andere uitvoeringen van 3 van de nummers van het album zijn.
Het eerste nummer van de CD heet "Dope Head Blues" en hierin laat de band me genieten van een licht psychedelische bluesrock song, die in een slepend ritme gespeeld en gezongen wordt.
Daarna krijg ik "I Need" te horen, waarin de band meer de kant van de progressieve bluesrock op gaat en het tempo een stukje hoger ligt, terwijl het nummer lekker swingend klinkt en er flink wat fuzz op de gitaar gezet is.
Dan hoor ik Bateman's Late Night Shift", een stevige progressieve bluesrock song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt, maar langzamerhand wel steeds heftiger wordt.
Vervolgens krijg ik "I Wish Upon Her For My Fall" voorgeschoteld en ook in dit nummer wordt de muziek naar een heftige climax toe gespeeld, waarna de band vervolgt met "Two Nights", een vrij heftige progressieve bluesrock song met een licht hypnotiserend ritme, waarbij het moeilijk is om stil te blijven zitten.
In "Theme For Peter" laat This Is Nowhere me weer een heftige bluesrock song horen, waarin de muziek tegen noise aan zit en in "Theme For Bootsy" speelt de band een hypnotiserende stonerrock song, die me in een lichte trance brengt.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Het volgende nummer heet "Moondub" en hierin laat de band me een geweldige progressieve rock song horen, waarin ook de saxofoon een rol van betekenis speelt.
De bonus nummers starten met de "Onepointtwo remix" van "Moondub", die dubbel zo lang duurt als de gewone uitvoering en hierin hoor ik een totaal andere versie van dit nummer, waarbij de band me laat genieten van experimentele psychedelische geluiden, die van begin tot einde het nummer domineren.
De "Blood remix" die door Sonny Tough gemaakt is van het nummer "I Need" is eveneens een fantastische uitvoering, die progressief, experimenteel en vrij heftig klinkt en daarin zijn garagerock en psychedelische invloeden verwerkt.
Het laatste nummer van de CD heet "I Wish upon Her For My Fall" en hierin krijg ik de "Plughead remix" te horen, die heerlijk progressief en hypnotiserend klinkt.

This Is Nowhere heeft net "Turn On Tune Down Drop D" een schitterend debuut album weten te maken, waarmee de band me ten volle heeft laten genieten van hun uitstekende muziek en hun debuut extra kracht heeft mee gegeven door de fantastische uitvoeringen van de bonus nummers.

Review: Space Invaders - Invasion On Planet Z (Nasoni, 2013) (Psychedelische Rock / Spacerock)

Space Invaders is een kollektief van muzikanten, die hun sporen reeds in de muziek verdiend hebben en bestaat uit: Tipi Mike Häfliger (ex-Spacenote) - sologitaar, Dirk Bittner (Electric Orange) - sologitaar, zang en percussie, Dirk Jan Müller (Electric Orange) - synthesizer, Paul Pott (Zone Six/Vibravoid) - basgitaar en Dennis Gockel (Weltraum/Blotch) - drums.
De band ontstond in 2009 tijdens het Burg Herzberg Festival, toen Mike, Paul, Dirk en Dirk Jan samen begonnen te jammen, waarna diverse live optredens volgden, met medewerking van enkele gastmuzikanten, zoals Mani Neumaier en Damo Suzuki.
Op 2 februari 2013 speelde de band live in Zofingen, Zwitserland, waarbij de jamsessies opgenomen werden en nu uitgebracht zijn, door het Nasoni label, onder de naam "Invasion On Planet Z".
Er staan 4 lange nummers op de CD, die gemixt en gemasterd werden door Dirk Jan Müller in de thuis studio "Fleish" van Electric Orange.

De CD start met "Invasion", dat experimenteel en psychedelisch begint, waarna de band het nummer met rustig gespeelde psychedelische klanken verder opbouwt,  de muziek langzaam maar zeker steeds heftiger wordt en een licht hypnotiserend effect krijgt.
Daarna hoor ik "Surrender", een rustig psychedelisch stuk muziek, dat net als het vorige nummer steeds verder opgebouwd wordt, een stuk heftiger wordt en een sterk hypnotiserend ritme bevat, waardoor het moeilijk is stil te blijven zitten en naar het einde toe experimenteler wordt.
In "Leaving The Ruins" krijg ik een swingend hypnotiserend progressief klinkend stukje spacerock te horen, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in het laatste nummer "Laboratory In Space" laat de band me genieten van een progressief nummer, dat wisselende tempo's bevat en zo nu en dan psychedelisch klinkt en spacerock invloeden heeft.

"Invasion On Planet Z" is een uitstekende CD, waarvan ik met volle teugen genoten heb en ik kan hem dan ook van harte aanbevelen bij liefhebbers van progressieve, psychedelische rock en spacerock.

Review : Cosmic Trip Machine - Golden Horus Name (Nasoni, 2013) (Progressieve Rock)

De Belgische band Cosmic Trip Machine, waarvan Will Z. en Majnun de drijvende krachten zijn, begon in 2008 met het opnemen van nummers voor hun eerste album "Lord Space Devil", een psychedelisch concept album, waarbij gebruik werd gemaakt van allerlei technieken, die voorhanden waren, zoals o.a. studio effecten, vreemde instrumenten en fantasierijke rock, geïnspireerd door B-films en Indiase muziek en in de studio ontdekten ze hun muzikale vrijheden daarvoor.
Enkele maanden later werd "Lord Space Devil" meer dan 3500 keer gedownload van hun officiële website  http://www.cosmictripmachine.be en de band begon aan een repertoire voor live optredens te werken en kwam T-Bone bij het duo.
In maart 2009 maakte Cosmic Trip Machine de CD "Vampyros Roussos", een heftig stuk muziek, geïnspireerd door diverse soundtracks, zoals The Carnival of Souls, Valley Of Dolls, The Holy Mountain, Vampyros Lesbos en andere.
De band trad dat jaar op tijdens het Sloowjob Festival (met Embryo en Peter Walker), Summer Solstice 2009 (met Engelse, Amerikaanse en Zweedse psychedelische bands) en op het Yellowstock Festival (met Vibravoid en Siena Root).
Daarbij zag het hun CD in november uitgebracht worden, waarbij de distributie gedaan werd door het Zweedse Record Heaven label en in januari 2010 door Clear Spot uit Nederland. 
Tussen 2009 en 2010 werkten Will Z. en Majnun aan het derde en laatste deel van de "Lord Space Devil" trilogie, getiteld "Son Of Lord Space Devil", bijgestaan door Yoni, die T-Bone verving en producer OG.
In december 2010 verscheen dit werk via het Nasoni label uit Berlijn, zowel op CD als op LP (in zwart en gelimiteerd op gekleurd vinyl).
Daarna bracht de band in 2011, via het Reverb Worship label, een gelimiteerde editie op LP uit van "Mantras, Exorcisms And Rituals", dat een alternatieve versie was van "The Curse Of the Lord Space Devil".
OG nam de plaats in van Yoni en de band startte met het maken van "Kosmische Kraut Maschine" , opgedragen aan de experimentele Duitse rock scene van de jaren zestig.
Ook leverde OG demo's van 30 songs af voor een nieuw project, genaamd "(The Woman Who Took) A Flying Leap Over The Fence", waarvoor de opnamen 26 maart startten en 5 augustus werden afgerond en het resultaat is een dubbel LP met 2 verschillende interpertaties van de songs en artwork door Marijke Koger (van The Fool).
In 2012 begon Will Z. aan zijn soloproject en albums als "Shambhala Album", geïnspireerd door een ervaring met Shambhala meditatie en 12 Visons, gebaseerd op het satanisme en alchemie.
Hij produceerde ook het onuitgebrachte deel 3 en 4 van The Book Of Am, met leden van Can Am Des Puig Band, Leslie MacKenzie en Juan Arkotxa, eerst in Balquhidder te Schotland, en later in Mallorca met zangeres Carmeta Mansilla, waarbij het hoogtepunt een reis was naar Deià, waar dit project 35 jaar daarvoor begon.
Het "Golden Horus Name" project betekende de terugkeer van Cosmic Trip Machine op de podia en vanaf mei 2012 startte de band de opnamen daarvan in de studio in een nieuwe band bezetting en Cosmic Trip Machine bestaat op deze LP, die door het Nasoni label is uitgebracht, uit: Will Z, Majnun, OG en Sammy
De LP bevat 10 songs, waarvan de eerste "Aristophanes" heet en hierin hoor ik de band een lekkere progressieve rock song spelen, waarin heerlijk gitaarspel te beluisteren valt en enkele prima tempowisselingen zitten.
De volgende song heet "Let Your Eye Come Down" en deze begint met vrij duistere teksten, waarna de muziek ingezet wordt en nu hoor ik de band een song spelen, die lichtelijk naar de hardrock neigt, maar ook licht psychedelisch en progressief klinkt.
Dan volgt er een stukje tekst, gevolgd door het swingende psychedelische en progressieve "Flower", waarin de band subtiel gebruik maakt van een sitar, maar het nummer wordt grotendeels bepaald door het orgel en de sologitaar.
Daarna hoor ik de titelsong "Golden Horus Name", een rustige psychedelische song met een steeds terugkerende tekst en een enkele tempowisseling, die het nummer spannend houdt.
In "A Part Of Me" hoor ik de band in een rustig tempo starten, waarin de muziek overeenkomsten vertoont met die van Pink Floyd en de band laat me daarin een schitterend stukje gitaarspel horen en dit nummer wordt gevolgd door het eveneens rustig gespeelde "Celestial Cow", een fantastische instrumentaal nummer.
Vervolgens verrast de band me door een bluesrock song te spelen, getiteld "Reincarnation Blues" en dit wordt gevolgd door "Rising From It's Ashes", een instrumentaal nummer, waarin de band een stukje gitaarrock speelt.
Met "Song Of The Rising Preacher Man" krijg ik een progressieve rock song te horen, waarin ook hardrock klanken en klassiek gitaarspel te beluisteren valt en de band swingende Afrikaanse percussie ritmes speelt.
De laatste song heet "The Lady From Nowhere Land" en hierin trakteert de band me op een geweldige progressieve rock song, die symfonische invloeden bevat en wat mij betreft meteen het beste nummer van het album is.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Review: The Locked Ward - Voyages Into The Inner Psych Of (Nasoni, 2011)(Hardrock / Spacerock)

The Locked Ward is een band uit Norwich, Engeland, die bestaat uit Graig John Capps - zang, Ben Layne - solo- en slaggitaar en effecten, Graham Little - basgitaar en Butch - drums.
Op de CD / LP "Voyages Into The Inner Psych Of" speelt John McBain van Monster Magnet op 2 nummers als gastmuzikant mee op sologitaar.
De CD bevat 9 songs, waarvan "Intro To Madness" de eerste is, een zeer experimenteel stukje psychedelische muziek, dat gevolgd wordt door "Moving At The Page Of Valium", een lekkere psychedelische spacerock song met hardrock invloeden, waarin diverse prima tempowisselingen zitten.
Daarna krijg ik "Breaker Of Lives and Souls" te horen, dat een heerlijke mix van een hard- en spacerock song is met enkele tempowisselingen en  hoofdzakelijk in een uptempo gespeeld.
Vervolgens hoor ik een prima rustige pop song, getiteld "All I See Brightly Is The Darkness" en ook die bevat enkele mooie tempowisselingen en spacerock invloeden.
"Voices In My Mind (Head Caverns)" is een schitterende spacerock song met hardrock invloeden en "Am I Sick?" een rustige hardrock song, die in een vrij eentonig ritme gespeeld wordt.
Dan volgt "As They Lay Sleeping"(The Beginning Art Of Self Despondancy)", een fantastisch psychedelisch stukje muziek, dat gemengd met de hardrock en de prima tempowisselingen tot één van de beste nummers van de CD gerekend kan worden.
In "Words Can Only Echoe (The Sadness The Hours Bring)" speelt de band een bijna 12 minuten durende song, die een mix is van psychedelische rock, hard- en spacerock en uitstekende tempowisselingen bevat, waarbij het tempo afwisselend snel en langzaam is en de band er aan het eind een scheurende gitaarsolo aan toevoegt.
De titel song "Voyages Into The Inner Psych Of.." is een waanzinnig goed nummer, waarbij de tekst gedeclareerd wordt, terwijl de experimentele psychedelische klanken van de muziek er achter, het nummer een extra dimensie meegeven en dit mondt uit in een complete chaos, die zich in mijn hoofd verder ontwikkelt, me in een grote trip laat komen en me daardoor een zeer bevrijdend gevoel geeft.
"Voyages Into The Inner Psych Of" bevat geweldige songs en is het beluisteren meer dan waard.

locked ward - YouTube
www.youtube.com/watch?v=3U28vg3w6hU

Review: Cosmic Trip Machine - (The Woman Who Took) A Flying Leap Over The Fence (2LP)(Nasoni, 2012)(Psychedelisch)

De Belgische band Cosmic Trip Machine, waarvan Will Z. en Majnun de drijvende krachten zijn, begon in 2008 met het opnemen van nummers voor hun eerste album "Lord Space Devil", een psychedelisch concept album, waarbij gebruik werd gemaakt van allerlei technieken, die voorhanden waren, zoals o.a. studio effecten, vreemde instrumenten en fantasierijke rock, geïnspireerd door B-films en Indiase muziek en in de studio ontdekten ze hun muzikale vrijheden daarvoor.
Enkele maanden later werd "Lord Space Devil" meer dan 3500 keer gedownload van hun officiële website  http://www.cosmictripmachine.be en de band begon aan een repertoire voor live optredens te werken en kwam T-Bone bij het duo.
In maart 2009 maakte Cosmic Trip Machine de CD "Vampyros Roussos", een heftig stuk muziek, geïnspireerd door diverse soundtracks, zoals The Carnival of Souls, Valley Of Dolls, The Holy Mountain, Vampyros Lesbos en andere.
De band trad dat jaar op tijdens het Sloowjob Festival (met Embryo en Peter Walker), Summer Solstice 2009 (met Engelse, Amerikaanse en Zweedse psychedelische bands) en op het Yellowstock Festival (met Vibravoid en Siena Root).
Daarbij zag het hun CD in november uitgebracht worden, die gedistribueerd werd door het Zweedse Record Heaven label en in januari 2010 door Clear Spot uit Nederland. 
Tussen 2009 en 2010 werkten Will Z. en Majnun aan het derde en laatste deel van de "Lord Space Devil" trilogie, getiteld "Son Of Lord Space Devil", bijgestaan door Yoni en producer OG.
In december 2010 verscheen dit werk via het Nasoni label uit Berlijn, zowel op CD als op LP (in zwart en gelimiteerd op gekleurd vinyl).
Daarna bracht de band in 2011 een gelimiteerde editie op LP uit van "Mantras, Exorcisms And Rituals", dat een alternatieve versie was van "The Curse Of the Lord Space Devil" en uitgebracht door Reverb Worship.
OG nam de plaats in van Yoni en de band startte met het maken van "Kosmische Kraut Maschine" , opgedragen aan de experimentele Duitse rock scene van de jaren zestig.
Ook leverde OG demos van 30 songs af voor een nieuw project, genaamd "(The Woman Who Took) A Flying Leap Over The Fence", waarvoor de opnamen 26 maart startten en 5 augustus werden afgerond en het resultaat is een dubbel LP met 2 verschillende interpertaties van de songs en artwork door Marijke Koger (van The Fool).

Plaat 1, zoals die door OG bedoeld zijn en plaat 2, zoals die door Cosmic Trip Machine geïnterpreteerd zijn.
De LP start met "The Dream Pt 1 (Remembrance)", een dromerig stukje muziek, gevolgd door "Hello Hello", een rustig psychedelisch nummer. 
Vervolgens hoor ik "All I Want (1st Kingdom)", dat met het geluid van stromend water begint, waarna de sitar invalt, gevolgd door de zang en dit is een schitterende psychedelische song in Beatles stijl, die helaas abrupt stopt.
Daarna volgt "Futuristic Inferno (2nd Kingdom)", eveneens een heerlijke psychedelische song, waarin verschillende geluidseffecten zijn gebruikt, maar tegen het eind van de song wordt het nummer lichtelijk chaotisch en ook nu loopt het nummer niet lekker af.
"Heaven's Gate (3rd Kingdom)" is een prachtig rustig nummer, waarbij de band gebruik maakt van engelachtige achtergrond zang en dit wordt gevolgd door "She's Not The Woman Who Took A Flying Leap Over The Fence", een lekker klinkende popsong.
Dan volgt het langste nummer van kant A, dat uit 3 delen bestaat, waarvan het eerste "a) Universe" heet, het tweede "b) Rebirth" en deel 3 "c) Sun Paths" en tezamen vormen ze het nummer "The Astral Travel", een schitterend instrumentaal progressief rock nummer.
"Another Song" is het eerste nummer van de B-kant en deze vrolijke klinkende psychedelische popsong, ligt lekker in het gehoor.
Dan krijg ik "Little Kid" te horen, een mooi en goed klinkende popsong met een aanstekelijk ritme en daarna het licht psychedelische "Dreaded Day", dat ook progressieve rock elementen bevat.
Vervolgens is het tijd voor "Alone", een song, die zo in een musical zou kunnen passen en "Million Wonderful Details", een fantastische progressieve poprocksong, waarbij de zang door geluidseffecten versterkt is en het gitaarwerk scheurend te noemen is, terwijl er een hypnotiserend ritme gespeeld wordt door drums en basgitaar.  
Net als in "All I Want" van kant A, begint ook "The Morning Is Here" met het geluid van stromend water en daarna  volgt er een prima psychedelische popsong, die me lichtelijk aan de sound van Pink Floyd doet denken.
Experimentele tonen volgen in het nog geen minuut durende "Paths Of Deliverance" en de LP wordt afgesloten met "The Dream Pt2 (Oblivion)", dat net als part 1 een dromerig stukje muziek is.
Plaat 1, de versie zoals OG hem bedoeld heeft, is een heerlijke LP, waarvan ik erg genoten heb en die ik nog eens rustig opnieuw beluister.

Voor plaat 2 heeft Will Z. enkele nummers herschreven en de volgorde hier en daar aangepast en deze begint met  "Morning Stairs Nightmare", een kort psychedelisch intro, dat gevolgd wordt door "The Dream (Part 1)", dat niet veel afwijkt van de eerste versie, dat wil zeggen, dromerig.
Dan hoor ik "Hello Hello" en ook deze uitvoering klinkt rustig en psychedelisch, alleen zit hier het geluid van de sitar in en wordt het aan het eind een stukje steviger door het scheurende gitaarwerk.
Daarna volgt "Futuristic Inferno", dat dreigend klinkt, scheurend gitaarwerk bevat, een hypnotiserend ritme heeft,
progressief is en her en der experimenteel chaotisch klinkt.
Het wordt gevolgd door het Japans aandoende instrumentale "Falling Down", dat gewoon lekker klinkt.
Vervolgens hoor ik "Hypnagogia (Stage N1)", een orkestraal stukje symfonische pop, waarna "All I Want" volgt, dat erg experimenteel start en psychedelisch klinkt, maar door het gitaarwerk een extra dimensie meekrijgt, waardoor het geheel een stuk progressiever wordt.
"Little Kid" is een heerlijke psychedelische popsong en de afsluiter van kant A, "Dreaded Day", is een prima psychedelische popsong met progressieve rock invloeden.
Kant B begint met "She's Not The Woman Who Took A Flying Leap Over The Fence", een lekker klinkende popsong, die niet zo veel verschilt van de versie van OG en deze loopt min of meer over in "Sleep Spindle (Stage N2)" een op klassiek gitaar gespeeld stukje muziek, dat dromerig over komt door de mooie achtergrond zang.
Ook de popsong "Alone" klinkt heerlijk en "Another Song In Reverse", waarvan stukken achterstevoren opgenomen zijn is verrassend en psychedelisch.
"The Morning Is Here" is een schitterende psychedelische popsong en doet net als de verie op plaat 1 denken aan Pink Floyd en in "Slow-Wave Sleep (Stage N3)" is de hoofdrol voor de sologitaar, die dit instrumentale nummer domineert.
Nu is het tijd voor "Million Wonderful Details", dat een fantastische progressieve rocksong is, dat net als de OG versie, scheurend gitaarwerk bevat en een hypnotiserend ritme heeft.
Een ander stukje progressief hoor ik in "Delta Waves (Stage N4)", dat door de heftige gitaarklanken naar de hardrock neigt en heeft een experimenteel einde.
Het laatste nummer "The Dream (Part 2)" is een dromerig instrumentaal stukje muziek en sluit de plaat op gepaste wijze af.
De uitvoering, die door Will Z. gedeeltelijk herschreven is, vind ik niet beter of slechter dan die van OG en ook nu heb ik weer genoten van de muziek en kan alleen maar concluderen, dat beide versies het verdienen om beluisterd te worden.

Review: Ivy Garden Of The Desert - Blood Is Love (Nasoni, 2012)(Stoner)

Ivy Garden Of The Desert, uit het noorden van Italië, ontstond in 2008 toen Paolo Martini - basgitaar, Andrea Dal Broi - drums en percussie en Diego Bizzaro - gitaar en zang gingen samenspelen en besloten hun eigen muziek te gaan maken, die geïnspireed was op hun kijk op de wereld, hun dromen, hun verlangens en de muziek die hun hart had veroverd.
De band probeert zoveel mogelijk hun eigen geluid daarin te creëeren en nieuwe muziekvormen te ontwikkelen met invloeden van o.a. Kyuss, Fu Manchu, Nebula, Motorpsycho, Monster Magnet, Toner Low en andere stoner, doom bands.
"Blood Is Love" is hun tweede CD en de opvolger van "Docile", die in 2011 eveneens via Nasoni verscheen.
De nummers zijn in februari en maart 2012 opgenomen in de Outside Inside Studio in Italië en gemasterd door de Amerikaan Carl Saff uit Chicago, Illinois.
Bevatte hun eerste CD "Docile" 4 lange nummers, deze opvolger en deel 2 in de trilogie, heeft 6 kortere.
Het openingsnummer "Viscera" laat meteen horen, dat de band lekkere stevige stoner-rock speelt en in deze song, die bijna 6 minuten duurt, zitten verscheiden tempowisselingen en een geweldig hypnotiserend einde.
De volgende song heet "A Golden Rod For This Virgin" en zet het stevige ritme voort en ook dit nummer kent de nodige tempowisselingen.
Daarna krijg je het schitterende instrumentale "Weasel In Poultrey Pen" voorgeschoteld, waarin de band het tempo een stukje opvoert.
"Ghost Station" is een nummer, dat me vanaf het begin al weet te pakken door de geluiden van trein en water en de daarop volgende zware tonen, die met dreigende zang het nummer een heerlijke duistere uitstraling geven.
In "1991", dat op single verschijnt, speelt de band in een vrij toegankelijk ritme, met dito zang en hierbij is het moeilijk niet mee te gaan bewegen, maar desondanks blijft het een prima stevige stonerrocksong, die vlekkeloos over gaat in het langste en tevens laatste nummer van de CD, getiteld "Clicine".
Dit is voor mij het beste nummer, dat hypnotiserend begint en uitgroeit tot een fantastisch ijzersterke song, die  me van begin tot eind op mijn stoel gekluisterd houdt.
Deel 2 van de trilogie is een must voor alle stoner liefhebbers en de band kan zich wat mij betreft in het rijtje van de betere stoner bands scharen.