Review: Sky Cries Mary - Secrets Of A Red Planet (Trail Records, 2020) (Psychedelische Progressieve Rock)

Sky Cries Mary uit Seattle, Amerika, werd eind 1980 opgericht en bestaat, na diverse bandbezettingswisselingen, tegenwoordig uit: Roderick Wolgamott - zang, Debra Reese - zang, Ben Ireland - drums en synthesizer, Curt Eckman - basgitaar, Kevin Whitworth - sologitaar en Jack Endino - sologitaar.
De band bracht hun debuut album "Until the Grinders Cease" in 1989 uit via Lively Art/New Rose Records en deze werd in 1999 her uitgebracht door World Domination Recordings.
Daarna volgden: "Don't Eat The Dirt..." (Lively Art/New Rose Records, 1990), "Exit At The Axis" (World Domination Recordings/Capitol Records, 1992), "A Return To The Inner Experience" (World Domination Recordings/Capitol Records, 1993), "This Timeless Turning" (World Domination Recordings/Capitol Records, 1993), "Moonbathing On Sleeping Leaves" (Warner Bros.Records, 1997), "Fresh Fruits For The Liberation" (Warner Bros.Records, 1998) en "Seeds" (Collective Fruit Records, 1999), waarna de band in 1999 uit elkaar ging, om in 2004 her opgericht te worden en de volgende albums verschenen: "Here And Now" (Hoodooh Music, 2005), "Small Town" (Hoodooh Music, 2007), "Space Between The Drops" (Trail Records, 2009), "Taking The Stage: 1997-2005" (Trail Records, 2011), "Thieves And Sirens" (821440 Records DK2, 2017 digitaal, 2018 LP, CD) en "Secrets Of A Red Planet" (Trail Records, 2020).
Ook verschenen er een aantal singles van de band in de loop der jaren en werden de nummers "The Elephant Song", "Shipwrecked" en "Cornerman" respectievelijk gebruikt in de films "The Harvest", "Tank Girl" en "Higher Learning".

Op 25 maart 2020 bracht Sky Cries Mary hun album "Secrets Of A Red Planet" uit, waarop 6 nummers staan en deze begint met "Waves Of Mourning", waarin de band in een rustig tempo de psychedelische song inzet, om na enkele minuten in een hoger tempo over te schakelen, waarna de muziek een progressief karakter krijgt
en tempowisselingen heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Die Of Laughter", een fantastische rock song, die invloeden heeft van de muziek van The Doors en invloeden van spacerock en een terugkerend hypnotiserend ritme bevat, waardoor ik de muziek ingezogen lijk te worden, om tegen het eind experimenteel en psychedelisch te worden.
Daarna volgen "Intermezzo", een geweldig instrumentaal stukje uptempo progressieve rock, dat een terugkerend ritme heeft en experimentele invloeden bevat en "Trapeze Dancer", waarin Sky Cries Mary een uptempo mix speelt van dance en rock, die na enkele minuten in een langzamer tempo over gaat en opnieuw invloeden van de muziek van The Doors krijgt en een aanstekelijk licht hypnotiserend ritme heeft.
In "Drunken Pilot" schotelt de band me een experimenteel, duister nummer met een gesproken tekst voor, dat na 3 minuten ruimtelijke elementen bijgevoegd te krijgen en in "Born From My Mouth" laat de band me genieten van een traag startend licht psychedelische song, die halverwege over gaat in een verrukkelijke swingende uptempo rock song, waarbij stil zitten geen optie is.

"Secrets Of A Red Planet" van Sky Cries Mary bevat fantastische progressieve rock nummers, die invloeden hebben van The Doors en experimentele psychedelische muziek en ik kan liefhebbers van deze muzieksoorten deze meesterlijke schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Notturno Concertante - Let Them Say (Luminol Records, 2020) (Progressieve Rock / Jazz)

Notturno Concertante uit Avellino, Campania, Italië, werd in 1984 opgericht en is genoemd naar een muziekstuk van Carulli, een 19e eeuwse componist.
De band bracht in 1989 hun debuut CD "The Hiding Place" uit, gevolgd door de CD's "News From Nowhere" (1993), "Erewhon" (1993), "The Glass Tear" (1994), "Riscrivere Il Passato" (2002) en "Canzoni Allo Specchio" uit 2012, waarop 10 nummers staan, die tussen 2003 en 2011 opgenomen werden.
De band werd opgericht door Lucio Lazzaruolo - keyboards en gitaar en Raffaele Villanova - sologitaar.
De huidige formatie bestaat behalve verder uit: Giuseppe Relmi - zang, Carmine Marra - saxofoon, fluit en clarinet, Carmine Meluccio - viool, Gabriele Moscaritolo - accordeon, Antonio D'Alessio - basgitaar, Giuseppe D'Alessio - basgitaar en Simone Pizza - drums.
Na een stilte van 8 jaar verscheen hun zevende album "Let Them Say" via Luminol Records als CD en als digitale download.
Notturno Concertante is op dit album terug bij de basis, dat wil zeggen als duo, dat bijgestaan wordt door diverse gastmuzikanten, zoals: Nadia Khomutova (Rusland) viool, Molly Joyce (Amerika) - viool, Jessica Meyer (Amerika) - alt viool, Kaitlyn Raitz (Canada) - cello, Seto Nobuyuki (Japan) - klarinet, plus de Italianen: Francesco Brusco - bouzouki, Francesco Margherita - drums, Simone Pizza - drums, Luciano Aliperta - basgitaar, Giuseppe D'Alessio - basgitaar en het koor Gesualdo Consort - zang onder leiding van Marco Berrini.

Het album, dat 11 nummers bevat, begint met het titel nummer "Let Them Say", waarin de band een schitterend uptempo progressief rock nummer ten gehore brengt, dat enkele subtiele tempowisselingen heeft en swingt vanaf de begin tonen (luister naar dit nummer via de youtbe link onder  de recensie) en dit wordt gevolgd door "Delicate Sabbath", een geweldig stukje rock, dat een terugkerend licht hypnotiserend ritme heeft en invloeden van jazz, folk en progressieve muziek herbergt.
Daarna volgen "Dei Miet Sospiri", een melodisch nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk dansbaar terugkerend ritme heeft, "Darkness I Became", een fantastisch rustig nummer, dat op piano gespeeld wordt en "Fellow Travellers", een prachtig, vrij rustig, nummer, dat invloeden van mysterieuze Oosterse muziek en jazz bevat en een repeterend ritme heeft.
In "Le Magnifiche Sorti (E Progressive)" laat Notturno Concertante me genieten van een heerlijk aanstekelijk melodisch nummer, dat tempowisselingen en een terugkerend ritme bevat en tegen het einde een trieste ondertoon krijgt, in "So Far Out" zet de band me kort stukje rock voor, dat invloeden van jazz en progressieve rock heeft en aprubt eindigt en in "Lovers Second Leap" krijg ik opnieuw een progressief nummer te horen, dat door de viool klanken enigszins triest klinkt.
Verder volgen "Finis Terrae", een swingend nummer, dat lichte Oosterse invloeden heeft, een aanstekelijk terugkerend drums ritme bevat en aanzet tot dansen, "Handful Of Hopes", een verrukkelijk progressief rock nummer, dat een swingend terugkerend ritme heeft, waarbij stil zitten geen optie is en invloeden van free jazz bevat en "Evidence Of Invisible", een dansbaar nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en elementen van zigeuner jazz en progressieve rock heeft.

"Let Them Say" van Notturno Concertante is een fantastische CD, die vol schitterende rock muziek staat, waarin invloeden van jazz en progressieve rock de boventoon voeren en ik kan liefhebbers van deze muzieksoorten deze meesterlijke schijf, die dan ook sterk aanraden.

Review: Black Saturn & Grosso Gadgetto - Earth Project (Atypeek Music, 2020) (Experimenteel / Industriël)

Black Saturn uit Washington DC, Amerika is het alias van Ned Jackson, die samen met Grosso Gadgetto uit Villeubanne, Frankrijk de CD "Earth Project" op 10 juli 2020 uitbracht via Atypeek Music, die tevens sinds 13 mei 2020 als digitale download verkrijgbaar is.

Grosso Gadgetto, die sinds 2002 muzikaal bezig is, bracht in de periode 30 maart 2019 - 3 mei 2020 eerder digitale nummers, EP's en albums uit, zoals: "IHYS"
30 maart 2019, album in beperkte oplage als CD-R en digitale download), "Droom" (21 februari 2020, digitaal album), "Build To Decontruct" (23 februari 2020, digitaal album), "421" (16 maart 2020, digitaal nummer), "It Is Not Fair" (25 maart 2020, digitaal nummer), "Enclosed On All Sides " (29 april 2020, digitaal nummer) en "Confined Noise For Enclosed Space Tour 2020" (3 mei 2020, digitaal live album).

Black Saturn bracht op 12 april 2011 zijn digitale debuut EP "Johnson Noise Killed Fletcher Munson" via  Alrealonmusic uit en deze werd gevolgd door: "Ned Jackson Is My Little Brother" (22 februari 2012 / 10 februari 2015, digitaal album, Alrealonmusic), "Imagination Agenda" (2 april 2013, digitaal nummer), "Vocal Drone Technique" (22 augustus 2013, digitaal nummer), "Frequencies of Ivory?(?punkAzZnoiSe)" (11 februari 2015, digitaal nummer), "So This Is DubHop" (29 juni 2016, digitale EP, Alrealonmusic), "So This Is DubHop Remix" (30 september 2016, digitale EP, Alrealonmusic), "Back Ground Music" (27 maart 2017, digitaal nummer), "Cool Breeze" (28 maart 2017, digitaal nummer), "Martin Luthers Anfechtung" (31 oktober 2017, digitaal nummer), "Cloaked" (1 mei 2020, digitale EP) plus het digitale mini album "EBE40" (26 januari 2018) met Ayato, Table & Anton Mobin van Collective H.A.K., dat via het HAK label werd uitgebracht.

Het album "Earth Project", waarop 6 nummers staan, begint met "Projet 00" en hierin speelt Black Saturn & Grosso Gadgetto een kort experimenteel nummer met een gesproken tekst in een langzaam tempo en dit wordt gevolgd door "Projet 01", een schitterend industrial nummer, dat een terugkerend elektronisch ritme heeft en gesproken tekst bevat.
Daarna volgen "Projet 02", een heerlijk elektronisch nummer, dat een licht hypnotiserend repeterend ritme met een gesproken tekst bevat en "Projet 03", waarin Black Saturn & Grosso Gadgetto een geweldige dansbare song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden van industriële muziek en drum n bas heeft.
Vervolgens schotelt het duo me "Projet 04", een fantastische zware song voor, die industriële invloeden bevat en een terugkerend ritme heeft, waarna ik als laatste "Projet 05" te horen krijg en het duo me een uitstekende mix van industriële muziek en terugkerende ritmes voorzet, die in een gemiddle tempo gespeeld wordt en dansbaar is.

"Earth Project" van Black Saturn & Grosso Gadgetto is een lekker in het gehoor klinkende CD, die heerlijke muziek bevat, die invloeden van industriële en experimentele muziek heeft en ik kan iedere liefhebber van deze muzieksoorten deze schijf, dan ook zeer aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Blackballed - Elephant In The Room (Metalville Records, 2020) (Rock)

Blackballed uit Manchester, Engeland, werd in 2012 opgericht en bestaat, nadat drummer Leon Gill om persoonlijke redenen uit de band stapte, sinds april 2019 uit: Marshall Gill (New Model Army) - sologitaar en zang, Tom Wibberley - basgitaar en Alex Whitehead - drums.
De band bracht in 2013 hun debuut EP Blackballed uit, die in 2015 gevolgd werd door het debuut CD album "Collosus", waarna "Fultons Point" in 2016 verscheen.
Nadat Leon Gill de band in 2019 verliet en vervangen was door Alex Whiterhead begon de band te werken aan hun derde album "Elephant In The Room", dat 10 nummers bevat en 24 juli 2020 via Metalville Records als LP, CD en als digitale download wordt uitgebracht.

Het album start met "When The Devil Calls", waarin de band een heerlijke aanstekelijke mix in een gemiddeld tempo speelt van blues- en hardrock, die subtiele tempowisselingen bevat en gevolgd wordt door "Someone Else's Shoes", een swingende uptempo rock song met tempowisselingen.
Daarna volgen het titel nummer "Elephant In The Room", een geweldige progressieve bluesrock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, "Show Me The Light", dat met de tonen van "You Really Got Me" begint, waarna de band een stevige rock song ten gehore brengt, die tempowisselingen heeft en "Another Lonely Day", een schitterende, vrij commerciële, poprock song met een aanstekelijk dansbaar ritme.(luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Flesh And Bone" schotelt Blackballed me een prachtige rustige song voor, in "Flesh And Bone" krijg ik een afwisselende rock song te horen en in "Break These Chains" laat de band me genieten van een swingende rock song, die enkele tempowisselingen heeft.
Verder hoor ik "Bring You Down", een lekkere swingende rock song, die anzet tot dansen en "Mother Earth", een uitstekende swingende rock song met subtiele tempowisselingen.

"Elephant In The Room" van Blackballed is een puike rock plaat, die vol prima nummers staat en sterke invloeden van de jaren 70 muziek bevat en ik kan iedere rock liefhebber deze schijf dan ook zeer aanraden.

Review: Thundermother - Heat Wave (AFM Records, 2020) (Hardrock)

Thundermother uit Växjö, Zweden, werd in 2010 opgericht door de uit Italië afkomstige sologitariste Filippa Nässil, die samen met Giorgia Carteri  - sologitaar, Clair Cunningham - zang, Linda Ström - basgitaar en Tilda Stenqvist - drums, de band vormde.
De band bracht hun debuut album "Rock'n Roll Disaster" op 2 april 2014 uit via Warner Music Group en deze werd op 4 september 2015 gevolgd door "Road Fever", dat via Despotz Records verscheen.
In 2017 veranderde de band compleet van samenstelling en bestaat tegenwoordig uit: Guernica Mancini - zang, Filippa Nässil - sologitaar, Majsan Lindberg - basgitaar en Emlee Johansson - drums, die op 23 februari 2018 het album "Thundermother" uitbracht via Despotz Records.
Op 31 juli 2020 verschijnt het album "Heat Wave", waarop 13 nummers staan, via AFM Records als LP, als CD, als DVD en digitale download en vermeldenswaardig is hierbij, dat de LP een andere volgorde van nummers heeft als de CD en DVD en dd.

Het album begint met "Loud And Alive", waarin de band een swingende hardrock song ten gehore brengt, die subtiele tempowisselingen heeft en aanzet tot dansen
en dit nummer wordt gevolgd door "Dog From Hell", een lekker in het gehoor klinkende stevige rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk ritme heeft.
Daarna volgen "Back In ‘76", een geweldige uptempo rock song, die me aan de muziek van Suzi Quatro en The Runaways doet denken en aanzet tot meedeinen, "Into The Mud", een verrukkelijke rock song, die met hoge snelheid gespeeld wordt en hierbij is stil zitten geen optie en de titelsong "Heat Wave", een heerlijke mix van hard- en bluesrock, die swingt en een dansbaar ritme heeft.
In "Sleep" verrast "Thundermother" me door een prachtige poprock song in een gemiddeld tempo te spelen, die hit potentie heeft, in "Driving In Style" keert de band terug naar het maken van uitstekende hardrock, die swingt als een trein en stil zitten is dan ook niet mogelijk (luister naar dit nummer via de youtube link) en in "Free Ourselves" zet de band me een uitstekende rock song voor, die invloeden van AC/DC heeft, tempowisselingen bevat en zeer dansbaar is.
Dan volgen "Mexico", een fantastische rock song met een aanstekelijk ritme met bluesrock invloeden, die swingt en aanzet tot dansen, "Purple Sky", een puike progressieve rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en "Ghosts", een uptempo rock song, die een aanstekelijk ritme heeft.
Verder volgen "Somebody Love Me", een swingende uptempo rock song met tempowisselingen en "Bad Habits", een dansbare rock song met een hoog meezing gehalte.

"Heat Wave" van Thundermother is een fantastische rock plaat, waarmee de band me vanaf de begintonen in de ban van hun swingende muziek heeft gehouden en ik kan iedere liefhebber van op jaren 70 geïnspireerde hardrock deze schijf dan ook sterk aanraden.

Review: Spiral Galaxy - Spiral Galaxy (Cardinal Fuzz Records / Lion Records, 2020) (Psychedelisch)

Spiral Galaxy uit Chicago, Amerika, is een duo, dat bestaat uit: Sara Gossett - dwarsfluit en zang, Plastic Crimewave - sologitaar, zang, sitar, synthesizer, drum machine, drones en cymbalen.
Het duo bracht samen met Hands of Hydra - sitar en Matthew Shaw - mellotron en field recordings, het digitale nummer "Celestial Omen (early alternate mix)" uit, waarna het digitale debuut album "Eternal Spirit World Meditations" op 30 januari 2020 volgde.
Op 26 juni 2020 verscheen het gelijknamige album "Spiral Galaxy", waarop 4 nummers staan, via Cardinal Fuzz Records en Lion Records (Noord-Amerika) in een beperkte oplage van 350 stuks op 180 gram zwart vinyl, die in een 350 gram hoes gestoken is en hierop spelen diverse gastmuzikanten mee, waaronder: Makoto Kawabata (Acid Mothers Temple) - zang en gesproken woord, Jean-Hervé (Faust) - gesproken woord, Alisha Sufit (Magic Carpet) - zang, Ryley Walker - sologitaar, Hands of Hydra - sitar, Taralie Peterson - saxofoon, Will Maclean -  Moog synthesizer, Matthew Shaw - mellotron en field recordings, Christian Luke Brady - sologitaar en Jeanne-Marie Varain - tellen.
Vervolgens verscheen het 30 minuten durende digitale nummer "Live at Chicago Psychfest XI--Axos/Volo Bog/Vitamin F" op 19 juni 2020.

Het album "Spiral Galaxy" start op kant A met "Celestial Omen", waarin het duo met een stukje solozang begint, die na korte tijd een gesproken woord krijgt bijgevoegd en na een kleine 2 minuten over gaat in een fantastisch psychedelisch stuk muziek, dat met rustige sitar klanken en hemelse zang gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Tragique Mechanique", een heerlijk licht psychedelisch nummer, waar een terugkerend hypnotiserend ritme in zit, dat gesproken woord bevat en tussendoor synthesizer en saxofoon klanken te horen zijn.
In "Machine D" schotelt Spiral Galaxy me een verrukkelijke mix van folk en psychedelische muziek met een aanstekelijk vrolijk dansbaar repeterend ritme voor en in "Pendlewitches" laat het duo me genieten van een prachtige, vrij rustige, psychedelische song, die een licht hypnotiserend ritme bevat.

"Spiral Galaxy" van Spiral Galaxy is een heerlijke psychedelische plaat, waarmee het duo me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan liefhebbers van deze muzieksoort deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: The Sensible Gray Cells - So Long / What's The Point Of Andrew? (Damaged Goods Records, 2020) (Garagerock / Psychedelische Pop)

The Sensible Gray Cells werd in Wales opgericht en bestaat uit: Captain Sensible (Damned) - elektrische en akoestische gitaar, zang, achtergrondzang en noise, Paul Gray (Damned, Hot Rods) – basgitaar en snaarinstrumenten en Martin Parrott (Johnny Moped) - drums.
Hun debuut album "A Postcard From Britain" stamt uit 2013 en deze wordt gevolgd door de single "So Long" / "What's The Point Of Andrew?", die de voorloper is van hun nieuwe album en verschijnt op 24 juli via Damaged Goods Records op 7" vinyl in een beperkte gekleurde oplage van 600 stuks, waarvan er 300 op grijs en 300 op rood vinyl geperst worden.

"So Long" begint met hemelse klanken, die na 15 seconden verandert in een geweldige swingende uptempo rock song, die invloeden heeft van "My Generation" van The Who en garagerock en subtiele tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en "What's The Point Of Andrew?" is een fantastische psychedelische pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

The Sensible Gray Cells heeft me met de schitterende single "So Long" / "What's The Point Of Andrew?" even terug in de jaren 60 gebracht met hun heerlijke muziek en ik kan deze 7" dan ook sterk aanraden, aan iedere liefhebber van garagerock, psychedelische pop en jaren 60 muziek en ik kijk met verlangen uit naar het nieuwe album.