Review: Sospetto - Il Sonno Eterno (Cineploit, 2017) (Filmmuziek)

In tegenstelling wat de naam doet vermoeden, is Sospetto een Duits duo, bestaande uit Christian Rzechak en Hobo Jeans, dat zich bezig houdt met het maken van Italiaanse film muziek en dit duo is geïnspireerd door onder andere Goblin, Fabio Frizzi, Bruno Nicolai en andere muziek film makers.
Hun debuut album "Segni Misteriosi Con Il Sangue Dipinto Sul Muro", dat in 2012 zowel op CD als op LP verscheen, werd in 2013 gevolgd door de LP "Non Bussare Alla Porta Del Diavolo", waarop de gastmuzikanten Christine Marks - zang, Sayaka Schmuck - klarinet, Stefania Vittiglio - klokkenspel, Axel Hess- Viool, Sini - conga's en Anne Benzing - slagwerk meespelen, waarbij vermeldenswaardig is dat de CD versie van het album ook een DVD bevat.
In 2015 werd de 2LP "Quattro Specchi Opachi" uitgebracht, die tevens in een beperkte oplage op gekleurd vinyl vergezeld ging van een 7" EP en ook als CD verscheen.
Het nieuwe album van Sospetto heet "Il Sonno Eterno" en is 31 oktober 2017 door het Cineploit label op CD en op LP uitgebracht, waarbij er van de LP versie 200 stuks op roze/zwart vinyl zijn geperst en 300 stuks op zwart vinyl, terwijl alle exemplaren vergezeld gaan van een CD als bonus.
Sospetto bestaat op dit album uit: Christian Rzechak - keyboards, citer, percussie, marimba, klokkenspel en vibrafoon, Christine Marks - zang, Alan Gorehill - bas- en sologitaar, Axel Hess - viool, Sini - percussie en Lorne Gicco - drums.

Het album, dat 11 nummers bevat, start met "Il Sonno Sano", waarin ik de band in een rustig triest klinkend tempo hoor beginnen, waarna de muziek verandert en ik een prachtig melodisch stuk easy listening voorgeschoteld krijg, dat gevolgd wordt door "Il Sonno Leggero", een heerlijk aanstekelijk nummer, waarbij de tekst bestaat uit niets anders dan Na-Na-Na.
Daarna volgt "Disturbo Del Sonno", een luchtig startend soundtrackachtig nummer, dat halverwege over gaat in een dreigend stuk muziek, waarna het korte "Il Sonno Sano - Ripetendo 1" te horen is en dit heeft dezelfde uitstaling als "Il Sonno Leggero", alleen is de tekst hierin aangepast in La-La-La,
Het volgende nummer heet "Il Sonno Silenzioso" en daarin speelt de band een schitterend rustig nummer, waarin ik hemels klinkende zang voorgezet krijg, die deze keer bestaat uit de woorden Da-Da-Da (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit wordt gevolgd door "Il Sonno Profondo", dat weer zo'n mooi easy listening nummer is, waarbij de tekst geneuried wordt en bestaat uit M-M-M en Da-Da-Da.
In "Il Sono Sano - Ripetendo 2" laat Sospetto me ongeveer 1 minuut een heerlijk stuk vioolspel horen, dat door het keyboards begeleid wordt en in "Mancanza Di Sonno" krijg ik een swingend stuk muziek te horen.
Dan hoor ik "Sonnabula", dat rustig met een lichtelijk trieste ondertoon begint, onm dan over te gaan in een lekker in het gehoor klinkend easy listening nummer, dat prima dansbaar is, waarna "Il Sonno Ripetendo 3" te horen is, een nog geen 30 seconden durend stukje vioolspel.
Vervolgens schotelt de band me het titelnummer "Il Sonno Eterno" voor en hierin laat Sospetto me genieten van een fantastisch experimenteel nummer, dat lichte jazzrock invloeden bevat en in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld.

"Il Sonno Eterno" van Sospetto is een uitstekende plaat, die vooral bij easy listening luisteraars in de smaak zal vallen en ik kan hen dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via  www.osuradio.nl

Review: Pan/Scan - Cinematic Lies (Cineploit, 2016) (Filmmuziek)

Pat/Scan is een mysterieus project, maar is waarschijnlijk het alter ego van Christian Rzechak uit Düsseldorf, Duitsland, die tevens lid is van de band Sospetto.
Op 15 augustus 2016 is het debuut album "Cinematic Lies" zowel op CD als op LP verschenen via het Cineploit label.

De CD, die 13 nummers bevat, waaronder 2 bonus nummers, start met "Not So Safe", waarin ik een heerlijke dansbare mix van krautrock, dance en filmmuziek te horen krijg (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), die gevolgd wordt door een rustig zwaar en duister klinkend nummer, getiteld "Disturbing Secrets".
Daarna volgt "Demon's Pot", een mix van disco, filmmuziek en horror, die net als het voorgaande nummer vrij duistere klanken bevat, waarna ik "Milano Treasure" voorgeschoteld krijg en daarin speelt Pan/Scan een heerlijk stukje funk in de stijl van Quincy Jones.
Dan volgt "The Land Of Sweets", en ook in dit nummer speelt hij een lekker swingend funky stuk muziek, dat gevolgd wordt door "Ghoul Pool", een prima mix van zware muziek, dance en drum ritmes, die swingt.
In "Steam Of The Undead" laat Pan/Scan me genieten van een swingend dreigend nummer en in "Dark Soul" krijg ik een duister startend nummer te horen, dat lichte krautrock invloeden bevat.
Vervolgens zet hij me "Right Stuff" voor, een swingend funky nummer, gevolgd door "Final Lap", een schitterend krautrock nummer met enkele prima tempowisselingen, waarin de muziek dreigend wordt en "Closing", een fantastisch dreigend nummer, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Verder krijg ik 2 bonus nummers voorgezet, waarvan de eerste "Hymn" heet en hierin maakt hij opnieuw een mix van dansbare ritmes, dreigende zwaar klinkende muziek en funk en in het laatste nummer "Rotten Not Forgotten" schotelt hij me een prachtig melodisch stukje rock voor.

De muziek op "Cinematic Lies" van Pan/Scan is een zeer aangenaam om te horen en ik kan liefhebbers van dit genre dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.

Review: Orgasmo Sonore - Revisiting Obscure Library Music (Cineploit, 2015) (Film Muziek)

In 2011 kwam "Revisiting Obscure Film Music Volume 1" van Orgasmo Sonore uit, waarop allerlei film muziek te beluisteren viel en deze kreeg in 2012 een vervolg in de vorm van Volume 2 en in 2013 verscheen de CD "Tribute To Bruno Nicolai & Giallo".
Net als bij de vorige uitgaven heeft Orgasmo Sonore, die bestaat uit: n.Code - VJ, Visuele en geluids effecten en Frank Rideau - muzikale productie & gitaar en uit Montreal, Canada komt, voor de LP / CD "Revisiting Obscure Library Music" ook nu weer uit het repertoire van diverse schrijvers van dit genre weten te putten, waarbij de muzikale periode tussen 1970 en 1980 ligt.

De CD, waarop 12 nummers staan, begint met "L'Erba Di Prima" van Rino De Filippi, dat in 197? op het album "Giardino Dei Miei" verscheen en daarin laat Orgasmo Sonore me een heerlijk sensueel stukje filmmuziek horen, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, waarna ik "Prairies" te horen krijg, dat oorspronkelijk in 1977 op de LP "RCA Sound Vol.10" verscheen en door Giuliano Sorgini werd uitgevoerd" en hierin speelt de band een lekker in het gehoor klinkend swingend nummer met lichte progressieve rock, funk en symfonische rock invloeden. (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie)
Het volgende nummer stamt uit 1971 en heet "White Sands" (van de LP "Panoramic Feelings) dat door Alessandro Alessandroni werd uitgevoerd en dit is een zeer rustig nummer, waarin de muziek als easy listening te betitelen is.
In "Viadotti" van de LP "L'Uomo E La Città" uit 1976 (Piero Umiliani) hoor ik een uitstekend swingend nummer, waarin het Hammond Orgel centraal staat en het ritme zeer aanstekelijk is, waarna de band me "Tempo Sospeso" (LP "Tempo Sospeso" uit 1975) van Bruno Nicolai voorschotelt en hiermee laat de band me genieten van een schitterend stukje filmmuziek met een duistere uitstraling.
Daarna volgt "Canon" (LP "Trait D'Union", 1977) van Giorgio Carnini en in dit nummer, dat met een gesproken tekst begint, krijg ik een prachtig rustig stuk symfonische muziek te horen, dat gevolgd wordt door "Confronto" (Lesiman, LP "Here And Now Vol.2", 1974), waarin de band me een fantastisch licht dreigend mysterieus stukje filmmuziek voorschotelt, dat me aan de muziek van onder andere Goblin doet denken.
Ook de muziek van Les Baxter is op de CD vertegenwoordigd en wel in de vorm van "Moonlight Drive" (van de LP Bugaloo In Brazil" uit 1970) en daarin laat de band me een swingend melodisch nummer horen, waarna "Mind Level" (J-P Decerf & G Zadj, LP "Action", 1979) volgt en ook dit symfonische nummer heeft een aanstekelijk ritme, dat me in beweging zet.
Dan krijg ik een schitterend swingend elektronisch nummer te horen en dit heet "Electric Maneges" (Sauveur Mallia, 1979, LP "Spatial & Co Vol.2") en zit in de stijl van de muziek van Klaus Schulze.
Vervolgens laat de band me genieten van "Space Team" (Bernard Fevre, LP "Cosmos 2043", 1977), een kort synthesizer nummer om te eindigen met "Gypsy Manou" (Jacky Giordano, LP "In Motion", 1980) en hierin speelt de band een heerlijk symfonisch rock nummer, waarvan ik voor de volle 100% geniet.

Orgasmo Sonore heeft met "Revisiting Obscure Library Music" een uitstekende CD gemaakt, die vol staat met uitstekende muziek en het beluisteren meer dan waard is en ik kan deze schijf dan ook aanraden aan alle liefhebbers van symfonische muziek, filmmuziek en elektronische muziek.

Review: Sospetto - Non Bussare Alla Porta Del Diavolo (Cineploit Records, 2013) (Film Muziek)

In tegenstelling wat de naam doet vermoeden, is Sospetto een Duits duo, bestaande uit Christian Rzechak en Hobo Jeans, dat zich bezig houdt met het maken van Italiaanse film muziek en dit duo is geïnspireerd door onder andere Goblin, Fabio Frizzi, Bruno Nicolai en andere muziek film makers.
Op deze CD doen Christine Marks - zang, Sayaka Schmuck - klarinet, Stefania Vittiglio - klokkenspel, Axel Hess- Viool, Sini - conga's en Anne Benzing - slagwerk als gastmuzikanten mee.
"Non Bussare Alla Porta Del Diavolo", waarop 14 nummers staan, is de opvolger van "Segni Misteriosi Con Il Sangue Dipinto Sul Muro" uit 2012 en bevat behalve de CD ook een DVD.

De CD begint met "Prologo", waarin de band een kort instrumentaal stukje raadselachtige klinkende muziek speelt en dit wordt gevolgd door het titel nummer "Non Bussare Alla Del Porta Diavolo", een schitterend duister en dreigend klinkend instrumentaal nummer, dat symfonische invloeden heeft. (luister naar een gedeelte van dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna hoor ik "Muta", een fantastisch symfonisch uptempo nummer met enkele uitstekende tempowisselingen, waardoor het geheel erg spannend blijft.
Dan volgt "Sulla Strada Verso Il Nulla", een orkestraal nummer, waarin lichtelijk Zuid Amerikaanse jazz invloeden te horen zijn, waardoor het goed dansbaar is en dit wordt gevolgd door "Il Male Guardare Indietro", een kort experimenteel stukje, dat iets meer dan een minuut duurt.
Vervolgens hoor ik "Viena Da Me", een luchtig orkestraal nummer, waarin de muziek en zang me aan die van Saint Preux, uit Frankrijk, doet denken, waarna er weer een kort lichtelijk dreigend nummer volgt, getiteld "Scordato".
Met "Nessuna Fuga" laat de band me een heerlijk hypnotiserend symfonisch dansbaar rock nummer horen en met "Cariglione Di Stefania" een mooi stukje klokkenspel, dat in het begin experimentele klanken bevat.
In "Fiera Delle Anime Morte (I)" speelt de band een lekker zwaar klinkend symfonisch nummer, dat gevolgd wordt door "Fiera Delle Anime Morte (II)", dat een stuk swingender klinkt en waarin een aangenaam dansbaar ritme zit.
"Formico" is opnieuw een kort nummer, waarin behalve experimentele klanken, ook duister klinkende muziek gespeeld wordt en "Addio Strega" is een heerlijk symfonisch nummer met zang, die Saint Preux invloeden bevat en een terug kerend ritme, dat in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
Het laatste nummer heet "Citta Che Esplode" en bevat disco en jazz invloeden, die in een hoog tempo gespeeld worden, waardoor het swingt als een trein.

"Non Bussare Alla Porta Del Diavolo" bevat heerlijk afwisselende muziek, die me van begin tot eind heeft weten te boeien en ik kan iedereen deze CD dan ook aanraden eens te gaan beluisteren, om misschien tot dezelfde conclusie te komen als ik; Fantastisch!

Review: Orgasmo Sonore - Revisiting Obscure Film Music Vol 2 (Cineploit, 2012)(Film Muziek)

In 2011 kwam "Revisiting Obscure Film Music Volume 1" van Orgasmo Sonore uit, waarop allerlei film muziek te beluisteren viel en deze heeft in 2012 een vervolg gekregen in de vorm van Volume 2.
Op Volume 2, eveneens een tribuut aan de jaren 60 en 70 film componisten, staan 14 covers plus 1 eigen compositie.
Orgasmo Sonore heeft zich laten beïnvloeden door onder andere Stelvio Cipriani, Ennio Morricone, Fabio Frizzi, Goblin en Piero Piccioni en hun LP/CD is in een gelimiteerde oplage van 250 stuks via het Cineploit label verschenen en ook in set van LP/CD verkrijgbaar in dezelfde beperkte oplage van 250 stuks.
De CD start met een nummer, dat door Ennio Morricone geschreven is, getiteld "La Seconda Caccia" en dit is een heerlijk zwaar stukje muziek, dat vrij dreigend over komt en gevolgd wordt door een luchtiger werkje, "Pios Den Mila Yia Ti Lambri" genaamd, dat door Mikis Theodorakis geschreven werd en uit nodigt tot dansen.
Van Stelvio Cipriani komt "Un Ombra Nell'Ombra", een geweldig symfonisch nummer (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), gevolgd door "Perche Quelle Strane Gocce Di Sangue Sul Corpo Di Jennifer" van Bruno Nicolai en dit doet een beetje orkestraal aan.
Daarna hoor ik "Pearls", een spannend stukje muziek, waarin het hammond orgel de hoofdrol vertolkt, door Piero Piccioni geschreven en dan "Bronx 1990" van Walter Rizzati, een prima symfonisch nummer.
Vervolgens krijg ik een nummer van Fabio Frizzi voorgeschoteld, "Verso L'Ignoto", dat duister en misterieus klinkt en gevolgd wordt door enkele nummers van Stelvio Cipriani, waarvan "Incubi Ricorrenti" de eerste is en dit korte nummer bevat een mix van symfonische rock en dance.
Daarna volgt "Metropolis", waarin eveneens de mix dance-symfonisch gemaakt wordt en dit is lekker swingend, waarna het laatste Cipriani nummer "Tentacoli" volgt en ook daarin zit die mix weer, zodat het geheel prima dansbaar is.
"Liebesthema/Vanessa Verliebt" werd door Michael Holm geschreven en is een symfonisch orkestraal nummer, waarin enkele verrassende wendingen van de muziek zitten en het door Goblin geschreven "Pillage" klinkt behalve symfonisch ook progressief.
Ook "Es Dunes D'Ostende" van Francois De Roubaix is vrij progressief symfonisch te noemen en klinkt erg spannend.
Het door Piero Umiliani geschreven "Volto Di Donna" is een rustig klinkend nummer, dat ik als easy listening zou willen omschrijven en het laatste nummer, "Closing Credits, dat van de hand van Orgasmo Sonore komt, is eveneens in die catagorie in te delen.
"Revisiting Obscure Film Music Vol.2" staat vol schitterende nummers, waarvan enkele uitschieters en verdient zeker een kans beluisterd te worden.

Stelvio Cipriani - Un Ombra Nell'Ombra - Cover by ...
youtube.com

Review: Sospetto - Segni Misteriosi, Con Il Sangue Dipinto Sul Muro (Cineploit, 2012)(Film Muziek)

In tegenstelling wat de naam doet vermoeden, is Sospetto een Duits duo, dat zich bezig houdt met het maken van Italiaanse film muziek en dit duo is geïnspireerd door onder andere Goblin, Fabio Frizzi, Bruno Nicolai en andere muziek film makers.
Hun LP/CD is in een gelimiteerde oplage van 250 stuks , zowel LP als CD, uitgebracht door het Cineploit label, dat zich bezig houdt met het uitgeven van film muziek.
Op "Segni Misteriosi, Con Il Sangue Dipinto Sul Muro" staan 15 korte nummers, waarvan het kortste 38 seconden duurt en het langste 4 minuten.
De CD begint met "Canto Del Cigno (Segni Misteriosi No.1)", een langzaam door strijkers en piano gespeeld stukje, dat gevolgd wordt door het spannende "Uccelare", waarin vogelgeluiden te horen zijn, symfonisch gespeelde muziek, waarin de synthesizer de hoofdrol vertolkt in een aanstekelijk ritme (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
Vervolgens hoor ik "L'Ultimo Respiro (Segni Misteriosi No.2)", dat door de piano en strijkers op spannende wijze wordt gespeeld, waarna het langste nummer volgt, grtiteld "La Fiducia E L'Omicidio", dat een swingend stukje muziek is geworden, waarin disco invloeden verweven zitten.
Daarna volgt "Capogiro (Segni Misteriosi No.3)", een fantastisch zwaar stukje piano muziek, dat experimenteel klinkt en me aan mijn stoel gekluisterd houdt.
Dan krijg ik "Agente D'Oriente" te horen, dat dreigend en oosters overkomt, een terugkerend ritme bevat en ook lichte hardrock invloeden kent.
In "Gli Occhio Della Dolcezza" gaat het duo op de orkestrale toer en "Un Coltello Alla Golla (Segni Misteriosi No.4)" is weer zo'n geweldig experimenteel nummer.
"Sotto Il Sole" heeft jazz en zuid Amerikaanse klanken en doet me enigszins denken aan de muziek van Astrud Gilberto en dit nummer wordt gevolgd door het kortste nummer, "Nella Tua Testa (Segni Misteriosi No.5)", een experimenteel gespeeld stukje jazz.
Sospetto vervolgt met "Troppo Ferro (Nel Sangue)" de experimentele weg, maar hierin zitten ook dance invloeden en in combinatie met de film muziek vormt dat een schitterend geheel.
Duistere, maar erg spannende klanken, hoor ik in "Guanti Neri (Segni Misteriosi No.6)", dat naar de symfonische rock neigt, "Senza Calore" is een mix van symfonische rock en jazz, "Il Tempo Di Verita" doet me lichtelijk aan de muziek van Les Fragments De La Nuit denken, vanwege de feeerieke zang en "Dottore Phelps Contra Il Pipistrello" is een waanzinnig goede mix van rock & roll, elektro en dance, waarbij het onmogelijk is stil te blijven zitten.
Sospetto heeft met "Segni Misteriosi, Con Il Sangue Dipinto Sul Muro" een fantastische CD gemaakt, die je gewoon gehoord moet hebben! Een aanrader dus!

SOSPETTO - Uccellare (Official Clip, 2012) - YouTube
youtube.com