Destination Lonely is een garagerock band uit Toulouse, Frankrijk, die in 2010 hun debuut 10" vinyl EP "Fun Is Dead" uitbracht via Sentenza Records en toen bestond uit: Marco Fatal - sologitaar en zang, N-Wrong - basgitaar en zang en Nath - drums.
In 2012 werd deze 10" gevolgd door de mini-LP "Kiss Or Kicks", die via Les Disques Steak verscheen, waarop de band bestond uit: Marco Fatal - sologitaar en zang, Vince Posadzki - basgitaar en zang en thibaut - drums en zang, terwijl de bandbezetting op de nieuwe CD "No One Can Save Me" uit 2015 opnieuw anders is en tegenwoordig bestaat uit: Marco Fatal - sologitaar en zang, Lo' Spider - basgitaar, zang, orgel en percussie en Wlad - drums en percussie.
Eerder speelde Marco en Wlad samen in de band The Fatals, die hij in 2001 oprichtte, terwijl Lo'Spider eerder in The Jerry Spider Gang actief was.
De CD "No One Can Save Me", is in 2015 door het Voodoo Rhythm Records label uitgebracht en tussen juni en december 2014 in de Swampland studio te Toulouse opgenomen.
De opvolger hiervan heet "Death Of An Angel", uit 2017, is eveneens via Voodoo Rhythm Records uitgebracht en bevat 10 nummers.
Het album start met "Dirt Preacher", waarin ik de band een vrij snelle heftige mix van punk en rock & roll hoor spelen, die gevolgd wordt door "Staying Underground", een fantastische punkrock song, die met hoge snelheid gespeeld wordt en me terug voert naar eind jaren 70.
Daarna speelt de band de titelsong "Death Of An Angel", waarin ik een schitterende rustige garagerock song voorgeschoteld krijg (luister naar dit nummer via de youtbe link onder de recensie), waarna "I Don't Mind" volgt en ik een lekker swingende garagerock te horen krijg.
Dan hoor ik "Vanessa" en dit is weer zo'n verrukkelijke rustige rock song, die lichte psychedelische invloeden heeft en een aanstekelijk ritme bevat, terwijl de tekst gedeeltelijk in het Engels en Frans gezongen wordt.
In Straight From Hell" speelt Destination Lonely opnieuw een vrij rustige rock song en in "Outreau" krijg ik een licht chaotisch instrumentaal nummer te horen, dat een eentonig hypnotiserend ritme bevat.
Vervolgens zet de band me "Only One Thing" voor en hoor ik een heerlijke rustige garagerock song, waarin de band op zijn best is en deze had in de jaren 60 gemaakt kunnen zijn.
Verder hoor ik "Waste My Time", een uitstekende rock song, waarin het tempo gemiddeld te noemen is en de muziek een aanstekelijk ritme heeft, waarop ik moet meebewegen en in het laatste nummer, dat "I Walk Alone" heet, laat de band me nogmaals genieten van een prachtige rustige rock song.
"Death Of An Angel" van Destination Lonely laat me 2 kanten van de band zien, waarbij de rustige kant me het meest aanspreekt, hoewel de uptempo nummers ook niet te versmaden zijn en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van punk, garagerock en aan een zestiger jaren gerelateerde ballad houdt.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Fuchsia was een progressieve folk rock band uit Exeter, Engeland, die in 1970 werd opgericht en bestond uit: Tony Durant - zang, akoestische gitaar en sologitaar, Michael Day - basgitaar en Michael Gregory - drums.
Kort na de oprichting kwamen ook Janet Rogers - viool en achtergrondzang, Madeleine Bland - cello, piano, harmonium en achtergrondzang en Vanessa Hall-Smith - viool en achtergrondzang bij de band.
Het originele Fuchsia album verscheen in Engeland in 1971 via het Pegasus label en via Kingdom in Frankrijk, maar door slecht management ging de band al spoedig uit elkaar, waarna Tony voor zijn werk naar Australië emigreerde.
Doordat het album door het MOJO tijdschrift omschreven werd als een "vergeten klassieker" en diverse her persingen op de markt verschenen, besloot hij de orginele master tapes in de Sound Practices Studios te Sydney te remasteren en het album op CD via het Night Wing label uit te brengen.
In 2005 verscheen de CD "Fuchsia, Mahogonny & Other Gems" via Night Wing en daarop staan 3 Fuchsia nummers, waarvan er 2 na de opname van het debuut album gemaakt zijn, waarin de band naar een nieuwe platen contract op zoek ging, terwijl het derde nummer een demo is en de andere 8 nummers komen van andere projecten, waaronder "Mahogany", een theater show, die gebaseerd is op het werk van Kurt Weill en Bertholdt Brecht.
Daarna verscheen, onder de naam Fuchsia II, in 2013 het album "From Psychedelia... To a Distant Place", dat hoofdzakelijk nieuwe nummers bevat, op het Sound Practices label.
Fuchsia II bestaat uit: Tony Durant - zang en sologitaar, Lloyd Gyi - drums en percussie, Emily Duffill - cello, Tracy Wan - viool, Lidia Bara - viool, Jo Bara - cello, Suzy Toomey - accordeon en Isabel Durant - achtergrondzang.
Tony schrijft nog steeds nieuwe songs, die hij opneemt en keerde enkele jaren geleden terug naar het geluid van Fuchsia.
Speciaal voor het Fruits De Mer Records label stelde hij een dubbele 7" vinyl single samen, die op gekleurd vinyl verschijnt, in een klaphoes gestoken is en een 24 pagina's boekje bevat.
De dubbele 7", die "Song" getiteld, geeft zijn 50 jarige muziekloopbaan weer en verschijnt 24 juli 2017, waarna Fuchsia op het "15th Dream Of Sardonicus" festival in Cardigan, Wales (4-6 augustus) en op de "Evening Of World Psych" in de Half Moon te Putney, Londen (10 augustus) 2 optredens zal doen en daar zal ook het album "Fuchsia II", dat voor het eerst op vinyl verschijnt, in een zeer beperkte oplage te koop zijn.
De dubbele 7" bevat 7 nummers en start met "Look At The Sun", een schitterende psychedelische pop song, die lichte garagerock invloeden heeft, waarna "The Band" volgt (dat zowel op "Fuchsia" als op Fuchsia, Mahogany & Other Gems") en ik een uitstekende pop song voorgezet krijg, die orkestrale begeleiding heeft.
Daarna hoor ik "The Nothing Song" (van "Fuchsia"), waarin de band me laat genieten van een uptempo pop song, die folkrock invloeden en wisselende tempo's bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en gevolgd wordt door "Piper At The Gates Of Time" ("From Psychedelica ... To A Distant Place"), waarin Fuchsia me een fantastische psychedelische folkrock song voorschotelt, die diverse tempowisselingen bevat en een aanstekelijk swingend ritme heeft.
In "Fuchsia Song" ("From Psychedelica ... To A Distant Place") krijg ik een vrolijk klinkende mix van een folkrock en pop song te horen, die me aanzet tot dansen en in "Box Of Destiny" laat Fuchsia me genieten van een aanstekelijke swingende pop song, waarbij stil zitten geen optie is.
Vervolgens zet de band me "Just Another Song" voor en hoor ik een mooie vrij rustige pop song, waarmee het album op waardige wijze afgesloten wordt.
"Song" van Fuchsia is een zeer aangename plaat om te beluisteren, die ik elke liefhebber van zowel psychedelische muziek, folkrock en pop kan aanraden.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Samsara Blues Experiment is een band uit Berlijn, Duitsland, die in 2007 werd opgericht door sologitarist, zanger Christian Peters.
Sinds 2008 bestaat de band verder uit Hans Eiselt - gitaar, Thomas Vedder - drums en Richard Behrens - basgitaar.
Na 2 EP's gemaakt te hebben, verscheen in 2010 hun lang verwachte debuut CD "Long Distance Trip" (World In Sound), gevolgd in 2011 door "Revelation & Mystery" (World In Sound), waarna de 12" EP "Center of the Sun / Midnight Boogie" (World In Sound/Rough Trade, 2012) verscheen plus de albums "Live at Rockpalast" (Electric Magic Records, 2013) en "Waiting For The Flood" (Electric Magic Records).
In 2014 werd de onofficiële EP "Rarities" uitgebracht, waarop 3 nummers staan en op het album "One With The Universe", dat 10 april 2017 via het Electric Magic label verscheen, is Behrens uit de band en is Eiselt basgitarist geworden.
Het album start met "Vipassana" en daarin hoor ik de band een bijna 11 minuten durende schitterende stevige progressieve rock song spelen, die hard- en spacerock invloeden en enkele prima tempowisselingen heeft.
Daarna schotelt de band me "Sad Guru Returns" voor en krijg ik een heerlijk stevig instrumentaal stonerrock nummer in een gemiddeld tempo te horen, waarna de band "Glorious Daze" ten gehore brengt en ik een fantastische progressieve rock song te horen, die licht psychedelische invloeden en wisselende tempo's heeft.
Dan zet Samsara Blues Experiment me het titel nummer "One With The Universe" voor en hoor ik een verrukkelijke mix van progressieve rock, spacerock en stoner, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en enkele subtiele tempowisselingen bevat (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie).
In het laatste nummer, dat Eastern Sun & Western Moon" heet, laat de band me nogmaals genieten van een geweldige stevige rock song, die diverse tempowisselingen heeft.
"One With The Universe" van Samsara Blues Experiment is een heerlijke plaat, die 5 uitstekende progressieve rock nummers bevat, waar ik met plezier naar geluisterd heb en ik kan deze schijf dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van dit genre houdt.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Schneider Kacirek is een Duits duo uit Hamburg, dat bestaat uit: Stefan Schneider - basgitaar en elektronica en Sven Kacirek - drums en percussie.
Schneider, die ook onder de naam Mapstation muziek maakt, was een van de oprichters van de bands Kreidler en To Rococo Rot en speelde verder in: Deux Baleines Blanches, Hauntologists, Music AM, September Collective en Sons Of Care en werkte met diverse belangrijke Duitse muzikanten, zoals Hans-Joachim Roedelius (Cluster), Klaus Dinger (Kraftwerk, NEU!), Hans-Joachim Irmler (Faust), Arto Lindsay, Bill Wells, Hauschka, The Pastels, St. Etienne en Alexander Balanescu.
Kacirek studeerde van 1994 tot 1997 aan het Yamaha Music Station, in 1997 aan het Drummers Collective te New York (USA), van 1997 tot 1999 aan de Hoge Muziekschool Arnhem (NL) en in 1999 aan de Musikhochschule in Hamburg, waarna hij in 2001 als freelance muzikant en componist werkzaam werd en sinds 2005 les geeft aan de Hamburg School of Music.
Ook schreef hij enkele boeken, waaronder "Drum´n bass-Creative Concepts For Drummers" (KDM, 2000) en “Secret Drum Grooves” (Alfred Publ., 2002).
Tussen 2007 en heden maakte hij tot nu toe 3 solo albums, waaronder het veel geprezen "Kenya Sessions" uit 2011 en werkte samen met Marc Ribot, Nils Frahm, Hauschka en F. S. Blumm, maar ook maakte hij "field recordings" in Kenya, Ethiopië en Japan, deed concerten over de hele wereld, schreef diverse composities voor onder andere ballet, theater, film en dans en maakte in 2013 met Stefan Schneider het album "Mukunguni”, dat via het Honest Jons label verscheen.
Hun debuut album voor Bureau B Records "Shadows Documents" werd tussen 2011 en 2014 op verschillende locaties opgenomen in Hamburg, Düsseldorf en Nairobi en uitgebracht op vinyl en CD.
Het album "Radius Walk", dat 8 nummers bevat, is 7 juli 2017 eveneens via het Bureau B Records label verschenen en daarop werkt Sofia Jernberg (zang) uit Zweden mee.
Het eerste nummer van "Radius Walk" heet "Dust" en daarin krijg ik een experimenteel startend nummer te horen, dat na ongeveer een minuut verandert in een heerlijke avant garde song, waarin het stemgeluid van Sofia een belangrijke rol speelt.
Daarna zet de band me "Duett" voor en hoor ik een uitstekende dansbare instrumentale mix van elektro en krautrock, die een hypnotiserend ritme heeft en gevolgd wordt door "I Atlanten", een mooie rustige pop song met elektro en avant garde invloeden.
Dan hoor ik "Arbeit 16", een vrij experimenteel eentonig instrumentaal nummer, dat invloeden uit de avant garde bevat, waarna Schneider Kacirek Feat. Sofia Jernberg me "Back" voorschotelt en hierin krijg ik een fantastisch krautrock nummer te horen, waarin de muziek eentonig is, waardoor het ritme lekker hypnotiserend klinkt.
In "Lumpur" laat de band me genieten van een geweldig swingend hypnotiserend krautrock nummer en in "Drums Drums" speelt de band eveneens een verrukkelijk krautrock nummer in een eentonig ritme, dat gevolgd wordt door "Smiling" en daarin krijg ik weer zo'n fantastische rustige avant garde song te horen, waarin ook plaats is voor het experiment.
"Radius Walk" van Schneider Kacirek Feat. Sofia Jernberg is een schitterend album, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan deze schijf dan ook ten zeerste aanraden aan elke liefhebber van zowel krautrock als avant garde (luister naar gedeeltes van nummers via de soundcloud link onder de recensie).
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
Vibravoid werd in 1990 te Düsseldorf, Duitsland, opgericht en bestaat uit: Christian Koch - zang en sologitaar, Frank Matenaar - drums en Dario Treese - orgel.
De band heeft zich muzikaal laten inspireren door o.a. (een vroege) Pink Floyd, Electric Prunes, Strawberry Alarm Clock en Spacemen 3 en talloze andere psychedelische progressieve rock bands.
Sinds 2000 heeft Vibravoid diverse LP's en CD's uitgebracht via verschillende labels, zoals: Triggerfish, Nasoni, Anzitisi Records, Krauted Mind Records, Herzberg Verlag en Sulatron.
Nadat ze begin 2013 hun eigen label Stoned Karma Records hebben opgericht, verschijnen daarop hun platen (onder andere "Psychedelic Blueprints - An Introspection Of The Years 2000-2013" en de 6 CD box "Loudness For The Masses"), maar ook staat de band met een nummer ("Nearby Shiras", een cover van Kalacakra) op de LP Head Music van het Fruits De Mer Records label en is in 2013 de 7" gekleurd vinyl single "Colour Your Mind", waarop 3 covers staan, uitgebracht via dat zelfde label uit Engeland, gevolgd in 2015 door de 7" gekleurd vinyl single "Steppin' Stone" , die eveneens 3 covers bevat en via Fruits De Mer verscheen.
De band stond op het "14th Dream Of Dr.Sardonicus" festival te Cardigan, Wales, dat van 5 tot 7 augustus plaats vond en georganiseerd werd door Fruits De Mer Records, waarbij één van de live nummers ongetwijfeld hun nieuwe 7" gekleurde vinyl single met klaphoes, "In-A-Gadda-Da-Vida", was, die 9 augustus 2016 in beperkte oplage via Fruits De Mer Records verschenen is.
De single, werd 30 september 2016 gevolgd door hun nieuwe album "Wake Up Before You Die", dat op hun Stoned Karma Records in een beperkte oplage op LP en CD werd uitgebracht, waarbij de CD uitvoering 4 extra live nummers bevat.
Via Stoned Karma Records verschenen in juni 2017 de albums "A Night At The Museum" (3LP) en "Triptamine E.P. Volume 5", die tijdens hun "wake Up Before You Die" optreden in Haus Der Jugend in 2016 werd opgenomen en in een beperkte oplage van 1000 LP's inclusief een kleurenposter op A10 formaat uitgebracht is.
De 3LP "A Night At The Museum" start met The Beatles cover "Tomorrow Never Knows" en hierin laat Vibravoid me hun eigentijdse versie horen, die zeker niet verkeerd klinkt, maar het niet haalt bij het origineel, waarvan ik vind, dat dat de beste song is, die The Beatles ooit gemaakt hebben.
Daarna hoor ik de band "Magic Mirror" spelen en daarin laat de band me genieten van een heerlijke psychedelische progressieve rock song, die in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en swingt als een trein, waarna "Alphawave / Rheinflow" volgt en de band me een lekkere swingende rock song voorschotelt, die halverwege verandert en in een rustiger tempo wordt voortgezet.
Dan krijg ik "Incense And Peppermint" te horen, waarin de band een schitterende psychedelische rock song ten gehore brengt, waarbij stil zitten geen optie is en in "Colour Your Mind" speelt de band een uitstekende progressieve rock song, die eveneens psychedelische invloeden heeft.
Kant-B start met "In-A-Gadda-Da-Vida", waarin ik een fantastische uitvoering van dit nummer voorgeschoteld krijg, inclusief de geweldige drumsolo en dit nummer wordt gevolgd door "Interstellar Overdrive" en ook hierin hoor ik de band een verrukkelijk stuk psychedelische rock spelen in een eigen interpretatie, die geen afbreuk aan het origineel doet.
De eerste van de 2 nummers van kant-C heet "Astronomy Dominé" en daarin krijg ik een geweldige progressieve psychedelische rock song voorgezet en ook "Set The Controls For The Heart Of The Sun" is een fantastische, bijna 19 minuten durende, cover van het Pink Floyd nummer, waarmee Vibravoid nogmaals benadrukt hoe sterk ze door die band beïnvloed zijn.
Kant-D bestaat uit 1 lang nummer "Ballspeaker", dat iets meer dan 23 minuten duurt heet en hierin gaat de band verder met het maken van hun progressieve psychedelische rock, die diverse prima tempowisselingen bevat.
Daarna hoor ik de 3 nummers van de E kant, te beginnen met "Black And White", een lekker in het gehoor klinkende progressieve rock song, die een wisselend tempo en ritme heeft en gevolgd wordt door "Listen Can't You Hear", een uitstekende rock song met psychedelische invloeden en "Playing With Beuys", een heerlijke swingende psychedelische rock song met een licht hypnotiserend ritme, waarmee de band me bijna 11 minuten in de ban van hun muziek houdt.
Vervolgens hoor ik op kant-F de laatste 2 nummers van het triple album, waarvan "Doris Delay" het eerste is en daarin laat de band me opnieuw genieten van een schitterende psychedelische rock song en in "Mother Sky" speelt de band een fantastische krautrock song, waar eveneens een hypnotiserend ritme in zit en hierin is de invloed van de muziek van Can sterk hoorbaar, waarna de band me tegen het einde ruimtelijke experimentele geluiden voorschotelt.
"A Night At The Museum" van Vibravoid staat vol geweldige nummers, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en me een prima indruk heeft gegeven, hoe de band live klinkt en ik kan dit triple album dan ook van harte aanraden aan een ieder, die van progressieve en psychedelische rock houdt.
De A-kant van "Triptamine E.P. Volume 5" start met "Colour Your Mind", een lekkere swingende progressieve psychedelische rock song, die gevolgd wordt door "Playing With Beuys" in een 5 minuten durende uitvoering, die swingt als een trein.
Daarna speelt Vibravoid "Seefeel", een heerlijke psychedelische song, waarna een korte versie van "Alphawave" te horen is en hierin krijg ik een swingende rock song voorgezet en in "Rheinflow" speelt de band eveneens een verkorte uitvoering van dit nummer en hierin ligt het tempo niet al te hoog en klinkt de song vrij melodisch.
De B-kant bevat een bijna 23 minuten durende versie van "Ballspeaker", die net als op "A Night At The Museum" progressief en psychedelisch klinkt en tevens diverse tempowisselingen heeft, terwijl de muziek swingt en bij tijd en wijle experimenteel is (luister naar dit nummer via de youtbe link onder de recensie).
"Triptamine E.P. Volume 5" van Vibravoid bevat 6 lekker in het gehoor klinkende psychedelische nummers, die ik elke liefhebber van psychedelische en progressieve rock aan raadt eens te gaan beluisteren, om misschien wel tot dezelfde conclusie te komen als ik, namelijk: Geweldig!
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
The Universe By Ear werd in 2015 te Basel, Zwitserland opgericht en bestaat uit: Stef Strittmatter - sologitaar, Pascal Grünenfelder - basgitaar en contra bas en Beni Bürgin - drums.
Op 17 juni 2016 verscheen hun debuut single "Seven Pounds" als digitale download en op 25 maart 2017 bracht het Czar Of Revelations Records label hun debuut album "The Universe By Ear" op de markt.
Het eerste nummer, dat ik hoor is de single "Seven Pounds" en hierin laat de band me een lekker in het gehoor klinkende rock song horen, die hardrock invloeden heeft en na enkele minuten verandert in een experimenteel stuk, dat over gaat in een licht hypnotiserend ritme, waarin tevens ruimte is om het gitaarspel van Stef naar de voorgrond te laten komen, om vervolgens weer verder te gaan met het maken van de muziek, waar mee begonnen werd (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en dit nummer wordt gevolgd door "Repeat Until Muscle Failure", een swingende rock song, die me in beweging brengt.
Daarna zet de band me "Slam Your Head Against The Wall (Carefully)" voor en hoor ik een swingend rock nummer, dat diverse subtiele tempowisselingen heeft en een stevig ritme, waarna de band "Dead End Town" ten gehore brengt en daarin begint de muziek vrij zwaar en dreigend, om een licht blues ritme te krijgen, dat over gaat in een experimenteel stuk muziek, waarna de band opnieuw een overschakeling maakt en me een heerlijk progressieve pop song voorzet.
Dan volgt "Idaho", een rustig startend nummer, dat na enkele minuten iets meer vaart krijgt en ik een mooie melodische song te horen krijg, die een progressief karakter heeft en gevolgd wordt door "Make It Look Like An Accident", een schitterende mix van hardrock, progressieve rock en pop.
In "High On The Hynek Scale" schotelt The Universe By Ear me een melodische rock song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en in "Ocean / Clouds / Prism" laat de band me genieten van een lekker swingend rock nummer, dat in een vrij hoog tempo gespeeld wordt en diverse tempowisselingen bevat en iets over de helft van het nummer in een rustig tempo over gaat, waarna het laatste nummer te horen is, getiteld "Dead Again" en daarin speelt de band een korte licht psychedelische song met geweldige zang.
"The Universe By Ear" van The Universe By Ear bevat 9 uitstekende nummers, waarmee de band me geen moment verveeld heeft en ik kan iedere liefhebber van rock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
The Myrrors uit Tucson, Arizona, Amerika, werd in 2007 opgericht en bestond op dat moment uit: Nik Rayne - zang en sologitaar, Claira Safi - basgitaar en Grant Beyschau - drums.
Dit trio bracht hun debuut album "Burning Circles In The Sky" op 1 augustus 2008 in een zeer beperkte oplage van 50 stuks in eigen beheer uit, waarna slaggitarist Cesar Alatorre-Mena zich bij de band voegde.
De band ging in 2009 uit elkaar, om in 2013 opnieuw opgericht te worden en in 2014 werd het album "Burning Circles In The Sky" in een beperkte oplage her uitgebracht door het Fuzz Club Records label, gevolgd door de EP "Solar Collector", die 24 augustus 2013, in een gelimiteerde oplage zowel op cassette als op vinyl verscheen.
Daarna verschenen: "Arena Negra" (24 maart 2015, vinyl), "Southwest Acoustic Session" (4 mei 2015, CD/cassette), "Fuzz Club Split" (25 juli 2015, digitale download single), "Comrades"/"Storm Mills" (1 november 2015, ltd.edition vinyl single), "God Unknown Split" (20 april 2016, digitale download single), "Semillas Sembradas" (5 mei 2016, ltd.edition vinyl single) en "Entranced Earth" (27 mei 2016, vinyl).
Op de LP "Entranced Earth", die in een beperkte oplage van 450 stuks op koperkleurig vinyl is uitgebracht, bestaat de band uit: Nik Rayne - zang, elektrische 12-snarige gitaar, sologitaar, akoestische gitaar, viool, cello, orgel, klarinet, bas klarinet, effecten, harmonium, koeienbel, recorder, tambora, bulbul tarang en santoor, Grant Beyschau - alt, tenor en sopraan saxofoon, drums, dwarsfluit, tabla, djembé, bellen, cimbalen, tamboerijn, percussie en fluit, Eco Retraso - basgitaar, tape, loops, zang, bellen en ocarina en Miguel Urbina - alt viool.
Op 30 juni 2017 verscheen hun album "Hasta La Victoria" op vinyl via het Beyond Beyond Is Beyond Records label met daarop 2 lange en 3 korte nummers.
Het eerste nummer van het album heet "Organ Mantra" en daarin hoor ik de band een 10 minuten durend stuk progressieve rock spelen, dat met een hypnotiserend ritme start, dat langzaam aanzwelt en de rest van het nummer volgehouden wordt, om tegen het einde iets versneld te worden (luister naar fit nummer via de youtube link onder de recensie).
Daarna zet de band me "Somos La Resistencia" voor en krijg ik een Spaanstalige song te horen, waarin een opzwepend ritme zit en enkele tempowisselingen bevat, terwijl de muziek eveneens progressief te noemen is.
Dan volgt "Tea House Music" laat The Myrrors me genieten van een rustige psychedelische song, die tevens een hypnotiserend ritme heeft, waardoor ik als het ware de muziek ingezogen lijk te worden.
In "El Aleph" schotelt de band me een schitterend stuk licht psychedelisch vioolspel voor, dat in een rustig tempo gespeeld wordt en een enigszins trieste ondertoon bevat en in het laatste nummer "Hasta La Victoria", dat iets meer dan 14 minuten duurt, krijg ik opnieuw een aanstekelijk stuk muziek voorgezet, dat een hypnotiserend ritme heeft en invloeden van progressieve folkrock bevat, waarin de dwarsfluit een belangrijke rol speelt.
"Hasta La Victoria" van The Myrrors bevat 5 fantastische nummers, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan dit album dan ook van harte aanbevelen aan een ieder, die van progressieve, psychedelische en hypnotiserende muziek houdt.
* De muziek van deze band/artiest is ook regelmatig te beluisteren op maandagavond tussen 20.00 en 22.00 uur (Europese tijd) in het radio programma Carry's Music Machine via www.osuradio.nl
