Review: Ponamero Sundown - Veddesta (Transubstans / Ozium Records, 2105) (Hardrock)

Ponamero Sundown werd in november 2005 te Stockholm, Zweden opgericht door leden, die hun sporen in de rockmuziek al hadden verdiend in andere bands: Anders Martinsgard - sologitaar, Ola Nilsson - basgitaar en Peter Eklund - drums.
Nadat zanger Nicklas Engwall zich bij dit trio voegde, was de band een feit en nadat in 2006 de eerste demo, "Maximum Groove", verscheen, begon de band ook op te treden in de omgeving van Stockholm.
Er werden nieuwe nummers geschreven, waarna de band dat jaar nog 2 demo's uitbracht "We Shall Triumph" en "Highfueled Leftovers".
Begin 2007 verscheen hun vierde demo, getiteld "Heavy Rock" en deed de band meerdere optredens, hoofdzakelijk in Zweden, maar ook in Denemarken en Engeland (Londen) en in 2008 maakten ze een korte tournee door België en Duitsland.
Gedurende de herfst van 2008 begon Ponamero Sundown te werken aan hun debuut album, "Stonerized", waarop 9 nieuwe songs plus 2 oudere demo nummers kwamen te staan.
Kort voordat het album door Transubstans Records halverwege 2009 werd uitgebracht, verliet Ola de band en werd vervangen door Oliver Vowden, die eerder met Nicklas in de band Stressfest had gespeeld.
In deze nieuwe bezetting werden nieuwe nummers geschreven en werd er in mei 2010 een begin gemaakt met de opnamen van hun nieuwe album, "Rodeo Eléctrica", dat in 2011 via Transubstans Records verscheen, waarbij de opnamen en mix door Jonas Lundh in Studio Debka werd gedaan en de mastering door Ronnie Björnström in de Enchanced Studios, terwijl de band in 2010 tevens door Denemarken, Polen en Duitsland toerde.
Gedurende het najaar van 2012 trad de band op in Engeland, Frankrijk en België, waarna ze terug keerden naar Engeland om op te treden tijdens het eerste "Desertfest" festival, waarvan het optreden op video werd vastgelegd en in januari 2013 werd uitgebracht.
Oliver besloot eind 2012 de band te verlaten en in januari 2013 nam Robert Trisches, die eerder in The Quill speelde, zijn plaats in.
Ondanks het feit dat de bandleden, in familieverband, de laatste jaren moeilijke tijden mee maakten, bleven ze werken aan hun derde album.
Oude nummers werden opnieuw gearrangeerd en nieuwe songs werden geschreven, terwijl er in 2013 ook optredens werden gedaan in en rond Stockholm en er in 2014 een korte trip naar Finland werd gemaakt, om tijdens het Kiarama Festival op te treden.
Ook verscheen er in 2014 een digitale single van de band, getiteld "Blood Feud" en dit was de voorloper van het nieuwe album "Veddesta", dat tussen november 2014 en de herfst van 2015 in hun oefenruimte met behulp van Johan Lundh werd opgenomen.
Vermeldenswaardig is het feit, dat Veddesta een industriële plaats is in het noordelijke gedeelte van Stockholm, waar de band jarenlang hun thuisbasis had en dit album geschreven en hoofdzakelijk opgenomen werd.

Het album "Veddesta", dat in samenwerking tussen Transubstans Records en Ozium Records op zowel CD (digipack) als LP (zwart vinyl) 11 december 2015 verschijnt, bevat 7 nummers, waarvan de eerste "Bottom Of The River" heet en hierin krijg ik een lekker in het gehoor stevig klinkende hardrock song te horen, die in een een gemiddeld tempo gespeeld wordt en me na een tempowisseling terug brengt naar de muziek van de jaren 80 hardrock.
Daarna zet de band me "Hangman's Trail" voor en daarin speelt de band een heerlijke stevige hardrock song met diverse tempowisselingen in een niet al te hoog tempo, die gevolgd wordt door "Restart My Heart", waarin ik eveneens een uitstekende rock song te horen krijg, die diverse tempowisselingen bevat.
Dan hoor ik "The Fortune Teller", een uptempo hardrock song, die een lekker wisselend ritme heeft en goed in het gehoor klinkt, gevolgd door het langste nummer van het album, getiteld "Rhinostodon" en in dit nummer schotelt de band me een schitterende progressieve hardrock song voor, waar zo nu en dan lichte psychedelische invloeden in te horen zijn. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
In "Broken Trust" zet de band me opnieuw een stevige uptempo hardrock voor, waar diverse subtiele tempowisselingen in zitten en in het laatste nummer, dat "Dead and Gone" heet, laat de band me ook nu weer een uitstekend stukje zware rock horen, dat diverse tempowisselingen kent.

Ponamero Sundown heeft met "Veddesta" een prima hardrock album gemaakt, die 7 lekker klinkende songs bevat en zeker bij de liefhebbers van dit genre in de smaak zal vallen en ik kan hen dan ook aanbevelen, dit album eens te gaan beluisteren.

Review: Electric Moon - Flaming Lake (Sulatron Records, 2015) (Psychedelisch)

Electric Moon uit Fulda, Hessen, Duitsland, ontstond toen multi-instrumentalist Sula Bassana - gitaren, effecten en orgel ging samen spelen met Komet Lulu - basgitaar, effecten en zang en Berni - drums.
Eerdere projecten van Sula waren o.a. Liquid Visions, Südstern 44, Interkosmos en Zone Six, maar ook maakte hij diverse solo- CD's en enkele met Modulfix.
De eerste officiële CD van Electric Moon, Lunatics" verscheen in 2009 via Nasoni Records en drummer Berni, met wie de CD-R "First Takes" gemaakt werd, was toen reeds vervangen door Pablo Carneval.
Daarna volgden meer releases, "Lunatics Revenge" met drummer Pablo Carneval (Nasoni, 2011), Inferno met drummer Alex (Sulatron, 2011), "The Doomsday Machine" met drummers Pablo Carneval en Alex (Nasoni, 2011) en de split LP met de Franse band Glowsun, "Sun And Moon" (Sulatron, 2011).
Verder verschenen er via Sulatron enkele CD-R uitgaven in zeer beperkte oplage, zoals: "Live At Epplehaus 2010" (2010), "Live At Immerhin" (2011), "Flaming Lake" (2011) "Live At Sulatron Label Night" (2011) en "Cellar Space Live Overdose" (2012), waarop Alex de drummer weer was.
Hun nieuwe drummer heet Marcus Schnitzler, die ook de drummer van de spacerock band The Spacelords is en met hem werd de CD/2LP "Mind Explosion" opgenomen.
Op de 2LP/CD "Mind Explosion", die in 2013 aan het eind van de "Electric Moon Heading To South Tour 2013" tijdens het optreden in de Graf Hugo te Felkirch, Oostenrijk met slechts een stereo microfoon werd opgenomen, is Electric Moon live te beluisteren en de in 2014 verschenen 2LP "Lunatics + Lunatics Revenge" is een gelimiteerde uitgave (500 stuks) van de eerste 2 CD's.
"Theory Of Mind" werd in februari 2014 in de Kosmodrom te Heidelberg opgenomen en is 11 juni 2015 verschenen als 2LP in een oplage van 1000 stuks op zwaar zwart vinyl en als CD, waarbij het artwork zoals gewoonlijk weer door Lulu Artwork verzorgt is en de mastering door krautrock legende Eroc is gedaan.
In 2011 bracht Electric Moon hun live album "Flaming Lake" op de CD-R uit en deze was binnen de kortst mogelijke tijd uitverkocht, zodat er in 2015 werd besloten deze opnieuw uit te brengen, maar dit maal als gewone CD en als dubbel LP op 140 gram vinyl, waarbij LP 1 blauw en LP 2 oranje is, terwijl  beide platen in een enkele hoes zitten.
De muzikanten, die op het album, dat slechts 4 nummers bevat en op 3 december 2015 uit komt, spelen zijn: Sula Bassana - sologitaar, effecten en elektrische stullenbox, Komet Lulu - basgitaar en effecten, Alex - drums (1-3) en Phillipp - drums (4).

Het album begint met "The Cosmic Creator" en daarin hoor ik de band in een psychedelisch rustig tempo starten, dat langzaam wordt opgevoerd en er een fantastisch psychedelisch spacerock nummer ontstaat, dat een hypnotiserend ritme bevat en, na een minuut of 10, verandert in een geweldig stuk progressieve rock, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld.
Daarna krijg ik het titel nummer "Flaming Lake" te horen, waarin de band, net als in het vorige nummer, in een rustig tempo begint en me een heerlijk licht hypnotiserend stukje acid-rock voorzet (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), dat gevolgd wordt door "Lost And Found Souls" en hierin laat Electric Moon me genieten van een schitterend psychedelisch spacerock nummer, waarin de muziek me lichtelijk aan die van Liquid Sound Company doet denken en deze bevat een hypnotiserend ritme, waardoor ik als het ware de muziek ingezogen wordt en na een subtiele tempowisseling wordt het tempo iets verder opgeschroefd, waardoor de muziek heftiger wordt en er een waanzinnig goed acid-rock nummer ontstaat, die tegen het einde weer langzamer wordt en de band terug keert naar het tempo en ritme, waar mee begonnen werd.
Het laatste nummer van het album heet "Burning Battenberg", waarin ik de band opnieuw een fantastisch psychedelisch hypnotiserend acid-rock nummer hoor spelen, dat rustig begint en langzaam naar een climax gebracht wordt, doordat het tempo steeds verder wordt opgevoerd, waarna de band iets terug schakelt en me dieper in een hypnotiserende trance brengt door een vrij eentonig stevig ritme te blijven spelen, waarna de band opnieuw naar een climax toewerkt en het nummer daarmee afsluit.

De heruitgave "Flaming Lake" van Electric Moon bevat 4 verrukkelijke stukken muziek, waarmee de band me bijna 80 minuten in de ban van hun muziek heeft weten te houden en ik kan dit album dan ook aanraden aan een ieder, die van psychedelische rock, acid-rock en spacerock houdt.

Review: Dirty Streets - White Horse (Alive Natural Sound, 2015) (Progressieve Bluesrock)

Dirty Streets uit Memphis, Tennessee bestaat sinds de oprichting uit: Justin Toland - zang, sologitaar en percussie, Thomas Storz - basgitaar en percussie en Andrew Denham - drums en percussie en heeft momenteel Soulsville als thuisbasis.
De band heeft zich muzikaal laten beïnvloeden door de rock bands uit de jaren 70, zoals: Deep Purple, Grand Funk Railroad, Pretty Things, James Gang, The Byrds, Sly & the Family Stone, Creedence Clearwater Revival, Led Zeppelin, Cream, Jimi Hendrix Experience, Black Widow, King Crimson, Blue Cheer en Family.
White Horse is het 4e album van de band en opvolger van "Blades Of Grass" uit 2013, dat eveneens via Alive Natural Sound verscheen.
Eerder verschenen de digitale albums "Portrait Of A Man" (2009) en "Movements" (2011), dat in 2013 als LP in een beperkte oplage op doorzichtig vinyl werd heruitgebracht door het Kozmik Artifactz label.

"White Horse", dat zowel op CD als op LP is uitgebracht en 11 nummers bevat, begint met "Save Me" en daarin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende rock song spelen, waarin invloeden van bluesrock en de muziek van Grand Funk Railroad terug te horen zijn.
Daarna zet de band me "Looking For My Peace" voor en krijg ik een heerlijke stevige rock song te horen, waarin de invloeden van de jaren 70 rock bands duidelijk waar te nemen zijn en dit nummer wordt gevolgd door "Accents", een geweldige swingende rock song, die enkele prima tempowisselingen bevat.
Dan schotelt de band me "Think Twice" voor en ook in dit stevige rock nummer, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten, zijn invloeden van Grand Funk Railroad hoorbaar, waarna ik "When I See My Light" voorgezet krijg en ook hierin zijn die te horen en laat de band me genieten van een fantastische stevige rock song, die tevens lichte soul invloeden heeft.
In "Good Kind Of Woman" speelt de band opnieuw een uitstekende jaren 70 rock song in een gemiddeld tempo en in "The Voices" verrast Dirty Streets me door een rustige song te spelen, waarin een terugkerend ritme zit, dat lichtelijk hypnotiserend klinkt en tevens bevat de song country invloeden.
Vervolgens hoor ik "Good Pills" en daarin laat de band me weer een uptempo rock song horen, die in de stijl van Grand Funk Railroad gespeeld wordt en gevolgd wordt door "Plain" en ook in dit nummer zet de band me een fantastisch swingend rock nummer voor, dat me in beweging brengt.
Het volgende nummer heet "Dust" en daarin verrast de band me opnieuw door een zeer rustige song ten gehore te brengen en in het laatste nummer van het album zet de band me de titelsong "White Horse" voor en hoor ik een geweldige stevige rock song met lichte bluesrock invloeden in een aanstekelijk ritme gespeeld worden. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)

Het album "White Horse" van Dirty Streets heeft me op een stevige trip meegevoerd naar begin jaren 70, waarvan ik met volle teugen genoten heb en ik kan deze
plaat dan ook aanbevelen aan elke liefhebber van progressieve bluesrock en rock in het algemeen.

Review: The Honey Pot - Lisa Dreams (Mega Dodo Records, 2016) (Pop)

Crystal Jacqueline werd in Wiltshire, Engeland geboren en al op jonge leeftijd ontwikkelde ze haar talent en liefde voor muziek.
Ze trad regelmatig in en rond Bath op, die haar lof en een waardevolle ervaring opleverden en verhuisde later verder naar het zuiden van het land, waar ze in verscheidene bands speelde, die in binnen en buitenland optraden.
Ze woont in Devon met haar varken, katten, ganzen en haar partner Icarus Peel, met wie ze samen in de band The Honey Pot speelt, die in 2012 startte en in het begin uit 5 personen bestond, maar nadat, in 2013, hun zanger en ook hun basgitarist de band verlieten, nog maar bestond uit: Crystal Jacqueline - zang en piano, Icarus Peel - alle andere instrumenten en Brian Rushbrooke - drums.
In 2010 bracht ze haar solo debuut album "Heal Yourself" via Psychedandy Records uit en in 2012 verscheen haar eerste album met The Honey Pot, getiteld "To The Edge Of The World" op het Mega Dodo label.
In november 2012 nam ze de EP "A Fairy Tale" op met daarop 3 covers: "Cousin Jane" (Troggs), "A Fairy Tale" (Second Hand), "Play With Fire" (Rolling Stones), die door Fruits De Mer Records werd uitgebracht.
Daarna verscheen de LP "Sun Arise" in 2013 via het Mega Dodo Records label op de markt en deze bevat 16 nummers, inclusief de songs van de EP "A Fairy Tale", terwijl het laatst verschenen album van Crystal Jacqueline And The Honey Pot, "Electronic Memory", uit 2015, waarop keyboards speler John Wyatt en basgitarist Simon Fear, die sinds begin 2015 bij de band zitten, voor het eerst te horen.zijn,  in een zeer gelimiteerde box oplage van 100 stuks verschenen is en een 12 pagina's tellend boekje, 2 ansichtkaarten en een badge bevat.
Ook de nieuwe uitgave van de band, "Inside The Whale", die 26 februari 2016 door het Mega Dodo Records label wordt uitgebracht, zal in een beperkte oplage verschijnen.
Het album, dat 9 nummers bevat, zal op 180 gram zwart vinyl op LP worden uitgebracht in een gelimiteerde oplage van 300 stuks, waarvan de eerste 150 stuks gesigneerd en genummerd zijn door de band.
De CD uitgave bevat 2 extra nummers, terwijl er van de beperkte uitgave van de 3CD versie slechts 150 verschijnen en deze bevat het album "Inside The Whale", het exclusieve live album "Live In London" (opgenomen tijdens het Games For May optreden), de single "Lisa Dreams" plus 2 bonus nummers en een interview met Icarus Peel en Crystal Jacqueline, waarbij het geheel verpakt is in een speciaal genummerd blik met waarzeggende vis.
De exclusieve 7" gekleurde vinyl single "Lisa Dreams", die in een beperkte oplage van 150 stuks in een genummerde en gesigneerde versie onder de leden van de Mega Dodo Singles Club leden verdeeld wordt, is de eerste van een serie van 4 en bevat verder een op maat gemaakte doos, waar de singles inpassen, een sigaret kaart, een honingbij en een download code, maar de single "Lisa Dreams" wordt natuurlijk ook als gewone 7" vinyl uitgave uitgebracht.
Andere gelimiteerde uitgaven, die in 2016 zullen worden uitgebracht komen van Octopus Syng, Us And Them en een nog nader te bepalen artiest of band.

De A-kant van de single "Lisa Dreams" is een fantastische opgewekt klinkende swingende pop song, die me aan zet tot dansen (luister naar dit nummer via de soundcloud link onder de recensie) en de B-kant "Into The Deep" is een geweldige lekker in het gehoor klinkende psychedelische progressieve poprock song, die een hypnotiserend ritme en enkele subtiele tempowisselingen bevat en me lichtelijk aan de muziek van Jefferson Airplane doet denken.

Ik vind de single "Lisa Dreams" van The Honey Pot, die 22 januari 2016 verschijnt, een meesterwerk, dat 2 schitterende songs bevat, die er om schreeuwen gedraaid te worden en ik kan iedere liefhebber van de betere pop en psychedelische muziek deze single dan ook van harte aanbevelen.

Review: Marchesi Scamorza - Hypnophonia (Ma.Ra.Cash Records, 2015) (Symfonische Progressieve Rock)

In mei 2009 besloten Enrico Bernardini - zang en akoestische gitaar, Lorenzo Romani - sologitaar, mandoline en keyboards, Paolo Brini - basgitaar, Chiara Scaglianti - keyboards en Alessandro Padovani - drums te Ferrara, Italië, een uniek project te starten, onder de naam Marchesi Scamorza.
Na een zomer lang covers te hebben gespeeld, vonden ze het tijd zelf nummers te gaan schrijven en dat resulteerde in hun eerste eigen song "L’Uomo Dall’Ombra Lunga".
In het begin van de zomer van 2010 verliet Chiara de band en werd vervangen door Enrico Cazzola, die de band muzikaal naar een hoger niveau bracht en in 2011 bracht de band 3 eigen nummers op de EP "Sentieri Di Carta" uit.
De band begon in februari 2012 te werken aan hun debuut album "La Sposa del Tempo", dat 8 nummers plus een intro bevat, waarna de band in de zomer van dat jaar de eerste prijs tijdens San Patrizio Rock contest behaalde.
Hun in oktober 2012 verschenen debuut CD, die via het Synphonic label werd uitgebracht, kreeg positieve recensies uit Italië en van daar buiten, waarna de band de video van het nummer "Autunno" op nam.
Marchesi Scamorza begon in 2013 vervolgens door Europa te toeren, dankzij Marco Bernar van het Franse Musea Records label en het Finse Colossus Project, die in contact met hen gekomen waren voor het maken van een nummer, dat gebaseerd was op het boek "Decamerone" van Giovanni Boccaccio.
Nadat het album "Colossus Project - Decameron"verscheen, werden ze opnieuw benaderd om nog een nummer op te nemen voor het  tweede deel van dit project, de 4CD "Colossus Project - Decameron: Ten Days In 100 Novellas - Part II", waarin een unieke combinatie van muziek en literatuur gemaakt wordt.
Ook neemt de band in november 2014 hun tweede CD "Hypnophonia" op, die in november 2015 is verschenen via het Ma.Ra.Cash Records label en, net als de nummers voor het Colossus Project, in Mike 3rs's Prosdocimi Studio werd opgenomen.

"Hypnophonia" bevat 5 nummers, waarvan "1348" de eerste is en hierin krijg ik een fantastische progressieve symfonische rock song te horen, die een aanstekelijk swingend ritme heeft, waarbij het moeilijk is stil te blijven zitten. (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie)
Daarna laat de band me genieten van het bijna 14 minuten durende "Il Cammino Delle Luci Erranti", waarin ik een schitterende progressieve rock song voorgeschoteld krijg, die vrij zwaar en bombastisch klinkt en diverse uitstekende tempowisselingen bevat.
Dan volgt "Campi Di Marte" en ook in dit nummer, dat enkele prima tempowisselingen heeft, maakt de band een heerlijke swingende mix van progressieve en symfonische rock, waarna ik "L'Uomo Col Fiore In Bocca" voorgezet krijg en daarin speelt de band opnieuw een aanstekelijke swingende song, die halverwege verandert in een prachtig vrij rustig nummer.
Het laatste nummer van de CD, het 13 en een halve minuut durende "La Via Del Sognatore", bestaat uit 3 delen, waarvan het eerste "Pt.1 La Notte" heet en gevolgd wordt door "Pt.2 Il Sogno" en "Pt.3 Il Risveglio".
In dit nummer hoor ik de band een schitterend stuk progressieve rock spelen, dat rustig en symfonisch begint, waarna het tempo langzaam iets versneld wordt en de muziek dansbaar wordt, om vervolgens weer rustiger te worden en ik een fantastisch mooi stukje piano muziek te horen krijg, dat samen met de zang de rest van de song bepaald.

Het album "Hypnophonia" van Marchesi Scamorza is een verrukkelijke CD om naar te luisteren en ik kan hem iedere liefhebber van symfonische en progressieve rock dan ook aanraden.

Review: Michael Padilla - Atmospheres (Ambient Works Volume One) (Strangefish/Fruits De Mer Records, 2016) (Ambient)

In 2010 startte zanger-sologitarist Michael Padilla, die vanaf 1991 deel uit maakt van de band Dora Flood, (die oorspronkelijk onder de naam Belladonna begon) de band The Soft Bombs in Nevada City, Californië, Amerika.
Met een handvol eigen geschreven nummers, die bestemd waren voor een solo album, begon hij opnamen te maken, die uiteindelijk zouden resulteren in het debuut album van The Soft Bombs met gelijknamige titel.
In 2011 kwamen drummer-zanger Ben Bodine (maart) en keyboardsspeler-zanger Ryan Brodie (augustus) in de band en in 2012, nadat Padilla, Bodine en Brodie het album "Embrace The Light" hadden uitgebracht en een top 40 hit scoorden met het nummer "Midnight", completeerde basgitarist-zanger Ryan Sheridan, als laatste lid, de band.
Na de promotie van de eerste 2 albums via tournees en radio uitzendingen, ging de band de eerste helft van 2013 de studio in om hun derde album "Altered Sierra" op te nemen, die in januari 2014 verscheen.
In mei 2015 verscheen het nummer "Way Beyond The Sun" (digitale uitgave) als solo debuut van Michael Padilla onder de naam Michael And The Machines, waarbij hij medewerking kreeg van zijn vrienden Kyle LaFave, Steven Melendez, Noa Oz, Brad Risdal en You??? en deze werd in juni dat jaar gevolgd door het nummer "Blinking Lights" (digitale uitgave), waarna in augustus 2015 het derde nummer "Wait", eveneens als digitale uitgave verscheen.
Nadat Michael enkele soundscapes live in zijn studio had opgenomen, groeide het idee om deze nummers op een picture disc LP uit te brengen, waarbij de Amerikaanse artiest Tahiti Pehrson voor het ontwerp voor zowel de hoes als de LP zorgde.
Omdat picture discs normaliter niet van hoogstaande kwaliteit zijn, besloot Keith Jones van Fruits De Mer Records deze via zijn sub-label Strangefish in een beperkte oplage van 500 stuks uit te brengen inclusief een CD uitgave, waarbij de CD een bonus nummer bevat.

Het CD album, dat 4 januari 2016 verschijnt en  4 nummers bevat, start met het iets meer dan 14 minuten durende "Northern Lights", dat, in een rustig tempo, met dreigende zwaarmoedige klanken begint, waarna de muziek langzamerhand iets meer in de richting van het lichtere werk lijkt te gaan, maar evengoed duister blijft klinken.
Daarna krijg ik "Crossing East" te horen en ook in dit nummer laat Michael me zijn donkere kant zien en schotelt hij me een schitterend depressief klinkend new age nummer voor (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie), dat gevolgd wordt door "Ecstagony", waarin hij door gaat met het maken van zware duistere muziek, met klanken die een sprankje hoop bevatten, door enigszins romantisch te klinken.
Het laatste nummer, dat slechts 3 minuten duurt, heet "The Waiting" is nog zwaarder dan voorgaande nummers en ook hierin neemt Michael me mee op een reis door zijn apocalyptische duistere wereld.

"Atmospheres" van Michael Padilla is een plaat, die niet voor iedereen toegankelijk zal zijn door de zwaarmoedige muziek, maar desondanks kan ik liefhebbers van dit genre aanraden de LP eens te gaan beluisteren en te genieten van deze schitterende ambient muziek.

Review: DM3 - West Of Anywhere (Alive Natural Sound, 2015) (Power Pop)

In 1981 richtte Dom Mariani (zang en sologitaar), die in 1958 te Fremantle, Australië, geboren werd, de band The Go-Starts op, die tot 1983 zou blijven bestaan en een cassette met gelijknamige titel in eigen beheer uitbracht en van 1984 tot 1987 speelde Dom in The Stems, die al snel na de oprichting bekendheid in Australië kregen met hun mix van sixties garagerock, rhythm & blues, post-punk en pop.
De band behaalde met alle uitgebrachte singles de eerste plaats in de Australische onafhankelijke hitlijsten en was samen met The Hoodoo Gurus en The Sunnyboys één van de weinige bands, die door wisten te dringen tot de commerciële hitlijsten.
Hun debuut album, “At First Sight Violets Are Blue” (Mushroom Records), uit 1987 werd één van de best verkopende platen van dat jaar, ondanks het feit, dat het niet door de commerciële radio stations gedraaid werd en het blad Rolling Stone noemde het één van de 100 beste albums aller tijden.
De band ging daarna zonder aanwijsbare reden uit elkaar en in 1990 keerde Dom terug met zijn nieuwe band, The Someloves, die hun enige album "Something Or Other” dat zelfde jaar uitbrachten.
Het album ontving 7 Western Australian Music Awards (WAMI) in 1990, terwijl Dom ook nog een prijs won voor beste songwriter van het jaar.
De band was echter geen lang leven beschoren en door contractuele problemen, zouden er gedurende 3 jaar geen nieuwe uitgaven van Dom verschijnen.
In 1992 richtte Dom zijn nieuwe band DM3 te Perth op, die behalve uit Dom, bestond uit: Toni Italiano - basgitaar en zang, Ian Campbell - sologitaar en zang en Pascal Bartolone - drums.
Hun debuut single, "Foolish”, verscheen in april 1993 en werd gevolgd door het album "One Time Two Times Three Red Light”, dat door de legendarische Amerikaanse producer Mitch Easter (o.a. REM, Pavement, Velvet Crush) werd gemixt en in 1993 via het Citadel records label werd uitgebracht.
De plaat kreeg lovende kritieken en verkocht goed in Australië, Amerika en Europa, waarna 2 Europese tournees (1994 en 1995) volgden.e opvolger, "Road To Rome” (Citadel Records), waarop de band als trio te horen is, na het stoppen van Ian Campbell in 1995, werd eveneens door Mitch Easter gemixt en werd internationaal gelauwerd als één van de beste albums van 1996 in hun genre,  terwijl hun derde plaat, “Rippled Soul” (Citadel Records), uit 1999, meer divers was en zowel in hun thuisland als overzees goed ontvangen werd.
Tevens verschenen er 2 albums met rarities en out-takes van de band, getiteld "Garage Sale Volume 1" (Citadel Records, 1997) en "Garage Sale Volume 2 - Italian Style" (Citadel Records, 2003) plus de EP "Just Like Nancy" (Citadel Records, 1999).
Eind 1999 ging de band uit elkaar, om in 2010 opnieuw te worden opgericht voor een reünie om op het Purple Festival in Leon, Spanje te spelen.
Dat leidde in 2011 tot optredens op het SxSW festival in Austin, Texas en tournees door Spanje, Italië en Frankrijk om hun album "Live In Denmark", opgenomen op het Roskilde Festival, plus het vinyl album “Best of DM3" te promoten.
Verder is vermeldenswaardig, dat Dom in 2003 The Stems opnieuw oprichtte om een reünie tournee mee te maken en het tweede album van de band "Heads Up" in 2007 via het Shock Records label uit te brengen, waarna een wereld tournee volgde.
Ook verschenen er als solo artiest van hem enkele albums, zoals “Homespun Blues And Greens” (Citadel Records) in 2004 en “Popsided Guitar” (Citadel Records)in 2005 en richtte hij The Majestic Kelp op, die muziek speelt in de stijl van Link Wray, The Ventures, The Shadows, Ennio Morricone en Ultra Lounge Sounds, waarmee hij 3 albums uitbracht, getiteld "Underwater Casino" (Head Records, 2003), "Music To Chase Cars By" (Head Records, 2006) en "Turn Up The Sun" (Head Records, 2013).
Andere projecten van hem zijn: The DomNicks, een samenwerking met voormalig Clash lid Nick Shepherd, dat resulteerde in het debuut album "Super Real" (Citadel Records), dat positieve recensies opleverde en Datura4, waarin hij samen werkt met Greg Hitchcock (You Am I / Monarchs) en in 2015 het psychedelische bluesrock album "Demon Blues" (Alive Natural Sound) uitbracht.
Maar ook verscheen er in 2006 het album "Don't Talk About Us: The Real Pop Recordings Of The Someloves 1985-89" via het Half A Cow Records label, waarop ieder nummer, dat door The Someloves gemaakt werd, te beluisteren is.
Alive Natural Sound heeft in november 2015 de geremasterde compilatie "West Of Anywhere", van DM3 op CD als LP uitgebracht, waarop de beste nummers van hun 3 albums staan, waarbij de LP zowel op zwart vinyl als in een beperkte oplage op frambozen kleurig vinyl is verschenen.

"West Of Anywhere" bevat 18 nummers, waarvan "One Times, Two Times Devastated" de eerste is en hierin hoor ik de band een lekker in het gehoor klinkende swingende power pop song spelen, waarbij stil zitten geen optie is en deze wordt gevolgd door "de onuitgebrachte versie van "Please Don't Lie", waarin de band me een uitstekende dansbare uptempo rock song voorzet.
Daarna volgt "Something Heavy" en hoor ik de band een vrij rustige mooie pop song ten gehore brengen, waarna "Speed Feak" te horen is en daarin schotelt DM3 me een stevige power pop song met wisselende ritmes voor.
Dan laat de band me weer een heerlijke swingende pop song horen, getiteld: "Give It Up" en krijg ik de neiging om te gaan dansen en deze wordt gevolgd door "Take It All", een schitterende pop song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
In "Can't Do What You Want" laat de band me genieten van een fantastische swingende uptempo pop song (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Blue Thing" krijg ik een verrukkelijke power pop song te horen, die enkele prima tempowisselingen bevat.
Vervolgens zet de band me "Hold On" voor, waarin ik een uitstekende pop song met jaren 60 invloeden te horen krijg en deze wordt gevolgd door "Fall To Bits", een zeer swingende dansbare pop song, die een lekker aanstekelijk ritme bevat.
Daarna hoor ik "Far From Here" en ook dit is een heerlijke pop song, waarin ik lichte invloeden van Mud ontwaar en met "Foolish" krijg ik opnieuw een zeer dansbare uptempo pop song te horen.
"Second Floor" is een schitterende opgewekte pop song, die over de liefde gaat en "I Thought You Were Foolin'" is ook zo'n prachtige liefdes liedje en hierin hoor ik de invloed van John Lennon sterk naar voren komen.
Dan volgt "TV Sound", waarin de band me weer een lekkere swingende opgewekte pop song voorschotelt en in "Falling For You" speelt de band ook nu weer een uitstekende dansbare uptempo pop song.
Het volgende nummer heet "Augustine" en daarin krijg ik een mooie rustige pop song te horen, waarin enkele subtiele tempowisselingen zitten en in het laatste nummer, dat "Just Like Nancy" heet zet de band me een aanstekelijke pop song voor, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.

Het album "West Of Anywhere" van DM3 is een heerlijke plaat met opgewekte pop songs, die het beluisteren meer dan waard zijn en ik kan deze LP/CD dan ook aanraden aan een ieder, die van de betere pop houdt.