Review: Sounds Of New Soma - Schimmer (Tonzonen Records, 2023) (Elektro / Krautrock / Experimenteel)

Sounds Of New Soma (SONS) werd in 2013 te Krefeld, Duitsland opgericht en bestaat uit: Alexander Djelassi - solo- en basgitaar, synthesizer, effecten en zang en Dirk Raupach - zang, synthesizer en effecten.

De band bracht hun debuut album "Beyond The Acid Dream" op 27 februari 2014 uit in een beperkte oplage van 300 stuks op witgrijs marmer kleurig vinyl en als digitale download.

Daarna volgden: "Gandhis Labyrinth EP" (digitale download EP, 8 september 2014), "Klang Planeten 3033" (digitale download split album met Backnee Horn uit Israel, 1 maart 2015), het tweede album "Moebius Tunnel" (beperkte oplage van 250 stuks op 180 gram blauw vinyl + sticker + poster + gesigneerde kaart + download code en beperkte oplage op CD en tevens als digitale download, 29 maart 2016) en het derde album "La Grande Bellezza" (beperkte oplage van 500 stuks op 2LP oranje marmer kleurig vinyl + 12 pagina's tellend boekje + download code en beperkte oplage van 300 stuks op CD en tevens als digitale download, 25 februari 2017)

Hun vierde album heet "Live At The Green Mushroom Festival" en verscheen op 6 april 2018, via het Tonzonen Records label, in een beperkte oplage van 500 stuks op LP, waarvan er 200 op zwart, 200 op transparant en 100 op neon geel vinyl geperst werden en een klaphoes en inlegvel, inclusief CD bevatten en ook werd het album in een beperkte oplage van 500 stuks op CD door dit label uitgebracht en vermeldenswaardig is verder nog, dat Sounds Of New Soma net als op het vorige album, bijgestaan werd door Armin Schopper op drums.

Op 16 november 2018 verscheen hun album "Zwischen / Durch" via Tonzonen Records in een zeer beperkte oplage van 100 stuks op zwart vinyl, 100 stuks in een speciale uitgave, waarvan er 50 in een houten doos en 50 in een folie zak zitten en in een beperkte oplage van 300 stuks op CD en vermeldenswaardig is, dat het duo ook op dit album, dat slechts 2 lange nummers bevat, weer bijgestaan werd door Armin Schopper op drums.

25 Oktober 2019 verscheen er een split album van deze twee bands via Tonzonen Records, simpelweg getiteld: "Maat Lander & Sounds Of New Soma" en deze werd als LP in een beperkte oplage uitgebracht, als CD en als digitale download en op 6 december 2019 verschijnt het album "Über Rolf-Ulrich Kaiser", dat 9 nummers bevat, via dit label in een beperkte oplage van 299 stuks 180 gram vinyl, waarvan 200 stuks op zwart, inclusief inlegvel, download code en poster en 99 op geel inclusief inlegvel, download code, ansichtkaart, poster en gesigneerde kaart en als CD en digitale download.

Vermeldenswaardig is verder, dat Armin Schopper - drums, Andreas Lessenich - saxofoon en Arndt Fiebig - zang als gastmuzikanten op het album meespelen.

Op 16 april 2021 verscheen hun album "Trip", dat 1 lang nummer bevat, als LP in een beperkte oplage van 300 stuks, waarvan 150 stuks op geel en 150 stuks op roze vinyl, als CD in een beperkte oplage van 300 stuks en als digitale download via Tonzonen Records en om ons alvast een voorproefje te geven van hun nieuwe album, verschenen de singles "Dadengi" met zanger Tom E. en "Das Salodenprinzip", die in samenwerking met de Russische band Vespero is opgenomen, op respectievelijk 2 juni 2021 en 10 november 2021 en deze 2 werden op 2 februari 2022 gevolgd door "Überschwupper!", die ook van het nieuwe album komt.

Op 25 mei 2022 is het dan zover en brengt de band hun album "Musique Bizarre" uit, waarop 12 nummers staan en deze verschijnt als 2LP, als CD en als digitale download en hierop wordt de band bijgestaan door diverse bands en artiesten.

Hun single "Schimmer" van het in het najaar te verschijnen album "Fluxus 2071" werd op 26 mei 2023 via Tonzonen Records uitgebracht.

In "Schimmer" laat het duo me genieten van een heerlijke krautrock gerelateerde song, die een terugkerend ritme heeft, lichte jazz invloeden bevat en in een gemiddeld tempo wordt gespeeld.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)

Na het beluisteren van de digitale single "Schimmer" heeft Sounds Of New Soma me wel erg nieuwsgierig gemaakt naar de rest van de muziek van "Fluxus 2071" en ik raad elke liefhebber van elektronische muziek en krautrock notie te nemen van deze digitale uitgave.

Review: Cairo - Nemesis (Spirit Of Unicorn Records / Heavy Right Foot Records, 2023) (Melodisch Rock)

Cairo uit Hertfordshire, Engeland werd in 2016 opgericht en bestaat uit: Rob Cottingham zang en keyboards, Sarah Bayley - zang, James Hards - sologitaar en akoestische gitaar, Paul Stocker - basgitaar en Graham Brown - drums en percussie.

De band bracht hun debuut album "Say" in oktober 2016 uit en deze is op 5 mei 2023 gevolgd door het album "Nemesis", dat als CD via Spirit Of Unicorn Records is uitgebracht.

Het album, dat 10 nummers bevat, begint met "Asleep At The Wheel", waarin Cairo een uitstekende rock song ten gehore brengt, die een afwisselend tempo heeft, heavy rock en melodische invloeden heeft en prima samenzang bevat en gevolgd wordt door "Trip Wire", een rock song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en "Glow", een mooie vrij rustige song met een aanstekelijk dansbaar ritme en melodische invloeden.

Daarna volgen "Rogue", een heerlijk nummer met een gemiddeld tempo, een vrolijk klinkend ritme en tempowisselingen, "The Love", een schitterende melodische song, die rustig begint, na enkele minuten meer tempo krijgt en symfonisch wordt, om tegen het einde van het nummer terug te keren naar het begin tempo en "New Beauty", een prachtig nummer met een aanstekelijk dansbaar ritme en een gemiddeld tempo en melodische invloeden.

In "Déjà Vu" schotelt Cairo me opnieuw zo'n puike melodische song in een gemiddeld tempo voor, die een aanstekelijk ritme heeft en in "Jumping On The Moon" krijg ik een geweldige uptempo song te horen, die een hoog dans en meezing gehalte heeft en een vrolijk ritme bevat.

Verder volgen "Save The Earth", een verrukkelijk nummer dat een gesproken tekst heeft, dreigend klinkt en post-apocalyptische beelden oproept en het titel nummer "Nemesis", een lekker in het gehoor klinkende melodische song met een gemiddeld tempo en tempowisselingen.

"Nemesis" van Cairo is een heerlijke melodische CD, die prachtige nummers bevat en ik raad iedere liefhebber van dit genre dan ook aan eens naar deze schijf te gaan luisteren.

Review: Deleyaman - The Sudbury Inn (TTO Records, 2023) (Pop)

In het najaar van 2000 richtte Aret Madilian, een Amerikaans-Turks-Armeense zanger en multi-instrumentalist, die oorspronkelijk uit Los Angeles, Californië kwam en woonachtig is, in een Franse kustplaats aan het Kanaal de band Deleyaman op.

De band bestond toen uit: Gerard Madilian - duduk (een oud Kaukasisch wind instrument), Beatrice Valantin - zang en keyboards en Aret Madilian - zang, solo-, basgitaar en orgel, waarna in 2001 de Zweedse Mia Bjorlingsson - drums zich bij het trio voegde en vanaf die tijd bestaat de band in deze formatie.

In september 2001 bracht de band zijn eerste album in Amerika uit via TTO Records en in Frankrijk via Les Editions Nech, getiteld "00/1", waarbij de teksten

in het Armeens gezongen werden en geïnspireerd zijn door de oude poëzie van minstrelen, waardoor het een grensverleggend album werd in de Franse underground scene.

De volgende albums "Second" (2003) en "3" (2006) werden eveneens via TTO Records en Les Editions Nech uitgebracht en lieten de bands voorliefde van deze ongewone donkere muziek met sombere tonen verder naar voren komen en werd er geëxperimenteerd met de saz, de oud en de def.

Gedurende die tijd trad de band regelmatig op in kleine clubs te Parijs en tussen 2005 en 2007 was de band huisband in “La Menuiserie”, een club in Pantin, een voorstad van Parijs.

Nadat de band hun album "3" had uitgebracht, kregen de bandleden een uitnodiging van een culturele non-profit organisatie, genaamd Naregatsi Art Institute om in Armenië te toeren, wiens belangrijkste man, Nareg Hartounian, een grote fan van de band was.

Dezelfde organisatie sponsorde de eerste toer van Deleyaman door Californië in 2008.

In 2009 tekende de band een contract met het Portugese Equilibrium Music label, dat gespecialiseerd was in duistere folk, ambient en industriële muziek.

Dit label bracht in 2009 het album “Fourth, part one” uit en in 2011 het vervolg daarop "Fourth, Part Two", waarbij de teksten in het Engels en Frans gezongen werden, waarbij verder vermeldenswaardig is dat de bevriende gitarist, Ara Duzian, als gastmuzikant op beide uitgaven meespeelde.

In 2011 speelde Deleyaman in de maanden april en mei 8 maal in Los Angeles en 1 maal in Santa Ana, Californië, waarna de band terug keerde naar Europa om te gaan werken aan hun nieuwe album en in 2013 traden Aret en Beatrice als duo op in Portland, San Francisco, Oakland, Berkeley, Long Beach, Los Angeles en Santa Ana.

Vervolgens verscheen het album "The Edge" in 2014 via het TTO Records label en op 18 november 2016 is hun zevende album, getiteld "The Lover, The Stars & The Citadel" via het TTO Records label uitgebracht, waarop Brendan Perry (Dead Can Dance) als gast muzikant in 2 nummers mee speelt.

Deleyaman speelt op dit album weer in hun begin bezetting, dus als trio.

Het album "Sentinel", dat 17 januari 2020 in een  beperkte oplage van 500 stuks als CD verscheen, is hier de opvolger van en ook op deze plaat doet Brendan Perry - bouzouki, drums en cimbalom, die met Dead Can Dance het door Deleyaman geschreven nummer "Autumn Sun" tijdens een optreden speelde, als gastmuzikant op 1 nummer mee.

De band, die deze keer bestaat uit: Aret Madilian, Beatrice Valantin, Gerard Madilian en Guillaume Leprevost - bas- en sologitaar, krijgt verder muzikale steun van Jules Maxwell - piano en Mădălina Drouvin Obreja - viool en voorafgaand aan de release van het album "Sentinel", waarop 10 nummers staan, werd de single "Deer On The Run" uitgebracht.

Hun nieuwe album, dat 9 juni via TTO Records wordt uitgebracht, heet "The Sudbury Inn" en bevat 11 nummers, die gespeeld worden door: Aret Madilian, Beatrice Valantin, Artyom Minasyan - duduk, Mádálina Obreja - viool, Pierre Ballot - oud, sopraan saxofoon en bansuri, Eric Plandé - tenor saxofoon en dwarsfluit en Benoit Fournier - drums, terwijl Jules Maxwell piano speelt op track 6.

Het album begint met "Spring Song", waarin Deleyaman een mooie rustige folk song speelt, de minimale begeleiding heeft, om iets voor de helft van het nummer meer zang en instrumenten krijgt bijgevoegd en dit nummer wordt gevolgd door "A Tale", een prachtige song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme met een hoog meedein gehalte en "Willow (Jerusha's Song)", een heerlijke uptempo song met een terugkerend ritme, dat aanzet tot dansen.

Daarna volgen "Many Years Late", een langzaam nummer met een terugkerend ritme en lichte melodische en jazz invloeden, het titel nummer "The Sudbury Inn", dat de eerste minuten met Oosterse invloeden wordt gespeeld, om dan zang bijgevoegd te krijgen en te ontaarden in een fantastische song met een gemiddeld tempo en een zeer  aanstekelijk dansbaar ritme en "Another Evening", een schitterende song met een gemiddeld tempo en een dansbaar ritme.

In "La Saulaie" zet Deleyaman me een prima Franstalige song met een gemiddeld tempo en een terugkerend ritme, in "The Late Hour" krijg ik een jazz gerelateerde song te horen, die in een niet al te hoog tempo wordt gespeeld en in "Moment Of Peace" laat de band me genieten van een geweldige song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme, waarbij stil zitten niet aan de orde is.

Verder volgen "Gold Is Fading Into Gray", een song met een gemiddeld tempo en een dansbaar ritme en "Silent Ship", een lekker in het gehoor klinkende song met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk ritme.   

"The Sudbury Inn" van Deleyaman staat vol puike pop songs met folk invloeden, waar ik van begin tot einde erg van genoten heb ik kan liefhebbers van zowel folk als de betere pop deze schijf dan ook zeer aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamplink onder de recensie)

Review: Ifsounds - MMXX (Melodic Revolution Records, 2023) (Progressieve Rock )

Ifsounds is een Italiaanse progressieve rock band uit Petacciato, die vans 1993 tot 2000 bestond uit: Claudio Lapenna – piano, keyboards en zang, Dario Lastella – sologitaar, programmering en zang, Franco Bussoli – basgitaar en Pietro Chimisso - drums, speelde in hun begin periode covers van bands als: Pink Floyd, Queen, The Police en andere bekende groepen, maar ook enkele eigen nummers en was regelmatig op festivals te zien.

In 2004 kwam de band weer samen en bestond toen uit: Claudio Lapenna – piano, keyboards en zang, Dario Lastella – sologitaar, programmering en zang, Franco Bussoli – basgitaar en Paolo De Santis – zang.

Ifsounds, die toen nog If heette, bracht in dat jaar hun eerste demo "In The Cave" in deze formatie uit, die in 2005 gevolgd werd door een nieuwe demo, getiteld "If" en daarop speelden Elena Ricci (zang) en Luca Tilli (cello) als gastmuzikanten mee.

De band bracht hun debuut album "The Stairway" in 2006 uit, waarna Luca Di Pardo (drums) bij de band kwam en in 2008 verscheen het album "Morpho Nestira", gevolg door de 2CD "If…Sounds", een collectie van eerder uitgebrachte opnamen, plus 1 nieuw nummer.

Daarna bracht de band het album "Apeirophobia" (2009) uit, waarin de bandbezetting gewijzigd was en de naam If veranderde in Ifsounds en Elena Ricci - zang en Enzo Bellocchio – drums de nieuwe bandleden waren.

In 2011 was Elena weer uit de band en verscheen de EP "Unusual Roots", die in 2012 gevolgd werd door het album "Red Apple".

Daarin bestond de band uit: Federica Berchicci – zang, Claudio Lapenna – elektrische en akoestische piano, keyboards, orgel, synthesizer en zang, Dario Lastella – sologitaar, keyboards, synthesizer, sequencers, basgitaar, ukelele en zang, Franco Bussoli – basgitaar en Enzo Bellocchio – drums.

Hun album "Reset" uit 2015, dat 10 nummers bevat, werd door het Melodic Revolution Records label in twee talen uitgebracht, zowel in het Italiaans als in het Engels, terwijl de band ook deze keer weer enkele wisselingen heeft ondergaan en tegenwoordig bestaat uit: Runal - zang, Dario Lastella – sologitaar, keyboards, synthesizer en zang, Fabio De Libertis – basgitaar, Claudio Lapenna – elektrische en akoestische piano, keyboards, orgel, synthesizer en zang en Gianni Manariti – drums, percussie en zang.

Op hun album "An Garta Mór", dat op 27 augustus 2018 ook nu weer door Melodic Revolution Records werd uitgebracht, is Lino Mesina - drums en percussie de vervanger voor Gianni Manariti en spelen diverse gast muzikanten mee, waaronder: Lino Giugliano - keyboards en synthesizer (3 nummers), Matteo Colombo - viool (2 nummers), Vincenza Cervelli - zang (1 nummer) en achtergrond zang (1 nummer), Alessandro Santovito - zang (1 nummer), Francesco Forglone - bhodrán (1 nummer) en Marco Grossi - achtergrond zang (1 nummer).

Op 28 april 2023 verscheen het album "MMXX", dat 5 nummers bevat, via Melodic Revolution Records als CD in een beperkte oplage van 100 stuks en als digitaal album en hierop bestaat de band uit: Runal - zang, Dario Lastella – sologitaar, keyboards, synthesizer en zang, Lino Giugliano - piano, orgel, keyboards en synthesizer, Lino Mesina - drums en percussie, Italo Miscione - basgitaar en Ilaria Carlucci - zang en achtergrondzang.

Op deze CD wordt Ifsounds bijgestaan door de volgende gastmuzikanten: Claudio Lapenna - zang (track 5) en piano (track 4), Nadezhda Chalykh - zang (track 5), Mariano Gramegna - zang (track 5) en Giovanni Liberatore - zang (track 5).

Het album start met het titel nummer "MMXX", dat iets meer dan 24 minuten duurt en hierin speelt Ifsounds een nummer, dat met een stuk regelieus klinkend gezang begint, om na enkele minuten over te gaan in een uitstekend uptempo progressief rock nummer met melodische invloeden, om dan in het begin tempo en ritme terug te keren en vervolgens opnieuw te veranderen en nu in een gemiddeld tempo met een aanstekelijk ritme.

Nadat de band zo'n 10 minuten gespeeld heeft, gaat de muziek over in een fantastisch symfonisch uptempo nummer, dat swingt als een trein en invloeden lichte van piano jazz krijgt bijgevoegd, om na 5 minuten weer invloeden van het begin te krijgen, waarna de muziek in een trager tempo gespeeld wordt en melancholisch klinkt.

Daarna volgt "The Collector", een swingende uptempo song met een terugkerend ritme, die na enkele minuten over gaat in een stuk muziek met een niet al te hoog tempo.

In "Stendhal Syndrome" laat Ifsounds me genieten van een uitstekende uptempo song, die melodische en lichte disco invloeden heeft, waardoor de muziek dansbaar is.

Dan volgt "Kandinsky’s Sky", een verrukkelijke song met een vrij rustig tempo en een aan aanstekelijk tempo, dat aanzet tot schuifelen.

Het laatste nummer heet "MMXXII" en hierin schotelt de band me een geweldig progressief nummer voor, dat piano jazz invloeden heeft en bij tijd en wijle swingt en tegen het einde prachtige zang krijgt bijgevoegd.

"MMXX" van Ifsounds staat vol schitterende progressieve nummers, waar ik van begin tot einde van genoten heb en ik raad liefhebbers van dit genre deze schijf dan ook van harte aan.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)

Review: Zeus B.Held - Attack Time (Bureau B Records, 2023) (Experimentele Krautrock)

Zeus B.Held - zang, saxofoon en keyboards uit Freiburg Im Breisgau, Duitsland speelde in de jaren 70 en 80 in de bands Birth Control en Gina X Performance voordat hij solo verder ging.

In 1981 maakte hij het album "Attack Time", dat via Aladin Records verscheen, waarop de volgende muzikanten meespelen: Dierk Hill - sologitaar en zang, Bernd Renn - basgitaar, Zeebee - drums (track 2), Gina Kikoine - zang (track 6) en Ralph Morgenstern - zang (track 6).

Het album, dat 10 nummers bevat wordt op 23 juni 2023 via Bureau B Records opnieuw uitgebracht en verschijnt als LP, als CD en als digitaal album.

Het eerste nummer van de plaat heet "Enfant Terrible" en hierin speelt Zeus B.Held een schitterende mix van elektro, krautrock en industriële rock met een terugkerend ritme in een gemiddeld tempo, die halverwege verandert en experimentele invloeden krijgt bijgevoegd en dit nummer wordt gevolgd door "Cowboy On The Beach", een lekker in het gehoor klinkend elektro nummer met een gemiddeld tempo en een aanstekelijk dansbaar terugkerend ritme (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en "Transportable Music", een puike experimentele song, die in het eerste gedeelte uit een repeterende tekst bestaat, om na anderhalve minuut over te gaan in een dansbare song met lichte disco invloeden.

Daarna volgen "Daily News", een experimenteel nummer met een gemiddeld tempo, lichte Japanse invloeden en een terugkerend ritme, "Raise Your Gun", een fantastische progressieve song met subtiele tempowisselingen, een aanstekelijk ritme en lichte invloeden van de muziek van Hawkwind en "Drive My Car", een prima eigentijdse uitvoering van dit nummer van The Beatles, die daardoor bijna onherkenbaar is.

In "Magic Circles" schotelt Zeus B.Held me een dansbare mix van elektro en funk met een terugkerend ritme voor, die beweging oproept, in "Eurode" krijg ik een mooie mix van krautrock en melodische rock met een gemiddeld tempo te horen, in "Test" laat de band me genieten van een verrukkelijk uptempo nummer, dat invloeden van musical heeft en swingt als een trein en in "Didn't I" zet de band me een geweldige mix van progressieve rock en ruimtelijke dance invloeden voor, die tevens licht experimenteel klinkt

"Attack Time" van Zeus B.Held staat vol uitstekende nummers, die invloeden van krautrock, experimentele rock en elektro hebben en lekker in het gehoor klinken, dus ik raad iedere liefhebber van deze genres dan ook aan eens naar deze schijf te gaan luisteren

Review: Various Artists - Compulsive Agitation (Subunderground C.A., 2023) (Punk)

De tiende uitgave van het Subunderground C.A. label is de verzamel EP "Compulsive Agitation", waarop 5 bands vertegenwoordigd zijn en deze 7" EP is geperst in een beperkte oplage van 400 stuks op zwart vinyl. 

Op de EP, die 6 nummers bevat, zijn 3 Nederlandse en 2 Engelse bands te horen, waarbij verder het vermelden waard is, dat er 4 onuitgebrachte nummers op deze 7" staan. 

De EP begint op kant 1 met "Sab The Hunters" van Krust Worthy uit Engeland en hierin speelt de band een uitstekende korte uptempo punk song, die tempowisselingen heeft, die gevold wordt door Waste uit Nederland met "Everything Is Grey", een lekker in het gehoor klinkende jaren 80 gerelateerde swingende uptempo punk song met een aanstekelijk ritme ten gehore brengt.

Daarna volgen "Reptile Brain" van Scoundrels (Nederland), een heerlijke uptempo punk song met een terugkerend ritme en een hoog meezing gehalte en "Protect And Serve" van Krust Worthy, een geweldige swingende uptempo song met een aanstekelijk ritme en subtiele tempowisselingen.

Op kant 2 staan 2 nummers, waarvan het onuitgebrachte "A Messed Up Situation" van Ford’s Fuzz Inferno het eerste is en daarin zet het duo me een schitterende uptempo punk song voor, die flinke dosis fuzz bevat en swingt (luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie), waarna het laatste nummer van de EP door Rhi & The Relics (UK) gespeeld wordt, getiteld "Urban Disease", een niet eerder uitgebrachte puike uptempo song met een aanstekelijk dansbaar ritme en invloeden van de jaren 70 punk.

"Compulsive Agitation" van Various Artists bevat 6 verrukkelijke uptempo punk nummers, waarbij stil zitten geen optie is en ik heb hier enorm van genoten en raad daarom iedere liefhebber van dit genre deze schijf dan ook sterk aan.

 

Review: Aton Five - Aton Five (Eigen Beheer, 2023) (Progressieve Symfonische Rock)

In 2014 werd de band Aton Five te Moskou, Rusland, opgericht en bestond in eerste instantie uit: Alexander Seleznev - sologitaar en percussie, Mikhail Zenkov - basgitaar en percussie, Daniil Bosak - keyboards, Rhodes piano, accordeon en synthesizer en Dmitry Smirnov - drums.

De band bracht in 2015 hun digitale debuut EP "Long Forgotten Tales" uit en deze werd in 2017 gevolgd door het digitale mini-album "Live At Mars" en in 2018 door het digitale album "Solarstalgia", waarna de band begin 2019 een contract kreeg bij R.A.I.G. Records, die hun album "Solarstalgia", met 2 bonus nummers, op 14 februari 2019 uitbracht en op deze CD wordt de band in 1 nummer bijgestaan door organist Anton Ablov, terwijl ook de stemmen van Goergiy Stefanov, Ivan Stefanov en Yana Shumskaya te horen zijn op het album.

Aton Five bracht hun tweede album via R.A.I.G. Records op 16 februari 2020 als CD en als digitale download uit en hierop staan 4 studio en 3 live nummers.

Op de studio opnamen bestaat de band uit: Alexander "Ritchie" Seleznev - sologitaar en synthesizer, Mikhail Zenkov - basgitaar, Maxim Neronov – keyboards en Dmitry Smirnov – drums en speelt Anna Chopik op viool in track 4 mee.

Bij de live uitvoeringen spelen Anton Ablov – keyboards (track 6), Daniil Bosak – keyboards (track 5 en 7) en Grigory Perelman – drums (track 6) mee, terwijl Dmitry Smirnov ook op track 5 en 7 drums speelt.

Vermeldenswaardig is verder, dat de muziek van de CD opgenomen werd in de periode 2015-2018 en bestaat uit vroege studio en live opnamen.

Hun nieuwe album heet "Aton Five", dat 5 nummers bevat en op 28 april 2023 in eigen beheer is uitgebracht en bestaat tegenwoordig uit de volgende muzikanten: Anton Ablov - orgel, synthesizer en piano, Alexander Seleznev - sologitaar, keyboards, en zang (track 5), Mikhail Zenkov - basgitaar en Roman Makushev - drums, waarbij de band op dit album wordt bijgestaan door Michael Kalra - tamboerijn en Matthew Borun - orgel en piano solo's (track 4).

Het album start met "Alienation", een fantastische uptempo symfonisch progressief rock nummer, dat swingt vanaf de begin tonen en subtiele tempowisselingen bevat, om na iets meer dan 3 minuten over te gaan in een gemiddeld tempo met een terugkerend ritme, waarbij ook de muziek zwaarder wordt en lichte klassieke invloeden krijgt.

Daarna volgt "Naked Void" en hierin speelt de band een geweldig swingend nummer met een aanstekelijk ritme, waarin progressieve en symfonische klanken met elkaar verbonden worden.

In "Clepsydra" zet Aton Five me een heerlijk nummer met een gemiddeld tempo en een licht hypnotiserend ritme voor en in "Danse Macabre" laat de band me genieten van een schitterend uptempo nummer, dat terugkerende klanken heeft, tempowisselingen bevat en swingt.

Het laatste nummer, "Lethe", is meteen het langste en duurt 22 minuten en hierin brengt Anton Five een verrukkelijk progressief nummer ten gehore, dat een terugkerend ritme en symfonische invloeden heeft en na iets meer dan 8 minuten in een langzaam tempo over gaat, waarbij de muziek licht experimenteel wordt, om enkele minuten later licht psychedelisch met ruimtelijke invloeden te worden, waarbij gesproken tekst bijgevoegd is en voorzichtige Pink Floyd elementen te horen zijn, waarna de muziek opnieuw een wending neemt en een gemiddeld tempo krijgt, dat een terugkerend ritme en een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.    

"Aton Five" van Aton Five is een waanzinnig goede symfonische progressieve rock CD, die vol staat met kwalitatief hoogstaande muziek en ik vind deze meesterlijke schijf dan ook verplichte kost voor elke liefhebber van deze muzieksoorten.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)