zondag 30 augustus 2020

Review: Various Artists - Head In The Clouds (Strange Fish Records, 2020) (Elektronisch)

Op 28 september 2020 verschijnt het verzamel album "Head In The Clouds" als 2LP+2CD via Strange Fish Records, een sub label van Fruits De Mer Records en dit bevat meer dan 200 minuten muziek, die geïnspireerd is door elektronische muziek van onder andere Ash Ra Tempel, Klaus Scultze, Tangerine Dream en Popol Vuh.
Er staan totaal 24 nummers op deze combinatie, die door 19 bands en/of artiesten uit diverse landen gespeeld zijn.

Op LP 1 staan 5 nummers, waarvan "Direction Berlin" van Jah Buddha uit Frankrijk het eerste is en hierin speelt hij een bijna 13 minuten durend elektronisch uptempo nummer, dat een terugkerend ritme heeft, invloeden van krautrock bevat en swingt als een trein en dit wordt gevolgd door "Aquatic" van Graig Padilla And Marvin Allen (Amerika), waarin het duo een prachtig rustig stuk muziek speelt, dat tegen new age muziek aanleunt en lichte ruimtelijke invloeden bevat, die tegen het einde de overhand krijgen.
Daarna volgen "Trace Imprint (Engeland) met "Flow And Connect", dat rustig begint en na enkele minuten een terugkerend licht hypnotiserend ritme krijgt, om enkele minuten later over te gaan in een ruimtelijk krautrock nummeren iets meer snelheid te krijgen, Maatlander (Rusland) met "Oceans Of Tenderness", een geweldig swingend progressief uptempo rock nummer, dat elektronische invloeden bevat en Saturn's Ambush (Engeland) met "Van Allen Belt", een mooi eentonig klinkend nummer, dat een hypnotiserend repeterend ritme heeft, waartussen melodische klanken gespeeld worden.
LP 2 (6 nummers) begint met Jack Ellister (Polen), die "Der Schiffer" ten gehore brengt en daarin speelt hij een prima elektronisch nummer met een in het  Duits gesproken tekst en een eentonig ritme, waarna "Anton Barbeau (Amerika) volgt met "Berlin School Of Doubt", een fantastisch swingend uptempo krautrock nummer, dat een aanstekelijk terugkerend ritme heeft.
Daarna volgen Exedra (Duitsland) met "Exoplanet Transit", een vrij rustig nummer met orkestrale invloeden en Mac Of Bionight (Italië) met "Scars", een fantastisch elektronisch nummer, dat een terugkerend krautrock ritme heeft, waartussen melodische muziek gespeeld wordt, die enkele minuten voor het einde in een rustig tempo over gaat.
In "Under Golden Canopy" van Under Golden Canopy uit Engeland krijg ik een geweldig nummer in een gemiddeld tempo te horen, dat een repeterend hypnotiserend ritme heeft en experimentele invloeden bevat, om iets over de helft van het nummer te veranderen in een stuk duistere elektronische muziek en in "Pixies" van Son Of Ohm uit Nederland krijg ik een verrukkelijk nummer voorgeschoteld, dat een hypnotiserend repeterend ritme heeft, zware duistere elementen bevat, me in een lichte trance brengt en tegen het einde lichte psychedelische invloeden krijgt.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Dan volgt CD 1 (7 nummers) en deze start met "Weathering The Storm" van Graig Padilla And Marvin Allen (Amerika), waarin het duo me een heerlijk vrij rustig nummer voorzet, dat invloeden van new age, krautrock en western muziek heeft en een terugkerend ritme bevat, waarna "Sequenzerzeit" van Brendan Pollard (Engeland) volgt en hierin krijg ik een geweldig ruimtelijk psychedelisch stuk muziek te horen, dat na enkele minuten verandert in een schitterend krautrock nummer, dat op zijn beurt na enkele minuten weer verandert en avant garde en klassieke invloeden krijgt.
Daarna volgen "Triangulum" van Jay Tausig (Amerika), een bijna 21 minuten durend nummer, dat in een rustig tempo begint en vogelgeluiden bevat, om na korte tijd over te gaan in een stuk krautrock, waartussen melodische klanken worden gespeeld, om na enkele minuten te veranderen in een ruimtelijk psychedelisch nummer, dat in een traag tempo gespeeld wordt en lichte Oosterse invloeden heeft, dat op zijn beurt verandert in een stukje krautrock met symfonische invloeden, om even later meer snelheid te krijgen en na enkele minuten verder te gaan in een Oosters nummer, dat tegen het einde tijdelijk experimenteel wordt en in rust eindigt.
In "Manmade Horrors" van Mac Of Bionight (Italië) begint de muziek met een mix van elektro en elektronische muziek, die al snel verandert in een uptempo swingend krautrock nummer, waarbij stil zitten geen optie is en in "Track One (Metal Mickey Mix)" van The Lost Stoned Pandas (Wales) krijg ik een vrij zwaar traag elektronisch stuk muziek voorgeschoteld, waar een eentonig synthesizer geluid in zit, dat iets over de helft van het nummer psychedelische invloeden krijgt toegediend.
Verder volgen Jah Buddha (Frankrijk) met "Wall Of Blissando", een uitstekend licht hypnotiserend nummer, dat in een niet al te hoog tempo start en na enkele minuten verandert in een swingend stuk hypnotiserende krautrock, dat in een hoger tempo gespeeld wordt en Vibravoid (Duitsland) , die "Im Zenntrum Des Kosmos Ist Ein Auge Das Alles Sieht" speelt en hierin laat de band me genieten van een fantastisch progressief elektronisch nummer, dat in een vrij traag tempo gespeeld wordt, een terugkerend ritme heeft en psychedelische invloeden bevat.
CD 2, die 6 nummers bevat, begint met "As We Walked Under Water" van Trace Imprint (Engeland), een swingende mix van elektro en elektronische muziek, die een dansbaar ritme heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Shushie's Reise" van Sula Bassana (Duitsland), die een 21 minuten durend nummer ten gehore brengt, dat met zware triest klinkende tonen begint en klassieke apocalyptische invloeden bevat, waarna de muziek na bijna 6 minuten verandert, iets meer snelheid en invloeden van krautrock krijgt, waardoor er een schitterend swingend stuk licht hypnotiserende muziek ontstaat, waarmee Sula me de muziek in lijkt te zuigen.
Daarna volgen Graig Padilla (Amerika) met "Galaxia", een puik krautrock nummer met wisselende tempo's, invloeden van dance, psychedelische en klassieke muziek en licht hypnotiserende ritmes en "For Edgar" van Helicon Wave (Duitsland), dat met een stuk sologitaarspel start, dat in een rustig tempo gespeeld wordt en na de helft van het nummer verandert in een prima dansbaar stukje uptempo krautrock.
Verder hoor ik "Half Asleep At The Blue Gates Of Evening" van Blue Lily Commision (Engeland), een 19 minuten durend nummer, dat met trage zware tonen begint en psychedelische invloeden heeft, die iets voor de helft van het nummer veranderen in eentonige blazers klanken, die op hun beurt na enkele minuten weer veranderen en de muziek tijdelijk melodische en avant garde invloeden krijgt en na korte tijd over gaat in een avant garde nummer.
Het laatste nummer van CD 2, The Sun Rises, The Sun Sets, The Moon Shines", komt van Black Tempest uit Engeland en hierin krijg ik een swingend krautrock nummer te horen, dat een terugkerend licht hypnotiserend ritme en invloeden van spacerock heeft en net voor het einde van het nummer een kort stukje gezongen bevat.

"Head In The Clouds" van Various Artists bevat schitterende elektronische muziek, waarvan het grootste gedeelte krautrock is en daarmee hebben de bands/artiesten me van begin tot einde in een langdurende trip gehouden en ik kan iedere liefhebber van krautrock en elektronische muziek deze meesterlijke 2LP+2CD combinatie dan ook sterk aanbevelen, oftewel verplichte kost!





Review: Alain Pire Experience - Apex (Eigen Beheer, 2020) (Psychedelische Rock)

Alain Pire (zang, sologitaar, Hammond orgel, percussie en mellotron) richtte te Marchin, België, zijn trio Alain Pire Experience op, dat verder bestaat uit: René Stock - basgitaar en achtergrondzang en Marcus Weymaere - drums en achtergrondzang.
De band bracht hun debuut album "Cambridge" op 2 februari 2014 in eigen beheer als LP in een zeer beperkte oplage uit en tevens verscheen het album in een beperkte oplage als CD en als digitale download en deze werd gevolgd door: "Songs From The 13th Floor" (1 oktober 2017, beperkte oplage als CD, eigen beheer), "Apex" (24 april 2019, beperkte oplage als CD, eigen beheer) en "Live In Cardigan" (6 maart 2020, beperkte oplage als CD, eigen beheer).
Op het album "Apex" spelen de volgende gastmuzikanten mee: Jacky Coppens - achtergrondzang (2 nummers), Jean-Luc Mandelier - farfisa en Hammond orgel (2 nummers), Benoît Poncin - basgitaar (1 nummer) en Jérôme Danthinne - drums (1 nummer).

Het album "Apex", dat 8 nummers bevat, begint met "I Saw The Light Today", waarin de band een heerlijke psychedelische song ten gehore brengt, die invloeden van The Beatles heeft en een aanstekelijk ritme bevat, dat tegen het einde iets meer snelheid krijgt en gaat swingen en gevolgd wordt door "On The Other Side", een fantastische uptempo song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft en sterke invloeden van de jaren 60 muziek bevat.
Daarna volgen "Run Away", een uitstekende uptempo song, die een hoog meedein gehalte heeft, orkestrale begeleiding bevat en swingt als een trein en "Only A Northern Song", een schitterende hedendaagse cover van dit nummer van The Beatles.
In "Have Some Fun" schotelt Alain Pire Experience me een vrolijk klinkende psychedelische uptempo song voor, die aanzet tot dansen en in "Never Go Your Way" krijg ik een swingend uptempo nummer met invloeden van The Beatles te horen, waarbij stil zitten geen optie is.
Verder volgen "Into The Deep" een verrukkelijk nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk terugkerend ritme heeft en "Lost On A Cloud", een geweldige psychedelische song met invloeden van Pink Floyd, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een licht hypnotiserend terugkerend ritme bevat.

"Apex" van Alain Pire Experience bevat 8 schitterende psychedelische songs, waarmee de band me van begin tot einde in de ban van hun muziek heeft gehouden en ik kan iedere liefhebber van deze muzieksoort deze CD dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Goatriders - The Magician's Keep (Ozium Records, 2020) (Stoner / Desert Rock)

Goatriders uit Linköping, Zweden, bestaat uit: Christofer - zang, Robin - sologitaar, Jimi - basgitaar en Daniel - drums.
De band bracht hun debuut single "15/12" op 18 december 2018 als digitale single uit en deze werd gevolgd door het album "The Magician's Keep", dat op 27 januari 2020 als LP in een beperkte oplage op doorzichtig oranje vinyl en als CD via Ozium Records verscheen en tevens werd het door de band zelf als digitaal album uitgebracht.

Het album, dat 5 nummers bevat, begint op kant A van de LP met "Golem", waarin de band een heerlijke stevige desert rock song ten gehore brengt, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en sterke invloeden van progressieve rock bands uit de jaren 70 heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Amitte Diem", een geweldige rustige song, die iets voor de helft van het nummer meer snelheid krijgt en heftiger wordt, om na korte tijd weer terug te komen in het rustige tempo en dit nogmaals te herhalen.
Daarna volgt "Hound Of The Gods" en hierin speelt Goatriders een uitstekende stoner rock song in een gemiddeld tempo, die een aanstekelijk ritme heeft, swingt en enkele minuten voor het einde van het nummer in een hoger tempo wordt gespeeld.
Kant B bevat 2 nummers, waarvan "Pitch Black Blues" het eerste is en daarin laat de band me genieten van een prima swingend uptempo stoner rock nummer, waar invloeden van het gitaarspel van Stefan Koglek (Colour Haze) in zitten.
Dan volgt het laatste nummer, getiteld "Songs From Mars" en krijg ik een schitterend stukje rock voorgeschoteld, dat in een vrij rustig tempo met een aanstekelijk ritme gespeeld wordt en na enkele minuten meer snelheid en acid rock invloeden krijgt toegevoegd en een gesproken tekst bevat, waarbij de muziek dreigend en heftig wordt, die vlak voor het eind in rust terug komt.

"The Magician's Keep" van Goatriders is een fantastische plaat, die lekkere stevige stoner en desert rock nummers bevat, waar ik vanaf de begintonen van genoten heb en ik kan elke liefhebber van zowel stoner als desert rock deze schijf dan ook van harte aanbevelen.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: Kitchen Witch - Earth & Ether (Kozmik Artifactz Records, 2020) (Stoner)

Kitchen Witch uit Adelaide, Australië, werd in 2013 opgericht en bestaat uit: Georgie Cosson – zang, Conor Kinsella – sologitaar, Simon Elliott – basgitaar en John Russo – drums en percussie.
De band bracht op 7 juli 2014 hun debuut uit met de digitale single "Shock", die op 31 juli 2015 gevolgd werd door de EP "Trouble", die als CD in een beperkte oplage en digitale download verscheen.
Daarna volgden: "Back To The Mud" (3 juni 2016, beperkte oplage als CD en als dd), "Kitchen Witch" (14 april 2017, Kozmik Artifactz Records, als CD in een beperkte oplage van 300 stuks, als LP in een beperkte oplage van 166 stuks op 180 gram groen/wit marmerkleurig vinyl, als LP in een beperkte oplage van 150 stuks op 180 gram zwart vinyl en als dd) en op 21 augustus 2020 verscheen het album "Earth & Ether", via Kozmik Artifactz Records als LP in een beperkte oplage op goud kleurig vinyl, als LP in een beperkte oplage op multi kleurig vinyl, als dd.
Op het album, dat 7 nummers bevat, speelt gastmuzikant Fabian Caporaso op didgeridoo en yidaki mee in het nummer "Many Moons".

De plaat begint met "Lost", waarin de band een schitterende stevige uptempo stoner rock song ten gehore brengt, die invloeden heeft van het gitaarspel van Stefan Koglek (Colour Haze) en swingt en deze wordt gevolgd door "Cave Of Mischief", een swingende stevige rock song, die een aanstekelijk dansbaar ritme heeft.
Daarna volgen "Sunrise", een fantastische stoner rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en progressieve bluesrock invloeden heeft en tempowisselingen bevat en "Chase The Sun", een lekker in het gehoor klinkende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk terugkerend ritme en acid rock invloeden heeft.
In "The Frontal Lobe" speelt Kitchen Witch weer zo'n stevige swingende rock song, die zeer dansbaar is en in de titelsong "Earth & Ether" schotelt de band me opnieuw een swingende rock song voor, die lichte progressieve bluesrock invloeden bevat en subtiele tempowisselingen heeft.
Dan volgt het laatste nummer, getiteld "Many Moons" en hierin laat de band me genieten van een verrukkelijke uptempo rock song, waar nogmaals invloeden van Stefan Koglek's gitaarspel te horen zijn.

"Earth & Ether" van Kitchen Witch is een heerlijke stevige stoner rock plaat, die 7 puike nummers bevat en ik kan liefhebbers van stoner deze schijf dan ook zeer aanraden.(luister naar dit album via de bandcamp link onder de recensie)





Review: The Progressive Souls Collective - Sonic Birth (Metalville Records, 2020) (Progressieve Rock / Hardrock Melodische Rock)

The Progressive Souls Collective is een internationale band, die vanuit uit Livingston Manor, New York, Amerika, opereert en bestaat uit de sessie muzikanten: Vladimir Lalic - zang, Florian Zepf - sologitaar, Conner Green - basgitaar en Aquiles Priester - drums en Derek Sherinian - keyboards en deze worden op hun debuut album "Sonic Birth", dat 11 september via Metalville Records als CD en digitale download wordt uitgebracht, bijgestaan door Luis Conte - percussie (2 nummers), Kevin Moore - programmering (5 nummers), Megan Burtt – zang (1 nummer), Joe di Fiore –  hoorn (1 nummer) en klarinet en oboe (1 nummer), Isaac Alderson – dwarsfluit en Uillean pipes (1 nummer), Kevin Buckley – viool (1 nummer), Eileen Gannon – harp (1 nummer), Leon van Egmond – mondharmonica (1 nummer), Maria Grigoryeva – viool en altviool (4 nummers) en Svetlova Elena Alexandrovna – cello (4 nummers).
De leden spelen/speelden ook in andere bands en artiesten, zoals: Organized Chaos (Vladimir Lalic), Haken (Corner Green), Sons of Apollo, Dream Theater, Planet X en Black Country Communion (Derek Sherinian), Angra, Tony MacAlpine en W.A.S.P. (Aquiles Priester), O.S.I., Chroma Key en Dream Theater (Kevin Moore) en Phil Collins, Eric Clapton, Julian Lennon en Madonna (Luis Conte).

Het album, dat 11 nummers bevat, start met "Metature", waarin de band in een rustig tempo begint en een heerlijk melodisch instrumentaal rock nummer speelt, dat enkele tempowisselingen bevat en dit wordt gevolgd door "Comfortable Darkness", een schitterende rock song, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en invloeden heeft van melodische en symfonische rock (luister naar een stukje van dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)  en "Killing True Beliefs", een fantastische swingende uptempo rock song, die met percussie en drums ritmes begint, tempowisselingen heeft en invloeden van progressieve rock bevat, waarbij de zang van Vladimir wel iets weg heeft van die van Freddie Mercury.(luister naar een stukje van dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna volgen "Fractional Emotion" een uptempo rock song, die folk en progressieve rock invloeden heeft, tempowisselingen bevat en swingt als een trein, "A Formula For Happiness", een geweldige progressieve rock song met invloeden van melodische rock, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en enkele prima tempowisselingen heeft (luister naar een stukje van dit nummer via de bandcamp link onder de recensie) en "Inner Circle", een uitstekende song, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.
In "You And Me Alone" zet The Progressive Souls Collective me een prachtige mix van folk en melodische pop voor, die in een vrij rustig tempo gespeeld wordt en een uitstekende duet tussen Vladimir Lalic en Megan Burtt bevat, in "Hurt" krijg ik een vrij heftige uptempo hardrock song te horen, die tempowisselingen heeft en in "Destiny Inc." laat de band me genieten van een verrukkelijk bijna 16 minuten durende progressieve rock song, die tempowisselingen bevat en invloeden heeft van folk, symfonische rock en metal en ook hierin doet de stem van Vladimir me zo nu en dan denken aan die van Freddie Mercury.
Verder volgen "Mind Treasures", een mooie korte vrij rustige song met ingetogen zang en "With Others", een swingende afwisselende uptempo progressieve rock song, die hardrock en lichte folk invloeden bevat.

"Sonic Birth" van The Progressive Souls Collective is een fantastische debuut CD, waar ik vanaf de eerste tonen met volle teugen van genoten heb en ik kan deze meesterlijke schijf dan ook sterk aanraden aan liefhebbers van hardrock, progressieve en melodische rock.





Review: Paolo Volpato Group - Contro (Lizard Records, 2020) (Experimentele Progressieve Jazzrock)

Paolo Nannetti - synthesizer, piano, akoestische 6 en 12 snarige gitaar, orgel en zang, uit Bologna, Italië en oprichter van de progressieve rock band Sithonia, die tot 2012 bestond en tevens lid van de band Meseglise, bracht zijn eerste solo album "Cronache Dalla Zona Est" op 27 december 2019 uit via Lizard Records en op 29 maart 2020 verscheen het debuut album van zijn band Paolo Volpato Group, getiteld "Contro", waarop 8 nummers staan, als CD en als digitale download uit via Lizard Records.
Paolo wordt op dit album bijgestaan door Roberto Scaia - basgitaar (in "Ossigeno"), synthesizer en elektronica, Adriab De Pascale - drums, Luca Vedova - basgitaar, Michele Gava - dubbele basgitaar, Michele Uliana - klarinet en saxofoon en Giacomo Li Volsi - piano.
Verder spelen de gastmuzikanten:  Alessandro Seravalle - zang (in "Nelle Tensioni"), Frank Pilato -  sologitaar (eerste solo in "Preludio / Contro"), Marcello Contu - sologitaar (eerste solo in "Ossigeno") en Alessandro Giglioli - sologitaar (tweede solo in "GLV") op dit album mee.

Het album begint met "Preludio" / "Contro", waarin de band in een rustig tempo een experimenteel stukje muziek ten gehore brengt, dat free jazz en industriële  invloeden bevat en gevolgd wordt door "Ziqqurat Baby", een experimenteel progressief rock nummer, dat tempowisselingen en jazz invloeden heeft.
Daarna volgen "Ossigeno", waarin met een gitaarsolo begonnen wordt, die door drums begeleid wordt en na 1 minuut over gaat in een progressief jazz nummer, dat in een gemiddeld tempo gespeeld wordt en een aanstekelijk terugkerend ritme bevat en "Scalea", dat met het geluid van de zee en zeemeeuwen begint, om na enkele seconden over te gaan in een prachtig rustig gitaar nummer.
In "Nelle Tensioni" start Paolo Volpato Group in een schitterend rustig tempo, dat na enkele minuten verandert in een stukje avant garde, zang bijgevoegd krijgt en even later tijdelijk verandert in een geweldig progressief jazz nummer, dat tempowisselingen heeft en na korte rijd opnieuw verandert en ik een stuk progressieve rock voorgeschoteld krijg, waarin de muziek me doet denken aan die van de legendarische Arthur Brown (luister naar dit nummer via de youtube link onder de recensie) en in "Labirinti" speelt de band weer zo'n free jazz nummer, waarin de belangrijkste rol voor de sologitaar is.
Dan volgen "GLV", opnieuw een progressief jazzrock nummer, dat in een gemiddeld tempo wordt gespeeld en swingt en "Postludio" / "Multicolorato", een uitstekend melodisch nummer, dat lichte invloeden van jazzrock heeft en in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt.

"Contro" van Paolo Volpato Group is een prima CD, die me geen moment verveeld heeft en ik kan liefhebbers van Jazzrock, progressieve en experimentele rock dan ook aanraden, deze schijf eens te gaan beluisteren.





zondag 23 augustus 2020

Review: Watertank - Silent Running (Atypeek Records, 2020) (Post-Rock)

Watertank uit Nantes, Frankrijk, werd in 2003 opgericht en bestaat tegenwoordig uit: Thomas Boutet - zang en sologitaar, Romain Donet - sologitaar, Jocelyn Liorzou - drums en Willy Etié - basgitaar.
De band bracht hun debuut album "Sleepwalk" in 2013 uit, gevolgd door "Destination Unknown" in 2015 en op 4 september 2020 verschijnt het album "Silent Running", waar 10 nummers op staan, via Atypeek Records als LP in een beperkte oplage van 200 stuks op marmerkleurig blauwgroen vinyl en als digitale download.

Het eerste nummer van het album heet "Envision" en hierin speelt de band een swingende uptempo post-rock song, die subtiele tempowisselingen heeft en een aanstekelijk ritme bevat en deze wordt gevolgd door de single "Suffogaze", een lekker in het gehoor klinkende rock song met tempowisselingen.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna volgen "Silent Running", die invloeden van pop en post-rock bevat en in een gemiddeld tempo gespeeld wordt, "The Ejector Side", eveneens een uitstekende uptempo post-rock song, die een aanstekelijk ritme heeft en "Spiritless", een heerlijke dansbare uptempo rock song.(luister naar dit nummer via de bandcamp link onder de recensie)
Daarna zet Watertank me opnieuw een prima stukje rock voor, getiteld "Timezone" en hierin is het tempo gemiddeld, terwijl de muziek invloeden van pop en post-rock bevat, waarna "Beholders" volgt en ik een puike mix van post-rock, shoegaze en pop te horen krijg, die in een gemiddeld tempo gespeeld wordt.
Verder volgen "Thing Of The Past", een heftig startende uptempo rock song, die een aanstekelijk swingend ritme heeft en iets over de helft van het nummer in een rustig tempo uitgespeeld wordt, "Building World", een uitstekende swingende rock song, die uitnodigt tot dansen en "Cryptobiosis", een prachtige vrij rustige startende rock song, die na enkele minuten meer snelheid krijgt en uitmondt in een geweldige swingende post-rock song.

"Silent Running" van Watertank bevat 10 hoofdzakelijk uptempo nummers, die lekker klinken , swingen en prima dansbaar zijn en ik kan liefhebbers van post-rock dan ook aanraden, eens te gaan luisteren naar deze schijf.